Το ανθρώπινο δράμα εξακολουθεί να προχωρεί προς τη λύση του.
Το θέατρο των νέων διλημμάτων, των μεγάλων αποφάσεων και των τελικών αλλαγών έχει, τώρα, μεταφερθεί στον κόσμο, που φωτίζεται από τις ακτίνες του Ήλιου της Αλήθειας.
Ποιοι είναι οι κάτοικοι του κόσμου της Συνειδητότητας;
Και από πότε και με ποιες διαδικασίες πολιτογραφήθηκαν αυτοί οι άνθρωποι σ’ αυτόν τον κόσμο;
Ποιος ξέρει πόσα χρόνια, ποιος ξέρει πόσους αιώνες πριν άρχισε ο καθένας να παλεύει στα τυφλά, ενάντια στα καθιερωμένα της εποχής του και πότε υπήρξε η στιγμή, που αυτή η ψυχή αναδύθηκε από τη μάζα;
Και ύστερα, ποιος ξέρει πόσες ήττες γνώρισε στην παρορμητική εναντίωσή της στους πολλούς και πόσες, άραγε, φορές ένοιωσε προδομένη, παραγκωνισμένη και απογοητευμένη και διέκοψε, έστω προσωρινά, την προσπάθεια;
Πόσο καιρό, ο καθένας μας, στο μακρύ παρελθόν της ψυχής του, να παλεύει με τα στοιχειά της εξουσίας και της μάζας, ταξίδι χωρίς πυξίδα και πόσες φορές δεν ξέφυγε από τον προσανατολισμό και την κατεύθυνση, για να χρειαστεί, έπειτα, επίμονες προσπάθειες επανόρθωσης της πορείας του;
Ώσπου, κατάκοπο, τον έβγαλε η τρικυμισμένη θάλασσα ναυαγό στην παραλία του καινούργιου κόσμου.
Ανασηκώθηκε και ξεκίνησε τα κουρασμένα βήματα, ώσπου συνάντησε τους τελευταίους, πριν απ’ αυτόν, που οι αέρηδες του πνεύματος τους είχαν στείλει στην ίδια κατεύθυνση.
Εκείνοι πρωτομίλησαν στην ψυχή του. Μίλησαν για το Δάσκαλο!
Κάποιοι ονόμασαν τον δάσκαλο Χριστό, ή Βούδα. Κάποιοι τον ανάφεραν με το ανθρώπινο όνομά του και άλλοι απλώς τον είπαν Δάσκαλο, Γέροντα!
Άλλοι μίλησαν για σχολές παλιές και σύγχρονες, όπου θα εύρισκε, όπως κι εκείνοι, τα λόγια της Αλήθειας, πυξίδα, πλέον, στη ζωή τους, οδηγό, φως κι ελπίδα.
Άκουσε να μιλούν για μυήσεις, για δόγματα, για τελετές, για προσευχές, για δεκάλογους, για κανόνες ζωής, για σύστημα ηθικής. Βρήκε ορισμούς για το Καλό και το Κακό, για το σωστό και το λάθος, για την άγνοια, την πλάνη, το μίσος, την οργή, την καλοσύνη. Άκουσε αφορισμούς για αμαρτίες και αφορεσμούς για αμαρτωλούς.
Οι πιο πολλοί του μιλούσαν με ενθουσιασμό για Γνώση∙ και λίγοι του χαμογέλασαν.
Ξύπνησε την άλλη μέρα και κίνησε βιαστικός να μάθει, να γνωρίσει, να καταλάβει, να μην περπατάει στα τυφλά.
Ο χρόνος, σκέφτηκε∙ να φτάσει ο χρόνος για την τόση γνώση, που με περιμένει.
Ο κόσμος του δεύτερου ουρανού είναι ο κόσμος των σχολείων και των σχολών της ουσιαστικής φιλοσοφικής μάθησης. Εδώ θα ακουστεί το μάθημα της ζωής. Το ποιος είμαι, από πού, γιατί, πότε και πώς.
Γι’ αυτή τη γνώση παρέμενε διαρκώς ένας άδειος τόπος, το Κενό, μέσα στην καρδιά, γι’ αυτή τη γνώση διψούσαν πάντοτε τα σωθικά του.
Μαθητές αυτών των σχολών είναι οι υποσυνείδητες προσωπικότητες από τη στιγμή, που ολοκλήρωσαν το μάθημα της τυφλής αντίδρασης απέναντι στην κοινωνία της μάζας∙ και ήταν μια αντίδραση χωρίς πυξίδα και χωρίς δημιουργική αντιπρόταση, αντι-θέση.
Κάποτε, στις διαδικασίες σύγκρουσης με τον κοινωνικό περίγυρο, εμφανίστηκε στους επαναστατημένους η αναγκαιότητα, να αποκτήσουν τη δυνατότητα της διάκρισης και να έχουν όραμα και να αντιπαρατάσσονται με τη μάζα και με τον ίδιο τον εαυτό τους πατώντας σε σταθερό και θετικό υπόβαθρο. Από εκείνη τη στιγμή τα βήματά τους θα τους οδηγήσουν στην έρευνα της Αλήθειας και στη μαθητεία τους σε ανάλογες σχολές.
Μαζί τους θα μαθητεύουν και εκείνες οι προσωπικότητες που έχουν, ήδη, βρεθεί στο φως της συνειδητότητας από προηγούμενες περιόδους ή εποχές.
Ακόμα, ανάμεσά τους θα βρίσκονται και οι «βοηθοί» του έργου, τους οποίους θα γνωρίσουμε στη συνέχεια.
Πολλές οι σχολές, ιδίως στη Δύση και πολλοί οι δάσκαλοι.
Σχολές επίσημες και ανεπίσημες θρησκευτικών δογμάτων, με σκοπό τον προσηλυτισμό, που υπόσχονται παραδείσους και απειλούν με κολάσεις. Μυητικές σχολές περασμένων χρόνων∙ ήδη πνευματικώς νεκρές. Σχολές ημιμαθών που βιάστηκαν να παραστήσουν το δάσκαλο. Σχολές ασυνείδητης χρηματικής, ή όποιου άλλου είδους εκμετάλλευσης. Σχολές, ακαδημίες, ινστιτούτα βαρύγδουπα χωρίς πνευματικό περιεχόμενο, χωρίς παράδοση σεβασμού του ατόμου, χωρίς ανοιχτή επικοινωνία με τον πνευματικό κόσμο. Και δίπλα σ’ αυτά, κέντρα Ουράνιας ακτινοβολίας, αφιλοκερδούς έρευνας της Αλήθειας, σεβασμού της βούλησης του μαθητή, διάχυσης αγάπης, ενίσχυσης της προσωπικότητας του ατόμου. Πόρτες μεγαλοπρεπείς που σε ξεστρατίζουν από το δρόμο της εξέλιξης και καρδιές αφιερωμένες που αγγίζουν το χέρι σου.
Έλεγε πρόσφατα, ένας από τους σύγχρονους Δασκάλους, πως, αν κάποτε ήταν δύσκολο να βρεις σχολή εσωτερικής διδασκαλίας που σε δεχτεί, τώρα είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις ανάμεσα στις πολυάριθμες που υπάρχουν, εκείνες της αληθινής εσωτερικής προόδου.
Σ’ αυτόν, λοιπόν, τον κόσμο του δεύτερου ουρανού υπάρχουν σχολές, δάσκαλοι, μαθητές και βοηθοί. Σχολές φωτεινές και σχολεία απάτης και αποπροσανατολισμού.
Και μαθητές που μαθαίνουν, δοκιμάζουν στη ζωή και εφαρμόζουν και προοδεύουν και μαθητές που ακούνε και πάλι ακούνε και παρακολουθούν και μαθαίνουν και δεν τολμούν να περάσουν στο βίωμά τους τη νέα Γνώση.
Όλοι θα οδηγηθούν να γνωρίσουν - πρώτα εγκεφαλικά - και να βεβαιωθούν έπειτα εσωτερικά για την ύπαρξη του άλλου κόσμου, του «κάπου αλλού». Του κόσμου της ενέργειας και της μαγείας. Του υπερ-αισθητού κόσμου με τους δικούς του κατοίκους και τους δικούς του Νόμους.
Θα ακούσουν για τα πυκνοκατοικημένα αιθερικά πεδία με τα υπάνθρωπα και τα υπεράνθρωπα όντα.
Για τον κόσμο των Διδασκάλων και των ιεραρχιών, των Αγγέλων και των δαιμόνων.
Για τους τόπους διαμονής μας των ανθρώπων της Γης από τη στιγμή του υλικού μας θανάτου μέχρι την επόμενη γέννησή μας.
Προετοιμαζόμαστε, έτσι, για το μελλοντικό μας κόσμο, που είναι, ακόμα, αθέατος για τα φυσικά μας μάτια.
Είναι, όπως ο υποατομικός κόσμος που δεν τον βλέπουμε, αλλά τον γνωρίζουμε μέσω της Επιστήμης, μαζί με τους φυσικούς νόμους που διέπουν τη μοριακή, την ατομική και υπ-ατομική δομή των όντων και των πραγμάτων.
Είναι ένας κόσμος πιο πλούσιος σε αριθμό και είδη κατοίκων, αλλά και σε λαμπρότητα. Είναι ο κόσμος των αιτίων, των εννοιών, των ιδεών, αλλά και των μορφών, των σκέψεων και των συναισθημάτων. Που, όμως, δεν γίνεται αντιληπτός από τους χρήστες των περιορισμένων υλικών αισθητηρίων, οι οποίοι ακόμα και τα σημάδια τα προσπερνούν ή υποτιμούν την αξία τους.
Δίπλα σε ένα Δάσκαλο θα μάθει ο μαθητής, να εργάζεται συστηματικά με ανοιχτή την καρδιά και, κάποτε, θα έρθει η ώρα, που τα αισθητηριακά του όργανα θα τεντώσουν και θα συμπεριλάβουν στην αντίληψή τους και τον καινούργιο κόσμο.
Πρόκειται για μια άλλη πραγματικότητα, που, όμως, αγγίζει την αντικειμενική πραγματικότητα της φυσικής Δημιουργίας, από μια άλλη σκοπιά∙ είναι μια συμπαντική πραγματικότητα.
Από εκεί θα πάρουμε τους Νόμους της Αρμονίας ανάμεσα στους ήχους και τα χρώματα, που διέπουν τη φυσική δημιουργία, μακάρι και τα αισθήματα των ανθρώπων.
Από εκεί θα γνωρίσουμε τους Νόμους του Πνεύματος, εκείνους που αφορούν τόσο την ορατή, όσο και την αόρατη Δημιουργία. Αλλά και τους Συμπαντικούς, που εφαρμόζονται παντού στην οικουμένη, όπου υπάρχει το εγω- ποιημένο πνεύμα.
Εδώ, στον κόσμο της Συνειδητότητας θα βρεθούν μπροστά στην αποκάλυψη των αιτίων της δημιουργίας των ανθρώπων και θα παρακολουθήσουν το χρονικό της καθόδου τους στον κόσμο, μαζί και το Χριστικό Σχέδιο για την επάνοδο του άσωτου γιου της παραβολής, δηλαδή ολόκληρης της ανθρωπότητας, στο πνευματικό βασίλειο.
Εδώ, κατά τη διάρκεια της ζωής τους, θα διδαχθούν τη δημιουργία και την έκφραση της προσωπικότητας, που αντιστοιχεί στην ιδιαιτερότητα του πνεύματος του καθενός.
Εδώ θα μάθουν, να διαλογίζονται, αν θέλουν, δηλαδή να προσεύχονται στον Ένα Θεό.
Εδώ θα διδαχθούν, πώς να περάσουν ανάμεσα από το Καλό και το Κακό, για να βρεθούν πέρα απ’ αυτή τη Δυάδα, εκεί, όπου αρχίζει το φως της Αλήθειας, να καθοδηγεί τον καθένα στο δρόμο της προσωπικής του εξέλιξης.
Εδώ θα βρουν τη δικαίωση της επαναστατημένης ψυχής τους.
Όμως, θα γνωρίσουν καλά και το διπλό πρόσωπο της υποκρισίας.
Θα δουν τη διαστρέβλωση της Αλήθειας, την παραποίηση των νόμων, την εσωτερική ανειλικρίνεια και τον καιροσκοπισμό. Την ατολμία των ανθρώπων, το φόβο, την κατασκευή δικαιολογιών στην αδράνεια, την επίκληση του «δεν μπορώ» στην αναβολή, την εκμετάλλευση των ερευνητών της Αλήθειας από κερδοσκόπους,
Ο κόσμος του δεύτερου ουρανού είναι το ανώτερο σχολείο στην εξέλιξη των ανθρώπων της Γης. Εδώ, σ’ αυτόν τον κόσμο τελειώνει η προσωπική εξέλιξη.
Εδώ συμπληρώνεται ο ατομικός Χρόνος και τότε αυτή η ψυχή είναι έτοιμη να εκτοξευθεί από την Δημιουργία στο Σύμπαν.
Σε έξαψη, καθώς ήμουν ρώτησα τον οδηγό:
- δηλαδή όλα τα όνειρα θα πραγματοποιηθούν; Οι κραυγές στις άδειες ώρες της μοναξιάς θα απαντηθούν; Η ασταμάτητη αίσθηση του κενού θα πάψει να σουβλίζει την ύπαρξή μου; Οι κλήσεις μου για κοινούς στόχους και κοινούς αγώνες, για αλληλεγγύη και αμοιβαιότητα θα βρουν ανταπόκριση;
- Αχ και να ήταν τόσο εύκολα όλα αυτά, ακούστηκε μια φωνή από το Διάστημα.
Σύντομα θα καταλάβαινα, πως από εδώ αρχίζουν τα μεγάλα υπαρξιακά διλήμματα, τα διλήμματα ουσίας.
Παρασκευή 29 Ιανουαρίου 2010
Παρασκευή 15 Ιανουαρίου 2010
από το Υποσυνείδητο προς το Συνειδητό
Ψηλώνω,
τεντώνομαι στα ακροδάχτυλα των ποδιών,
ψάχνω με το βλέμμα∙
βάστα καρδιά μου,
να δω τον Ήλιο!
Ο καιρός περνάει. Για εκείνους που πρόσφατα αυτό-συνειδητοποιήθηκαν, που σήκωσαν προς τα πάνω το βλέμμα τους και αντίκρισαν για πρώτη φορά τον ουρανό, έστω και συννεφιασμένο, οι τριβές είναι καθημερινές και οι συγκρούσεις σε κάθε τους βήμα.
Είναι συγκρούσεις σε δυο επίπεδα και προς δύο κατευθύνσεις.
Ξεκίνησαν το δρόμο της υπέρβασης και της απελευθέρωσης, καθώς αποσπώνται και απομακρύνονται από τον κόσμο της ασυνείδητης ανθρώπινης μάζας, από τον κόσμο της μεγάλης ψευδαίσθησης. Προς αυτόν τον κόσμο, καταρχήν, έχουν στραμμένη την προσοχή τους και με αυτόν τον κόσμο συγκρούονται. Αλλά, παράλληλα, είναι σαν να συγκρούονται με το ίδιο τους το παρελθόν.
Ένα παρελθόν παθητικής στάσης, που οι μαζοποιημένες μονάδες ενεργούν με κατώτερα αντανακλαστικά, αντιμετωπίζουν τα καθημερινά με εγκατεστημένους αυτοματισμούς, σύμφωνα με έθιμα απώτερου παρελθόντος, σύμφωνα με ήθη που συντηρούνται και επηρεάζουν την άβουλη και άτολμη ανθρώπινη μάζα (δεκάλογοι απαγορεύσεων) και σύμφωνα με καθιερωμένες κοινωνικές συνθήκες, τις οποίες επιβάλουν οι εξουσίες και τις στηρίζουν, ακόμα και νομοθετικά. Είναι ο κόσμος που η προωθητική δύναμη βασίζεται στην κοινή αντίληψη περί του ορθού ή όχι, στο «έτσι συνηθίζεται» και «έτσι κάνουν όλοι» και στο γενικό λαθεμένο προσανατολισμό του βολέματος και του εφησυχασμού.
Γι’ αυτό η σύγκρουση αυτών των «ψυχών – παιδιών» ξετυλίγεται σε δύο θέατρα. Στο προσκήνιο παίζεται η σύγκρουση με τον εξωτερικό, τον κοινωνικό περίγυρο, ενώ πίσω από τα φώτα της σκηνής λαμβάνει χώρα το εσωτερικό δράμα: οι ανάγκες του τώρα, οι ενοχές για το χθες και οι ευθύνες για το αύριο.
Δεν είναι καθόλου εύκολο να αντιμετωπίζεις κάθε τόσο εσωτερικά διλήμματα.
Δεν είναι καθόλου εύκολο να ζεις κάθε μέρα ανάμεσα στις προοπτικές του χθες και στις κλειστές πόρτες του σήμερα.
Δεν είναι καθόλου εύκολο να θέλεις να γεμίσεις τις χούφτες σου ζωή και ο περίγυρος να σου την κλέβει ή να σε οδηγεί στη φυγή.
Δεν είναι καθόλου εύκολο να αισθάνεσαι μέσα σου το ξύπνημα της περηφάνιας και να σε περιμένει η ταπείνωση σε κάθε βήμα.
Δεν είναι καθόλου εύκολο να προσπαθείς να ισορροπήσεις ανάμεσα στο θυμό και στην κατάθλιψη.
Δεν είναι καθόλου εύκολο, ενώ ακούς και βλέπεις, να μιλάς και να μην σε ακούνε, ή να καμώνονται πως δε σε βλέπουν.
Δεν είναι καθόλου εύκολο να σε προδίδουν αυτοί που πίστεψες για φίλους.
Δεν είναι καθόλου εύκολο να συνθλίβεσαι, ακόμα και στον ύπνο σου, ανάμεσα στο Λόγο της έσω πραγματικότητάς σου και στη λογική του μυαλού. Η μια σε κόβει κομμάτια, για να σε ξαναγεννήσει στον επόμενο ουρανό και η άλλη σε καταπίνει, για να σε αποβάλλει στη χωματερή του χθες. Το πρώτο έχει ελπίδα, αλλά πονάει. Το άλλο σού υπόσχεται εσωτερικό ειρήνεμα, για να σε ξαναγυρίσει, όμως, στην ανυπαρξία.
Εξαιτίας αυτών των καθημερινών συγκρούσεων κάποιοι που γνώρισαν το φως, έστω και από την ασημένια αντανάκλαση του φεγγαριού, θα υποκύψουν και ή θα διαλέξουν κάποιο είδος φυγής, ή θα πισωγυρίσουν, για να συνδιαλλαγούν με τη νοοτροπία της μάζας.
Πόσο θα κρατήσει αυτή η συνδιαλλαγή; Έχει σημασία ο χρόνος για την άχρονη πορεία της ψυχής;
Πάντως, όχι πολύ, συνήθως. Οι αισθήσεις των περισσότερων έχουν ήδη εκλεπτυνθεί και, πλέον, δεν αντέχουν τη δυσοσμία του παλιού κόσμου. Παράλληλα έχει ρυθμιστεί ο μηχανισμός επιλογών και αποφάσεων σε βαθμούς μεγαλύτερης φωτεινότητας.
Αποτελούν, πλέον, ατομικές ψυχές και δεν μπορεί, παρά να ξαναβρίσκονται κατά κανόνα σε σύγκρουση με τη νοοτροπία της μαζικής ψυχής. Ακόμα και εκείνοι, που μπορεί να αναγκαστούν να αποδεχτούν τους όρους της μάζας, θα καταδιώκονται γι’ αυτή τη συνθηκολόγηση από το αίσθημα της αποτυχίας και θα καταβάλλουν το αντίτιμο της κατάθλιψης.
«…ούτε ειλικρινής
ούτε ανθρωπιστής
σαν ξοφλημένος αγωνιστής
που φοβάται το παιχνίδι
και το παίζει δικαστής…», όπως λέει και το τραγούδι.
Είναι όσοι δεν κατάφεραν να αντιτάξουν τη δύναμη της όσμωσης στην αποδιοργανωτική δράση της εντροπίας∙ και υπέκυψαν.
Σαν το αναρριχητή που σπάει το καρφί και χάνει τη στήριξη στο βράχο.
Οι πιο πολλοί, όμως, θα στραφούν προς νέες κατευθύνσεις. Και πρώτα, θα αναζητήσουν σύμμαχους και συμπαράσταση στις δυσκολίες τους από ομοϊδεάτες.
Η συνάφεια, όμως, με άλλα άτομα του κόσμου τους, που επίσης υποσυνείδητα και παρορμητικά συγκρούονται κατά μέτωπο με τη μάζα και την εξουσία, δεν δημιουργεί σταθερές αγωνιστικές θέσεις και σχέσεις. Είναι γιατί η δυσκολία διάκρισης παράγει ασάφεια στόχων και ευμεταβλητότητα κινήτρων, καθώς και τρόπων αντίδρασης. Και, εξάλλου, συχνά ανακαλύπτουν, ότι έχουν γίνει αντικείμενα εκμετάλλευσης από οργανώσεις ή κινήσεις που καπηλεύονται το ξύπνημα της συνείδησής τους και την αγνότητα των δικών τους προθέσεων.
Θα ψάξουν για μια δύναμη αντίστοιχη με εκείνη της μάζας, που οργανώνεται σε μεγάλους αριθμούς, για να νοιώθει ο καθένας δυνατός. Θα προσπαθήσουν να ενταχθούν σε κάποια ομαδικά κινήματα. Όμως η δύναμη στα μεγάλα νούμερα της μάζας στρέφεται σε εξωτερικά ενδιαφέροντα και έχει σαν κοινό στοιχείο την τυφλότητα των μελών της. Υποστηρίζεται, εξάλλου και από την εξουσία, η οποία από αυτές τις ακίνδυνες μαζικές οργανώσεις (π.χ. ποδόσφαιρο, κομματικοί οπαδοί, παρα-θρησκευτικά σωματεία) διευκολύνεται στους στόχους της.
Ενώ, στους κατοίκους των φωτεινών κόσμων τα αισθητήρια έχουν γίνει υπερευαίσθητα και τα διλήμματα είναι κυρίως εσωτερικά, και, καθώς αναδύεται η προσωπικότητα, είναι διαφορετικά για τον καθένα. Γι’ αυτό και τα ομαδικά σχήματα, γρήγορα διαλύονται.
Ώσπου κάποτε - και αυτό είναι βέβαιο - στο δρόμο των προσώπων που αποσπάστηκαν από τη μάζα, που, κιόλας, βρίσκονται στον κόσμο της Συνειδητότητας, θα βρεθούν οι Μαθητευόμενοι. Είναι οι άνθρωποι, που, καθώς τα σύννεφα αραιώνουν, αντικρίζουν όλο και πιο πολύ τον ήλιο του δεύτερου ουρανού!
Οι άνθρωποι του νέου κόσμου είναι συνειδητοί και μπορούν, αν θέλουν, να εφαρμόσουν στη ζωή τους αυτή τη συνειδητότητα που τους ανήκει. Αυτό σημαίνει, ότι έχουν τη δυνατότητα να αντιμετωπίζουν τα ζητήματα, που τους απασχολούν καθημερινά, χρησιμοποιώντας διαύγεια.
Αυτό δείχνει, ότι είναι πιο συνειδητοί και ότι διαθέτουν ασφαλέστερο κριτήριο για τις επιλογές τους και τις αποφάσεις τους, διότι, τώρα, διακρίνουν το ορθό από το μη ορθό. Το πρέπον, από το μη πρέπον. Το «οφείλω» από το «δεν οφείλω».
Επομένως, οι άνθρωποι του συνειδητού κόσμου μπορούν να λειτουργούν μέσω της διάκρισης.
Τι θα πει, όμως ορθό και μη ορθό, πρέπον και μη πρέπον για τους ανθρώπους αυτής της κατηγορίας, για τους πολίτες του κόσμου της συνειδητότητας;
Βασικό κριτήριο για τον καθένα από αυτούς τους ανθρώπους είναι η Γνώση που αποκτούν για την οντολογική και υπαρξιακή φύση τους, η επίγνωση των Νόμων και η επιθυμία της τήρησής τους.
Και ότι ακολουθεί Νόμους, «εισβάλλει» στον κόσμο του συνειδητού.
Εάν παρακολουθήσουμε τις ως τώρα αλλαγές, που συνέβηκαν μέσα στο ανθρώπινο ον, προκειμένου αυτό να καταστεί συνειδητό, θα μπορούσαμε να σχεδιάσουμε τις εξής εσωτερικές «μετακινήσεις».
Αρχικά, τα Εγώ των ανθρώπων της μάζας, του κόσμου του Ασυνειδήτου, περιβάλλονται μόνο από χονδροειδή ύλη. Πιστεύουν ότι είναι ύλη, αυτήν λατρεύουν και γι’ αυτήν ζουν.
Όταν τα ανθρώπινα Εγώ - εκτός από την ύλη - αρχίζουν να μορφοποιούν και ψυχικό περίβλημα, τότε ο Πρώτος Ουρανός, ο κόσμος του Υποσυνειδήτου δέχεται αυτά τα άτομα με την ατομική ψυχή να τα εγγράψει ως πολίτες του.
Κατά τη διάρκεια της εξέλιξής τους και για πρώτη φορά το Πνεύμα τους καταλαμβάνει σιγά – σιγά χώρο μέσα στην ύλη, ενώ η μορφοποιούμενη ψυχή τους εισβάλλει στο επίπεδο του Πνεύματος.
Και τι συμβαίνει;
Το σώμα και τα συναφή του (λογική του μυαλού, ένστικτα, απωθήσεις, αντανακλαστικά, συνήθειες, επιθυμίες, εκτροπές κατά την ικανοποίηση φυσικών αναγκών, αδράνεια, κλπ) σπρώχνεται να κινηθεί, πλέον, μέσω και δια του πνεύματος (όπως προβλέπει το περιεχόμενο του «προγράμματος» εκπαίδευσης).
Αφετέρου, η ψυχή, το μέχρι τώρα «κατ’ εικόνα» μας, που για την ανθρωπότητα του ηλιακού μας συστήματος αποτελεί το εξελισσόμενο ον, πνευματοποιείται. Δηλαδή, τώρα αρχίζει η ψυχή να μεταμορφώνεται, ή – δανειζόμενοι ορολογία από ιερές παραδόσεις - να επανέρχεται στο «καθ’ ομοίωσιν».
Τώρα το ανθρώπινο ον, καθώς δρα μέσω του συνειδητού, βιώνει τη δυστυχία και κατόπιν την ευτυχία σύμφωνα με το αν είναι και έχει ότι όφειλε να είναι και να έχει.
Τώρα, οι νεοεισελθόντες σ’ αυτόν τον κόσμο, θα συναντήσουν «μαθητές» και μαζί με αυτούς τα βήματά τους θα οδηγηθούν σε συνάντηση με τον Δάσκαλο!
Ποιοι είναι οι Μαθητές και ποιος ο Δάσκαλος, σε επόμενη ανάρτηση.
τεντώνομαι στα ακροδάχτυλα των ποδιών,
ψάχνω με το βλέμμα∙
βάστα καρδιά μου,
να δω τον Ήλιο!
Ο καιρός περνάει. Για εκείνους που πρόσφατα αυτό-συνειδητοποιήθηκαν, που σήκωσαν προς τα πάνω το βλέμμα τους και αντίκρισαν για πρώτη φορά τον ουρανό, έστω και συννεφιασμένο, οι τριβές είναι καθημερινές και οι συγκρούσεις σε κάθε τους βήμα.
Είναι συγκρούσεις σε δυο επίπεδα και προς δύο κατευθύνσεις.
Ξεκίνησαν το δρόμο της υπέρβασης και της απελευθέρωσης, καθώς αποσπώνται και απομακρύνονται από τον κόσμο της ασυνείδητης ανθρώπινης μάζας, από τον κόσμο της μεγάλης ψευδαίσθησης. Προς αυτόν τον κόσμο, καταρχήν, έχουν στραμμένη την προσοχή τους και με αυτόν τον κόσμο συγκρούονται. Αλλά, παράλληλα, είναι σαν να συγκρούονται με το ίδιο τους το παρελθόν.
Ένα παρελθόν παθητικής στάσης, που οι μαζοποιημένες μονάδες ενεργούν με κατώτερα αντανακλαστικά, αντιμετωπίζουν τα καθημερινά με εγκατεστημένους αυτοματισμούς, σύμφωνα με έθιμα απώτερου παρελθόντος, σύμφωνα με ήθη που συντηρούνται και επηρεάζουν την άβουλη και άτολμη ανθρώπινη μάζα (δεκάλογοι απαγορεύσεων) και σύμφωνα με καθιερωμένες κοινωνικές συνθήκες, τις οποίες επιβάλουν οι εξουσίες και τις στηρίζουν, ακόμα και νομοθετικά. Είναι ο κόσμος που η προωθητική δύναμη βασίζεται στην κοινή αντίληψη περί του ορθού ή όχι, στο «έτσι συνηθίζεται» και «έτσι κάνουν όλοι» και στο γενικό λαθεμένο προσανατολισμό του βολέματος και του εφησυχασμού.
Γι’ αυτό η σύγκρουση αυτών των «ψυχών – παιδιών» ξετυλίγεται σε δύο θέατρα. Στο προσκήνιο παίζεται η σύγκρουση με τον εξωτερικό, τον κοινωνικό περίγυρο, ενώ πίσω από τα φώτα της σκηνής λαμβάνει χώρα το εσωτερικό δράμα: οι ανάγκες του τώρα, οι ενοχές για το χθες και οι ευθύνες για το αύριο.
Δεν είναι καθόλου εύκολο να αντιμετωπίζεις κάθε τόσο εσωτερικά διλήμματα.
Δεν είναι καθόλου εύκολο να ζεις κάθε μέρα ανάμεσα στις προοπτικές του χθες και στις κλειστές πόρτες του σήμερα.
Δεν είναι καθόλου εύκολο να θέλεις να γεμίσεις τις χούφτες σου ζωή και ο περίγυρος να σου την κλέβει ή να σε οδηγεί στη φυγή.
Δεν είναι καθόλου εύκολο να αισθάνεσαι μέσα σου το ξύπνημα της περηφάνιας και να σε περιμένει η ταπείνωση σε κάθε βήμα.
Δεν είναι καθόλου εύκολο να προσπαθείς να ισορροπήσεις ανάμεσα στο θυμό και στην κατάθλιψη.
Δεν είναι καθόλου εύκολο, ενώ ακούς και βλέπεις, να μιλάς και να μην σε ακούνε, ή να καμώνονται πως δε σε βλέπουν.
Δεν είναι καθόλου εύκολο να σε προδίδουν αυτοί που πίστεψες για φίλους.
Δεν είναι καθόλου εύκολο να συνθλίβεσαι, ακόμα και στον ύπνο σου, ανάμεσα στο Λόγο της έσω πραγματικότητάς σου και στη λογική του μυαλού. Η μια σε κόβει κομμάτια, για να σε ξαναγεννήσει στον επόμενο ουρανό και η άλλη σε καταπίνει, για να σε αποβάλλει στη χωματερή του χθες. Το πρώτο έχει ελπίδα, αλλά πονάει. Το άλλο σού υπόσχεται εσωτερικό ειρήνεμα, για να σε ξαναγυρίσει, όμως, στην ανυπαρξία.
Εξαιτίας αυτών των καθημερινών συγκρούσεων κάποιοι που γνώρισαν το φως, έστω και από την ασημένια αντανάκλαση του φεγγαριού, θα υποκύψουν και ή θα διαλέξουν κάποιο είδος φυγής, ή θα πισωγυρίσουν, για να συνδιαλλαγούν με τη νοοτροπία της μάζας.
Πόσο θα κρατήσει αυτή η συνδιαλλαγή; Έχει σημασία ο χρόνος για την άχρονη πορεία της ψυχής;
Πάντως, όχι πολύ, συνήθως. Οι αισθήσεις των περισσότερων έχουν ήδη εκλεπτυνθεί και, πλέον, δεν αντέχουν τη δυσοσμία του παλιού κόσμου. Παράλληλα έχει ρυθμιστεί ο μηχανισμός επιλογών και αποφάσεων σε βαθμούς μεγαλύτερης φωτεινότητας.
Αποτελούν, πλέον, ατομικές ψυχές και δεν μπορεί, παρά να ξαναβρίσκονται κατά κανόνα σε σύγκρουση με τη νοοτροπία της μαζικής ψυχής. Ακόμα και εκείνοι, που μπορεί να αναγκαστούν να αποδεχτούν τους όρους της μάζας, θα καταδιώκονται γι’ αυτή τη συνθηκολόγηση από το αίσθημα της αποτυχίας και θα καταβάλλουν το αντίτιμο της κατάθλιψης.
«…ούτε ειλικρινής
ούτε ανθρωπιστής
σαν ξοφλημένος αγωνιστής
που φοβάται το παιχνίδι
και το παίζει δικαστής…», όπως λέει και το τραγούδι.
Είναι όσοι δεν κατάφεραν να αντιτάξουν τη δύναμη της όσμωσης στην αποδιοργανωτική δράση της εντροπίας∙ και υπέκυψαν.
Σαν το αναρριχητή που σπάει το καρφί και χάνει τη στήριξη στο βράχο.
Οι πιο πολλοί, όμως, θα στραφούν προς νέες κατευθύνσεις. Και πρώτα, θα αναζητήσουν σύμμαχους και συμπαράσταση στις δυσκολίες τους από ομοϊδεάτες.
Η συνάφεια, όμως, με άλλα άτομα του κόσμου τους, που επίσης υποσυνείδητα και παρορμητικά συγκρούονται κατά μέτωπο με τη μάζα και την εξουσία, δεν δημιουργεί σταθερές αγωνιστικές θέσεις και σχέσεις. Είναι γιατί η δυσκολία διάκρισης παράγει ασάφεια στόχων και ευμεταβλητότητα κινήτρων, καθώς και τρόπων αντίδρασης. Και, εξάλλου, συχνά ανακαλύπτουν, ότι έχουν γίνει αντικείμενα εκμετάλλευσης από οργανώσεις ή κινήσεις που καπηλεύονται το ξύπνημα της συνείδησής τους και την αγνότητα των δικών τους προθέσεων.
Θα ψάξουν για μια δύναμη αντίστοιχη με εκείνη της μάζας, που οργανώνεται σε μεγάλους αριθμούς, για να νοιώθει ο καθένας δυνατός. Θα προσπαθήσουν να ενταχθούν σε κάποια ομαδικά κινήματα. Όμως η δύναμη στα μεγάλα νούμερα της μάζας στρέφεται σε εξωτερικά ενδιαφέροντα και έχει σαν κοινό στοιχείο την τυφλότητα των μελών της. Υποστηρίζεται, εξάλλου και από την εξουσία, η οποία από αυτές τις ακίνδυνες μαζικές οργανώσεις (π.χ. ποδόσφαιρο, κομματικοί οπαδοί, παρα-θρησκευτικά σωματεία) διευκολύνεται στους στόχους της.
Ενώ, στους κατοίκους των φωτεινών κόσμων τα αισθητήρια έχουν γίνει υπερευαίσθητα και τα διλήμματα είναι κυρίως εσωτερικά, και, καθώς αναδύεται η προσωπικότητα, είναι διαφορετικά για τον καθένα. Γι’ αυτό και τα ομαδικά σχήματα, γρήγορα διαλύονται.
Ώσπου κάποτε - και αυτό είναι βέβαιο - στο δρόμο των προσώπων που αποσπάστηκαν από τη μάζα, που, κιόλας, βρίσκονται στον κόσμο της Συνειδητότητας, θα βρεθούν οι Μαθητευόμενοι. Είναι οι άνθρωποι, που, καθώς τα σύννεφα αραιώνουν, αντικρίζουν όλο και πιο πολύ τον ήλιο του δεύτερου ουρανού!
Οι άνθρωποι του νέου κόσμου είναι συνειδητοί και μπορούν, αν θέλουν, να εφαρμόσουν στη ζωή τους αυτή τη συνειδητότητα που τους ανήκει. Αυτό σημαίνει, ότι έχουν τη δυνατότητα να αντιμετωπίζουν τα ζητήματα, που τους απασχολούν καθημερινά, χρησιμοποιώντας διαύγεια.
Αυτό δείχνει, ότι είναι πιο συνειδητοί και ότι διαθέτουν ασφαλέστερο κριτήριο για τις επιλογές τους και τις αποφάσεις τους, διότι, τώρα, διακρίνουν το ορθό από το μη ορθό. Το πρέπον, από το μη πρέπον. Το «οφείλω» από το «δεν οφείλω».
Επομένως, οι άνθρωποι του συνειδητού κόσμου μπορούν να λειτουργούν μέσω της διάκρισης.
Τι θα πει, όμως ορθό και μη ορθό, πρέπον και μη πρέπον για τους ανθρώπους αυτής της κατηγορίας, για τους πολίτες του κόσμου της συνειδητότητας;
Βασικό κριτήριο για τον καθένα από αυτούς τους ανθρώπους είναι η Γνώση που αποκτούν για την οντολογική και υπαρξιακή φύση τους, η επίγνωση των Νόμων και η επιθυμία της τήρησής τους.
Και ότι ακολουθεί Νόμους, «εισβάλλει» στον κόσμο του συνειδητού.
Εάν παρακολουθήσουμε τις ως τώρα αλλαγές, που συνέβηκαν μέσα στο ανθρώπινο ον, προκειμένου αυτό να καταστεί συνειδητό, θα μπορούσαμε να σχεδιάσουμε τις εξής εσωτερικές «μετακινήσεις».
Αρχικά, τα Εγώ των ανθρώπων της μάζας, του κόσμου του Ασυνειδήτου, περιβάλλονται μόνο από χονδροειδή ύλη. Πιστεύουν ότι είναι ύλη, αυτήν λατρεύουν και γι’ αυτήν ζουν.
Όταν τα ανθρώπινα Εγώ - εκτός από την ύλη - αρχίζουν να μορφοποιούν και ψυχικό περίβλημα, τότε ο Πρώτος Ουρανός, ο κόσμος του Υποσυνειδήτου δέχεται αυτά τα άτομα με την ατομική ψυχή να τα εγγράψει ως πολίτες του.
Κατά τη διάρκεια της εξέλιξής τους και για πρώτη φορά το Πνεύμα τους καταλαμβάνει σιγά – σιγά χώρο μέσα στην ύλη, ενώ η μορφοποιούμενη ψυχή τους εισβάλλει στο επίπεδο του Πνεύματος.
Και τι συμβαίνει;
Το σώμα και τα συναφή του (λογική του μυαλού, ένστικτα, απωθήσεις, αντανακλαστικά, συνήθειες, επιθυμίες, εκτροπές κατά την ικανοποίηση φυσικών αναγκών, αδράνεια, κλπ) σπρώχνεται να κινηθεί, πλέον, μέσω και δια του πνεύματος (όπως προβλέπει το περιεχόμενο του «προγράμματος» εκπαίδευσης).
Αφετέρου, η ψυχή, το μέχρι τώρα «κατ’ εικόνα» μας, που για την ανθρωπότητα του ηλιακού μας συστήματος αποτελεί το εξελισσόμενο ον, πνευματοποιείται. Δηλαδή, τώρα αρχίζει η ψυχή να μεταμορφώνεται, ή – δανειζόμενοι ορολογία από ιερές παραδόσεις - να επανέρχεται στο «καθ’ ομοίωσιν».
Τώρα το ανθρώπινο ον, καθώς δρα μέσω του συνειδητού, βιώνει τη δυστυχία και κατόπιν την ευτυχία σύμφωνα με το αν είναι και έχει ότι όφειλε να είναι και να έχει.
Τώρα, οι νεοεισελθόντες σ’ αυτόν τον κόσμο, θα συναντήσουν «μαθητές» και μαζί με αυτούς τα βήματά τους θα οδηγηθούν σε συνάντηση με τον Δάσκαλο!
Ποιοι είναι οι Μαθητές και ποιος ο Δάσκαλος, σε επόμενη ανάρτηση.
Δευτέρα 28 Δεκεμβρίου 2009
τουλάχιστον ας συν-ομιλούμε
Ευ-χαριστίες Irene Key και σε σένα Αντώνη Χατζηθωμά και σε σένα Αντώνη Λέλη.
Ευχαριστίες, επειδή θεωρώ σημαντικό κάθε διάλογο, εφόσον η εξέλιξη στο επίπεδο της ανθρώπινης ουσίας προκύπτει από τη λειτουργία της αμοιβαιότητας πάνω στη βάση της διαφορετικότητας του κάθε ανθρώπου.
Όμως στην ανταλλαγή απόψεων τέτοιας υφής υπάρχει μια δεδομένη δυσκολία. Η δυσκολία να δίνει ο καθένας από τους συνομιλητές στους ίδιους όρους, που χρησιμοποιεί, διαφορετικό περιεχόμενο.
Σημαντικά φιλοσοφικά έργα φαίνεται να διαφωνούν εξαιτίας αυτού του λόγου.
Και στην κουβέντα μας, στους όρους π.χ. «μέσα μας» και «έξω μας» με τα παρεπόμενα, μάλλον δεν δίνουμε το ίδιο ακριβώς περιεχόμενο. Και αυτό είναι φυσικό. Ούτε όλοι μας έχουμε ξεκαθαρισμένες τις «έσω» διαδικασίες. Ανάμεσα στους τέσσερείς μας, φαίνεται πως μόνο με την Irene συμφωνούμε στη σημαντικότητα, μέχρι προτεραιότητα, της διαίσθησης.
Ούτε είμαστε έτοιμοι όλοι μας να συναντήσουμε την «έσω» αλήθεια μας, μήπως και δεν συμφωνήσει με την έξω εικόνα που επιμελώς τρέφουμε. Φόβος, πίκρα, ή αλαζονεία και αυταρέσκεια. Είναι και η διαφορά ηλικίας – πείρας, μαθημάτων - του καθενός. Και δεν εννοώ τη φυσική, μόνο, ηλικία.
Γι’ αυτό ας μείνουμε έχοντας ο καθένας περιγράψει τη δική του αντίληψη και τη δική του συνειδητοποίηση, όπως προκύπτει από την προσωπική του εμπειρία. Και από κει και πέρα, ναι: «άσε με να κάνω λάθος».
Εξάλλου, οτιδήποτε προέρχεται από εμπειρία και δεν αποτελεί μεταφορά απόψεων άλλων, ακούγεται πάντοτε με προσοχή και σεβασμό.
Πάντως ανάμεσα στο «έξω» και στο «μέσα» μας υπάρχει ο ιερός τόπος συνάντησης των δύο∙ και είναι η Καρδιά. Σε όποιον, βέβαια, άνθρωπο αντιστέκεται στην προσπάθεια του μυαλού να την υποτάξει, για να την χρησιμοποιήσει.
Και όταν μιλώ για την Καρδιά, δεν εννοώ τα συναισθήματα.
Εκεί, για τον καθένα, υπάρχουν αναρτημένες οι απαντήσεις, που αντιστοιχούν στα ερωτήματά του.
Γι’ αυτό και δεν εξαρτώ το «θετικό» ή μη-θετικό μια δράσης από την αντίδραση του άλλου «από την ενέργεια του βλέμματος του άλλου». Ούτε την όποια διάθεσή μας που ακολουθεί μια δράση μας από τις αντιδράσεις του άλλου. Ξέρω πως έχω έρθει στο φυσικό πεδίο αυτού του πλανήτη, προκειμένου να διανύσω κάποιο μήκος στην κατεύθυνση της πνευματικής μου εξέλιξης. Και αυτή η κατεύθυνση και οι λεπτομέρειές της είναι καταγραμμένες στο απολύτως προσωπικό πρόγραμμα που φέρνω μαζί μου.
Αυτό το πρόγραμμα καθορίζει το είδος των μαθημάτων που έχω να λάβω.
Γι’ αυτό το λόγο, το σωστό ή όχι, το ωφέλιμο ή όχι, το πρέπον ή όχι, το Καλό ή το Κακό δεν καθορίζεται ούτε από τη λογική του μυαλού μου, αν αυτή η λογική δεν συμπίπτει με τον πνευματικό μου λόγο-βούληση, ούτε με τις όποιες αντιδράσεις των άλλων, ούτε με τα κοινωνικά ηθικολογικά πρότυπα και μέτρα, όπως και δεν φορμάρεται σε θρησκευτικά πλαίσια.
Η πνευματική πορεία του καθενός μας, θεωρώ, ότι εξελίσσεται, μεν, μέσα σε ένα φυσικό, όπως και κοινωνικό περιβάλλον, αλλά είναι απολύτως προσωπική και με πλήρη ευθύνη έναντι των συμπαντικών νόμων.
Έτσι, αγαπητέ Αντώνη Λέλη, δεν με βρίσκει σύμφωνο η «σύγχρονη ηθική», όπως αναφέρεις, με τις τέσσερις αρχές της.
Θα μου επιτρέψεις, καταρχήν, να πω, ότι δεν δέχομαι, πως υπάρχει «αντικειμενικός τρόπος αξιολόγησης μιας πράξης». Η πράξη αξιολογείται από τον έσω κριτή και μόνο μετά την εμφάνιση και των άμεσων και των έμμεσων αποτελεσμάτων.
Όμως μου δίνεις την ευκαιρία να σταματήσω στην τρίτη αρχή. Αν η αρχή του σεβασμού της ελεύθερης βούλησης μπορεί να τηρηθεί συνειδητά - και όχι μόνο ο σεβασμός της βούλησης των άλλων, αλλά πρώτιστα ο σεβασμός της δικής μας βούλησης - τότε εξυπακούεται, ότι θα τηρούνται και οι άλλες τρεις αρχές, χωρίς να χρειάζεται ιδιαίτερα να επισημαίνονται.
Αν θέλεις, μάλιστα, θα δώσω τον ορισμό της συμπαντικής ηθικής που – δέχομαι – ότι είναι: η ηθική της Βούλησης.
Αντίθετα, στην κοινωνία έχει επιβληθεί από την Εξουσία, που αντιστρατεύεται την πνευματική εξέλιξη του ανθρώπου, η βούληση της ηθικής. Με άλλα λόγια, να φροντίζετε, άνθρωποι, να έχετε για βούλησή σας την ηθική, που εγώ σας προτείνω.
Και δεν έχει σχέση, ποιοι είναι σε κάθε περίπτωση οι κανόνες ηθικής που προτείνονται-επιβάλλονται μέσω της όποιας εξουσίας. Σημασία για τον κάθε αντίπαλο του ανθρώπινου Πνεύματος έχει, να μην ακούει ο άνθρωπος και να μην υπακούει στη δική Του Βούληση, άρα να μην εκτελεί το προσωπικό του πρόγραμμα. Επομένως, να περάσει μια ζωή χωρίς να προσεγγίσει, καν, το σκοπό της εδώ παρουσίας του.
Γι’ αυτό και συμφωνώ με τα ερωτηματικά που θέτεις, όπως: «πώς αποφασίζεις ποιο είναι το μέγιστο όφελος» ή «πώς θέλει ο άλλος να του φέρονται» κλπ.
Έτσι είναι πραγματικά.
Το «καλό» ή το «ωφέλιμο» για μένα δεν ισχύει, οπωσδήποτε και για τον άλλον. Και πόσες φορές τα χρήσιμα για μένα μαθήματα δεν έρχονται μετά από «πόνο», ή «βλάβες» κατά τη λογική του «Έχειν»;
Ποιος ξέρει μετά από πόσες και ποιες επώδυνες δοκιμασίες στο επίπεδο του «Έχειν» μας καταφέραμε να δημιουργήσουμε την ως τώρα δομή του «Είναι» μας;
Μετά από αυτά, θα μπορούσα να καταλήξω –φαντάζομαι θα συμφωνείτε - στο ότι, το μόνο ωφέλιμο, σε κάθε περίπτωση, που χρειάζεται ο άνθρωπος, είτε να διεκδικήσει για τον εαυτό του, είτε να προσφέρει σε έναν συνάνθρωπό του, είναι ο ΧΩΡΟΣ. Για να μπορεί να αισθάνεται απεγκλωβισμένος από κάθε «αποπνικτική» διαδικασία, προκειμένου να εκδηλώσει ελεύθερα τον εαυτό του και να αναπτύξει την ξεχωριστή του προσωπικότητα.
Ευχαριστίες, επειδή θεωρώ σημαντικό κάθε διάλογο, εφόσον η εξέλιξη στο επίπεδο της ανθρώπινης ουσίας προκύπτει από τη λειτουργία της αμοιβαιότητας πάνω στη βάση της διαφορετικότητας του κάθε ανθρώπου.
Όμως στην ανταλλαγή απόψεων τέτοιας υφής υπάρχει μια δεδομένη δυσκολία. Η δυσκολία να δίνει ο καθένας από τους συνομιλητές στους ίδιους όρους, που χρησιμοποιεί, διαφορετικό περιεχόμενο.
Σημαντικά φιλοσοφικά έργα φαίνεται να διαφωνούν εξαιτίας αυτού του λόγου.
Και στην κουβέντα μας, στους όρους π.χ. «μέσα μας» και «έξω μας» με τα παρεπόμενα, μάλλον δεν δίνουμε το ίδιο ακριβώς περιεχόμενο. Και αυτό είναι φυσικό. Ούτε όλοι μας έχουμε ξεκαθαρισμένες τις «έσω» διαδικασίες. Ανάμεσα στους τέσσερείς μας, φαίνεται πως μόνο με την Irene συμφωνούμε στη σημαντικότητα, μέχρι προτεραιότητα, της διαίσθησης.
Ούτε είμαστε έτοιμοι όλοι μας να συναντήσουμε την «έσω» αλήθεια μας, μήπως και δεν συμφωνήσει με την έξω εικόνα που επιμελώς τρέφουμε. Φόβος, πίκρα, ή αλαζονεία και αυταρέσκεια. Είναι και η διαφορά ηλικίας – πείρας, μαθημάτων - του καθενός. Και δεν εννοώ τη φυσική, μόνο, ηλικία.
Γι’ αυτό ας μείνουμε έχοντας ο καθένας περιγράψει τη δική του αντίληψη και τη δική του συνειδητοποίηση, όπως προκύπτει από την προσωπική του εμπειρία. Και από κει και πέρα, ναι: «άσε με να κάνω λάθος».
Εξάλλου, οτιδήποτε προέρχεται από εμπειρία και δεν αποτελεί μεταφορά απόψεων άλλων, ακούγεται πάντοτε με προσοχή και σεβασμό.
Πάντως ανάμεσα στο «έξω» και στο «μέσα» μας υπάρχει ο ιερός τόπος συνάντησης των δύο∙ και είναι η Καρδιά. Σε όποιον, βέβαια, άνθρωπο αντιστέκεται στην προσπάθεια του μυαλού να την υποτάξει, για να την χρησιμοποιήσει.
Και όταν μιλώ για την Καρδιά, δεν εννοώ τα συναισθήματα.
Εκεί, για τον καθένα, υπάρχουν αναρτημένες οι απαντήσεις, που αντιστοιχούν στα ερωτήματά του.
Γι’ αυτό και δεν εξαρτώ το «θετικό» ή μη-θετικό μια δράσης από την αντίδραση του άλλου «από την ενέργεια του βλέμματος του άλλου». Ούτε την όποια διάθεσή μας που ακολουθεί μια δράση μας από τις αντιδράσεις του άλλου. Ξέρω πως έχω έρθει στο φυσικό πεδίο αυτού του πλανήτη, προκειμένου να διανύσω κάποιο μήκος στην κατεύθυνση της πνευματικής μου εξέλιξης. Και αυτή η κατεύθυνση και οι λεπτομέρειές της είναι καταγραμμένες στο απολύτως προσωπικό πρόγραμμα που φέρνω μαζί μου.
Αυτό το πρόγραμμα καθορίζει το είδος των μαθημάτων που έχω να λάβω.
Γι’ αυτό το λόγο, το σωστό ή όχι, το ωφέλιμο ή όχι, το πρέπον ή όχι, το Καλό ή το Κακό δεν καθορίζεται ούτε από τη λογική του μυαλού μου, αν αυτή η λογική δεν συμπίπτει με τον πνευματικό μου λόγο-βούληση, ούτε με τις όποιες αντιδράσεις των άλλων, ούτε με τα κοινωνικά ηθικολογικά πρότυπα και μέτρα, όπως και δεν φορμάρεται σε θρησκευτικά πλαίσια.
Η πνευματική πορεία του καθενός μας, θεωρώ, ότι εξελίσσεται, μεν, μέσα σε ένα φυσικό, όπως και κοινωνικό περιβάλλον, αλλά είναι απολύτως προσωπική και με πλήρη ευθύνη έναντι των συμπαντικών νόμων.
Έτσι, αγαπητέ Αντώνη Λέλη, δεν με βρίσκει σύμφωνο η «σύγχρονη ηθική», όπως αναφέρεις, με τις τέσσερις αρχές της.
Θα μου επιτρέψεις, καταρχήν, να πω, ότι δεν δέχομαι, πως υπάρχει «αντικειμενικός τρόπος αξιολόγησης μιας πράξης». Η πράξη αξιολογείται από τον έσω κριτή και μόνο μετά την εμφάνιση και των άμεσων και των έμμεσων αποτελεσμάτων.
Όμως μου δίνεις την ευκαιρία να σταματήσω στην τρίτη αρχή. Αν η αρχή του σεβασμού της ελεύθερης βούλησης μπορεί να τηρηθεί συνειδητά - και όχι μόνο ο σεβασμός της βούλησης των άλλων, αλλά πρώτιστα ο σεβασμός της δικής μας βούλησης - τότε εξυπακούεται, ότι θα τηρούνται και οι άλλες τρεις αρχές, χωρίς να χρειάζεται ιδιαίτερα να επισημαίνονται.
Αν θέλεις, μάλιστα, θα δώσω τον ορισμό της συμπαντικής ηθικής που – δέχομαι – ότι είναι: η ηθική της Βούλησης.
Αντίθετα, στην κοινωνία έχει επιβληθεί από την Εξουσία, που αντιστρατεύεται την πνευματική εξέλιξη του ανθρώπου, η βούληση της ηθικής. Με άλλα λόγια, να φροντίζετε, άνθρωποι, να έχετε για βούλησή σας την ηθική, που εγώ σας προτείνω.
Και δεν έχει σχέση, ποιοι είναι σε κάθε περίπτωση οι κανόνες ηθικής που προτείνονται-επιβάλλονται μέσω της όποιας εξουσίας. Σημασία για τον κάθε αντίπαλο του ανθρώπινου Πνεύματος έχει, να μην ακούει ο άνθρωπος και να μην υπακούει στη δική Του Βούληση, άρα να μην εκτελεί το προσωπικό του πρόγραμμα. Επομένως, να περάσει μια ζωή χωρίς να προσεγγίσει, καν, το σκοπό της εδώ παρουσίας του.
Γι’ αυτό και συμφωνώ με τα ερωτηματικά που θέτεις, όπως: «πώς αποφασίζεις ποιο είναι το μέγιστο όφελος» ή «πώς θέλει ο άλλος να του φέρονται» κλπ.
Έτσι είναι πραγματικά.
Το «καλό» ή το «ωφέλιμο» για μένα δεν ισχύει, οπωσδήποτε και για τον άλλον. Και πόσες φορές τα χρήσιμα για μένα μαθήματα δεν έρχονται μετά από «πόνο», ή «βλάβες» κατά τη λογική του «Έχειν»;
Ποιος ξέρει μετά από πόσες και ποιες επώδυνες δοκιμασίες στο επίπεδο του «Έχειν» μας καταφέραμε να δημιουργήσουμε την ως τώρα δομή του «Είναι» μας;
Μετά από αυτά, θα μπορούσα να καταλήξω –φαντάζομαι θα συμφωνείτε - στο ότι, το μόνο ωφέλιμο, σε κάθε περίπτωση, που χρειάζεται ο άνθρωπος, είτε να διεκδικήσει για τον εαυτό του, είτε να προσφέρει σε έναν συνάνθρωπό του, είναι ο ΧΩΡΟΣ. Για να μπορεί να αισθάνεται απεγκλωβισμένος από κάθε «αποπνικτική» διαδικασία, προκειμένου να εκδηλώσει ελεύθερα τον εαυτό του και να αναπτύξει την ξεχωριστή του προσωπικότητα.
Πέμπτη 17 Δεκεμβρίου 2009
γλυκές παγίδες, δύσκολες αποφάσεις
αχ, το μυαλό μας πόσες παγίδες μας στήνει,
αχ, η ζωή μας πόσα μας διδάσκει,
αρκεί να τολμήσουμε να ζήσουμε!
"Ήμουν τυφλός
όταν έκανα ό,τι μου έλεγαν οι άλλοι.
Ήμουν χαμένος
κάθε φορά που πήγαινα όταν με φώναζαν.
Κάποτε τους εγκατέλειψα όλους
και τον ίδιο μου τον εαυτό.
Τότε μόνο τους ξαναβρήκα
και τον εαυτό μου μαζί."
Τζελαλαντίν Ρουμί
αχ, η ζωή μας πόσα μας διδάσκει,
αρκεί να τολμήσουμε να ζήσουμε!
"Ήμουν τυφλός
όταν έκανα ό,τι μου έλεγαν οι άλλοι.
Ήμουν χαμένος
κάθε φορά που πήγαινα όταν με φώναζαν.
Κάποτε τους εγκατέλειψα όλους
και τον ίδιο μου τον εαυτό.
Τότε μόνο τους ξαναβρήκα
και τον εαυτό μου μαζί."
Τζελαλαντίν Ρουμί
Τρίτη 15 Δεκεμβρίου 2009
ο πρώτος ουρανός
Ο κάτοικος του κόσμου του Ασυνειδήτου ωριμάζει.
Η αδράνεια του Ασυνειδήτου άρχισε να ξεφεύγει από τη συνήθεια και να εστιάζεται στην κεφαλή, δηλαδή να γίνεται αντιληπτή από το Νου και αυτό σημαίνει ότι αρχίζει να μετατρέπεται σε Υποσυνείδητη δραστηριότητα.
Ήρθε η ώρα του να μεταβεί από την εμβρυική ηλικία του πνεύματός του, στην παιδική ηλικία.
Μέχρι τώρα αποτελούσε έναν κωδικό αριθμό της κοινωνικής μάζας (π.χ. αριθ. φορολογικού μητρώου) και, το χαρακτηριστικό, ακολουθούσε τους κανόνες της κοινωνίας. Μετείχε στη μαζική ψυχή και ζούσε κατά ασυνείδητο τρόπο.
Τώρα ήρθε η ώρα να ακολουθήσει, πλέον, τις εξαιρέσεις. Εξαιρεί τον εαυτό του από τους κανόνες της κοινωνίας. Μιας κοινωνίας που του επιβαλλόταν, ως τώρα, μέσω των κανόνων της δικής της ηθικής και δεοντολογίας. Μιας κοινωνίας (γονείς, σχολείο, φίλοι, ερωτικοί σύντροφοι, επαγγελματικοί συνάδελφοι, ομόθρησκοι, πολιτικοί ομοϊδεάτες), που του περιόριζε την ελεύθερη ανάπτυξη και έκφραση της βούλησής του. Και κυρίως μιας κοινωνίας υποκρισίας με σαφή διάσταση ανάμεσα στα λόγια και στις πράξεις. Μια κοινωνική συλλογικότητα που, ενώ στην ιστορία της διαθέτει πρότυπα υψηλής ποιότητας, στο καθημερινό της βίωμα τα ίδια πρότυπα τα προδίδει και τα ακυρώνει.
Το άτομο, που αποτελούσε στοιχείο της ασυνείδητης ανθρώπινης μάζας, νοιώθει, τώρα, ως φυσική υπαρξιακή οντότητα, την ανάγκη της αυτοπροστασίας. Από εδώ και πέρα το κομμάτι της αγελαίας κοινωνίας, με το οποίο συνυπήρχε στον προηγούμενο κόσμο, δεν θα τον σεβαστεί.
Ο ίδιος θα είναι η εικόνα μιας αυθόρμητης παρορμητικής αντίδρασης έναντι του παρελθόντος του και ενάντια σε ένα κοινωνικό περιβάλλον, το οποίο έτεινε να ισοπεδώσει την ιδιαιτερότητα του χαρακτήρα του και να αφανίσει την προσωπικότητά του. Θα είναι στο εξής, η εξαίρεση. Και οι πρώην συγκάτοικοί του θα τον αντιμετωπίζουν εχθρικά.
Απέδρασε από ένα κοινωνικό σύστημα που, πριν από όλα, οδηγεί με διάφορους τρόπους τα άτομα να καταπιέζουν τα αισθήματα τους. Δηλαδή, είτε να μην εκφράζουν τα συναισθήματά τους, είτε να μην τολμούν να τα αφήσουν να φανερωθούν, ακόμα και μέσα στο πεδίο της συνειδητότητάς τους.
Το καταπιεσμένο, όμως, συναίσθημα αποτελεί μια απαγόρευση επί της Καλοσύνης. Διότι, συνήθως, ένα καταπιεσμένο συναίσθημα προέρχεται από τις αρετές – χαρίσματα του ατόμου, εφόσον εκφράζει την πραγματική του φύση.
Εξάλλου, το να πράττεις ότι δεν αντιστοιχεί στη φύση σου, είναι ελάττωμα.
Δεν απέχουμε, επομένως, από την πραγματικότητα, αν πούμε, ότι οι αρετές του ανθρώπου καταστρέφονται στο Ασυνείδητό του. Ή ότι ο κόσμος του Ασυνειδήτου, με άλλα λόγια ο κόσμος της μαζικής ψυχής, είναι το περιβάλλον, όπου διαφθείρονται οι ανθρώπινες αρετές. Πρόκειται για σοβαρή κατάσταση, αφού οδηγεί τις αρετές του υποκειμένου σε αυτοκαταστροφή εντός του ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΟΥ.
Παρατηρούμε, δηλαδή, να συμβαίνει ένα σημαντικό γεγονός και, μάλιστα, να λαμβάνει χώρα, χωρίς ο ίδιος ο άνθρωπος να έχει συνείδηση του τι συνέβη. Πρακτικά αυτό σημαίνει, ότι το άτομο, όσο συμπεριλαμβάνεται και παραμένει στη μαζική ψυχή, ωθείται να λειτουργεί με τις ελαττωματικότητές του, χωρίς να τολμάει να διαφοροποιηθεί και να ακολουθήσει την εξαίρεση από τον κανόνα.
Γι’ αυτό οι εξουσίες ευνοούν και συντηρούν με τον τρόπο τους τη διατήρηση των ατόμων στην κατάσταση της μάζας∙ καθώς είναι δέσμιοι των ελαττωμάτων τους (των μη-αρετών τους) παραμένουν ακίνδυνοι για την εξουσία, την οποία και ακολουθούν τυφλά.
Μόνο που κάποτε κάποιοι ξεφεύγουν από το σκοτεινό σύννεφο που τους σκεπάζει και αντικρίζουν τον ήλιο. Ορθώνουν το ανάστημα, υψώνουν το κεφάλι, αντιστέκονται στην ισοπέδωση και αντιδρούν.
Αποσπώνται από τον πνευματικά θανάσιμο εναγκαλισμό της ονειρικής φαντασίωσης, στρέφονται και έρχονται αντιμέτωποι με τη μαζική ψυχή, που, όμως, δεν δικαιολογεί την απόδρασή τους από τον κόσμο του τίποτα.
Αντιστέκονται!
Στον συνειδησιακή κατάσταση του Υποσυνειδήτου, όπου δικαιωματικά έχουν εισβάλλει, όσα άτομα αποσπάστηκαν από τη μαζική ψυχή, εάν θα συναντήσουν από την υπόλοιπη κοινωνία συνθήκες και συμπεριφορές που αποτελούν καταπίεση είτε του λόγου, είτε της πράξης, θα έχουν συνείδηση της κατάστασης και των δυνάμεων πίεσης που ενδεχομένως θα δεχθούν. Άρα η καταπίεση θα αποτελεί συνθήκη συνειδητή. Οπότε το άτομο, αμυνόμενο, θα αντιδρά, συνήθως δε, παρορμητικά. Σε τέτοια περίπτωση θα χρησιμοποιεί τα ελαττώματά του για να βλάψει τους καταπιεστές, ή για να καταπιέσει κι αυτό με τη σειρά του εκείνους, που μπορεί να τους υποτάξει.
Εξάλλου η καταπίεση παράγει θυμό και το άτομο γίνεται καχύποπτο, εύθικτο, εριστικό, επιθετικό. Τα ελαττώματα που κληρονόμησε από τον κόσμο της μάζας θα θεριεύουν και θα μεγιστοποιείται η αντίδρασή του.
Τώρα η κοινωνία αναγκάζεται να προσέξει αυτούς τους ανθρώπους και αρχίζει με διάφορες ετικέτες να προσπαθεί να διαγνώσει αυτή την «ανώμαλη περίπτωση», ή να τους αδρανοποιήσει, να εξουδετερώσει το αποτέλεσμα της παρουσίας τους ανάμεσα στους πολλούς. Επειδή, για τη μαζική ψυχή τέτοια επαναστατημένα άτομα αποτελούν ανώμαλο φαινόμενο και επικίνδυνο, εφόσον αποτελεί εξαίρεση έναντι των πολλών.
Στην αρχή ο κάθε απελευθερωμένος από τον κόσμο της ασυνειδησίας ακούει συμβουλές, μετά αντιμετωπίζει απειλές και στο τέλος βρίσκει κατά μέτωπο τις αποβολές και τους εκβιασμούς της κάθε είδους εξουσίας. Και μαζί με αυτά έρχεται, κάποτε και η πρόταση της θεωρούμενης υγιούς μαζικής κοινωνίας, να τον παραδώσουν σε πρόγραμμα ψυχολογικής θεραπείας, ώστε να προσαρμοστεί στα μέτρα των πολλών.
Αχ, αυτή η επικίνδυνη επιστήμη που λέγεται ψυχολογία. Παραλαμβάνει ένα Άτομο, μια ελεύθερη, διακριτή προσωπικότητα, που κατόρθωσε να ξεφύγει από το νόμο της μάζας, που δε συμβιβάζεται με τη λογική των πολλών, που δε συμφωνεί με τις προβαλλόμενες ηθικές αρχές και αρετές της μάζας. Και βάζει στόχο να προσαρμόσει τη νοοτροπία αυτού του ατόμου στους κανόνες και στις θεωρούμενες υγιείς συνθήκες αντίληψης και ζωής του συνόλου. Με αυτό τον τρόπο συμμετέχει στη διάπραξη ενός πνευματικού εγκλήματος, καθότι συμβάλλει στην επανενσωμάτωση του ατόμου με την αγέλη της ασυνειδητότητας, από την οποία μόλις κατόρθωσε ο άνθρωπος αυτός να απελευθερωθεί.
Αντίθετα, καθήκον του κάθε υγιούς θεραπευτή είναι να ισχυροποιήσει την πίστη του ατόμου στον εαυτό του, την αυτοπεποίθησή του, δηλαδή και να το ενθαρρύνει να ακολουθήσει το δρόμο της έκφρασης της ιδιαίτερής του προσωπικότητας, αναλαμβάνοντας, παράλληλα και τις ανάλογες ευθύνες. Να αναζητά, δηλαδή, ο κάθε άνθρωπος την ευτυχία του και την ολοκλήρωσή του στην ελεύθερη έκφραση της βούλησής του, της ατομικότητάς του, αντί να ψάχνει για την αναγνώρισή του από τους πολλούς.
Το να έχεις παρουσία πνευματική στο κοινωνικό σύνολο σημαίνει να εκφράζεις ελεύθερα τη διαφορετικότητά σου και όχι το να μοιάζεις με τους πολλούς, δηλαδή να εφαρμόζεις τα μαζικά μοντέλα κρίσης και συμπεριφοράς. Αυτή, εξάλλου, είναι και η εμφανής διάκριση του ανθρώπινου πνεύματος, από τον άνθρωπο ζώο.
Στην περίπτωση των επαναστατημένων ατόμων, το κάθε άτομο λειτουργεί υποσυνείδητα, χρησιμοποιώντας ψυχικές, συγκινησιακές, συχνά μη ελεγχόμενες αντιδράσεις, αν και έχει, ή μπορεί να έχει τον έλεγχο αυτής της παρορμητικότητας. Δεν έχει όμως, ακόμα, τη δυνατότητα διάκρισης του ορθού από το μη ορθό. Γιατί η διάκριση είναι χαρακτηριστικό του επόμενου πεδίου συνειδητότητας, του επόμενου ουρανού. Πρόκειται για κινήσεις απλώς αντίστασης έναντι της μάζας και αντίδρασης έναντι της προσβολής της ατομικότητάς του, χωρίς σχέδιο ή πλάνο καθοδηγητικό, χωρίς αντιπροτάσεις.
Γι’ αυτό τα επαναστατημένα αυτά άτομα είναι ευάλωτα. Πρώτα επειδή δεν έχουν μέσα τους κάποιο έρεισμα, είτε μιας σταθερής και καθαρής θέσης, είτε μιας θετικής πρότασης.
Έπειτα, έχουν θυμό. Βλέπουν παντού γυρισμένη την πλάτη του κοινωνικού συνόλου και γι’ αυτό δεν χαρακτηρίζονται από νηφαλιότητα. Ως εκ τούτου οι κινήσεις τους εύκολα προσβάλλονται κα ανατρέπονται.
Κατόπιν, πολλοί από αυτούς – και λόγω ηλικίας - είναι συνήθως εξαρτώμενοι οικονομικά από άτομα, που δεν είναι διατεθειμένα να υποστηρίξουν αντιδραστικές - έξω από τα καθιερωμένα – τάσεις, αφού, ως επί το πλείστον, οι διαθέτοντες ικανό «έχειν» ανήκουν στη μάζα.
Επίσης, δεν βρίσκουν εύκολα υποστηρικτές, σταθερούς ομοϊδεάτες, ή συνεργάτες σε σχεδιασμούς αντίδρασης, γιατί υπάρχει σ’ αυτόν τον κόσμο σημαντική ευμεταβλητότητα
Γι’ αυτό η μαζική κοινωνία, η οποία στο πρόσωπό τους βλέπει την απόδειξη, ότι το «σύστημα» είναι ανατρέψιμο και κατά συνέπεια η μάζα μπορεί να χαθεί, για να έλθει η βασιλεία του Ατόμου, αρχίζει να απονέμει χαρακτηρισμούς, ετικέτες: δεν ακούει, δεν υπακούει, ιδιόρρυθμος, αδιάφορος, εγωιστής, αγνώμων, ανισόρροπος, διαταραγμένη προσωπικότητα, ψυχασθενής, επικίνδυνος επαναστάτης, αναρχικός, ταραχοποιός, αντιεξουσιαστής, μέχρι τρομοκράτης. Με αυτές τις ετικέτες ελπίζει το σύνολο να περιθωριοποιήσει και να αδρανοποιήσει τα «επικίνδυνα» άτομα.
Σημείωση: το κράτος, το οποίο μαζί με τα ΜΜΕ αποτελούν την πιο ισχυρή τρομοκρατική οργάνωση, καταγγέλλει τους πολίτες που αμύνονται μέσω της ελεύθερης σκέψης και έκφρασης για τρομοκράτες. Έχουμε, εξάλλου, το παράδειγμα, ότι με την ετικέτα του κομμουνιστή, το κράτος των φοβισμένων ανθρωποειδών ωθούσε τα φιλελεύθερα πνεύματα στο ΚΚΕ και έτσι μετέτρεπε τον κοινωνικό επαναστάτη σε πολιτικό αναρχικό. Κατόπιν συμπεριφερόταν προς αυτούς, όπως σε πολίτες εκτός νόμου.
Υποφέρει, λοιπόν, ο μόλις απελευθερωμένος από τον κλοιό της αγέλης και ταλαιπωρείται από αβεβαιότητα εργασίας, από αστάθεια αισθημάτων φιλίας, από συχνές μεταστροφές των αντιλήψεων και προπαντός των θέσεων των άλλων σε κάποιες συνθήκες της πραγματικότητας. Και αυτό είναι το τίμημα της υπέρβασης, της ελευθερίας, του αισθήματος ανεξαρτησίας και της διαφοροποίησης των αντιλήψεών του.
Πολλές φορές η διαφορετική και ευμετάβλητη στάση των άλλων δημιουργεί μέσα του αμφιβολίες για τον ίδιο τον εαυτό του. Είναι οι αμφιβολίες που προέρχονται από το ότι δεν έχει ακόμα μέσα του εδραιωμένες και ισχυρές θέσεις.
Βλέπει συχνά μαύρες τρύπες, όπου πέφτουν και χάνονται τα πάντα. Η εσωτερική πάλη είναι καθημερινή.
Όταν, πλέον, δεν την αντέχει, θυμώνει με τους πάντες, ή βρίσκει λύσεις σε φυγές (ονειροπολήσεις, ύπνος, ουσίες, εναλλαγές επαγγελματικών απασχολήσεων, επικίνδυνα σπορ, ρίσκα καθημερινά και κάθε είδους, σαν να διακατέχεται από την επιθυμία του θανάτου).
Οι γονείς, αντί να μετακινηθούν οι ίδιοι στη θέση του νέου, για να τον βοηθήσουν να ορθοποδήσει στην υποστήριξη των αρχών του, κάνουν, συνήθως, ότι μπορούν, προκειμένου να τον επαναφέρουν στη «νομιμότητα» και στην κοινή αντίληψη της κενής από πνευματικό πυρήνα κοινωνίας. Είναι η κοινωνία που τα μέλη της βιώνουν την ευτυχία ή τη δυστυχία σύμφωνα με το αν είναι και έχουν ότι επιθυμούν. Και, βεβαίως, επιθυμούν, εκείνο που οι εξουσίες, η διαστρεβλωμένη ενημέρωση και η διαφήμιση κατορθώνουν να εγκαταστήσουν στον «ξεπλυμένο» τους εγκέφαλο.
Το άτομο που τόλμησε να έχει απόψεις διαφορετικές από το σύνολο, νοιώθει, ότι βρίσκεται μέσα σε ένα κόσκινο μαζί με τους άλλους και κοσκινίζεται με μια συνεχή κίνηση του εδάφους. Μέσα από την προβολή των μεγάλων αριθμών και των ηχηρών επωνύμων αισθάνεται μικρός και φοβάται μήπως περάσει από καμιά τρύπα του κόσκινου και είτε βρεθεί, πάλι, στη αποθήκη των πολλών, που θα γίνουν ψωμί της εξουσίας, είτε στην αποθήκη των παρασίτων και πεταχτεί ως άχρηστο υλικό, για να μη νοθεύσει την ποιότητα του ψωμιού.
Κάποτε καταφεύγει σε διάφορους «δασκάλους», που οι περισσότεροι, σήμερα, αποτελούν παγίδες του πνεύματος. Αν βρεθεί σε δάσκαλο, ή σχολή που ενισχύει την αξία και το σεβασμό του προσώπου και προβάλλει την ελευθερία της βούλησης ως τη μέγιστη ηθική αρχή, έχει πολλές ελπίδες να σταθεροποιηθεί στο νέο κόσμο, τον κόσμο του Ατόμου, για να μπορέσει σύντομα να κάνει το επόμενο πέταγμα προς τον δεύτερο ουρανό.
Συχνά κατευθύνεται σε ένταξη σε κομματικούς μηχανισμούς. Τα πολιτικά κόμματα μαζί με τις παρα-θρησκευτικές οργανώσεις είναι οι πλέον επικίνδυνοι οργανισμοί για την υγεία του πνεύματος. Υποκρισία, μισαλλοδοξία, παρωπιδοφορία, φαλκίδευση της ελευθερίας και εκμετάλλευση του ανθρώπου για την προώθηση προσωπικών συμφερόντων. Έτσι, όποιος κάποτε απαλλαγεί από τις δήθεν ιδεολογικές αξίες, ή από τους δήθεν υπηρέτες του θεού, εύκολα μπορεί να καταλήξει, σε μια αηδία για όλους τους θεσμούς, για όλη την κοινωνία, για όλους τους ανθρώπους και - το χειρότερο – απογοήτευση ή αηδία για τον εαυτό του.
Αυτούς τους νέους - και δεν αναφέρομαι μόνο στη φυσική ηλικία – τους αγαπώ. Και πιστεύω, πως μόνο για τη στήριξη αυτών και την σταθεροποίησή τους στον κόσμο του πρώτου ουρανού συνειδητότητας αξίζει ο παλιότερος και δοκιμασμένος σ’ αυτό το δρόμο να μοιραστεί μαζί τους την πείρα του και τις δυνατότητές του.
Μόνο έτσι μπορούμε να ελπίζουμε στη σταθερή εξέλιξη της ανθρωπότητας της Γης, αλλά και στις στιγμές ευτυχίας των μοναχικών προσώπων που αναζητούν την Αλήθεια τους.
Γιατί, εφόσον η ευτυχία ή η δυστυχία, που βιώνει ο κάθε άνθρωπος, είναι συνάρτηση του επιπέδου της συνειδητότητάς του, μπορούμε να αισιοδοξούμε, πως αυτοί που τολμούν και ξεχωρίζουν από τη μάζα, θα βιώνουν σύμφωνα με το αν νοιώθουν και αισθάνονται, αυτό που νομίζουν οι ίδιοι ότι πρέπει. Θα είναι η ευτυχία που αντιστοιχεί στον προσωπικό τους αγώνα.
Η αδράνεια του Ασυνειδήτου άρχισε να ξεφεύγει από τη συνήθεια και να εστιάζεται στην κεφαλή, δηλαδή να γίνεται αντιληπτή από το Νου και αυτό σημαίνει ότι αρχίζει να μετατρέπεται σε Υποσυνείδητη δραστηριότητα.
Ήρθε η ώρα του να μεταβεί από την εμβρυική ηλικία του πνεύματός του, στην παιδική ηλικία.
Μέχρι τώρα αποτελούσε έναν κωδικό αριθμό της κοινωνικής μάζας (π.χ. αριθ. φορολογικού μητρώου) και, το χαρακτηριστικό, ακολουθούσε τους κανόνες της κοινωνίας. Μετείχε στη μαζική ψυχή και ζούσε κατά ασυνείδητο τρόπο.
Τώρα ήρθε η ώρα να ακολουθήσει, πλέον, τις εξαιρέσεις. Εξαιρεί τον εαυτό του από τους κανόνες της κοινωνίας. Μιας κοινωνίας που του επιβαλλόταν, ως τώρα, μέσω των κανόνων της δικής της ηθικής και δεοντολογίας. Μιας κοινωνίας (γονείς, σχολείο, φίλοι, ερωτικοί σύντροφοι, επαγγελματικοί συνάδελφοι, ομόθρησκοι, πολιτικοί ομοϊδεάτες), που του περιόριζε την ελεύθερη ανάπτυξη και έκφραση της βούλησής του. Και κυρίως μιας κοινωνίας υποκρισίας με σαφή διάσταση ανάμεσα στα λόγια και στις πράξεις. Μια κοινωνική συλλογικότητα που, ενώ στην ιστορία της διαθέτει πρότυπα υψηλής ποιότητας, στο καθημερινό της βίωμα τα ίδια πρότυπα τα προδίδει και τα ακυρώνει.
Το άτομο, που αποτελούσε στοιχείο της ασυνείδητης ανθρώπινης μάζας, νοιώθει, τώρα, ως φυσική υπαρξιακή οντότητα, την ανάγκη της αυτοπροστασίας. Από εδώ και πέρα το κομμάτι της αγελαίας κοινωνίας, με το οποίο συνυπήρχε στον προηγούμενο κόσμο, δεν θα τον σεβαστεί.
Ο ίδιος θα είναι η εικόνα μιας αυθόρμητης παρορμητικής αντίδρασης έναντι του παρελθόντος του και ενάντια σε ένα κοινωνικό περιβάλλον, το οποίο έτεινε να ισοπεδώσει την ιδιαιτερότητα του χαρακτήρα του και να αφανίσει την προσωπικότητά του. Θα είναι στο εξής, η εξαίρεση. Και οι πρώην συγκάτοικοί του θα τον αντιμετωπίζουν εχθρικά.
Απέδρασε από ένα κοινωνικό σύστημα που, πριν από όλα, οδηγεί με διάφορους τρόπους τα άτομα να καταπιέζουν τα αισθήματα τους. Δηλαδή, είτε να μην εκφράζουν τα συναισθήματά τους, είτε να μην τολμούν να τα αφήσουν να φανερωθούν, ακόμα και μέσα στο πεδίο της συνειδητότητάς τους.
Το καταπιεσμένο, όμως, συναίσθημα αποτελεί μια απαγόρευση επί της Καλοσύνης. Διότι, συνήθως, ένα καταπιεσμένο συναίσθημα προέρχεται από τις αρετές – χαρίσματα του ατόμου, εφόσον εκφράζει την πραγματική του φύση.
Εξάλλου, το να πράττεις ότι δεν αντιστοιχεί στη φύση σου, είναι ελάττωμα.
Δεν απέχουμε, επομένως, από την πραγματικότητα, αν πούμε, ότι οι αρετές του ανθρώπου καταστρέφονται στο Ασυνείδητό του. Ή ότι ο κόσμος του Ασυνειδήτου, με άλλα λόγια ο κόσμος της μαζικής ψυχής, είναι το περιβάλλον, όπου διαφθείρονται οι ανθρώπινες αρετές. Πρόκειται για σοβαρή κατάσταση, αφού οδηγεί τις αρετές του υποκειμένου σε αυτοκαταστροφή εντός του ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΟΥ.
Παρατηρούμε, δηλαδή, να συμβαίνει ένα σημαντικό γεγονός και, μάλιστα, να λαμβάνει χώρα, χωρίς ο ίδιος ο άνθρωπος να έχει συνείδηση του τι συνέβη. Πρακτικά αυτό σημαίνει, ότι το άτομο, όσο συμπεριλαμβάνεται και παραμένει στη μαζική ψυχή, ωθείται να λειτουργεί με τις ελαττωματικότητές του, χωρίς να τολμάει να διαφοροποιηθεί και να ακολουθήσει την εξαίρεση από τον κανόνα.
Γι’ αυτό οι εξουσίες ευνοούν και συντηρούν με τον τρόπο τους τη διατήρηση των ατόμων στην κατάσταση της μάζας∙ καθώς είναι δέσμιοι των ελαττωμάτων τους (των μη-αρετών τους) παραμένουν ακίνδυνοι για την εξουσία, την οποία και ακολουθούν τυφλά.
Μόνο που κάποτε κάποιοι ξεφεύγουν από το σκοτεινό σύννεφο που τους σκεπάζει και αντικρίζουν τον ήλιο. Ορθώνουν το ανάστημα, υψώνουν το κεφάλι, αντιστέκονται στην ισοπέδωση και αντιδρούν.
Αποσπώνται από τον πνευματικά θανάσιμο εναγκαλισμό της ονειρικής φαντασίωσης, στρέφονται και έρχονται αντιμέτωποι με τη μαζική ψυχή, που, όμως, δεν δικαιολογεί την απόδρασή τους από τον κόσμο του τίποτα.
Αντιστέκονται!
Στον συνειδησιακή κατάσταση του Υποσυνειδήτου, όπου δικαιωματικά έχουν εισβάλλει, όσα άτομα αποσπάστηκαν από τη μαζική ψυχή, εάν θα συναντήσουν από την υπόλοιπη κοινωνία συνθήκες και συμπεριφορές που αποτελούν καταπίεση είτε του λόγου, είτε της πράξης, θα έχουν συνείδηση της κατάστασης και των δυνάμεων πίεσης που ενδεχομένως θα δεχθούν. Άρα η καταπίεση θα αποτελεί συνθήκη συνειδητή. Οπότε το άτομο, αμυνόμενο, θα αντιδρά, συνήθως δε, παρορμητικά. Σε τέτοια περίπτωση θα χρησιμοποιεί τα ελαττώματά του για να βλάψει τους καταπιεστές, ή για να καταπιέσει κι αυτό με τη σειρά του εκείνους, που μπορεί να τους υποτάξει.
Εξάλλου η καταπίεση παράγει θυμό και το άτομο γίνεται καχύποπτο, εύθικτο, εριστικό, επιθετικό. Τα ελαττώματα που κληρονόμησε από τον κόσμο της μάζας θα θεριεύουν και θα μεγιστοποιείται η αντίδρασή του.
Τώρα η κοινωνία αναγκάζεται να προσέξει αυτούς τους ανθρώπους και αρχίζει με διάφορες ετικέτες να προσπαθεί να διαγνώσει αυτή την «ανώμαλη περίπτωση», ή να τους αδρανοποιήσει, να εξουδετερώσει το αποτέλεσμα της παρουσίας τους ανάμεσα στους πολλούς. Επειδή, για τη μαζική ψυχή τέτοια επαναστατημένα άτομα αποτελούν ανώμαλο φαινόμενο και επικίνδυνο, εφόσον αποτελεί εξαίρεση έναντι των πολλών.
Στην αρχή ο κάθε απελευθερωμένος από τον κόσμο της ασυνειδησίας ακούει συμβουλές, μετά αντιμετωπίζει απειλές και στο τέλος βρίσκει κατά μέτωπο τις αποβολές και τους εκβιασμούς της κάθε είδους εξουσίας. Και μαζί με αυτά έρχεται, κάποτε και η πρόταση της θεωρούμενης υγιούς μαζικής κοινωνίας, να τον παραδώσουν σε πρόγραμμα ψυχολογικής θεραπείας, ώστε να προσαρμοστεί στα μέτρα των πολλών.
Αχ, αυτή η επικίνδυνη επιστήμη που λέγεται ψυχολογία. Παραλαμβάνει ένα Άτομο, μια ελεύθερη, διακριτή προσωπικότητα, που κατόρθωσε να ξεφύγει από το νόμο της μάζας, που δε συμβιβάζεται με τη λογική των πολλών, που δε συμφωνεί με τις προβαλλόμενες ηθικές αρχές και αρετές της μάζας. Και βάζει στόχο να προσαρμόσει τη νοοτροπία αυτού του ατόμου στους κανόνες και στις θεωρούμενες υγιείς συνθήκες αντίληψης και ζωής του συνόλου. Με αυτό τον τρόπο συμμετέχει στη διάπραξη ενός πνευματικού εγκλήματος, καθότι συμβάλλει στην επανενσωμάτωση του ατόμου με την αγέλη της ασυνειδητότητας, από την οποία μόλις κατόρθωσε ο άνθρωπος αυτός να απελευθερωθεί.
Αντίθετα, καθήκον του κάθε υγιούς θεραπευτή είναι να ισχυροποιήσει την πίστη του ατόμου στον εαυτό του, την αυτοπεποίθησή του, δηλαδή και να το ενθαρρύνει να ακολουθήσει το δρόμο της έκφρασης της ιδιαίτερής του προσωπικότητας, αναλαμβάνοντας, παράλληλα και τις ανάλογες ευθύνες. Να αναζητά, δηλαδή, ο κάθε άνθρωπος την ευτυχία του και την ολοκλήρωσή του στην ελεύθερη έκφραση της βούλησής του, της ατομικότητάς του, αντί να ψάχνει για την αναγνώρισή του από τους πολλούς.
Το να έχεις παρουσία πνευματική στο κοινωνικό σύνολο σημαίνει να εκφράζεις ελεύθερα τη διαφορετικότητά σου και όχι το να μοιάζεις με τους πολλούς, δηλαδή να εφαρμόζεις τα μαζικά μοντέλα κρίσης και συμπεριφοράς. Αυτή, εξάλλου, είναι και η εμφανής διάκριση του ανθρώπινου πνεύματος, από τον άνθρωπο ζώο.
Στην περίπτωση των επαναστατημένων ατόμων, το κάθε άτομο λειτουργεί υποσυνείδητα, χρησιμοποιώντας ψυχικές, συγκινησιακές, συχνά μη ελεγχόμενες αντιδράσεις, αν και έχει, ή μπορεί να έχει τον έλεγχο αυτής της παρορμητικότητας. Δεν έχει όμως, ακόμα, τη δυνατότητα διάκρισης του ορθού από το μη ορθό. Γιατί η διάκριση είναι χαρακτηριστικό του επόμενου πεδίου συνειδητότητας, του επόμενου ουρανού. Πρόκειται για κινήσεις απλώς αντίστασης έναντι της μάζας και αντίδρασης έναντι της προσβολής της ατομικότητάς του, χωρίς σχέδιο ή πλάνο καθοδηγητικό, χωρίς αντιπροτάσεις.
Γι’ αυτό τα επαναστατημένα αυτά άτομα είναι ευάλωτα. Πρώτα επειδή δεν έχουν μέσα τους κάποιο έρεισμα, είτε μιας σταθερής και καθαρής θέσης, είτε μιας θετικής πρότασης.
Έπειτα, έχουν θυμό. Βλέπουν παντού γυρισμένη την πλάτη του κοινωνικού συνόλου και γι’ αυτό δεν χαρακτηρίζονται από νηφαλιότητα. Ως εκ τούτου οι κινήσεις τους εύκολα προσβάλλονται κα ανατρέπονται.
Κατόπιν, πολλοί από αυτούς – και λόγω ηλικίας - είναι συνήθως εξαρτώμενοι οικονομικά από άτομα, που δεν είναι διατεθειμένα να υποστηρίξουν αντιδραστικές - έξω από τα καθιερωμένα – τάσεις, αφού, ως επί το πλείστον, οι διαθέτοντες ικανό «έχειν» ανήκουν στη μάζα.
Επίσης, δεν βρίσκουν εύκολα υποστηρικτές, σταθερούς ομοϊδεάτες, ή συνεργάτες σε σχεδιασμούς αντίδρασης, γιατί υπάρχει σ’ αυτόν τον κόσμο σημαντική ευμεταβλητότητα
Γι’ αυτό η μαζική κοινωνία, η οποία στο πρόσωπό τους βλέπει την απόδειξη, ότι το «σύστημα» είναι ανατρέψιμο και κατά συνέπεια η μάζα μπορεί να χαθεί, για να έλθει η βασιλεία του Ατόμου, αρχίζει να απονέμει χαρακτηρισμούς, ετικέτες: δεν ακούει, δεν υπακούει, ιδιόρρυθμος, αδιάφορος, εγωιστής, αγνώμων, ανισόρροπος, διαταραγμένη προσωπικότητα, ψυχασθενής, επικίνδυνος επαναστάτης, αναρχικός, ταραχοποιός, αντιεξουσιαστής, μέχρι τρομοκράτης. Με αυτές τις ετικέτες ελπίζει το σύνολο να περιθωριοποιήσει και να αδρανοποιήσει τα «επικίνδυνα» άτομα.
Σημείωση: το κράτος, το οποίο μαζί με τα ΜΜΕ αποτελούν την πιο ισχυρή τρομοκρατική οργάνωση, καταγγέλλει τους πολίτες που αμύνονται μέσω της ελεύθερης σκέψης και έκφρασης για τρομοκράτες. Έχουμε, εξάλλου, το παράδειγμα, ότι με την ετικέτα του κομμουνιστή, το κράτος των φοβισμένων ανθρωποειδών ωθούσε τα φιλελεύθερα πνεύματα στο ΚΚΕ και έτσι μετέτρεπε τον κοινωνικό επαναστάτη σε πολιτικό αναρχικό. Κατόπιν συμπεριφερόταν προς αυτούς, όπως σε πολίτες εκτός νόμου.
Υποφέρει, λοιπόν, ο μόλις απελευθερωμένος από τον κλοιό της αγέλης και ταλαιπωρείται από αβεβαιότητα εργασίας, από αστάθεια αισθημάτων φιλίας, από συχνές μεταστροφές των αντιλήψεων και προπαντός των θέσεων των άλλων σε κάποιες συνθήκες της πραγματικότητας. Και αυτό είναι το τίμημα της υπέρβασης, της ελευθερίας, του αισθήματος ανεξαρτησίας και της διαφοροποίησης των αντιλήψεών του.
Πολλές φορές η διαφορετική και ευμετάβλητη στάση των άλλων δημιουργεί μέσα του αμφιβολίες για τον ίδιο τον εαυτό του. Είναι οι αμφιβολίες που προέρχονται από το ότι δεν έχει ακόμα μέσα του εδραιωμένες και ισχυρές θέσεις.
Βλέπει συχνά μαύρες τρύπες, όπου πέφτουν και χάνονται τα πάντα. Η εσωτερική πάλη είναι καθημερινή.
Όταν, πλέον, δεν την αντέχει, θυμώνει με τους πάντες, ή βρίσκει λύσεις σε φυγές (ονειροπολήσεις, ύπνος, ουσίες, εναλλαγές επαγγελματικών απασχολήσεων, επικίνδυνα σπορ, ρίσκα καθημερινά και κάθε είδους, σαν να διακατέχεται από την επιθυμία του θανάτου).
Οι γονείς, αντί να μετακινηθούν οι ίδιοι στη θέση του νέου, για να τον βοηθήσουν να ορθοποδήσει στην υποστήριξη των αρχών του, κάνουν, συνήθως, ότι μπορούν, προκειμένου να τον επαναφέρουν στη «νομιμότητα» και στην κοινή αντίληψη της κενής από πνευματικό πυρήνα κοινωνίας. Είναι η κοινωνία που τα μέλη της βιώνουν την ευτυχία ή τη δυστυχία σύμφωνα με το αν είναι και έχουν ότι επιθυμούν. Και, βεβαίως, επιθυμούν, εκείνο που οι εξουσίες, η διαστρεβλωμένη ενημέρωση και η διαφήμιση κατορθώνουν να εγκαταστήσουν στον «ξεπλυμένο» τους εγκέφαλο.
Το άτομο που τόλμησε να έχει απόψεις διαφορετικές από το σύνολο, νοιώθει, ότι βρίσκεται μέσα σε ένα κόσκινο μαζί με τους άλλους και κοσκινίζεται με μια συνεχή κίνηση του εδάφους. Μέσα από την προβολή των μεγάλων αριθμών και των ηχηρών επωνύμων αισθάνεται μικρός και φοβάται μήπως περάσει από καμιά τρύπα του κόσκινου και είτε βρεθεί, πάλι, στη αποθήκη των πολλών, που θα γίνουν ψωμί της εξουσίας, είτε στην αποθήκη των παρασίτων και πεταχτεί ως άχρηστο υλικό, για να μη νοθεύσει την ποιότητα του ψωμιού.
Κάποτε καταφεύγει σε διάφορους «δασκάλους», που οι περισσότεροι, σήμερα, αποτελούν παγίδες του πνεύματος. Αν βρεθεί σε δάσκαλο, ή σχολή που ενισχύει την αξία και το σεβασμό του προσώπου και προβάλλει την ελευθερία της βούλησης ως τη μέγιστη ηθική αρχή, έχει πολλές ελπίδες να σταθεροποιηθεί στο νέο κόσμο, τον κόσμο του Ατόμου, για να μπορέσει σύντομα να κάνει το επόμενο πέταγμα προς τον δεύτερο ουρανό.
Συχνά κατευθύνεται σε ένταξη σε κομματικούς μηχανισμούς. Τα πολιτικά κόμματα μαζί με τις παρα-θρησκευτικές οργανώσεις είναι οι πλέον επικίνδυνοι οργανισμοί για την υγεία του πνεύματος. Υποκρισία, μισαλλοδοξία, παρωπιδοφορία, φαλκίδευση της ελευθερίας και εκμετάλλευση του ανθρώπου για την προώθηση προσωπικών συμφερόντων. Έτσι, όποιος κάποτε απαλλαγεί από τις δήθεν ιδεολογικές αξίες, ή από τους δήθεν υπηρέτες του θεού, εύκολα μπορεί να καταλήξει, σε μια αηδία για όλους τους θεσμούς, για όλη την κοινωνία, για όλους τους ανθρώπους και - το χειρότερο – απογοήτευση ή αηδία για τον εαυτό του.
Αυτούς τους νέους - και δεν αναφέρομαι μόνο στη φυσική ηλικία – τους αγαπώ. Και πιστεύω, πως μόνο για τη στήριξη αυτών και την σταθεροποίησή τους στον κόσμο του πρώτου ουρανού συνειδητότητας αξίζει ο παλιότερος και δοκιμασμένος σ’ αυτό το δρόμο να μοιραστεί μαζί τους την πείρα του και τις δυνατότητές του.
Μόνο έτσι μπορούμε να ελπίζουμε στη σταθερή εξέλιξη της ανθρωπότητας της Γης, αλλά και στις στιγμές ευτυχίας των μοναχικών προσώπων που αναζητούν την Αλήθεια τους.
Γιατί, εφόσον η ευτυχία ή η δυστυχία, που βιώνει ο κάθε άνθρωπος, είναι συνάρτηση του επιπέδου της συνειδητότητάς του, μπορούμε να αισιοδοξούμε, πως αυτοί που τολμούν και ξεχωρίζουν από τη μάζα, θα βιώνουν σύμφωνα με το αν νοιώθουν και αισθάνονται, αυτό που νομίζουν οι ίδιοι ότι πρέπει. Θα είναι η ευτυχία που αντιστοιχεί στον προσωπικό τους αγώνα.
Δευτέρα 23 Νοεμβρίου 2009
δικαιώματα του παιδιού
Παγκόσμια ημέρα δικαιωμάτων του παιδιού - και φέτος (20 Νοεμβρίου) - και ακόμα μια φορά ο Συνήγορος του Παιδιού ήταν παρών. Αφίσες, φυλλάδια, διήμερο ομάδας εφήβων συμβούλων, θεατρική παράσταση. Κοντολογίς κίνηση, ζωή!
Ζωή προσανατολισμένη στο πρώτιστο αγαθό και δικαίωμα του ατόμου, την Ελευθερία∙ ελευθερία της σκέψης, της βούλησης και της έκφρασης.
Προϋπόθεση της απόκτησης αυτού του αγαθού είναι η γνώση των δικαιωμάτων και η τόλμη της διεκδίκησης, όπου αυτά δεν παρέχονται αυτοβούλως, από την όποια Εξουσία, οικογενειακή, σχολική, επαγγελματική, πολιτική, θρησκευτική.
Ενθαρρυντική νότα αποτέλεσε η παρουσία και η συνομιλία με τους εφήβους της κυρίας Διαμαντοπούλου, που, μακάρι, να μπορούσε να εξελιχθεί σε συνεργασία.
Γιατί είναι γνωστό, ότι οι εξουσίες απεχθάνονται την Ελευθερία σκέψης και έκφρασης των πολιτών, προκειμένου να διατηρούν τη χειραγώγησή τους∙ γι’ αυτό και η παρεχόμενη παιδεία ρυθμίζεται κατά τρόπο, που να μην παράγει συνειδητοποιημένους, υπεύθυνους και ελεύθερους πολίτες. Από την άλλη μεριά αποτελεί πολιτική ανάγκη και η διατήρηση ισορροπιών, η οποία ανήκει, επίσης, στην πολιτεία.
Μια πραγματική συνεργασία εξουσίας και πολιτών, ιδίως νέων, θα μας γέμιζε με ελπίδες για το μέλλον της ανθρωπότητας.
Και με αυτές τις ελπίδες θα μπορούσαμε να κλείσουμε τούτο το σημείωμα, αν δεν βρισκόμασταν, χθες το βράδυ, αντιμέτωποι με την άλλη σκοτεινή εξουσία, τη θρησκευτική. Παρωπίδες, αμετακίνητη λιμνάζουσα ιδεολογία, σκλαβωμένη εγωιστική σκέψη και τα αντίστοιχα μολυσμένα συναισθήματα, φόβος, φανατισμός, θυμός, μισαλλοδοξία, που τα υποστηρίζουν με παραποιημένα «ρητά». Μόνο πολεμικά θούρια λείπανε χθες από το ιστολόγιο: www.thriskeftika.blogspot.com.
Και μόνο από τον τίτλο του ιστολογίου καταλαβαίνει κανείς τις προθέσεις τους. Να κρατήσουμε τους οπαδούς μας.
Μετά από το νηπιοβάπτισμα που αγνοεί (βλέπε: περιφρονεί) τη βούληση του ατόμου, έρχονται τα θρησκευτικά και η πρωινή προσευχή στα σχολεία και ο άμβωνας στις εκκλησίες, για να διατηρήσουν την πελατειακή τους δύναμη. Είναι η δύναμη της ποσότητας. Έτσι μετρούν την αξία της κάθε θρησκείας. Όπως και στα πολιτικά κόμματα, όπως και στις ποδοσφαιρικές ομάδες. Πελάτες και περιουσία και χλιδή και πρόκληση.
Και κανένας τους δεν σκέφτηκε, ότι Ηθική σε ολόκληρο το Σύμπαν είναι η «Ηθική της Βούλησης». Το σεβασμό Του σε αυτή την Ηθική δήλωσε και ο Χριστός. Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη προσβολή της Ηθικής από τον άμεσο ή έμμεσο περιορισμό της ελευθερίας έκφρασης της Βούλησης του ατόμου.
Άμποτε, για το καλό της ανθρωπότητας, να καταρρεύσει και αυτή η εξουσία, που δυναστεύει το άτομο και διαστρεβλώνει το μήνυμα του Χριστού.
Ζωή προσανατολισμένη στο πρώτιστο αγαθό και δικαίωμα του ατόμου, την Ελευθερία∙ ελευθερία της σκέψης, της βούλησης και της έκφρασης.
Προϋπόθεση της απόκτησης αυτού του αγαθού είναι η γνώση των δικαιωμάτων και η τόλμη της διεκδίκησης, όπου αυτά δεν παρέχονται αυτοβούλως, από την όποια Εξουσία, οικογενειακή, σχολική, επαγγελματική, πολιτική, θρησκευτική.
Ενθαρρυντική νότα αποτέλεσε η παρουσία και η συνομιλία με τους εφήβους της κυρίας Διαμαντοπούλου, που, μακάρι, να μπορούσε να εξελιχθεί σε συνεργασία.
Γιατί είναι γνωστό, ότι οι εξουσίες απεχθάνονται την Ελευθερία σκέψης και έκφρασης των πολιτών, προκειμένου να διατηρούν τη χειραγώγησή τους∙ γι’ αυτό και η παρεχόμενη παιδεία ρυθμίζεται κατά τρόπο, που να μην παράγει συνειδητοποιημένους, υπεύθυνους και ελεύθερους πολίτες. Από την άλλη μεριά αποτελεί πολιτική ανάγκη και η διατήρηση ισορροπιών, η οποία ανήκει, επίσης, στην πολιτεία.
Μια πραγματική συνεργασία εξουσίας και πολιτών, ιδίως νέων, θα μας γέμιζε με ελπίδες για το μέλλον της ανθρωπότητας.
Και με αυτές τις ελπίδες θα μπορούσαμε να κλείσουμε τούτο το σημείωμα, αν δεν βρισκόμασταν, χθες το βράδυ, αντιμέτωποι με την άλλη σκοτεινή εξουσία, τη θρησκευτική. Παρωπίδες, αμετακίνητη λιμνάζουσα ιδεολογία, σκλαβωμένη εγωιστική σκέψη και τα αντίστοιχα μολυσμένα συναισθήματα, φόβος, φανατισμός, θυμός, μισαλλοδοξία, που τα υποστηρίζουν με παραποιημένα «ρητά». Μόνο πολεμικά θούρια λείπανε χθες από το ιστολόγιο: www.thriskeftika.blogspot.com.
Και μόνο από τον τίτλο του ιστολογίου καταλαβαίνει κανείς τις προθέσεις τους. Να κρατήσουμε τους οπαδούς μας.
Μετά από το νηπιοβάπτισμα που αγνοεί (βλέπε: περιφρονεί) τη βούληση του ατόμου, έρχονται τα θρησκευτικά και η πρωινή προσευχή στα σχολεία και ο άμβωνας στις εκκλησίες, για να διατηρήσουν την πελατειακή τους δύναμη. Είναι η δύναμη της ποσότητας. Έτσι μετρούν την αξία της κάθε θρησκείας. Όπως και στα πολιτικά κόμματα, όπως και στις ποδοσφαιρικές ομάδες. Πελάτες και περιουσία και χλιδή και πρόκληση.
Και κανένας τους δεν σκέφτηκε, ότι Ηθική σε ολόκληρο το Σύμπαν είναι η «Ηθική της Βούλησης». Το σεβασμό Του σε αυτή την Ηθική δήλωσε και ο Χριστός. Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη προσβολή της Ηθικής από τον άμεσο ή έμμεσο περιορισμό της ελευθερίας έκφρασης της Βούλησης του ατόμου.
Άμποτε, για το καλό της ανθρωπότητας, να καταρρεύσει και αυτή η εξουσία, που δυναστεύει το άτομο και διαστρεβλώνει το μήνυμα του Χριστού.
Τετάρτη 11 Νοεμβρίου 2009
ο κόσμος της ονειρικής φαντασίωσης
Έγραφα πριν λίγες μέρες για τη συνύπαρξη στην ίδια αίθουσα δυο ανθρώπων από διαφορετικούς κόσμους.
Κάποιοι δεν συμφωνούν με τέτοιους διαχωρισμούς.
Ούτε σε μένα αρέσει η τάση να κατηγοριοποιούμε τους ανθρώπους. Ο καθένας αποτελεί ιδιαίτερη, διαφορετική και ανεπανάληπτη προσωπικότητα και προπαντός, ο καθένας είναι άνθρωπος! Και το μεγαλείο του ανθρώπου, του κάθε ανθρώπου, είναι, το ότι μπορεί, αν θελήσει, να παραβεί και τους ανθρώπινους και τους φυσικούς και τους συμπαντικούς νόμους∙ αναλαμβάνοντας, βέβαια και τις συνέπειες της παράβασης.
Προσωπικά, δεν θέλω να διακρίνω κατηγορίες ανθρώπων, ως προς τα εξωτερικά τους χαρακτηριστικά. Όλες οι εξωτερικές διαφορές αποτελούν «εποπτικά» μέσα εκπαίδευσης του ίδιου, για τους άλλους, δε, ανθρώπους είναι ευκαιρίες υπέρβασης ελαττωματικών τους στάσεων, που τις υπαγορεύουν οι προ-καταλήψεις (π.χ. ρατσισμός).
Όμως ο άνθρωπος – πνεύμα έρχεται στο σχολείο του πλανήτη μας για να εξελιχθεί. Και όλοι οι Δάσκαλοι, οι φιλόσοφοι, οι ανοιχτόμυαλοι επιστήμονες συμφωνούν, έστω με διαφορές, ότι η πλειονότητα της σημερινής κοινωνίας των ανθρώπων συμπεριλαμβάνεται σε μια κατηγορία συνειδητότητας, για την οποία μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τον όρο του Γιουγκ, μαζική συνείδηση (κοινή συνείδηση της μάζας).
Από αυτή τη μαζική συνείδηση ο άνθρωπος εξελισσόμενος έχει να πραγματοποιήσει τρία ακόμα βήματα. Το κάθε βήμα θα τον μεταφέρει σε διαφορετικό συνειδησιακό επίπεδο και θα τον καταστήσει κάτοικο ενός επόμενου κόσμου.
Κάθε τέτοιος κόσμος δεν αποτελεί φαντασίωση κάποιων στοχαστών∙ έχει τα δικά του ξεχωριστά χαρακτηριστικά. Και οι κάτοικοι του κάθε κόσμου σκέπτονται, συλλαμβάνουν, αποφασίζουν και δρουν με ιδιαίτερα, επίσης, χαρακτηριστικά, που τους κατατάσσουν στον οικείο τους κόσμο, στο ανάλογο, δηλαδή, πεδίο συνειδητότητας.
Μέσα στο χώρο συνυπάρχουμε όλοι και, επομένως, στον καθένα μας είναι δυνατό να διακρίνει τους ανθρώπους που συνειδησιακά, αλλά και εμφανώς στην καθημερινή πράξη, ανήκουν στους διαφορετικούς από εμάς κόσμους.
Ας δούμε σήμερα τα χαρακτηριστικά των ανθρώπων του πρώτου, του αρχικού, του χαμηλότερου – συνειδησιακά - κόσμου.
Ο κόσμος του Ασυνειδήτου. Ο κόσμος της μάζας, της μαζικής διάνοιας και της μαζικής κουλτούρας, όπου κυριαρχούν οι ποσοτικοί πολιτισμικοί παράγοντες.
Πώς δημιουργήθηκε αυτός ο κόσμος;
Ασφαλώς οι άνθρωποι ως ατομικές ψυχές ξεκίνησαν από την κατάσταση του ασυνειδήτου παίρνοντας ο καθένας, ως το τέλος της εκπαίδευσής του, το δρόμο της προσωπικής του εξέλιξης.
Κάποιοι παράγοντες πρέπει να συνετέλεσαν στη μαζοποίηση των ατόμων και τη συσπείρωσή τους σε μια μαζική ψυχή.
Η συσσώρευση μέσα στο χώρο πολλών ατόμων (αστικοποίηση) δεν αρκεί για να εξηγήσει το φαινόμενο. Χρειάζονται και παράγοντες που συσπειρώνουν τους ανθρώπους, όπως ο Φόβος. Και αφού ο φόβος προστατεύεται και συντηρείται από την άγνοια, είναι προφανές, ότι η ποιότητα της παρεχόμενης παιδείας συμμετέχει αποφασιστικά στη συντήρηση και την ενίσχυση του κόσμου της ασυνειδησίας. Οι κατώτεροι κύκλοι της σύγχρονης κοινωνίας διαμορφώθηκαν έτσι από μια εκπαιδευτική διαδικασία, η οποία έχει χάσει την ίδια την ψυχή της.
Ενδεικτικά μπορούμε να περιγράψουμε ιστορικά αίτια, που δημιούργησαν τον κόσμο της μάζας. Τα προσδιορίζει ο Γιουνγκ και τα δέχονται, επίσης, ένας μεγάλος αριθμός σημερινών ψυχολόγων πρωτοπορίας και κοινωνιολόγων.
1) Η Μεταρρύθμιση μετακίνησε τη μεταφυσικά εδραιωμένη κυριαρχία της Εκκλησίας στην Πολιτεία, η οποία έκτοτε γίνεται πλέον απολυταρχική.
2) Ο Διαφωτισμός έδωσε μια υπερβολική έμφαση στον ορθολογισμό και οδήγησε σε μια τρομερή καταπίεση της «μη ορθολογικής» πλευράς της ψυχής.
3) Ο Διαφωτισμός μαζί με τη Βιομηχανική επανάσταση προκάλεσαν ατομικισμό, εγωκεντρισμό και αποστασιοποίηση από τα συλλογικά δεδομένα της ζωής. Αντιρροπιστικά σ’ αυτή την κατάσταση αντιτάχθηκαν οι θεωρίες του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού παρατάσσοντας τη μορφή του συλλογικού ανθρώπου.
4) Η πολιτεία - ως κυβερνήσεις - αποδεσμεύεται όλο και πιο πολύ από μια θρησκευτική κοσμολογία με την ανάλογη ηθική, παίρνει όλο και περισσότερη εξουσία και παράγονται ασυγκράτητες απολυταρχικές εξουσίες χωρίς αναστολές, καθώς και δικτατορίες κάθε είδους. Ακόμα και οι δικτατορίες, για να δικαιολογήσουν την ύπαρξή τους, επιστρατεύουν ως φιλοσοφικό έρεισμα το ότι δήθεν προσπαθούν να επαναφέρουν την αξία του συλλογικού ατόμου∙ και επιβάλλουν την ομοιομορφία στην υποχρεωτική οργάνωση κυρίως των νέων.
5) Οι φροϋδικές ιδέες οδήγησαν τους ανθρώπους στο να αξιολογούν πολλά προσωπικά και κοινωνικά φαινόμενα με μια ψυχρή, ορθολογιστική θεώρηση, η οποία αξιολογεί τα ανθρώπινα όντα σε σχέση με αφηρημένες έννοιες, όπως είναι η κοινωνικοποίηση, η προσαρμογή, ο παιδισμός, ο ναρκισσισμός. Αυτές οι έννοιες συνεισέφεραν σοβαρά στην απώλεια της ατομικής αξιοπρέπειας, της αυτοεκτίμησης, της αισιοδοξίας και της δημιουργικότητας.
Σήμερα όλα γίνονται σε τεράστια κλίμακα. Οι πληθυσμοί είναι τεράστιοι, οι πόλεις γιγαντιαίων διαστάσεων και οι συγκρούσεις και τα προβλήματα υπάρχουν σε μαζική κλίμακα.
Οι ψυχολογικές συνέπειες αυτής της κατάστασης είναι σημαντικές και καταστροφικές, γιατί κάτω απ’ αυτά τα μεγέθη, τα προβλήματα, επίσης, μεγεθύνονται υπέρμετρα και μπορεί να διαλύσουν το άτομο. Τα σύγχρονα προβλήματα έχουν την τάση να φαίνονται τόσο ογκώδη, που τα άτομα τείνουν να παραιτούνται και να μην κάνουν τίποτα για να τα λύσουν. Γι’ αυτό πρέπει να διατηρούμε μικρά τα προβλήματά μας, για να μπορούμε να κάνουμε κάτι γι αυτά.
Ο τρόπος; Πρώτα λιγότερη αλαζονεία. Και έπειτα σωστή θέση θέασης. Να κατορθώσουμε να βλέπουμε την πραγματικότητα από το ύψος και την ισχύ του πνευματικού μας Είναι.
Είναι πλάνη, που μας καθιστά και ανίκανους να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα, το να εκτιμούμε τις καταστάσεις από θέση ταύτισης με την υλική μας υπόσταση, ή με το θεοποιημένο μας μυαλό, ή ακόμα και από την πλευρά του συναισθηματικού μας κόσμου. Σε τέτοια θέση ταύτισης τα προβλήματα τα βλέπουμε να ορθώνονται πιο πάνω από εμάς και τρομάζουμε και παραιτούμαστε. Αν συντονιστούμε με την ίδια την πνευματική μας φύση, τότε συνειδητοποιούμε, ότι όλα μας τα προβλήματα μπορούμε να τα διαχειριστούμε με τις δυνατότητες που διαθέτουμε. Κολυμπώντας κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας και ένα μικρό ψαράκι και το φύκι μοιάζουν απειλητικά μεγάλα και επικίνδυνα. Αν βγούμε έξω από το νερό, όπως ταιριάζει στην ανθρώπινη φύση, τότε όλα μικραίνουν και γίνονται ανίσχυρα να μας απειλήσουν.
Όλα, λοιπόν, που αναφέραμε, δημιούργησαν τη μαζική ψυχή.
Ας προσπαθήσουμε να δούμε τα χαρακτηριστικά της.
Άτομα κοινωνικά απομονωμένα από τα άλλα ανθρώπινα όντα, παρά την όποια φαινομενική κοινωνικότητα. Πνευματικά ξεριζωμένα, καθώς δεν συνδέονται με αυθεντικές παραδόσεις θρησκευτικής ή μυστικιστικής φύσεως. Αισθητικά δεν είναι ευαίσθητα, γιατί δεν εκτιμούν την ομορφιά στη φύση ή στην τέχνη. Χωρίς αίσθηση ρομαντισμού ή φαντασίας, ώστε να δουν πέρα από τα προσωπικά συμφέροντα του εγώ τους.
Η μίμηση, η εξάρτηση, η έλλειψη προσωπικής κρίσης, η πτώση του πνευματικού επιπέδου είναι η αναπόφευκτη συνέπεια της βύθισης του ατόμου σε μια μαζική συνύπαρξη.
Περιμένουν από τις οικονομικές και πολιτικές αλλαγές και αναταραχές τη λύση όλων των προβλημάτων και περιπλοκών, γιατί αναζητούν την πηγή κάθε καλού και κακού στο αντικειμενικό περιβάλλον και όχι σε εσωτερικούς παράγοντες. Συγκινούνται κυρίως από τα πολιτικά τους πάθη. Εκστασιάζονται σχεδόν από τον πολιτικό βερμπαλισμό και λογαριάζουν ως σημαντικό τον κενό λόγο των πολιτικών. Γι’ αυτό καμαρώνουν και νοιώθουν ασφάλεια ως οπαδοί κομμάτων, αλλά και ως μέλη ομαδικών – μαζικών - συστάσεων.
Έχουμε, έτσι, ένα είδος πολιτικού ζώου, πολύ κατώτερου από το «πολιτικόν ζώον» των αρχαίων.
Ο πολίτης της αρχαίας πόλης-κράτος χρησιμοποίησε τους πολιτικούς στόχους με συνειδητό τρόπο, για να προωθήσει τη διαδικασία της εξατομίκευσης, ενώ ο σύγχρονος άνθρωπος με τη μαζική ψυχή κάνει κακή χρήση της πολιτικής ιδιότητας για να διατηρείται στη μάζα. Αυτό είναι το σημείο που τα ανθρώπινα όντα αποκτούν όλο και περισσότερο τη μαζική ψυχή, στην πραγματικότητα τη μαζική διάνοια. Και όταν συμμετέχουν σε συλλογικά και πολιτικά κινήματα, η ατομικότητά τους, που είναι κιόλας επισφαλής και ισχνή, προσλαμβάνει μικροσκοπικές διαστάσεις. Αντλούν δύναμη από την ομάδα, στην οποία ανήκουν και αναπτύσσουν φανατισμό, αφού η εκθείαση του μαζικού τους χώρου προσδίδει και στην ασημαντότητά τους αίγλη.
Δεν έχουν καμιά εμπιστοσύνη στην καθαρά προσωπική τους κρίση, γι’ αυτό και δεν τη χρησιμοποιούν. Επηρεάζονται από την όποια συνθηματολογία κυκλοφορεί∙ την αναμασούν και καμαρώνουν γι’ αυτά που γνωρίζουν.
Η ζωή τους κινείται επιπόλαια. Η ηθική τους υπόσταση αποτελείται από τη συνήθεια να τηρούν τους κανόνες της κοινωνίας στην οποίαν ανήκουν. Οι άνθρωποι της μαζικής συνείδησης πορεύονται στη ζωή τους σύμφωνα με το αν είναι και έχουν ότι επιθυμούν.
Την ενημέρωσή τους την έχουν εμπιστευθεί στα προγράμματα της τηλεόρασης∙ συνήθεια και αυτή. Κάποιοι θα ακουμπήσουν σε ένα θρησκευτικό στήριγμα, όχι, βέβαια σε βάθος∙ οι εξωτερικοί τύποι φτάνουν. Είναι για πολλούς το άλλοθι απέναντι στο τίποτα της ζωής τους. Κάποιοι, που έχουν χρόνο και χρήμα, παρακολουθούν και καλλιτεχνικές ή διανοουμενίστικες εκδηλώσεις και συμμετέχουν στα φιλανθρωπικά γκαλά της «υψηλής» κοινωνίας, για να επιδειχθούν ή να γεμίσουν το κενό∙ αρκεί να υπάρχουν οι κάμερες, ή κάποιο ρεπορτάζ στα έντυπα της ανοησίας.
Η εξάρτηση, η ανασφάλεια και ο φόβος. Και μιας και δεν εμπιστεύονται τις εναλλακτικές θεραπευτικές μεθόδους, εφόσον πρέπει να έχεις την ευθύνη του εαυτού σου για να ελευθερωθείς από τη συμβατική ιατρική, καταπίνουν τα χημικά αγχολυτικά και υπναγωγά φάρμακα μαζί με τις παρενέργειές τους.
Η στενότητα πνεύματος και ο φανατισμός. Η μίμηση και η συνήθεια.
Συνήθεια, μια μετάλλαξη της εσωτερικής ενέργειας με την οποίαν ο καθένας προσανατολίζεται και κατευθύνεται. Μέσα από τη διαδικασία της συνήθειας και της μίμησης ο άνθρωπος κατευθύνει τις σκέψεις του, τα λόγια του και τις πράξεις του και προσδιορίζει την αγάπη του και την πίστη του.
Και βέβαια κινείται για να έχει και όχι για να είναι, αφού η συνάντηση με το Είναι του έχει αναβληθεί.
Ο άνθρωπος της μάζας, ο κάτοικος του κόσμου του ασυνειδήτου έχει προσαρμοστεί στο να αδρανεί, πιστεύει όμως ότι δρα και ζει. Και όντως ζει και μπορεί να είναι και υπερδραστήριος στον εξωτερικό χώρο της πρακτικής ζωής. Ζει, όμως, μέσα σε μια ονειρική φαντασίωση.
Μπορεί να έχει πάρει σημαντική ειδική εκπαίδευση, που διογκώνει το μυαλό και εξυπηρετεί το στόχο της ζωής του, δηλαδή την αύξηση, τη συντήρηση, ή την απόκτηση χρήματος και εξουσίας, είτε την εξασφάλιση σχέσεων με τους ανθρώπους της εξουσίας (μέσον ή βύσμα ή connait). Λείπει όμως η βαθιά ανθρωπιστική μόρφωση, εφόσον, εξάλλου, η γενική παιδεία απουσιάζει και από την εκπαίδευση. Είναι χαρακτηριστικό, ότι στα βόρεια προάστια της Αθήνας, όπου είναι εγκατεστημένο πολύ χρήμα, υπήρχαν τα πολλά καταστήματα και καφενεία και εστιατόρια και τζιπ, έλλειπε, όμως, μέχρι τα τελευταία χρόνια το μεγάλο βιβλιοπωλείο. Τους βλέπεις το πρωί της Κυριακής: κάτω από τη μασχάλη πακέτο οι εφημερίδες και τα χαζοπεριοδικά∙ πώς θα σκοτώσουμε το χρόνο και πώς θα προβλέψουμε πού πάει το χρηματιστήριο; Και κάθε μέρα περισσεύουν οι εκδόσεις με τις ανοησίες για επωνύμους.
Για κάποιους, κύριο μέλημα καθημερινό οι επενδύσεις, όταν για κάποιους άλλους είναι προβληματική η ένδυση. Και πολλά ψεύτικα πρόσωπα, μάσκες για κάθε περίπτωση, για κάθε σχέση, για κάθε ρόλο με πολλή άνεση, μιας και δεν έχουν καμιά επαφή με το Ένα πρόσωπο, που περιμένει μάταια να του δοθεί ο λόγος στο βάθος του Είναι τους. Κι αφού δεν εκφράζουν ποτέ αυτό το Ένα γνήσιο πρόσωπο, αναλώνονται στη μέριμνα της εξωτερικότητας.
Πολλά χρόνια, πριν, περπατούσα σε μια ατέλειωτη παραλία με ένα φιλικό ζευγάρι. Το έφερε η κουβέντα και ξαφνικά ρώτησα: για ποιο σκοπό γεννηθήκαμε και ζούμε; το σκεφτήκατε;
Το ζευγάρι απότομα σταμάτησε, σαν να είχε ανοίξει μπροστά τους ένα τεράστιο βαθύ σκοτεινό πηγάδι. Κοιτάχτηκαν μεταξύ τους απορημένοι, κοίταξαν και μένα∙ για λίγο τα πόδια τους δεν προχωρούσαν. Τους ξανασυναντώ, κάθε φορά που πηγαίνω στον κόσμο τους∙ τους αγαπώ. Η αίσθηση της σκοτεινής τρύπας ακόμα χάσκει μπροστά τους.
Ο κόσμος του ασυνείδητου είναι ισχυρός, εξαιτίας του μεγέθους της μάζας του και ασκεί μεγάλη ελκτική δύναμη στα μέλη του, έτσι που να μην είναι εύκολο να αποσπαστούν.
Οι μόνες ευκαιρίες για να ξεφύγουν από την εμβρυική ηλικία του πνεύματός τους είναι πρώτα ο μεγάλος έρωτας, όταν ξεπεράσει τον υπολογισμό. Αν δεν ευτυχίσουν να τον γνωρίσουν, έρχεται, έπειτα, η απόκτηση παιδιών. Αν δεν αφεθούν να διδαχτούν από τα παιδιά τους και επιμένουν να τα μετατρέψουν σε κλώνους, τότε φθάνει η τρίτη ευκαιρία, η μέγιστη ευεργεσία του Ουρανού. Είναι η Απώλεια είτε υλικών αγαθών είτε προσώπων. Η απώλεια, που έρχεται στην πιο κατάλληλη ώρα είναι η πιο οδυνηρή, αλλά είναι η τελευταία μεγάλη ευκαιρία για τον άνθρωπο.
Μόνο αν κάποιος μεταστραφεί προς το εντός του φως, θα καταφέρει να υπερβεί τον κόσμο της νύχτας και θα δει ουρανούς, όπου αρχίζει η ανατολή του πρωινού φωτός της ελευθερίας.
Ποιοι είναι αυτοί οι ουρανοί;
Από το επόμενο.
Κάποιοι δεν συμφωνούν με τέτοιους διαχωρισμούς.
Ούτε σε μένα αρέσει η τάση να κατηγοριοποιούμε τους ανθρώπους. Ο καθένας αποτελεί ιδιαίτερη, διαφορετική και ανεπανάληπτη προσωπικότητα και προπαντός, ο καθένας είναι άνθρωπος! Και το μεγαλείο του ανθρώπου, του κάθε ανθρώπου, είναι, το ότι μπορεί, αν θελήσει, να παραβεί και τους ανθρώπινους και τους φυσικούς και τους συμπαντικούς νόμους∙ αναλαμβάνοντας, βέβαια και τις συνέπειες της παράβασης.
Προσωπικά, δεν θέλω να διακρίνω κατηγορίες ανθρώπων, ως προς τα εξωτερικά τους χαρακτηριστικά. Όλες οι εξωτερικές διαφορές αποτελούν «εποπτικά» μέσα εκπαίδευσης του ίδιου, για τους άλλους, δε, ανθρώπους είναι ευκαιρίες υπέρβασης ελαττωματικών τους στάσεων, που τις υπαγορεύουν οι προ-καταλήψεις (π.χ. ρατσισμός).
Όμως ο άνθρωπος – πνεύμα έρχεται στο σχολείο του πλανήτη μας για να εξελιχθεί. Και όλοι οι Δάσκαλοι, οι φιλόσοφοι, οι ανοιχτόμυαλοι επιστήμονες συμφωνούν, έστω με διαφορές, ότι η πλειονότητα της σημερινής κοινωνίας των ανθρώπων συμπεριλαμβάνεται σε μια κατηγορία συνειδητότητας, για την οποία μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τον όρο του Γιουγκ, μαζική συνείδηση (κοινή συνείδηση της μάζας).
Από αυτή τη μαζική συνείδηση ο άνθρωπος εξελισσόμενος έχει να πραγματοποιήσει τρία ακόμα βήματα. Το κάθε βήμα θα τον μεταφέρει σε διαφορετικό συνειδησιακό επίπεδο και θα τον καταστήσει κάτοικο ενός επόμενου κόσμου.
Κάθε τέτοιος κόσμος δεν αποτελεί φαντασίωση κάποιων στοχαστών∙ έχει τα δικά του ξεχωριστά χαρακτηριστικά. Και οι κάτοικοι του κάθε κόσμου σκέπτονται, συλλαμβάνουν, αποφασίζουν και δρουν με ιδιαίτερα, επίσης, χαρακτηριστικά, που τους κατατάσσουν στον οικείο τους κόσμο, στο ανάλογο, δηλαδή, πεδίο συνειδητότητας.
Μέσα στο χώρο συνυπάρχουμε όλοι και, επομένως, στον καθένα μας είναι δυνατό να διακρίνει τους ανθρώπους που συνειδησιακά, αλλά και εμφανώς στην καθημερινή πράξη, ανήκουν στους διαφορετικούς από εμάς κόσμους.
Ας δούμε σήμερα τα χαρακτηριστικά των ανθρώπων του πρώτου, του αρχικού, του χαμηλότερου – συνειδησιακά - κόσμου.
Ο κόσμος του Ασυνειδήτου. Ο κόσμος της μάζας, της μαζικής διάνοιας και της μαζικής κουλτούρας, όπου κυριαρχούν οι ποσοτικοί πολιτισμικοί παράγοντες.
Πώς δημιουργήθηκε αυτός ο κόσμος;
Ασφαλώς οι άνθρωποι ως ατομικές ψυχές ξεκίνησαν από την κατάσταση του ασυνειδήτου παίρνοντας ο καθένας, ως το τέλος της εκπαίδευσής του, το δρόμο της προσωπικής του εξέλιξης.
Κάποιοι παράγοντες πρέπει να συνετέλεσαν στη μαζοποίηση των ατόμων και τη συσπείρωσή τους σε μια μαζική ψυχή.
Η συσσώρευση μέσα στο χώρο πολλών ατόμων (αστικοποίηση) δεν αρκεί για να εξηγήσει το φαινόμενο. Χρειάζονται και παράγοντες που συσπειρώνουν τους ανθρώπους, όπως ο Φόβος. Και αφού ο φόβος προστατεύεται και συντηρείται από την άγνοια, είναι προφανές, ότι η ποιότητα της παρεχόμενης παιδείας συμμετέχει αποφασιστικά στη συντήρηση και την ενίσχυση του κόσμου της ασυνειδησίας. Οι κατώτεροι κύκλοι της σύγχρονης κοινωνίας διαμορφώθηκαν έτσι από μια εκπαιδευτική διαδικασία, η οποία έχει χάσει την ίδια την ψυχή της.
Ενδεικτικά μπορούμε να περιγράψουμε ιστορικά αίτια, που δημιούργησαν τον κόσμο της μάζας. Τα προσδιορίζει ο Γιουνγκ και τα δέχονται, επίσης, ένας μεγάλος αριθμός σημερινών ψυχολόγων πρωτοπορίας και κοινωνιολόγων.
1) Η Μεταρρύθμιση μετακίνησε τη μεταφυσικά εδραιωμένη κυριαρχία της Εκκλησίας στην Πολιτεία, η οποία έκτοτε γίνεται πλέον απολυταρχική.
2) Ο Διαφωτισμός έδωσε μια υπερβολική έμφαση στον ορθολογισμό και οδήγησε σε μια τρομερή καταπίεση της «μη ορθολογικής» πλευράς της ψυχής.
3) Ο Διαφωτισμός μαζί με τη Βιομηχανική επανάσταση προκάλεσαν ατομικισμό, εγωκεντρισμό και αποστασιοποίηση από τα συλλογικά δεδομένα της ζωής. Αντιρροπιστικά σ’ αυτή την κατάσταση αντιτάχθηκαν οι θεωρίες του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού παρατάσσοντας τη μορφή του συλλογικού ανθρώπου.
4) Η πολιτεία - ως κυβερνήσεις - αποδεσμεύεται όλο και πιο πολύ από μια θρησκευτική κοσμολογία με την ανάλογη ηθική, παίρνει όλο και περισσότερη εξουσία και παράγονται ασυγκράτητες απολυταρχικές εξουσίες χωρίς αναστολές, καθώς και δικτατορίες κάθε είδους. Ακόμα και οι δικτατορίες, για να δικαιολογήσουν την ύπαρξή τους, επιστρατεύουν ως φιλοσοφικό έρεισμα το ότι δήθεν προσπαθούν να επαναφέρουν την αξία του συλλογικού ατόμου∙ και επιβάλλουν την ομοιομορφία στην υποχρεωτική οργάνωση κυρίως των νέων.
5) Οι φροϋδικές ιδέες οδήγησαν τους ανθρώπους στο να αξιολογούν πολλά προσωπικά και κοινωνικά φαινόμενα με μια ψυχρή, ορθολογιστική θεώρηση, η οποία αξιολογεί τα ανθρώπινα όντα σε σχέση με αφηρημένες έννοιες, όπως είναι η κοινωνικοποίηση, η προσαρμογή, ο παιδισμός, ο ναρκισσισμός. Αυτές οι έννοιες συνεισέφεραν σοβαρά στην απώλεια της ατομικής αξιοπρέπειας, της αυτοεκτίμησης, της αισιοδοξίας και της δημιουργικότητας.
Σήμερα όλα γίνονται σε τεράστια κλίμακα. Οι πληθυσμοί είναι τεράστιοι, οι πόλεις γιγαντιαίων διαστάσεων και οι συγκρούσεις και τα προβλήματα υπάρχουν σε μαζική κλίμακα.
Οι ψυχολογικές συνέπειες αυτής της κατάστασης είναι σημαντικές και καταστροφικές, γιατί κάτω απ’ αυτά τα μεγέθη, τα προβλήματα, επίσης, μεγεθύνονται υπέρμετρα και μπορεί να διαλύσουν το άτομο. Τα σύγχρονα προβλήματα έχουν την τάση να φαίνονται τόσο ογκώδη, που τα άτομα τείνουν να παραιτούνται και να μην κάνουν τίποτα για να τα λύσουν. Γι’ αυτό πρέπει να διατηρούμε μικρά τα προβλήματά μας, για να μπορούμε να κάνουμε κάτι γι αυτά.
Ο τρόπος; Πρώτα λιγότερη αλαζονεία. Και έπειτα σωστή θέση θέασης. Να κατορθώσουμε να βλέπουμε την πραγματικότητα από το ύψος και την ισχύ του πνευματικού μας Είναι.
Είναι πλάνη, που μας καθιστά και ανίκανους να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα, το να εκτιμούμε τις καταστάσεις από θέση ταύτισης με την υλική μας υπόσταση, ή με το θεοποιημένο μας μυαλό, ή ακόμα και από την πλευρά του συναισθηματικού μας κόσμου. Σε τέτοια θέση ταύτισης τα προβλήματα τα βλέπουμε να ορθώνονται πιο πάνω από εμάς και τρομάζουμε και παραιτούμαστε. Αν συντονιστούμε με την ίδια την πνευματική μας φύση, τότε συνειδητοποιούμε, ότι όλα μας τα προβλήματα μπορούμε να τα διαχειριστούμε με τις δυνατότητες που διαθέτουμε. Κολυμπώντας κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας και ένα μικρό ψαράκι και το φύκι μοιάζουν απειλητικά μεγάλα και επικίνδυνα. Αν βγούμε έξω από το νερό, όπως ταιριάζει στην ανθρώπινη φύση, τότε όλα μικραίνουν και γίνονται ανίσχυρα να μας απειλήσουν.
Όλα, λοιπόν, που αναφέραμε, δημιούργησαν τη μαζική ψυχή.
Ας προσπαθήσουμε να δούμε τα χαρακτηριστικά της.
Άτομα κοινωνικά απομονωμένα από τα άλλα ανθρώπινα όντα, παρά την όποια φαινομενική κοινωνικότητα. Πνευματικά ξεριζωμένα, καθώς δεν συνδέονται με αυθεντικές παραδόσεις θρησκευτικής ή μυστικιστικής φύσεως. Αισθητικά δεν είναι ευαίσθητα, γιατί δεν εκτιμούν την ομορφιά στη φύση ή στην τέχνη. Χωρίς αίσθηση ρομαντισμού ή φαντασίας, ώστε να δουν πέρα από τα προσωπικά συμφέροντα του εγώ τους.
Η μίμηση, η εξάρτηση, η έλλειψη προσωπικής κρίσης, η πτώση του πνευματικού επιπέδου είναι η αναπόφευκτη συνέπεια της βύθισης του ατόμου σε μια μαζική συνύπαρξη.
Περιμένουν από τις οικονομικές και πολιτικές αλλαγές και αναταραχές τη λύση όλων των προβλημάτων και περιπλοκών, γιατί αναζητούν την πηγή κάθε καλού και κακού στο αντικειμενικό περιβάλλον και όχι σε εσωτερικούς παράγοντες. Συγκινούνται κυρίως από τα πολιτικά τους πάθη. Εκστασιάζονται σχεδόν από τον πολιτικό βερμπαλισμό και λογαριάζουν ως σημαντικό τον κενό λόγο των πολιτικών. Γι’ αυτό καμαρώνουν και νοιώθουν ασφάλεια ως οπαδοί κομμάτων, αλλά και ως μέλη ομαδικών – μαζικών - συστάσεων.
Έχουμε, έτσι, ένα είδος πολιτικού ζώου, πολύ κατώτερου από το «πολιτικόν ζώον» των αρχαίων.
Ο πολίτης της αρχαίας πόλης-κράτος χρησιμοποίησε τους πολιτικούς στόχους με συνειδητό τρόπο, για να προωθήσει τη διαδικασία της εξατομίκευσης, ενώ ο σύγχρονος άνθρωπος με τη μαζική ψυχή κάνει κακή χρήση της πολιτικής ιδιότητας για να διατηρείται στη μάζα. Αυτό είναι το σημείο που τα ανθρώπινα όντα αποκτούν όλο και περισσότερο τη μαζική ψυχή, στην πραγματικότητα τη μαζική διάνοια. Και όταν συμμετέχουν σε συλλογικά και πολιτικά κινήματα, η ατομικότητά τους, που είναι κιόλας επισφαλής και ισχνή, προσλαμβάνει μικροσκοπικές διαστάσεις. Αντλούν δύναμη από την ομάδα, στην οποία ανήκουν και αναπτύσσουν φανατισμό, αφού η εκθείαση του μαζικού τους χώρου προσδίδει και στην ασημαντότητά τους αίγλη.
Δεν έχουν καμιά εμπιστοσύνη στην καθαρά προσωπική τους κρίση, γι’ αυτό και δεν τη χρησιμοποιούν. Επηρεάζονται από την όποια συνθηματολογία κυκλοφορεί∙ την αναμασούν και καμαρώνουν γι’ αυτά που γνωρίζουν.
Η ζωή τους κινείται επιπόλαια. Η ηθική τους υπόσταση αποτελείται από τη συνήθεια να τηρούν τους κανόνες της κοινωνίας στην οποίαν ανήκουν. Οι άνθρωποι της μαζικής συνείδησης πορεύονται στη ζωή τους σύμφωνα με το αν είναι και έχουν ότι επιθυμούν.
Την ενημέρωσή τους την έχουν εμπιστευθεί στα προγράμματα της τηλεόρασης∙ συνήθεια και αυτή. Κάποιοι θα ακουμπήσουν σε ένα θρησκευτικό στήριγμα, όχι, βέβαια σε βάθος∙ οι εξωτερικοί τύποι φτάνουν. Είναι για πολλούς το άλλοθι απέναντι στο τίποτα της ζωής τους. Κάποιοι, που έχουν χρόνο και χρήμα, παρακολουθούν και καλλιτεχνικές ή διανοουμενίστικες εκδηλώσεις και συμμετέχουν στα φιλανθρωπικά γκαλά της «υψηλής» κοινωνίας, για να επιδειχθούν ή να γεμίσουν το κενό∙ αρκεί να υπάρχουν οι κάμερες, ή κάποιο ρεπορτάζ στα έντυπα της ανοησίας.
Η εξάρτηση, η ανασφάλεια και ο φόβος. Και μιας και δεν εμπιστεύονται τις εναλλακτικές θεραπευτικές μεθόδους, εφόσον πρέπει να έχεις την ευθύνη του εαυτού σου για να ελευθερωθείς από τη συμβατική ιατρική, καταπίνουν τα χημικά αγχολυτικά και υπναγωγά φάρμακα μαζί με τις παρενέργειές τους.
Η στενότητα πνεύματος και ο φανατισμός. Η μίμηση και η συνήθεια.
Συνήθεια, μια μετάλλαξη της εσωτερικής ενέργειας με την οποίαν ο καθένας προσανατολίζεται και κατευθύνεται. Μέσα από τη διαδικασία της συνήθειας και της μίμησης ο άνθρωπος κατευθύνει τις σκέψεις του, τα λόγια του και τις πράξεις του και προσδιορίζει την αγάπη του και την πίστη του.
Και βέβαια κινείται για να έχει και όχι για να είναι, αφού η συνάντηση με το Είναι του έχει αναβληθεί.
Ο άνθρωπος της μάζας, ο κάτοικος του κόσμου του ασυνειδήτου έχει προσαρμοστεί στο να αδρανεί, πιστεύει όμως ότι δρα και ζει. Και όντως ζει και μπορεί να είναι και υπερδραστήριος στον εξωτερικό χώρο της πρακτικής ζωής. Ζει, όμως, μέσα σε μια ονειρική φαντασίωση.
Μπορεί να έχει πάρει σημαντική ειδική εκπαίδευση, που διογκώνει το μυαλό και εξυπηρετεί το στόχο της ζωής του, δηλαδή την αύξηση, τη συντήρηση, ή την απόκτηση χρήματος και εξουσίας, είτε την εξασφάλιση σχέσεων με τους ανθρώπους της εξουσίας (μέσον ή βύσμα ή connait). Λείπει όμως η βαθιά ανθρωπιστική μόρφωση, εφόσον, εξάλλου, η γενική παιδεία απουσιάζει και από την εκπαίδευση. Είναι χαρακτηριστικό, ότι στα βόρεια προάστια της Αθήνας, όπου είναι εγκατεστημένο πολύ χρήμα, υπήρχαν τα πολλά καταστήματα και καφενεία και εστιατόρια και τζιπ, έλλειπε, όμως, μέχρι τα τελευταία χρόνια το μεγάλο βιβλιοπωλείο. Τους βλέπεις το πρωί της Κυριακής: κάτω από τη μασχάλη πακέτο οι εφημερίδες και τα χαζοπεριοδικά∙ πώς θα σκοτώσουμε το χρόνο και πώς θα προβλέψουμε πού πάει το χρηματιστήριο; Και κάθε μέρα περισσεύουν οι εκδόσεις με τις ανοησίες για επωνύμους.
Για κάποιους, κύριο μέλημα καθημερινό οι επενδύσεις, όταν για κάποιους άλλους είναι προβληματική η ένδυση. Και πολλά ψεύτικα πρόσωπα, μάσκες για κάθε περίπτωση, για κάθε σχέση, για κάθε ρόλο με πολλή άνεση, μιας και δεν έχουν καμιά επαφή με το Ένα πρόσωπο, που περιμένει μάταια να του δοθεί ο λόγος στο βάθος του Είναι τους. Κι αφού δεν εκφράζουν ποτέ αυτό το Ένα γνήσιο πρόσωπο, αναλώνονται στη μέριμνα της εξωτερικότητας.
Πολλά χρόνια, πριν, περπατούσα σε μια ατέλειωτη παραλία με ένα φιλικό ζευγάρι. Το έφερε η κουβέντα και ξαφνικά ρώτησα: για ποιο σκοπό γεννηθήκαμε και ζούμε; το σκεφτήκατε;
Το ζευγάρι απότομα σταμάτησε, σαν να είχε ανοίξει μπροστά τους ένα τεράστιο βαθύ σκοτεινό πηγάδι. Κοιτάχτηκαν μεταξύ τους απορημένοι, κοίταξαν και μένα∙ για λίγο τα πόδια τους δεν προχωρούσαν. Τους ξανασυναντώ, κάθε φορά που πηγαίνω στον κόσμο τους∙ τους αγαπώ. Η αίσθηση της σκοτεινής τρύπας ακόμα χάσκει μπροστά τους.
Ο κόσμος του ασυνείδητου είναι ισχυρός, εξαιτίας του μεγέθους της μάζας του και ασκεί μεγάλη ελκτική δύναμη στα μέλη του, έτσι που να μην είναι εύκολο να αποσπαστούν.
Οι μόνες ευκαιρίες για να ξεφύγουν από την εμβρυική ηλικία του πνεύματός τους είναι πρώτα ο μεγάλος έρωτας, όταν ξεπεράσει τον υπολογισμό. Αν δεν ευτυχίσουν να τον γνωρίσουν, έρχεται, έπειτα, η απόκτηση παιδιών. Αν δεν αφεθούν να διδαχτούν από τα παιδιά τους και επιμένουν να τα μετατρέψουν σε κλώνους, τότε φθάνει η τρίτη ευκαιρία, η μέγιστη ευεργεσία του Ουρανού. Είναι η Απώλεια είτε υλικών αγαθών είτε προσώπων. Η απώλεια, που έρχεται στην πιο κατάλληλη ώρα είναι η πιο οδυνηρή, αλλά είναι η τελευταία μεγάλη ευκαιρία για τον άνθρωπο.
Μόνο αν κάποιος μεταστραφεί προς το εντός του φως, θα καταφέρει να υπερβεί τον κόσμο της νύχτας και θα δει ουρανούς, όπου αρχίζει η ανατολή του πρωινού φωτός της ελευθερίας.
Ποιοι είναι αυτοί οι ουρανοί;
Από το επόμενο.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
