το ζεύγος και ο έρωτας (δεύτερο)

Τρίτο χαρακτηριστικό του Ζεύγους, ενός ζεύγους που κινείται ολοταχώς προς το τέλος της μαθητείας επάνω στη Γη, είναι η Αρχή της Μιας Αλήθειας. Εξαιρετικά σημαντικό και αποκαλυπτικό της πνευματικής βαθμίδας εξέλιξης, στην οποία ανήκει το Ζεύγος.

Για να καταλάβουμε την Αρχή της Μιας Αλήθειας, πρέπει να καταγράψουμε τα χαρακτηριστικά που παρουσιάζει η κοινωνία εξαιτίας της απουσίας αυτής της Αρχής.

Βλέπουμε το ίδιο άτομο να εκφράζει κάθε τόσο διαφορετικό πρόσωπο, να παίζει πολλούς ρόλους, να φοράει πολλές μάσκες και να δείχνει σε κάθε περίσταση διαφορετικό εαυτό, διαφορετική «αλήθεια».

Άλλο πρόσωπο με τους φίλους, άλλο στην εργασία, άλλο στο σπίτι, στα παιδιά, άλλο στον προϊστάμενο, άλλο στον υφιστάμενο.

Το φαινόμενο αυτό έχει δυο άμεσα αίτια.

Πρώτη περίπτωση: το άτομο δεν έχει ανακαλύψει μέσα του κάποιο σταθερό και διαρκές δικό του προφίλ, γι’ αυτό υιοθετεί στην κάθε περίπτωση διαφορετική άποψη, ανάλογα με τις διαμορφούμενες στο περιβάλλον του σχετικές αντιλήψεις. Συνήθως πρόκειται για άτομο, που η πίστη στον εαυτό του στραγγαλίστηκε από μικρή ηλικία και η βούλησή του δεν τολμάει να αναδυθεί. Το άτομο αυτό είναι αχθοφόρος των βουλήσεων και των αντιλήψεων των άλλων και ζει κατά συνήθεια και μίμηση.

Στη δεύτερη περίπτωση το άτομο έχει απόψεις. Εντούτοις, οι υπολογισμοί του μυαλού του επιβάλλουν να προσαρμόζει τις εκφράσεις του στις τρέχουσες εξωτερικές συνθήκες, όντας συνειδητά ανειλικρινής απέναντι στους άλλους. Εκφράζεται κάθε φορά διαφορετικά προκειμένου να μη δυσαρεστήσει, να μη σχολιαστεί δυσμενώς, να μην κηλιδωθεί η καλή γνώμη των άλλων για το πρόσωπό του, να μη ζημιωθούν τα συμφέροντά του.

Και οι δυο περιπτώσεις οφείλονται στο ότι η λογική του μυαλού δεν έχει συναντήσει τη λογική της καρδιάς (τον Λόγο του Πνευματικού Εαυτού).

Το άτομο δεν έχει γνωρίσει τη διαρκή και μία Αλήθεια του ώστε να την εκφράζει σε κάθε περίπτωση, αλλά ούτε και την ισχύ της Βούλησής του, ώστε να τολμά κάθε φορά να εκδηλώνει αυτή τη Μία Αλήθεια.

Δεν έχει γίνει ο ιερός γάμος Νου και Καρδιάς μέσα του…

Δίνει, λοιπόν, προτεραιότητα στο νου (υπολογισμός ποσοτήτων, εξωτερική πληροφόρηση, εξωθεν στήριξη). Ετσι το άτομο παραμένει στην ανωριμότητα του νηπίου – στη φάση που τη στήριξη της υποστασιακής ύπαρξής του την είχε εμπιστευθεί στους ενήλικες γονείς. Και παρά την όποια φυσική ηλικία του, εξακολουθεί ως προσωπικότητα να στηρίζει και την πνευματική του ύπαρξη στα ερείσματα που του προσφέρει το κοινωνικό περιβάλλον. Γι’ αυτό και παραμένει πλήρως εξαρτημένος και υποταγμένος στην κάθε ατομική ή συλλογική εξουσία.

Το υποταγμένο άτομο χρησιμοποιεί όλα τα τεχνάσματα προκειμένου να είναι αρεστό στο περιβάλλον του∙ από τις πλαστικές επεμβάσεις στην εξωτερική όψη και τη μόδα που θα σκεπάσει τη σωματική διαφορετικότητα, μέχρι την υποκριτική συμπεριφορά με την οποία θα καλύψει την ποιότητα των αισθημάτων και το διανοητικό του περιεχόμενο. Και πάντα ο Νους θα προσπαθεί να ωραιοποιεί και να εξιδανικεύει την εικόνα του ατόμου απέναντι στο περιβάλλον και, τελικά, απέναντι στον ίδιο τον εαυτό του.

Με την εσωτερική του αληθινή πραγματικότητα δεν έχει ακόμα συναντηθεί, ή δεν την έχει αποδεχθεί. Γι’ αυτό κατασκευάζει και συντηρεί μια ψευδαισθητική εξωτερική εικόνα. Σ’ αυτή κρύβεται, όταν δραπετεύει από την Αλήθεια του, χωρίς να μπορεί να αντισταθεί στην απορρόφησή του από το κενό του υπαρξιακού μηδέν.

Ένα τέτοιο άτομο δεν είναι ακόμα έτοιμο να συμβάλλει σε σύσταση αληθινού Ζεύγους.

Τέταρτο χαρακτηριστικό είναι ότι μέσα από τον αμοιβαίο έρωτα γνωρίζουν για πρώτη φορά την αληθινή τους Ελευθερία.

Έχουν ζήσει και οι δυο στο παρελθόν σε άλλες σχέσεις ζεύγους∙ και, σχεδόν πάντοτε, υπήρχε βαθμός περιορισμού του ατομικού «χώρου».

Στις καλύτερες περιπτώσεις ενός κοινωνικού ζεύγους πρόκειται για ένα αμοιβαίο αυτο-περιορισμό της ατομικής ελευθερίας, αναγκαστικό όμως «κατά τα ειωθότα», χάριν της συμβίωσης. Αυτός ο αμοιβαίος περιορισμός της ατομικής ελευθερίας μπορεί να συμβαίνει σε ένα ζεύγος αγάπης. Στις άλλες, όμως, τις περισσότερες περιπτώσεις δεν είναι αμοιβαίος και δεν πρόκειται για αυτο-περιορισμό, αλλά είναι μονόπλευρα και άνισα επιβαλλόμενος. Τότε έχουμε μια κατάσταση δουλείας και εκμετάλλευσης, μια σχέση δυνάστη και δυναστευόμενου, που φανερώνεται και στις κοινωνικές τους σχέσεις.

Οι πιο πολλοί στη λέξη «Ελευθερία» αναγνωρίζουν μια κοινή αντίληψη περί ελευθερίας, η οποία προσδιορίζεται από τις συνθήκες, τις ισορροπίες και τις σχέσεις του ατόμου με το περιβάλλον, το κοινωνικό ή και το φυσικό∙ αυτό εννοούν, όταν μιλούν για ελευθερία.

Η εσωτερική Ελευθερία προκύπτει από την αρμονική σχέση του Νου και της Καρδιάς. Αν ο Νους έχει απαγορεύσει την ελεύθερη έκφραση της Καρδιάς, αν το δεξιό ημισφαίριο του εγκεφάλου μπλοκάρεται από τους εγωιστικούς υπολογισμούς και τους φόβους και τις συνήθειες του αριστερού ημισφαιρίου, αν η λογική της παρούσας προσωπικότητας αντιστέκεται στο λόγο της μόνιμης προσωπικότητας, τότε το καθεστώς της σκλαβιάς και της έλλειψης ελευθερίας βρίσκεται μέσα στον άνθρωπο.

Έχουμε παραδείγματα ανθρώπων που κακοποιούνται μέσα στην ίδια την οικογένεια και ούτε που περνάει από το μυαλό τους να αντιδράσουν, να απαιτήσουν το σεβασμό που δικαιούνται. Πόσοι είναι οι άνθρωποι που δεν τολμούν να εκφράσουν ελεύθερα τη συναισθηματική τους ευαισθησία, επειδή μπορεί να επισύρουν σε βάρος τους ειρωνικά ή απαξιωτικά σχόλια.

Στις μέρες μας η λογική της Καρδιάς θεωρείται ουτοπιστική. Η αγάπη (με τη συν-χώρεση, την αλληλο-περιχώρηση, το σεβασμό) περιφρονείται ή κρίνεται βλαπτική για τα συμφέροντα των ανθρώπων. Οι θηλυκές αξίες έχουν αποδυναμωθεί και σαν αποτέλεσμα αυτών, το βλέπουμε, η κοινωνία έχει οδηγηθεί στα γνωστά αδιέξοδα.

Η αληθινή ελευθερία αποτελεί σταθερή κατάκτηση και κατάσταση εσωτερικής ολοκλήρωσης. Υπερβαίνει τις περιρρέουσες συνθήκες ζωής και τις μεταβαλλόμενες κοινωνικές ισορροπίες, τις οποίες επηρεάζει κατά τρόπο κβαντικό.

Όσο το κοινωνικό ζεύγος συνίσταται από δύο άτομα, υφίσταται και η διεκδίκηση του ζωτικού «χώρου» του ενός έναντι του «χώρου» του άλλου. Και όσο πιο πολύ ισορροπούν αυτές ο ατομικές ανάγκες στο ζεύγος, τόσο εδραιώνεται η αρμονική συμβίωση.

Στο Πνευματικό Ζεύγος, όμως, δεν έχουμε απλώς επιτύχει την ισορροπία «χώρων», αλλά έχει επιτελεσθεί αλληλοδιείσδυση, ή «αλληλοπεριχώρηση» και ταύτιση των πνευματικών ουσιών: «Συνουσία»!

Υπάρχει, πλέον, μια Δυαδική Μονάδα σε όλα τα επίπεδα ύπαρξης. Τα δυο μέλη του Ζεύγους κινούνται σε ένα «χώρο». Πρόκειται για τον Ένα Πνευματικό τους χώρο που εκφράζεται και στη συναισθηματική και στη διανοητική ζωή του Ζεύγους και αντανακλά και στη σωματική τους συνεύρεση. Είναι το Ένα, το οποίο αντιστέκεται και στις πιέσεις του περιβάλλοντος, επειδή είναι Ένα. Γι’ αυτό και το αίσθημα που διακατέχει τα άτομα ενός τέτοιου Ζεύγους είναι η ευτυχία της ανεξαρτησίας τους. Ανεξαρτησία εσωτερική και εξωτερική.

Οι σιωπές τους είναι πυκνοί διάλογοι, οι αποχρώσεις του συναισθήματος απλώνονται αμοιβαία στα ενεργειακά τους κέντρα και η ένταση των οργασμών ολοκληρώνει την Ένωση.

Τίποτε δε λείπει από αυτό το Ένα. Το Ζεύγος ζει σε κατάσταση πληρότητας, άρα και σχετικής Αυτάρκειας.

Η αυτάρκεια αποτελεί κατάσταση του Απολύτου. Μερίδιο αυτής γεύεται ο άνθρωπος μέσα στο Ζεύγος. Και τότε συνειδητοποιεί ότι η Ελευθερία συνοικεί με το Ζεύγος.

Η αίσθηση της Αυτάρκειας επαναφέρει στην περίοδο του πλήρους Αδάμ. Ο Παράδεισος στον κόσμο της χωριστικότητας!

Βίωση του Εκεί από εδώ.

Πέμπτο χαρακτηριστικό είναι ότι τέτοια ζευγάρια είναι έτοιμα για κάθε είδους υπέρβαση.

Όλα τα αγαπημένα ζευγάρια είναι αποφασισμένα για μικρές ή μεγάλες υπερβάσεις, άσχετα αν αυτές οι υπερβάσεις θα προκαλέσουν συγκρούσεις με τους πολλούς. Μιλούμε για τις υπερβάσεις έναντι της κοινωνικής τους υπόστασης. Συνθήκες εργασίας, μοντέλα κοινωνικών σχέσεων, συγγενικοί και φιλικοί δεσμοί, ποικίλες εξαρτήσεις από τη γνώμη και την «εξουσία» των άλλων, ή από τις ισχύουσες και εν πολλοίς ισχυρές αντιλήψεις του περίγυρου. Αυτή, εξάλλου είναι η δύναμη του έρωτα.

Εδώ, όμως, μιλούμε για υπερβάσεις έναντι του ίδιου του εαυτού τους. Αυτές έχουν να κάνουν με εμμονές ριζωμένων αντιλήψεων και εθισμών, ποικίλες φοβίες, κοινωνικές αξίες, ηθικές πλατφόρμες, μεταφυσικές προσεγγίσεις, παράλληλη διεύρυνση συνειδητότητας, κοινή κατεύθυνση και ταυτόσημος προσανατολισμός. Όλα αυτές οι υπερβάσεις είναι που συμβάλλουν σε κοινή, ταυτόχρονη και συντομευμένη πορεία στη διαδρομή της πνευματικής τους εξέλιξης.

Έκτο στοιχείο που υπάρχει στα περισσότερα από αυτά τα Ζεύγη είναι: η ταύτιση σε ότι αφορά στην εκτίμηση του σημαντικού ή μη στη ζωή τους.

Αυτή η ταύτιση στην κοινή αξιολόγηση των καταστάσεων και γεγονότων αποτελεί εξαιρετικά θετικό παράγοντα, διότι καταρχήν αποτρέπονται οι διαφορές και οι όποιες τριβές που θα δημιουργούσε ο Νους ανάμεσα στο Ζεύγος.

Αφετέρου για τα μέλη ενός τέτοιου Ζεύγους δεν παρουσιάζεται ποτέ κανένας λόγος φυγής από το παρόν, είτε αναπολώντας το παρελθόν, είτε ανησυχώντας για το μέλλον. Τα μέλη ενός τέτοιου Ζεύγους κατεξοχήν εστιάζονται και ζουν στο παρόν, γι’ αυτό είναι ευγονικά. Κάθε ζεύγος μπορεί να δημιουργήσει, αλλά ωστόσο μόνο το αληθινό Ζεύγος μπορεί να γεννήσει.

Η δημιουργία είναι μια διεργασία μέσα στη διπολικότητα, ενώ η γέννηση είναι μια συνθήκη που ξεπερνά τη διπολικότητα και ακριβώς γι’ αυτό το λόγο, αυτοί που μετέχουν σ’ αυτήν, δεν είναι δέσμιοι του διπολισμού (έχοντας βιώσει και εγκαθιδρύσει το Ένα).

Η συνεχής επαφή με την αστείρευτη πνευματική τους πηγή τροφοδοτεί διαρκώς τον έρωτά τους με αποτέλεσμα να μη διακόπτονται, να μην ατονούν οι αμοιβαίες εκδηλώσεις του έρωτα. Η αληθινή Αγάπη ρέει διαρκώς και γι’ αυτό συντηρεί μια μόνιμη διάθεση για εκφράσεις τρυφερότητας.

Αυτή η Αγάπη έχει τη γλυκύτητα ενός μελλοντικού ονείρου και τη λιτότητα του ανθρώπου που αισθάνεται πλήρης και ολοκληρωμένος.

Και τα παιδιά μιας τέτοιας Αγάπης, όπως είναι η Πίστη και η Ελπίδα, περισσεύουν ανάμεσά τους, έτσι ώστε το κύριο χαρακτηριστικό της ατμόσφαιρας που επικρατεί στο Ζεύγος είναι η Αισιοδοξία.

Αυτή η κατάσταση ενισχύεται και από το ότι η ψυχική άμυνα του Ζεύγους έναντι ορατών και άμεσων και έναντι αόρατων κακόβουλων επιθέσεων είναι πιο αποτελεσματική. Έγκαιρα γίνεται αντιληπτή μια ψυχική επίθεση και η άμυνα είναι κοινή, συνήθως δε εύκολα προσδιορίζεται και ο αποστολέας του δηλητηριώδους βέλους. Τα μέλη του Ζεύγους από κοινού αναλαμβάνουν τόσο την εργασία αποκατάστασης της αιθερικής βλάβης, όσο και τη διαδικασία μετουσίωσης του βέλους.

Και όπως συμβαίνει σε όλα τα αγαπημένα ζευγάρια, είναι επίσης κοινή, (και πιο ορθή και αποτελεσματική) η αντιμετώπιση των καθημερινών δυσκολιών.

Έβδομο.

Κοινό πνευματικό παρελθόν.

Τα μέλη ενός τέτοιου Ζεύγους ανήκουν στην ίδια πνευματική οικογένεια (είναι πνευματικά συγγενείς) και ανήκουν στην ίδια «τάξη» και «φύση».

Συχνά έχουν παράλληλες ή και κοινές διαδρομές πολλών δοκιμασιών και ενσαρκώσεων με αντίστοιχα μαθήματα εξέλιξης.

Συνήθως έχουν πετύχει (από το παρελθόν, σε αρκετές ενσαρκώσεις) τη σιγουριά της αυτοβεβαιωμένης προσωπικότητας - επομένως η ροή του Πνευματικού λόγου (του λόγου της καρδιάς) προς την προσωπικότητα της τρέχουσας ενσάρκωσης δε βρίσκει σημαντικά εμπόδια.

Στην παρούσα ένωση οι φορείς του Ζεύγους συχνά έρχονται μέσα από σκοτεινά εμπόδια και συναντούν τη φωτεινή συμπληρωματικότητά τους.

Και η συνεύρεση του Ζεύγους περνάει από μια αυθόρμητη διαδικασία, που καθιστά τον άνδρα φωτεινό στο κεφάλι του και τη γυναίκα φωτεινή στην καρδιά της (διαύγεια και ακτινοβολία).

Με την ένωση των φορέων του Ζεύγους, ανοίγονται τα πεδία συνειδητότητας έτσι, που να οδηγούν τη γυναίκα στο κεφάλι του άντρα της και τον άνδρα μέσα στην καρδιά της γυναίκας του.

Σαν άτομα είναι εξόχως διαισθητικά με το προνόμιο της εύκολης επικοινωνίας με τον Ουρανό. Οι γυναίκες, ιδίως, είναι κανονικά Διάμεσα («μέντιουμ»), που εξαιτίας της ιδιάζουσας αυτής κατάστασης συχνά αμφισβητείται και παρεξηγείται.

Μια και αναφερθήκαμε σε σχέσεις από προηγούμενες ενσαρκώσεις, οφείλουμε να σημειώσουμε ότι στην κοινωνία δημιουργούνται ζευγάρια που έχουν μεταξύ τους «ανοιχτούς λογαριασμούς», χρεο-πιστωτικά κατάλοιπα (το κοινώς λεγόμενο «κάρμα»). Το χαρακτηριστικό σ’ αυτά είναι ότι μόλις εξοφληθούν τα «χρέη» παρασύρουν και το ζεύγος σε διάλυση.

Για τη δημιουργία ενός Ζεύγους σαν αυτό στο οποίο αναφερόμαστε, θα πρέπει το παρελθόν των δύο ψυχών να έχει μεν οικοδομήσει μια πνευματική συνάφεια, αλλά χωρίς πολύ σημαντικές εκκρεμότητες. Τότε μόνο εγκαθίσταται και ευδοκιμεί η πνευματική αγάπη σε ένα Ζεύγος.

Το όγδοο χαρακτηριστικό ενός τέτοιου Ζεύγους έχει να κάνει με τα τελευταία βήματα της πνευματικής τους εξέλιξης, που διανύονται από κοινού και ταυτόχρονα.

Αυτό βεβαιώνεται από τις πνευματικές εμπειρίες και των δυο τους, από τις οποίες έχουν αρκετά και συγκεκριμένα δείγματα.

Ο καθένας τους είχε, ως τότε, την προσωπική πορεία του, που την παρακολουθούσε και η οποία σε ορισμένες περιπτώσεις, μάλιστα, μπορεί να είχε ανακοπεί. Αυτό το γνώριζε ο ίδιος και στεναχωριόταν για την ανακοπή. Εξαιτίας αυτής της ανακοπής, το ξέρουν από τώρα, ότι αναγκαστικά θα επανέλθουν στη Γη, για να προωθηθεί και το τελευταίο μέρος της οφειλόμενης διαδρομής.

Και, ξαφνικά ο Έρωτας, το Ζεύγος.

Από τα πρώτα κιόλας βήματα, το νοιώθουν, ξεπερνούν το σημείο της ανακοπής. Ένα, μάλιστα, από τα χαρακτηριστικά ενός ευλογημένου Ζεύγους είναι, ότι ο καθένας αναγνωρίζει την ευεργετική επίδραση του άλλου στη ζωή του, τον ευχαριστεί και ευγνωμονεί γι’ αυτό τον Ουρανό. Νοιώθει τον άλλον σαν έναν άγγελο σταλμένο να τον πάρει από το χέρι για να τον οδηγήσει να συνεχίσει και να τελειώσει την εξέλιξή του. Η δε συμβίωση κινείται τόσο ομαλά, ώστε να μην επιβαρύνεται κανένας με αρνητικό, χρεωστικό υπόλοιπο, που να απαιτήσει επανενσάρκωση για την εξόφληση.

Από αυτό προκύπτει η εντυπωσιακή για τους τρίτους διπλή ταύτιση.

Είναι, πρώτα, η ταυτόχρονη σύλληψη διαφόρων σκέψεων και η διατύπωσή τους με τον ίδιο τρόπο. Και το ταυτόχρονο, επίσης, είναι σημαντικό χαρακτηριστικό. Όταν λείπει το ταυτόχρονο στη βίωση των εμπειριών υπάρχει δυσαρμονία.

Μετά έχουμε την ίδια «σύμπτωση» και στις επιθυμίες, στα ενδιαφέροντα, στις εμπνεύσεις, στις σκέψεις, στις ψυχικές διαθέσεις, στην ψυχολογία της στιγμής, στην ίδια πρόσληψη από το περιβάλλον και στην ίδια ερμηνεία των γεγονότων: ένας φωτεινός αγωγός που συνενώνει τους ρυθμιστές της καρδιάς με αυτούς της κεφαλής.

Το κοινωνικό Ζεύγος είναι ένα κοινό ρεύμα της Πνευματικής Αγάπης και του Έρωτα, όπου ο έρωτας είναι η αναπνοή της αγάπης και όπου το σπέρμα αποτελεί Άρτο Ζωής και Ουσία Αιώνων. Ο Έρωτας είναι που θα εναρμονίσει το ζεύγος και θα σμίξουν οι πνοές τους, ώστε να μην υπάρξει κανένα νοητικό, ή συναισθηματικό εμπόδιο. Τότε το Άνω γονιμοποιεί το Κάτω. Και το Κάτω διεισδύει στις Άνω σφαίρες και ολοκληρώνεται η μεταφορά των Συνειδήσεων από τον έναν κόσμο στον άλλον.

το ζεύγος και ο έρωτας

Η ζωή του ανθρώπου σ’ αυτό τον κόσμο είναι μια ευκαιρία να επιλύσει το πρόβλημα του Καλού και του Κακού μέσα του, να αντιμετωπίσει την εσωτερική διπολικότητα του Νου και της Καρδιάς, των δύο εγκεφαλικών του ημισφαιρίων, το θέμα του διαχωρισμού των φύλων, να γεφυρώσει τα χάσματα που έχουν δημιουργηθεί μέσα του και να ολοκληρώσει καθετί που βρίσκεται σε έλλειψη.

Η κατανόηση του ζεύγους μπορεί να αποβεί το βήμα προς τη λύτρωση. Και είναι ο αληθινός Έρωτας, που μπορεί να δομήσει ένα τέτοιο ζεύγος. Μόνο ο αληθινός Έρωτας, όμως.

Η εξωτερική δομή του Ζεύγους (δύο άτομα ξεχωριστά, διαφορετικά) δεν διαφέρει σε τίποτε από τη διπολική δομή ολόκληρου του γήινου κόσμου.

Ωστόσο η εσωτερική δομή του Ζεύγους (συναισθηματικός και νοητικός κόσμος των ατόμων) μπορεί να είναι τέτοια, ώστε κάθε διεργασία που λαμβάνει χώρα να ανεβάζει ποιοτικά ολοένα και περισσότερο την ουσία των δύο ατόμων που συμβάλλουν.

Ο Έρωτας φέρνει τον άνεμο της Αγάπης μέσα στην ανθρώπινη καρδιά. Και η ουσία της Αγάπης, όπως και η ουσία του Έρωτα, δεν είναι τίποτε άλλο από την Ουσία του Θεού.

Δεν είναι εύκολο να περιγράψει κανείς τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά ενός ιδανικού κοινωνικού ζεύγους∙ και θα εξηγήσουμε αμέσως το γιατί.

Όπως αρχίσαμε να λέμε στην προηγούμενη ανάρτηση, το πρώτο σημαντικό χαρακτηριστικό των ζευγαριών, τα οποία ζουν μέσα από τον ιδεώδη Έρωτα την αληθινή Αγάπη, είναι ότι οι αμοιβαίες συνειδητοποιήσεις υπερβαίνουν τα ως τότε πλαίσια ελπίδων και ονείρων∙ δηλαδή υπερβαίνουν το μέχρι τότε υλικό της μνήμης και της φαντασίας τους.

Αυτό σημαίνει ότι υπερβαίνουν και τη δυνατότητα περιγραφής αυτών των νέων συνειδητοποιήσεων.

Επομένως, κάθε νέα βιωματική μέθεξη στην ερωτική τελετουργία - κυρίως στην κατεύθυνση της ενότητας και της ταύτισης - μετακινεί τη συνειδητότητα του ζεύγους σε νέο κόσμο!

Αυτή τη νέα πραγματικότητα, που βιώνει το Ζεύγος, την αισθάνεται η καρδιά, αλλά το μυαλό δεν κατορθώνει να την κατανοήσει και να την περιγράψει με το αριστερό του ημισφαίριο. Είναι η πραγματικότητα του επόμενου κόσμου των τεσσάρων διαστάσεων και δεν έχουν φτιαχτεί ακόμα οι κατάλληλες λέξεις και φράσεις για την περιγραφή της.

Οι ίδιοι που βιώνουν αυτές τις καταστάσεις, προσπαθούν να τις αναπλάσουν, μάταια, ο ένας με τον άλλο. Μόνο ψελλίζουν κάποιες λέξεις και κοιτάζονται στα μάτια σωπαίνοντας μέσα στη συγκίνηση του ιερού αμοιβαίου βιώματος.

Τίποτε από αυτά τα βιώματα δεν ήταν γνωστό πριν∙ δεν υπήρχε στην εμπειρία τους. Και, να, που στην αρχή της τωρινής ερωτικής ιστορίας σε κάθε ένωση της ύλης είναι κάτι σαν ξαναγύρισμα στην προ της σάρκας περίοδο των δύο αυτών όντων. Κάθε ένωση ανοίγει δρόμο παραμερίζοντας τα πρόσωπα ενός μεγάλου παρελθόντος ενσαρκώσεων και είναι σαν να ξαναζούν αρχέγονες, προ-υλικές, καταστάσεις. Μια ένωση που υπήρξε στην προϊστορία των δυο τους, που χάθηκε μέσα στην ύλη και τώρα η ύλη τους την ξαναδίνει πίσω. Πρωτοτυπικά βιώματα και πρωτόγνωρες συνειδητοποιήσεις. Πέρα από τη ανθρώπινη δυνατότητα περιγραφής όλα αυτά!

Μου είπε κάποτε ο Δάσκαλος: αν μιλάς για την Αγάπη τη μικραίνεις!

Τότε το μυαλό απλώς είχε καταγράψει τα λόγια του. Μόνο τώρα κατάλαβε η καρδιά, τι εννοούσε.

Και κάτι άλλο σχετικό. Κάθε φορά που κερδίζεται μια νέα συνειδητότητα, το Ζεύγος έχει την εντύπωση ότι κατακτήθηκε το τέλος του εδώ, η αρχή του εκεί.

Κι όμως, σε έναν από τους επόμενους συντονισμούς μια νέα επέκταση συνειδητότητας προσθέτει ένα ακόμα βήμα στη διαδρομή και μετά ένα ακόμα, έτσι που, τελικά, το Ζεύγος καταλαβαίνει ότι η πορεία προς νέα επίπεδα συνειδητότητας δεν έχει τέλος και πως όλα πετυχαίνονται μέσα από τον Έρωτα της Αγάπης.

Κάθε μέρα ανακαλύπτεις πόσο πιο διαφορετική παρουσιάζεται η Αγάπη. Αυτή η Αγάπη δεν έχει να κάνει με την ποσότητα. Δεν μεγαλώνει, δεν μικραίνει. Μόνο κάθε τόσο αλλάζει. Και γίνεται καινούργια. Βάση και μέσον εκτόξευσης σε όλο και πιο νέες, συναρπαστικές, άγνωστες ως τότε συνειδητοποιήσεις.

Τη μια φορά αυτή την αλλαγή τη διαπιστώνεις την ίδια τη στιγμή που διευρύνεται η συνειδητότητα. Την άλλη φορά την αντιλαμβάνεσαι ενώ παρατηρείς τις ίδιες τις αλλαγές σου στις λεπτομέρειες της καθημερινής ζωής. Και ξαφνιάζεσαι, γιατί η εμπειρία του παρελθόντος δεν σε είχε συνηθίσει σ’ αυτές.

Πώς γίνεται και δεν σταματάει αυτός ο Έρωτας με το χρόνο; Πώς γίνεται και δεν ξεθωριάζει; δεν ξενερώνει;

Πηγή ακένωτη αυτή η Αγάπη! Δεν αδειάζει, δεν υποκύπτει στη συνήθεια, δε μπαίνει στη ρουτίνα. Πηγή ακένωτη. Όσο κι αν απλώνεται στο χώρο, όσο κι αν σπάταλα γεμίζει το χρόνο, δε σταματάει να τροφοδοτεί διαρκώς τη ζωή με τις μικρές ατέλειωτες εκδηλώσεις του Έρωτα. Είναι σαν να περνάς πάντα από την ίδια μυστική πύλη που σε βγάζει σε έναν άλλο κάθε φορά κόσμο. Η ίδια πύλη, ο άλλος κόσμος. Κάθε φορά αντικρίζεις ένα καινούργιο τοπίο, κάθε φορά σε περιμένει μια καινούργια συναρπαστική περιπέτεια.

Μιλούμε για ερωτική τελετουργία, το κλειδί της εξόδου. Γιατί δεν πρέπει να μείνει στην εντύπωση κανενός, ότι περιγράφουμε έναν έρωτα πλατωνικό, έλξη ψυχών μόνο. Κάποιοι την ερωτική τελετουργία στο επίπεδο της σωματικής τους ορμής μπορεί να τη θεωρούν ότι δεν αποτελεί απαραίτητο στοιχείο του ιδανικού έρωτα που αναφέρουμε. Όπως υπάρχουν και άλλοι, που κυκλοφορούν απόψεις, ότι ο έρωτας στην περιοχή του υλικού σώματος εμποδίζει την πνευματική εξέλιξη.

Όχι. Στον Έρωτα, για τον οποίο μιλάμε, οι λεγόμενες ζωώδεις παρορμήσεις μεταστοιχειώνονται στις υψηλότερες κινήσεις του ρεύματος της Αγάπης.

Είναι αυτός ο Έρωτας, που σε μυεί, που σε μετακινεί από την «αγάπη μου», στην «Αγάπη». Εκεί δεν υπάρχει κτητικός προσδιορισμός. Παύεις να μιλάς στην αγάπη σου, στην καλή σου, στον καλό σου. Εκεί μπαίνεις στον κόσμο της Αγάπης. Στροβιλίζεσαι στα ρεύματά της. Αφήνεσαι, μετουσιώνεσαι. Υφίστασαι τις αλλαγές και τις παρατηρείς συγχρόνως. Χάνεται η διάκριση των προσώπων, υπάρχεις παντού μέσα στο ΕΝΑ. Και καθώς σιγά-σιγά ησυχάζουν τα πάντα, επιστρέφεις ως Ένα και ζεις, πλέον, στον κόσμο της σάρκας ως Ζεύγος.

Τα πρόσωπα ξαναπαίρνουν τη θέση τους. Επανέρχονται οι κτητικοί προσδιορισμοί και η ζωή εξακολουθεί να κυλά φέρνοντας, στο εξής, τη σφραγίδα της μύησης του Ένα.

Έτσι η σωματική ορμή, ή ο σωματικός πόθος σ’ αυτό το κατώτερο επίπεδο αποτελεί την ένδειξη ή την απόδειξη, ότι υπάρχει ανάγκη επέκτασης στο ρεύμα της Αγάπης. Κι αυτό, προκειμένου οι ψυχές και τα πνεύματα των δύο ερωτευμένων ανθρώπων να είναι σε θέση να εκφραστούν με την μεγαλύτερη πληρότητα στο επίπεδο της ύλης. Είναι αυτό, το επίπεδο των σωμάτων, στο οποίο κατεξοχήν λειτουργεί η διπολικότητα και, επομένως, σ’ αυτό το επίπεδο θα επιτελέσουν εκείνο που οφείλουν.

Εξάλλου, όταν αυτά συμβαίνουν, τότε, κατά απόλυτα φυσικό τρόπο και οι δύο ερωτευμένοι, έχοντας πιο πριν κατορθώσει να φέρουν την έκφραση της ψυχής και του πνεύματός τους, τόσο ατομικά, όσο και συλλογικά στο Ζεύγος, σβήνουν με τον καιρό από τον κώδικά τους, σβήνουν από την υλική τους σύνθεση την ανάγκη να εκφράσουν τη σωματική τους ορμή, διότι βαθμιαία έχει επέλθει απόλυτη τροποποίηση επί της σωματικής τους ύλης. Μιλούμε για ένα φαινόμενο μεταστοιχείωσης, που παράγει μεταλλάξεις και στο πληροφοριακό υλικό του DNA. Τότε ο «Πόθος» τους εκφράζεται κατά πιο συχνό τρόπο στην εγκεφαλική και καρδιακή συνεύρεση, και όχι μόνο στη συνεύρεση μέσω της περιοχής των γεννητικών οργάνων, η οποία, παρά ταύτα, δεν έχει λόγο να πάψει να υπάρχει.

Πρέπει δε να ξέρουμε, ότι πάνω απ’ όλα υπάρχει το πνεύμα, που κινεί τόσο τις ψυχές όσο και τα σώματα.

Επομένως, για να κατορθώσει ένα ζευγάρι ερωτευμένων ανθρώπων να ολοκληρωθεί εντός και εκτός του υλικού αυτού επιπέδου, οφείλει πρώτα να ολοκληρώσει και να εκφράσει τη δύναμη της ερωτικής του αγάπης και την ισχύ της αγάπης του Έρωτά του μέσω και δια των σωματικών συνευρέσεων. Μέσω και δια των συνευρέσεων το ζευγάρι θα κατορθώσει να αναβαθμίσει αληθινά τη φύση του και τη φύση της ένωσής του, έτσι ώστε, κατά απόλυτο φυσικό τρόπο, η αναβάθμιση αυτή να οδηγεί σε μια επέκταση της συνειδητότητας, άρα και της πνευματικότητας.

Γι’ αυτό οφείλουν τα άτομα του Ζεύγους να μπουν πρώτα μέσα στον ανθρώπινο έρωτα, εάν θέλουν αληθινά να μπουν κάποτε μέσα στον ουράνιο Έρωτα και στην Αγάπη. Οφείλουν να εναρμονιστούν μέσα στον έρωτα και όχι μέσα στην Αγάπη, εάν θέλουν αληθινά να εγκατασταθούν, τελικά, μέσα στην Αγάπη και στον Έρωτα.

Το δεύτερο χαρακτηριστικό είναι, ότι σ’ ένα τέτοιο ζευγάρι ερωτευμένων ανθρώπων, όλα τα συγκεκριμένα βήματα που εκτελούν, ακολουθούν μια αρμονική και συμβαίνουν ΠΑΝΤΑ ταυτόχρονα, καθώς το ρεύμα που ζωογονεί την αγάπη και τον έρωτά τους είναι κοινό. Τα βήματα τα επιτελούν μαζί και ταυτόχρονα, γιατί κάθε βήμα που επιτελείται χωρίς το ταυτόχρονο, αποτελεί μια ένδειξη δυσαρμονίας, στο ψυχικό επίπεδο κυρίως. Και αυτή η δυσαρμονία στην προκειμένη περίπτωση δεν υπάρχει.

Γι’ αυτό μαζί «φεύγουν» και μαζί «επιστρέφουν». Μαζί σε συγχρονισμό το πέρασμα πυλών. Μαζί ξεναγούνται σε οράματα και γεύονται γεύσεις ενός άλλου κόσμου.

Όμως τα χαρακτηριστικά του Ζεύγους δεν τελειώνουν εδώ. Διαβάστε και τις συνέχειες.

το ανθρώπινο ζεύγος

Στην εξέλιξη του Σύμπαντος πρωτοστατούν δύο κύριοι Νόμοι: ο νόμος του Κύκλου (απομακρύνομαι και επιστρέφω) και ο νόμος των Αναλογιών (είτε μεταξύ Άνω και Κάτω, είτε ως Μικρόκοσμος - Μακρόκοσμος).

Σύμφωνα με τους νόμους αυτούς ο άνθρωπος στη σύνθεσή του ομοίαζε με το Δημιουργό του: αποτελούσε το «καθομοίωσιν».

Εφόσον, όμως, αργότερα «εξελισσόμενος» χάνει το «καθομοίωσιν», θα πρέπει να ακολουθήσει μία διαδρομή (τόξο της επανόδου), προκειμένου να επανακτήσει την αρχετυπική του φύση. Σ’ αυτή τη διαδρομή της «εισέλιξης» θα τον οδηγήσουν κατ’ ανάδρομη φορά οι φάσεις (μνήμες) απομάκρυνσής του από την πνευματική εστία.

Συμβολικά, λοιπόν και αριθμοσοφικά από όλους τους Δασκάλους, όλες τις θρησκείες και όλες τις Αποκαλυπτικές διδασκαλίες αποδίδεται στο Δημιουργό του Σύμπαντος ο αριθμός ΕΝΑ.

Επίσης, σε όλες τις μεγάλες παραδόσεις, Του προσδίδεται Τριαδικό πρόσωπο.

Την Τριάδα συνθέτουν το ΕΝΑ και οι Δύο ΟΨΕΙΣ, με τις οποίες ο Δημιουργός εκφράζεται και δημιουργεί. Η μία από τις όψεις γεννάει Ατομικές συνειδήσεις. Η άλλη συνθέτει τα πάντα σε μία αιώνια Ενότητα.

Οι Δάσκαλοι της εσωτερικής χριστιανικής παράδοσης στην πρώτη όψη βλέπουν τη Λογοϊκή γραμμή, από την οποία προέρχονται και τα ανθρώπινα πνεύματα, ενώ στη δεύτερη, τη γραμμή της Μεγάλης Μάνας, που ονομάζεται και ΑγιοΠνευματική γραμμή, βλέπουν τις δυνάμεις από τις οποίες πλάθεται ολόκληρο το υπόλοιπο σύμπαν.

Βάσει της αναλογικής σχέσης, που υπάρχει ανάμεσα σε μικρόκοσμο και μακρόκοσμο και ο άνθρωπος κατέχει δύο όψεις έκφρασης: το Συν-αίσθημα και τη Διάνοια, ή αλλιώς, την Καρδιά και το Μυαλό.

Το Μυαλό ερευνά και αναλύει τα φαινόμενα, μελετάει τις εμπειρίες, ασκεί κριτική και αποκτά τη Γνώση∙ επιπλέον διαμορφώνει τις επιθυμίες. Η Καρδιά μεταφέρει και εκφράζει το Λόγο του Πνεύματος και τη Βούλησή του∙ και από την αποκτημένη γνώση συνθέτει τα στοιχεία της Συνειδητότητας.

Μαζί οι δυο όψεις σε σχέση ένωσης και συνεργασίας αναπαράγουν το «Ένα» του ανθρώπου, το Εγώ∙ δηλαδή την αυτό-επιγνωσιακή Συνείδηση του Είμαι. Και κλείνει, τότε, ο κύκλος της προσωπικής εξέλιξης του κάθε ανθρώπου.

Αυτές οι δύο όψεις, που είναι ξεχωριστές στο σημερινό άνθρωπο, στην αρχή της ιστορίας του συνιστούσαν το Ένα του. Και προκειμένου να φτάσει ο αρχάνθρωπος, στην τέλεια αυτοεπιγνωσιακή Συνείδηση, στην πλήρη συνείδηση τη φύσης του και – παράλληλα - στη γνώση του Δημιουργού του και τότε να έχει ολοκληρώσει την εξέλιξή του (ισο-θέωση), έπρεπε οι δύο αυτές όψεις να ξεχωρίσουν και εμφανίζονται τα δύο φύλα. Γιατί αποτελεί φιλοσοφικό αξίωμα, το ότι κάθε μονάδα προκειμένου να γνωρίσει τον εαυτό της πρέπει να αποτελέσει δυάδα με κάποια άλλη μονάδα ισότιμη και αντίθετη.

Δηλαδή, δεν μπορεί να υπάρξει πνευματική ολοκλήρωση του ανθρώπου, χωρίς το καθένα άτομο να λειτουργήσει ως ζεύγος με ένα άλλο άτομο.

Από εκεί αρχίζει η αλληλο- επίδραση των ατόμων ως ζεύγος. Μέσω του ζεύγους αλληλο-γνωρίζονται και αλληλο-συνειδητοποιούνται. Τότε το κάθε άτομο ασχέτως φύλου έχει τη δυνατότητα να επανασυστήσει μέσα του τη μία αρχική και πλήρη ενιαία Μονάδα.

Θεωρητικά θα μπορούσε ο κάθε άνθρωπος να κλείσει τον κύκλο της εξέλιξής του, εφόσον θα λειτουργούσε το ζεύγος μέσα του, μεταξύ της Καρδιάς και του Νου, χωρίς να χρειαστεί τη συνθήκη του κοινωνικού Ζεύγους.

Και έτσι θα γινόταν, αν δεν είχε συμβεί στην ιστορία του ανθρώπου τη Γης μια σοβαρή απόκλιση από την εσωτερική ισορροπία, η οποία κατέστησε την Καρδιά και το Νου δυο μονάδες άνισες, παράλληλα δε και ενάντιες.

Εξαιτίας αυτής της ανατροπής της φυσικής ισορροπίας, η δημιουργία εσωτερικού ζεύγους αποτελεί στόχο απραγματοποίητο.

Θα πρέπει πρώτα να επανέλθει η υγιής ισότητα στις δυο αντίθετες αρχές και μετά να λειτουργήσει ορθά και αποτελεσματικά το εσωτερικό ζεύγος.

Όμως, γιατί συνέβη αυτή η απόκλιση, που δημιούργησε την ανισότητα μεταξύ των δύο αρχών;

Ας δούμε σε μια - όσο γίνεται σύντομη παρένθεση - το φαινόμενο αυτό στην πορεία της ανθρωπότητας της Γης.

Η παρώθηση επιβίωσης στον κόσμο της χωριστικότητας και οι σκληρές εμπειρίες, μέσα στην καθημερινή πραγματικότητα, στην οποία βρέθηκε ο άνθρωπος υποχρεωμένος να αντιμετωπίζει ή να παρακάμπτει τις καθημερινές του δυσκολίες, τον οδήγησαν να αναγνωρίσει στο Νου την αρμοδιότητα για την επίλυση των καθημερινών του δυσκολιών και αναγκών και σιγά – σιγά να του παραχωρήσει και την προτεραιότητα των επιλογών. Το αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου υπερτράφηκε και παρέσυρε την προσωπικότητα προς την κατεύθυνση των υλικών ενδιαφερόντων και επιδιώξεων. Το συμφέρον του ανθρώπου, πλέον, συνδέθηκε με την ποσότητα.

Οι λειτουργίες του δεξιού ημισφαιρίου ατόνησαν και ο λόγος της Καρδιάς δεν βρίσκει απήχηση, ούτε θέση στον καθημερινό προγραμματισμό.

Ο «Άντρας» μέσα στον κάθε άνθρωπο πήρε τον έλεγχο. Η Λογική, που διαμορφωνόταν από τα εξωτερικά ερεθίσματα, πρωτοστατεί και η Αγάπη με τις θηλυκές αξίες – ως εκτός «λογικής» - δεν έχει, πλέον, θέση στη σύνθεση της προσωπικότητας του ανθρώπου.

Στο εξής θα αποφάσιζε ο Νους. Απλώς η Καρδιά θα έντυνε με συναίσθημα, δηλαδή με ενέργεια, κάθε επιλογή του Νου, προκειμένου να υλοποιηθεί. Αλλά ο Νους στηρίζει τη Γη, δε στηρίζει τον Ουρανό.

Σ’ αυτή τη διαδρομή παρασύρθηκαν όλοι οι άνθρωποι ανεξάρτητα από το εξωτερικό τους φύλο.

Η Γυναικεία, όμως, «μηχανή» έχει μια δεδομένη ανωτερότητα κατασκευής, προορισμένη να γίνεται αγωγός ανώτερων πνευματικών όντων, «δοχείο» θεών.

Όμως ο Λόγος αυτών των θεών δεν ταίριαζε με τη λογική του μυαλού των ανθρώπων και σιγά – σιγά έγινε το χειρότερο. Η Γυναίκα, φυσικός εκφραστής της Αγάπης και της Ενότητας, έχασε τη δύναμη του ρόλου της και την ενεργό συμμετοχή στη δομή της κοινωνίας.

Εγκαθίσταται, ως εκ τούτου, η πατριαρχική κοινωνία∙ η κοινωνία της διεκδίκησης και της εναντίωσης.

Η Γυναίκα βρέθηκε κάτω από την πίεση μιας κοινωνίας, που τους βασικούς της κανόνες, τις αρχές και τους νόμους, τους καθιερώνουν και τους χειρίζονται οι άντρες, αλλά και την εκπαίδευση των επόμενων γενιών πάλι η ανδροκρατούμενη λογική την προσδιορίζει μαζί με την προτεραιότητα μεταβίβασης ακόμα και του ονόματός τους.

Μια λογική - και θα το ξαναπούμε – που το ανδροκρατούμενο θρησκευτικό ιερατείο την πέρασε και στα θρησκευτικά δόγματα. Το σημερινό παράδειγμα του ελληνικού κράτους, όπου οι πολίτες μιας χώρας υποφέρουν, ενώ το θρησκευτικό ιερατείο κρατάει την περιουσία του κλειδωμένη με την ανοχή της αδύναμης πολιτικής εξουσίας, η οποία προσβλέπει στα αμοιβαία συμφέροντα πολιτικής και θρησκευτικής εξουσίας, δείχνει καθαρά την άνευ ελέους κυριαρχία της αντρικής φύσης και την εκτόπιση της Αγάπης από την ανθρώπινη συλλογιστική.

Και δεν είναι μόνο ότι λείπει από τις ανθρώπινες σχέσεις το έλεος, λείπουν και οι προεκτάσεις της Αγάπης, όπως η συμπάθεια, η εμπιστοσύνη, η δικαιοσύνη, η ευθύτητα, η αρμονία, το κάλλος. Έχουμε μια κοινωνία, όπου τα παιδιά της Αγάπης αποτελούν είδος εν ανεπαρκεία. Και σπανίζουν εκείνες, ακριβώς, οι θηλυκές αξίες, οι οποίες θα δώσουν την ώθηση για την πνευματική εξέλιξη του ανθρώπου-πνεύματος, την ευημερία, την ευτυχία.

Σε λίγο η Γυναίκα θα αναγνωρίσει και μέσα της την επικρατούσα «ανδρική» λογική. Και τότε ο Λόγος της Καρδιάς και η ακρίβεια της Διαίσθησης θα θεωρηθούν ντροπή και μειονέκτημα της γυναίκας.

Ακόμα και στις μέρες μας, το συναντήσαμε, οι γιαγιάδες και πολλές, ακόμα, σημερινές μάνες είναι αυτές που συντηρούν έναν ακατανόητο, αλλά και εγκληματικό ρατσισμό ως προς το ίδιο τους το φύλο. Τις βλέπεις να συμπεριφέρονται απέναντι στα μικρά κοριτσάκια σαν να πρόκειται για υποδεέστερα όντα.

Επομένως η γυναικεία φύση μέσα στον κάθε άνθρωπο υποτιμήθηκε και ο λόγος της Καρδιάς έφτασε να αγνοείται.

Όμως η γυναίκα διατηρεί τη δική της φυσική συμμετοχή στο μυστήριο του έρωτα και κατέχει το προνόμιο της μητρότητας. Σ’ αυτές τις δυο «μυστικές τελετουργίες» η γυναίκα έχει τη δυνατότητα να βρίσκει στα κατάβαθα της ψυχής της και του κορμιού της τη γυναικεία φύση του θεού.

Και, καθώς βοηθιέται από την ανωτερότητα κατασκευής της γυναικείας μηχανής, έχει, άρα, η γυναίκα πολύ μεγαλύτερες δυνατότητες και ευκαιρίες και προϋποθέσεις να ανιχνεύσει μέσα της και να αναδείξει την Αγάπη μιας θειο-ανθρώπινης φύσης.

Για να αποκατασταθεί η ισότητα, ο αλληλοσεβασμός και η συνεργασία των δύο αρχών μέσα στον κάθε άνθρωπο χρειάζεται, πιο πριν, να συσταθεί και να λειτουργήσει ένα υγιές, άρα ιδανικό κοινωνικό ζεύγος, στο οποίο θα υπάρχει από την αρχή, ή θα αναπτυχθεί στην αμέσως επόμενη περίοδο η ισότιμη σχέση αναγνώρισης και συμμετοχής και των δύο Αρχών σε όλα τα επίπεδα.

Ο Σαιντ Μαρτέν λέει σχετικά: «…αν το ανθρώπινο γένος γνώριζε τι σημασία έχει ο γάμος, θα αισθανόταν συγχρόνως εξαιρετική αγαλλίαση και τρόμο απερίγραπτο∙ διότι δια του γάμου μπορούν οι άνθρωποι να ανακτήσουν τη θέωση ή να καταλήξουν στην ολοκληρωτική απώλεια….»

Τι μένει, επομένως;

Να συναντήσει ο άνθρωπος την Αγάπη με τη σφοδρότητα του Έρωτα στο πρόσωπο ενός άλλου ανθρώπου. Του Έρωτα, που θα πάρει από το χέρι τον μισό, τον ελλιπή άνθρωπο και σιγά – σιγά θα τον οδηγήσει να αντικριστεί κατά πρόσωπο με την Αγάπη, όταν, πια, δε θα τη φοβάται.

Η Αγάπη είναι η μεγάλη αλλαγή στον άνθρωπο. Και κάθε αλλαγή ο ανθρώπινος Νους τη φοβάται και διστάζει να συναινέσει στα βήματα που χρειάζονται για τις όποιες αλλαγές.

Ο Έρωτας παίρνει την προτεραιότητα από το Νου και την ξαναδίνει στην Καρδιά.

Η Καρδιά δε φοβάται. Γι’ αυτό είναι έτοιμη την κάθε στιγμή να αντιστρέψει την εγωκεντρική κεντρομόλο κίνηση του Νου, που θέλει όλα δικά του, σε κίνηση φυγόκεντρη μοιράσματος και ανταλλαγής.

Όπως, επίσης, η Καρδιά δεν φοβάται να ακολουθήσει τη διαίσθηση και να ζήσει την πλούσια ζωή του συναισθήματος.

Έτσι, η Καρδιά αναλαμβάνει με τη γλυκύτητα του Έρωτα να φέρει στην προσωπικότητα την πληρότητα και το αίσθημα της ολοκλήρωσης. Ο Ουρανός αρχίζει να ανοίγει την πόρτα. Και από στιγμή σε στιγμή, από αγκαλιά σε αγκαλιά, από χάδι σε χάδι, από χαμόγελο σε χαμόγελο, από φροντίδα σε φροντίδα αυτός ο «παράδεισος» παίρνει μορφή και πρόσωπο.

Ποια είναι τα χαρακτηριστικά των ανθρώπων που θα αρμοστούν για να σχηματίσουν τη σκάλα από τη γη στον ουρανό;

Και ποια είναι τα χαρακτηριστικά ενός τέτοιου Έρωτα:

Και ποιες οι συνειδητοποιήσεις που έρχονται από μια τέτοια Αγάπη;

Τέτοια ζευγάρια ούτε έχουν δώσει συνεντεύξεις, ούτε έχουν γίνει αντικείμενα στατιστικών καταμετρήσεων. Ούτε έχουν γραφτεί βιβλία γι’ αυτά τα ζεύγη των ψυχών. Καμιά φαντασία συγγραφέα δεν επαρκεί να τις περιγράψει.

Πώς να περιγράψεις την ώρα της αρπαγής, το στροβίλισμα σε πεδία υπερσυνείδητης λαμπρότητας. Και ποια γλώσσα μπορεί να βάλει σε λέξεις, να αρμόσει φράσεις περιγραφής απερίγραπτης διαστολής του χρόνου και της συνειδητότητας;

Και είναι φυσικό να μην υπάρχει περιγραφή για τον εξής λόγο:

Οι άνθρωποι θεωρούν, πως εκείνο που μπορεί να περιμένει κάποιος να συμβεί στις μεγάλες αγάπες, είναι η εκπλήρωση των «ονείρων», η υλοποίηση των «ελπίδων».

Ο Παύλος αναφερόμενος σχετικά περιγράφει τους υπερσυνείδητους κόσμους, τους κόσμους της πίστης, ορίζοντάς τους ως «ελπιζομένων υπόστασις, πραγμάτων έλεγχος ου βλεπομένων».

Όχι! Η βιωματική μέθεξη (πίστη) στην υπερ-συνείδητη πραγματικότητα, είναι πέραν των δυνατοτήτων του ατόμου να ονειρευτεί, ή να ελπίσει, ή να περιγράψει.

Το πρώτο από τα λίγα, αλλά σημαντικά χαρακτηριστικά τούτων των ζευγαριών είναι, ότι οι νέες συνειδητοποιήσεις τους υπερβαίνουν τα όνειρα και τις ελπίδες και καθετί που είχαν ακούσει, ή διαβάσει. Πρόκειται για βίωση καταστάσεων που ποτέ δεν ονειρεύτηκαν, ποτέ δεν έλπισαν. Οι ανθρώπινες ελπίδες δεν φτάνουν ποτέ σε καταστάσεις που ο άνθρωπος της Γης δεν έχει προσεγγίσει στο παρελθόν του. Ούτε έχει φτιάξει λέξεις περιγραφής για κάτι που δεν είδε, δεν άκουσε, δεν διάβασε.

Τα όνειρα και οι ελπίδες βρίσκονται σε κόσμο πιο χαμηλό από την πραγματικότητα της μέθεξης. Όταν ένα άτομο επιδιώκει, ονειρεύεται, ή ελπίζει σε κάποια ευτυχία, την περιγράφει με στοιχεία που του είναι ήδη με κάποιο τρόπο γνωστά.

Βέβαια, το ανθρώπινο πνεύμα από τη μακραίωνη πορεία του μεταφέρει μνήμες αρχετυπικές, οι οποίες, όμως, δεν περιέχονται στον έλεγχο της διάνοιας μιας προσωπικότητας. Αυτές οι αρχετυπικές «εικόνες» μπορούν να λειτουργούν στο άτομο υποσυνείδητα ως δύναμη «νόστου», αλλά δεν μπορούν να αποτελέσουν συγκεκριμένη μορφή ελπίδας ή ονείρου. Γι’ αυτό και όταν έρθει η ώρα να βιωθούν, αποτελούν πρωτοφανέρωτες καταστάσεις και απερίγραπτες.

Φέτος, 14 Φεβρουαρίου, μέρα της Αγάπης∙ σε μια συντροφιά φιλική προσπαθούμε με σχέδια και χρώματα να περιγράψουμε την Αγάπη, τον Έρωτα. Και δείτε τι γράφει ένα κορίτσι 12 ετών μετά από αρκετές δοκιμές σχεδίων στο χαρτί: «λάθος μου, η ΑΓΑΠΗ δεν ζωγραφίζεται».

το δράμα της ανθρώπινης ψυχής και το Ζεύγος!

Η Ψυχή αναγκάζεται να εκτίθεται στον κόσμο της ύλης, για να εκφράσει και να γνωρίσει την ίδια της τη φύση.

Συνείδηση Εαυτού, λέγεται το άμεσο αποτέλεσμα.

Και μετά από αυτό έρχεται η επίγνωση του ίδιου του Δημιουργού της.

Και ενώ θα μπορούσε να ξετυλίγεται αυτή η περιπέτεια μέσα σε φόντο αγάπης, αρωματισμένη από χαρά και ικανοποίηση, καταλήγουμε να περνούμε ενσαρκώσεις μέσα στον πόνο και την απελπισία.

Και, αν είναι αυτό το δράμα της Ψυχής, τότε το δράμα της παρούσας προσωπικότητας είναι, ότι δεν γνωρίζει, δεν κατανοεί, ή αρνείται να συμμετάσχει στο Δράμα της Μόνιμης Προσωπικότητας.

Το Δράμα της Ψυχής είναι τα πολλά πρόσωπα, που αναγκάζεται να παίρνει στη μακριά πορεία της εξέλιξης. Το Δράμα είναι ότι χρειάζεται μια ολόκληρη γραμμή προσώπων, ακριβώς για να λυθεί. Επομένως ή λύση του Δράματος εξαρτιέται από τα πρόσωπα, από την ποιότητα και τη δραστηριότητα των προσώπων, άρα το Δράμα ακολουθεί τα πρόσωπα των διαφόρων ενσαρκώσεων. Και όταν η προσωπικότητα της κάθε ενσάρκωσης ταυτιστεί με το Δράμα της Ψυχής, τότε αρχίζει η κατανόηση και η δρομολόγηση της λύσης του.

Η Μόνιμη προσωπικότητα γνωρίζει το Δράμα.

Για να το κατανοήσει και η προσωρινή, η Παρούσα προσωπικότητα, πρέπει να δει τη σχέση της και τη συνέχειά της με τη Μόνιμη προσωπικότητα.

Αλλά και η Παρούσα προσωπικότητα μέσα σε μια κοινωνία αντιστραμμένης Αλήθειας και διαστρεμμένης Λογικής και Ηθικής αντιμετωπίζει το δικό της δράμα.

Επομένως υπάρχουν δύο δράματα που σιγά - σιγά συναντιούνται, ταυτίζονται και προσπαθούν ταυτόχρονα να ανυψωθούν.

Και τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει, ότι καθώς το Κάτω και το Άνω αναγνωρίζονται και συναντιούνται και τα δράματα ταυτίζονται, ο Ουρανός επιθυμεί πάντοτε μέσα στην αγάπη Του να ανυψώσει όχι μονάχα Αυτό που κατήλθε, αλλά κι αυτό που προσπαθεί να ανέλθει.

Τότε οι δυο ουσίες κατά την έξοχη επάνοδο συγχωνεύονται και μπορεί το Άνω να φέρει και το Κάτω στον κόσμο της δικής του Αλήθειας.

Είπαμε, όμως, ότι για να συντελεσθεί το Έξοχο Μυστήριο οφείλει το Κάτω να ταυτιστεί με το Δράμα του Άνω.

Πρέπει, δηλαδή, να συντελεστεί ο Ιερός Γάμος. Νύφη η Καρδιά, ο κρυστάλλινος καθρέφτης του Αληθινού Εαυτού και εκφραστής του προγράμματος της ενσάρκωσης. Νυμφίος ο Νους, ο οποίος λειτουργεί με την πρακτική της επιβίωσης και τη λογική της.

Δύο διαφορετικοί εαυτοί, δύο διαφορετικοί άνθρωποι, δύο διαφορετικοί κόσμοι. Βρέθηκαν στον ίδιο τόπο προορισμένοι να συνεργαστούν για το κοινό συμφέρον και να πορευτούν μαζί στο φως της αιωνιότητας.

Κι όμως η παραπλάνηση του Νου εγκαθιστά τη σύγχυση του ρόλου του και μετατρέπει μια σχέση αρμονικής συνύπαρξης, όπως θα ταίριαζε να είναι, σε ακραία εναντίωση.

Η Καρδιά ποθεί να μοιράζεται, ο Νους να συγκεντρώνει.

Η Καρδιά συντονίζεται με την ποιότητα, ο Νους υπολογίζει την ποσότητα.

Η Καρδιά παράγει σχέσεις σύμφωνα με την ωσμωτική της ικανότητα, ο Νους στη μόνιμη εντροπική του κίνηση απαιτεί τον κεντρικό ρόλο στο σύμπαν.

Η Καρδιά απλώνει τα χέρια της σε ένα διαρκές αγκάλιασμα, ενώ ο Νους σε αυτοκαταστροφικό παραλογισμό μπήγει βαθύτερα τα καρφιά του κοινού σταυρού.

Η διαίρεσή του αρχικού ανθρώπου στα δυο φύλα αποτέλεσε δημιουργική επανάληψη της Τριαδοποίησης του Ενός Θεού. Εικόνα και ομοίωση!

Και, όντως, με το διαχωρισμό των φύλων η θηλυκιά φύση του νέου ανθρώπου ενεργοποιείται και αρχίζουν να εμφανίζονται και να εκφράζονται πλέον, αισθήματα περισσότερο εκλεπτυσμένα και με περισσότερο βάθος και διάρκεια από ότι πιο πριν.

Όμως ο άνθρωπος ζει στο επίπεδο που κυριαρχεί ο νόμος της χωριστικότητας και ο νους εύκολα θα αντισταθεί στο συναίσθημα, εθισμένος κιόλας να έχει τον πρώτο λόγο στην «πρακτικότητα» της επιβίωσης.

Από τότε ο νους, η αρσενικιά φύση του ανθρώπου, θα αρχίσει να εναντιώνεται στο λόγο της καρδιάς και να πολεμάει τις «θηλυκές αξίες».

Σημείωση: τον ορισμό «Θηλυκές Αξίες» τον άκουσα πρόσφατα από τη σύντροφό μου και τον υιοθέτησα θεωρώντας τον εξαιρετικά επιτυχημένο στο να συμπεριλαμβάνει όλες τις εκφράσεις της Πνευματικής Αγάπης, για τις οποίες θα μιλήσουμε την προσεχή φορά.

Έτσι, ο διαχωρισμός των φύλων αφενός μεν παρήγαγε το ξεκίνημα της πνευματικής εξέλιξης του ανθρώπου πάνω στη γραμμή της Καρδιάς, αφετέρου αποτέλεσε και την παγίδευσή του στον υπερτροφικό ρόλο του Νου.

Αυτή η αποπλάνηση του ανθρώπου λειτούργησε γι αυτόν ως κατάσταση ατέλειας, αναπηρίας και τον οδήγησε στα ακραία όρια της λεγόμενης πτώσης.

Όμως και αυτή η «πτώση», δηλαδή η εθελούσια μετακίνηση του ανθρώπου από τον κήπο της μακαριότητας στον κόσμο της εμπειρίας αποτελεί, σύμφωνα με το Θείο Έλεος, την αφετηρία της ανάκαμψης σε μια άλλη διαδρομή αυτό-συνειδητοποίησης. Η παραβολή του Ασώτου είναι αποκαλυπτική.

Καθώς βρισκόμαστε στο τόξο της ανάκαμψης, ξέρουμε – είναι Νόμος - ότι πρέπει να περιλάβει ως απαραίτητο βήμα την επαναδημιουργία του πλήρους ανθρώπου, δηλαδή, την επιστροφή του κάθε ανθρώπου στην ολότητα της αρχικής Ανδρογυνικής του σύστασης.

Επομένως στον κόσμο της εμπειρίας θα τεθεί ως κύριος στόχος η εσωτερική επανασυγκόλληση των διαχωρισθέντων φύλων.

Αυτό θα αποτελεί τη λύση του δράματος του γήινου ανθρώπου. Συγχρόνως, όμως, έτσι θα παρασκευαστεί και το όχημα, μέσω του οποίου ο άνθρωπος θα εξακολουθήσει να εξελίσσεται με την πληρότητα της «καθομοίωσιν» επαναγωγής του στο «αρχαίο κάλλος».

Πρακτικά, μόνο έτσι μπορεί να δημιουργηθεί ένα φωτεινό ψυχοδιανοητικό σώμα, το οποίο θα αποτελεί τη Μόνιμη προσωπικότητα του ανθρώπινου Όντος και τον φορέα του πνευματικού πυρήνα – Εαυτού σε «άλλους» κόσμους.

Όλη αυτή η διαδικασία είναι εσωτερική κατάκτηση. Είναι θεμελιωμένη στην ελεύθερη βούληση και δομημένη από τα υλικά της Πνευματικής Αγάπης. Η ένωση των δύο φύσεων αποτελεί τον Ιερό Γάμο μεταξύ της Καρδιάς και του Νου.

Δεν είναι όμως καθόλου εύκολη η ολοκλήρωση ενός εσωτερικού ζεύγους, που θα ομοιώσει τον άνθρωπο κατά την αρχετυπική του εικόνα.

Για να επιτευχθεί αυτό προετοιμάζεται στον κοινωνικό χώρο που ζούμε, ως προϋπόθεση, η κατάλληλη συνθήκη. Η συνθήκη αυτή έχει όνομα και λέγεται κοινωνικό Ζεύγος. Και είναι αυτή, που θα επωάσει αυτό το νέο «πλήρες» εσωτερικό Ον.

«…Η Γη αποτελεί σχολείο διπολικότητας. Η αποφοίτηση δεν είναι παρά η επιβεβαίωση της κατανόησης και η κατανόηση δεν επιβεβαιώνεται παρά μονάχα με τη ζωή. Η συνθήκη του Ζεύγους αποτελεί τον αποκαταστημένο άνθρωπο. …»

Και εδώ απαραίτητος είναι ο Έρωτας.

Υπάρχουν, επομένως, δυο είδη Ζεύγους∙ το εξωτερικό ή κοινωνικό ζεύγος, που αναπτύσσεται ανάμεσα σε δυο ανθρώπους και το εσωτερικό, το Ιερό ζεύγος ανάμεσα στο Νου και την Καρδιά. Μάλιστα δε το αληθινό κοινωνικό ζεύγος πρέπει να προηγηθεί του εσωτερικού γάμου.

Όταν ολοκληρωθεί και το εσωτερικό ζεύγος και γίνει ο ιερός Γάμος ανάμεσα στο Νου και την Καρδιά, είναι τότε που έχει τελειώσει η διαδρομή της εξέλιξης του ανθρώπου και η απελευθέρωσή του από το σχολείο της Γης.

Αν η ολοκλήρωση ενός εσωτερικού ζεύγους δεν είναι καθόλου εύκολη, τις ίδιες, ακριβώς, δυσκολίες συναντά η σύσταση και η λειτουργία ενός κοινωνικού ζεύγους. Τέτοιες δυσκολίες έχουν στις εμπειρίες τους όλοι οι άνθρωποι.

Η αντρική φύση στην κοινωνία των ανθρώπων – ασχέτως φύλου – και ο Νους στην εσωτερική πορεία προς συνάντησή του με την Καρδιά υπόκεινται σε πλάνες.

Η εξωτερική δύναμη των «αντρικότητας» και η λογική της αντρικής φύσης πάτησε πάνω στην πλάνη και δημιούργησε τη γνωστή ανδροκρατούμενη κοινωνία, τη σημερινή κοινωνία των πολλών.

Έκτοτε ο ανθρώπινος Νους και η αντρική φύση, είτε κατοικούν σε ένα αντρικό, είτε σε ένα γυναικείο σώμα, αποδέχονται ως Αλήθεια την πραγματικότητα της κοινωνίας των πολλών.

Έτσι, οι πιο πολλοί άνθρωποι έχουν προσαρμόσει τη λογική τους προς τους κανόνες, ακόμα και τους νόμους της κοινωνίας και με αυτή τη λογική συντηρούν και διαιωνίζουν αυτό τον παραλογισμό. Μια κοινωνία βασισμένη σε πλήρη αντιστροφή των Αξιών. Ένα κοινωνικό έκτρωμα.

Τι και αν δίδαξαν μεγάλα Πνεύματα, τι και αν έγραψαν αληθινοί φιλόσοφοι; Η γυναίκα ως φύλο και ο λόγος της Καρδιάς υποτιμούνται, περιφρονούνται και δεν τους παρέχεται ο ρόλος τους στην πνευματική εξέλιξη του συνόλου.

Παρατηρούμε τον καταστρεπτικό ρόλο των θρησκειών, που, προκύπτουν από παραμόρφωση Διδασκαλιών σε κοινωνικές οργανώσεις. Αυτές τις διοικούν ως επί το πλείστον άντρες, οι οποίοι φροντίζουν να καθιερώνουν ως δήθεν μεταφυσική αλήθεια την υποτίμηση της γυναικείας φύσης. Με το φανατισμό μιας παραποιημένης αλήθειας και δήθεν στο όνομα του κάποιου Δασκάλου έχουμε γνωρίσει πολεμικά στίφη να σκορπίζουν το θάνατο και την καταστροφή. Τέλεια όργανα στην υπηρεσία του Αντίπαλου της ανθρώπινης εξέλιξης.

Ο πολύς Απόστολος των εθνών της χριστιανικής θρησκείας, ο Παύλος, στις επιστολές του διαπράττει ηθικό και κοινωνικό έγκλημα, καθώς προσπαθεί να καθιερώσει ως υποδεέστερη τη φύση της Γυναίκας. Όμως στη δραστηριότητά του ακολουθείται από γυναίκες και τελικά υμνεί την Αγάπη. Προσωπική σύγχυση ή εσκεμμένη διαστροφή της Αλήθειας του Χριστού.

Ο ίδιος ο ύμνος για την αγάπη δεν αποτελεί τίποτε άλλο, παρά την περιγραφή όχι μόνο του μεγαλείου, αλλά και της υπεροχής της θηλυκιάς φύσης και των θηλυκών αξιών στη δόμηση μιας υγιούς κοινωνίας και στην ασφαλή πνευματική εξέλιξη του ανθρώπινου πνεύματος.

Ακόμα μια φορά θα αποδειχθεί, ότι τα θρησκευτικά ιερατεία με το ανδροκρατικό τους πρόσωπο αποτελούν παράγοντες αναστολής της πνευματικής προόδου.

Οι αρσενικοί(;) «χριστιανοί» μεταφραστές του εβραϊκού κειμένου της Γένεσης έχουν προβεί εσκεμμένα σε παραποίηση αυτού του βιβλίου, με σκοπό να υποτιμήσουν τη Γυναίκα έναντι του Άντρα, ενώ υπήρχαν οι σχολιασμοί αυτού του κεφαλαίου της Βίβλου από Εβραίους γραμματολόγους.

Οι άντρες ιερείς μέσα στον εγωισμό του νου τους ποτέ δεν θέλουν να παραδεχτούν τον δευτερεύοντα ρόλο τους στην επικοινωνία με τον Ουρανό.

Φροντίζουν να ξεχνούν, ότι στους παλιότερους χρόνους τα μηνύματα του Ουρανού τα παραλάμβανε η Ιέρεια στο άδυτο του ναού και ο δικός τους ρόλος περιοριζόταν στο να μεταφέρουν στους πιστούς απαντήσεις και να εισπράττουν «διόδια».

Παρόμοια, κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν, πως η «Κοινωνία» που μεταδίδουν στους πιστούς έχει πιο πριν κατέβει μέσω του Αγίου Πνεύματος στο Άγιο Ποτήριο, δηλαδή στην Καρδιά, δηλαδή στο δοχείο της θηλυκής Αρχής, που βρισκόταν λίγο πιο πριν στην Αγία τράπεζα.

Για να αναβαθμίσουν το ρόλο τους και να εξασφαλίσουν το σεβασμό, την εκτίμηση και όποια άλλα προσωπικά οφέλη από τη μεσολάβησή τους μεταξύ της Γης και του Ουρανού, φρόντισαν να υποβαθμίσουν τη φύση και το ρόλο της Γυναίκας με όλες τις ηθικές, αλλά και τις κοινωνικές συνέπειες.

O Νους και η αντρική φύση εκπαιδευμένοι από την Πλάνη της εξωτερικής πραγματικότητας είναι φθαρτοί και θνητοί. Ως εκ τούτου είναι καταδικασμένοι σε πνευματικό θάνατο μέσα στην κόλαση της εγωιστικής τους απομόνωσης. Για να ελευθερωθούν από αυτή οφείλουν να «παραδοθούν» στην ένωσή τους με τη Γυναικεία φύση, με τη Γυναίκα, με την Καρδιά. Τότε το φθαρτό θα ενδυθεί την αφθαρσία και το θνητό την αθανασία. Μέσα, όμως στην τρέλα του εγωιστικού τους μεγαλείου προβάλλουν αντιστάσεις. Έτσι, όμως, το φως της συνειδητότητας δεν έρχεται. Γιατί ο Θεός είναι πάντοτε Ζεύγος και δεν κατέρχεται εκεί, που οι δυο εσωτερικές φύσεις του ανθρώπου δεν έχουν ενωθεί.

Σε ένα απόσπασμα από κείμενο έμπνευσης ομολογεί ο Άντρας τις πλάνες του ως εξής: Ο άνδρας, όμως, Θεέ, ναι, τώρα το βλέπω καθαρά και το γνωρίζω κι εγώ, όπως κι Εσύ, ο άνδρας δεν είναι αυτάρκης, δεν είναι δυνατός, ζει μέσα στο φόβο και στη πλάνη και έχει, όσο κανείς, την ανάγκη της γνώμης των άλλων…

Γιατί, Θεέ μου,… με άφησες να πιστέψω σε ότι ήθελα και όχι σε ότι έπρεπε…

Γιατί, γιατί Θεέ μου, με άφησες να πιστέψω, πως ο άνδρας είναι αυτός που γεννιέται για να λυτρώνει, γιατί με άφησες να πιστέψω πως ο άνδρας είναι αυτός που γεννιέται για να νικά; Πώς να σωθούν οι κόσμοι, όταν οι άνδρες τους πιστεύουν στον εαυτό τους και μόνο; Πώς να σωθούν οι κόσμοι, όταν οι άνδρες τους πιστεύουν πως γεννιούνται για τους άλλους κι όχι για τους εαυτούς τους;...

Στο υγιές κοινωνικό ζεύγος προσφέρεται για πρώτη, ίσως, φορά στην πορεία της εξέλιξης του ανθρώπου η δυνατότητα να αντιστρέψει την - ως εκείνη την ώρα - κεντρομόλο εγωιστική δραστηριότητα και να αναδείξει την ποιότητα και τα χαρακτηριστικά της Πνευματικής Αγάπης και του αληθινού έρωτα.

Αλλά, τι θα πει Πνευματική Αγάπη;

Συνήθως ο άνθρωπος δεν τολμάει να αντικριστεί με το μέγεθος της μεταμορφωτικής δύναμης που λέγεται Πνευματική Αγάπη. Νοιώθει τόσο ανήμπορος να της επιτρέψει να εισβάλλει στη ζωή του και τόσο άτολμος να την ακολουθήσει. Μπροστά στις «αλλαγές» που φέρνει αυτή η Αγάπη στη ζωή του ανθρώπου, οι πιο πολλοί δειλιάζουν. Παραιτούνται από το σκοπό της ύπαρξής τους και απαρνιούνται ακόμα και την ευτυχία της απόλαυσης του αγαθού της πραγματικής Ελευθερίας. Και, καθώς αναμετρούν τις μεγάλες αλλαγές που ζητάει η Αγάπη στη ζωή τους, επιστρατεύουν τα πιο ηχηρά επιχειρήματα του Νου, προκειμένου να τις αποφύγουν.

Αυτή η Αγάπη απαιτεί την ολοκληρωτική παράδοση της βούλησης στο Λόγο της Καρδιάς. Σ’ αυτό το Λόγο εκφράζεται ο σκοπός της ίδιας της ενσάρκωσης και περιγράφεται το πρόγραμμα της συγκεκριμένης ζωής.

Σ’ αυτό το Άγιο κύπελλο, που βρίσκεται στο στήθος του ανθρώπου, έχει εναποτεθεί η θεία παρακαταθήκη. Ο Νους καλείται να το σηκώσει με σεβασμό και να το μοιράσει στο εκκλησίασμα.

Η περιγραφή αυτής της Αγάπης και τα κύρια χαρακτηριστικά της τόσο σε ένα κοινωνικό ζεύγος, όσο και ανάμεσα Νου και Καρδιάς θα αποτελέσουν τη συνέχεια στις επόμενες αναρτήσεις.

πέραν του Φόβου (δεύτερο)

Η εξέλιξη της ανθρωπότητας βασίζεται στη συμμετοχή των ατόμων σε βάση «αμοιβαιότητας». Εάν τα άτομα - ανόμοιες μονάδες - με αμοιβαία αποδοχή της διαφορετικότητας επιλέξουν και αποφασίσουν, να συνεισφέρουν στην κοινή κοινωνική ζωή τα ιδιαίτερα, ο καθένας, χαρακτηριστικά της εντελώς ξεχωριστής πνευματικής του φύσης και αυτή η συμμετοχή να αφορά και στα τρία επίπεδα της ύπαρξης (υλικό, ψυχικό, νοητικό), τότε η εξέλιξη προχωρεί με φυσικούς ρυθμούς.

Σε μία σχέση αμοιβαίας αλληλοσυμπλήρωσης θα οδηγούσαν το πάζλ του κοινωνικού συνόλου σε ταχύτερη εξέλιξη (λύση του δράματος) και επιπλέον θα ζούσαν κατά το πλείστον σε μια κατάσταση ειρήνης εσωτερικής και εξωτερικής, δηλαδή σε κατάσταση ευτυχίας.

Ο πλανήτης Γη επαρκεί για την επιβίωση όλων και θεωρείται ιδεώδες σχολείο πνευματικής εξέλιξης.

Όμως, ποια είναι η αιτία που δεν αφήνει το πλησίασμα των ατόμων σε σχέση αλληλο-αποδοχής και αμοιβαίας συναλλαγής;

Υπάρχει μια Δύναμη, που δημιουργεί και συνέχει όλο το Σύμπαν∙ αυτή η δύναμη λέγεται Αγάπη. Στο Σύμπαν τη «βλέπουμε» να ισορροπεί και να συγκρατεί τα διάφορα σώματα σε αρμονικές σχέσεις. Δεν αφήνει τα σώματα να απομακρυνθούν μεταξύ τους πολύ, ώστε να χωρίσουν, δεν τα επιτρέπει να πλησιάσουν τόσο, ώστε να συγκρουστούν.

Αυτή η μέγιστη συνεκτική δύναμη, η Αγάπη, που δημιουργεί και συντηρεί το μεγακοσμικό Σύμπαν, λείπει από το μεσοκοσμικό σύμπαν, που είναι η κοινωνία των ανθρώπων. Λείπει, επειδή είναι αδρανής λόγω αποξένωσης στο μικροκοσμικό σύμπαν, στην προσωπικότητα του κάθε ανθρώπου. Η θήλεια Αρχή του Δημιουργού, με την οποία έχει προικίσει τον Άνθρωπο, βρίσκεται μέσα του υποτιμημένη, περιφρονημένη και αποξενωμένη από την τρέχουσα ζωή του. Εδώ στον κόσμο των μορφών η Αγάπη είχε αποκλειστεί.

Λείπε, άρα, από την κοινωνία των ανθρώπων η συγκολλητική ουσία, που θα συνένωνε σε μια αρμονική και δίκαιη «κοινότητα» τα διάφορα πρόσωπα.

Τις συνθήκες, εξαιτίας των οποίων συνέβη αυτή η ελλειμματική κατάσταση, τις αναφέραμε στην προηγούμενη ανάρτηση. Όμως και σήμερα με συντομία θα ανασκοπήσουμε την πορεία του ανθρώπου μέχρις εδώ.

Για να απομακρυνθούν οι πρόγονοι του ανθρώπου (με τη δική τους και τη θεία βούληση) από το επίπεδο της ενότητας, στο οποίο είχαν την αρχική τους κατοικία, έπρεπε να αδρανοποιηθεί η συνεκτική δύναμη που τους ένωνε, η δύναμη της μεγάλης Μάνας, η προσωποποιημένη έκφραση της Αγάπης του Δημιουργού.

Έτσι και έγινε και οι πρόγονοί μας αποσπάστηκαν από τον κόσμο του Ενιαίου.

Βρέθηκαν, αμέσως, σε ένα καινούργιο κόσμο, όπου εκείνο, που σε πρώτη παρατήρηση φαίνεται να επικρατεί, είναι ο νόμος των μορφών και της χωριστικότητας των μορφών.

Η προσωπικότητα που το ανθρώπινο πνεύμα Εαυτός δημιουργεί σε αυτό τον κόσμο κάθε φορά που ενσαρκώνεται «βλέπει», πληροφορείται και αντιλαμβάνεται με τα μέτρα αυτής της εξωτερικής - υλικής - πραγματικότητας.

Έκτοτε οι άνθρωποι, αφενός μεν παρακινούνται από τη φωνή του ενστίκτου της αυτοσυντήρησης, το οποίο εξυπηρετεί τη συνθήκη επιβίωσης και αφετέρου υπακούουν στο νόμο της Ανάγκης, που είναι φυσικό επακόλουθο της επιλογής τους, να απομακρυνθούν από το επίπεδο της ενότητας. Κάτω από αυτές τις συνθήκες και για την επιβίωσή τους θέτουν σε μόνιμη σχεδόν λειτουργία μία διαρκή κεντρομόλο κίνηση της προσωπικότητάς τους.

Στην καθημερινή τους ζωή βρίσκονται αντιμέτωποι – συναντιούνται – με τους ομοίους τους. Τότε οι ανάγκες παίρνουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και ο φόβος μορφοποιείται. Τότε ο «άλλος» θεωρείται αντίπαλος στη διεκδίκηση των πόρων επιβίωσης. Γι’ αυτό και η σχέση με τον «άλλον» από αντίθετη, δηλαδή σχέση συνεργασίας, σύμπραξης, όπως θα έπρεπε να είναι, μεταβάλλεται σε ενάντια∙ σχέση αντιπαλότητας.

Η αμοιβαιότητα, η συνεργασία και η συμβολή στο συμφέρον της κοινής ζωής καταργούνται. Εμφανίζεται η βία στη διεκδίκηση και η πάλη. Και προπαντός έχει διαπεράσει και εμποτίσει τον καθένα ο φόβος έναντι του «άλλου», επειδή συναντώνται στο κοινό επίπεδο της διεκδίκησης.

Τα χαρακτηριστικά του Φόβου, το έχουμε πει, είναι η αντίσταση κατά της Αγάπης και η συρρίκνωση της Πίστης. Άρα, όταν εγκατασταθεί ο Φόβος, έχουμε πια την αιτία του περαιτέρω περιορισμού της Αγάπης, της περαιτέρω μείωσης της Πίστης.

Ο Φόβος, με άλλα λόγια, αντιστέκεται στην έκφραση της πνευματικής φύσης του ανθρώπου και στην εγκατάσταση της Αγάπης μέσα στους κόσμους της παρούσας προσωπικότητας. Αποτέλεσμα: ο Νους χάνει την αγνότητά του, καθώς υπεισέρχονται οι νόμοι της ύλης, ο δε ψυχικός κόσμος του ανθρώπου γεμίζει από συναισθήματα αρνητικά: εναντίωσης, ανταγωνισμού, φθόνου, ζήλιας, ψεύδους, οργής, μίσους, απληστίας. Η τάση βίας εμφανίζεται στις προθέσεις του ανθρώπου σε κάθε δυσκολία.

Και από την άλλη μεριά εάν η τρέχουσα προσωπικότητα αδειάσει από την Πίστη και την Ελπίδα, τα παιδιά δηλαδή της Αγάπης, τότε η κατάθλιψη αδρανοποιεί έως και διαλύει τη δομή της προσωπικότητας.

Πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί αυτή η αποδόμηση της προσωπικότητας της παρούσας ενσάρκωσης;

Πώς μπορεί να μη χαθεί η ευκαιρία μιας ολόκληρης ζωής;

Μόνο, όταν εκλείψει ο Φόβος.

Πώς θα εκλείψει ο φόβος;

Μόνο όταν εγκατασταθεί και πάλι η Αγάπη.

Πώς;

Εφόσον ο άνθρωπος καταφέρει, κάποτε, να ανακαλύψει και να ενωθεί και να εμπνευστεί και να εκφράσει την υποτιμημένη και ξεχασμένη φύση της Αγάπης, της ίδιας του της πνευματικής ουσίας, που σχεδόν αποκλείει από την πρακτική του ζωή ή παραμελεί.

Ας σταθούμε, πάλι, σε κάποια καμπή της ιστορίας του ανθρώπου στον πλανήτη μας.

Όταν το καθοδικό τόξο του κύκλου της εξέλιξης συμπληρώθηκε και είχε έρθει η ώρα της ανάκαμψης και της επιστροφής, ο άνθρωπος χωρίστηκε στα δύο φύλα, ώστε μέσα από την αντιπαράθεση των δύο φύλων, μέσα από τη σύσταση και τη λειτουργία του εξωτερικού ζεύγους θα μπορούσε ο καθένας να ανακαλύψει τη φύση και το μεγαλείο και την Αλήθεια της Αγάπης.

Η λύση, όμως αυτή, αν και επιλέχθηκε ως μοναδική για το δράμα του ανθρώπου, φαίνεται δεν είναι απλή.

Γιατί, πώς θα το κατορθώσει ο άνθρωπος, εφόσον ζει μέσα σε ένα κόσμο που εξωτερικά τίποτε δεν θυμίζει από την ενότητα του κόσμου της καταγωγής του;

Πρακτικά έχει να πορευτεί σε μια διαδρομή ανάμεσα από αγκάθια και βάτους, πλάνες και «συμφέροντα» επιβίωσης. Συμφέροντα είτε ως αδρή ύλη, είτε ως ψυχονοητική προσωπικότητα, που χρειάζεται κάλυψη συναισθηματικών και διανοητικών αναγκών. Συμφέροντα και για την εξυπηρέτηση της μέγιστης ανάγκης αυτό-αναγνώρισης και αυτό-βεβαίωσης.

Για όλες αυτές τις ανάγκες του στρέφεται αρχικά, έτσι είναι η εκπαίδευσή του, στον κόσμο που συνιστά το περιβάλλον του, στρέφεται εκτός εαυτού!

Σ’ αυτή την πορεία έχει από τη μια μεριά για οδηγό το Νου. Ο Νους διαμορφώνει τη λογική του ακολουθώντας την πληροφόρηση που έχει από τις υλικές του αισθήσεις με το περιορισμένο φάσμα της αδρής ύλης (οι πέντε «ληστές» που του κλέβουν την Αλήθεια) και υπακούοντας στη δεοντολογία του κοινώς εννοούμενου πρακτικού συμφέροντος, που του επιβάλλει, ή υποβάλλει, η γνώμη των πολλών.

Και επειδή αυτή η «εκπαίδευση» παρέχεται σχεδόν αποκλειστικά από όλους τους παράγοντες που ασκούν εξουσία στο νέο άτομο, γι’ αυτό στο Νου δίνεται η προτεραιότητα στην αντιμετώπιση των καταστάσεων της καθημερινής ζωής, του καθημερινού αγώνα.

Ο Νους είναι ατελής. Ουσιαστικά λειτουργεί κυρίως μόνο με το αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου. Και βασιζόμενος στην προτεραιότητα που του παραχωρείται παρασύρει στην ατέλεια και την ανθρώπινη προσωπικότητα.

Από την άλλη πλευρά υπάρχει η λογική του Όντος, η οποία βρίσκεται στον πυρήνα του.

Αυτός ο πυρήνας για τον άνθρωπο δεν είναι, παρά η Καρδιά του.

Η Καρδιά έχει τη δυνατότητα να σκέφτεται, να συλλογίζεται, να επεξεργάζεται, να μεταφέρει και να εκφράζει την ηθική του Όντος.

Η Καρδιά χειρίζεται την Αγάπη. Και όταν κινήσει την Αγάπη προς το Άνω, αυτή μετατρέπεται σε Πίστη.

Όταν ο άνθρωπος κινήσει την Αγάπη προς τον εαυτό του, τότε τοποθετεί τον Θεό μέσα του και γεννιέται η Ελπίδα.

Και όταν η Καρδιά κινήσει την Αγάπη οριζόντια και προς τα κάτω, τότε αυτή γίνεται Έλεος και Ελεημοσύνη και ενεργός βοήθεια προς τη ζωή των άλλων ανθρώπων.

Κάποια στιγμή ο άνθρωπος, στον προγραμματισμό του, συνειδητοποιεί, ότι μέσα του λειτουργεί μια δυάδα εναντίωσης μεταξύ των συλλήψεων του Νου και του Λόγου της Καρδιάς.

Αυτή η συνειδητοποίηση εμφανίζεται, όταν αντιληφθεί τη διαφορά μεταξύ της εγωιστικής του απομόνωσης και της συμπαντικής τάσης της Καρδιάς.

Η κατάσταση αυτής της εναντίωσης, που οφείλεται στην ύπαρξη εντός του ανθρώπου, δύο Κέντρων, του Νου και της Καρδιάς, εγκλωβίζει την προσωπικότητα στο θανατηφόρο κύκλο του Φόβου.

Επί πλέον, ο Νους διακατέχεται, από ένα αίσθημα Απροσδιοριστίας, το οποίο φανερώνεται μέσω της Αδυναμίας του, των Ενοχών του, των Αμφιβολιών που εκφράζει, καθώς και από την τάση μετατόπισης των ευθυνών του και της Ατολμίας του.

Ένας Δάσκαλος έτσι θα περιγράψει αυτές τις αδυναμίες του Νου: «…μη δουν την Πλάνη μέσα μου βασίλισσα, μη δουν το Φόβο εντός μου βασιλέα...».

Το αποτέλεσμα αυτής της δυσαρμονικής κατάστασης θα είναι η αναστολή κάθε περαιτέρω διεύρυνσης της συνειδητότητας.

Αλλά η αναστολή της εξέλιξης θα αποτελούσε την καταδίκη του φιλόδοξου Νου. Γι’ αυτό ο Νους αναζητεί λύση του προβλήματος.

Μπροστά του βρίσκεται το δίλημμα της επιλογής μεταξύ του Καλού και του Κακού.

Όμως, όσο υφίσταται η ενάντια δυάδα των δύο κέντρων, η λύση δεν επέρχεται. Η λύση θα έρθει μόνον, όταν επιβληθεί ο Νόμος της Μονάδας.

Η συνήθης λύση, που επιλέγει ένας εγωιστικός Νους, είναι να επιβάλλει τον εαυτό του ως μονάδα, λεηλατώντας το άλλο κέντρο και αποδυναμώνοντάς το.

Εάν συμβεί αυτό ο άνθρωπος έχει πλήρως αποπροσανατολιστεί και οδηγείται σε διαρκή απομάκρυνση από τον κόσμο του Πνεύματος.

Χάνεται!

Αλλά και κανένας Δάσκαλος δεν συνιστά, επίσης, ούτε και την ενάντια λύση.

Ακούμε συχνά και εύκολα από διάφορες θεολογικές πηγές φράσεις του τύπου: να «νεκρώσουμε» τον άνθρωπο μέσα μας, να «σκοτώσουμε» τον κατώτερο εαυτό κλπ.

Τίποτε δεν σκοτώνουμε, τίποτε δεν νεκρώνουμε. Όλοι οι μηχανισμοί του ανθρώπου αποτελούν απαραίτητους συντελεστές για την εξέλιξή του.

Επιχειρούμε μόνο «ηπίως και μετά πάσης δεξιότητος» θα μας πουν, να μετατρέψουμε τη σχέση εναντίωσης σε σχέση διαλόγου και συνεργασίας.

Δύο είναι τα εφόδια που διαθέτει ο κάθε άνθρωπος: η πάντοτε νικηφόρα και πάντοτε διαθέσιμη πνευματική δύναμη της Αγάπης και ο Έρωτας.

Στις δύο επόμενες συνέχειες θα δούμε πρώτα τον έρωτα και το κοινωνικό Ζεύγος ως Μονάδα και μετά το Εσωτερικό Ζεύγος και τον Ιερό Γάμο.

πέραν του Φόβου

«…Ο κόσμος σκέφτεται και μιλάει για το φόβο. Εσύ θα μιλήσεις για την αγάπη. Και ο Χριστός που ήταν η Αγάπη, ήρθε να εγκαταστήσει την Αγάπη για να αντιμετωπίσουν οι άνθρωποι το φόβο. Και όταν άπλωσε τα χέρια επάνω στο σταυρό διέχυσε την Αγάπη από τη δική Του καρδιά σε όλων των ανθρώπων τις καρδιές, ώστε να απαλλαγούν από το φόβο».

Δεν διέφεραν καθόλου τα πρόσφατα λόγια της μάγισσας των χρωμάτων από εκείνα που μου είχε πει σαν ευχή και εντολή είκοσι δύο χρόνια πριν ο μεγάλος Δάσκαλός μου, ο Μάγος του Στρόβολου: «ανάθεσε στην Αγάπη να διώξει το φόβο»!

Και κάποια μέρα εκεί στην αλλαγή του αιώνα, στην τελική δίοδο πριν «αφεθώ» στην αγκαλιά της Μεγάλης Μάνας, ήρθα αντιμέτωπος με το μεγάλο Φόβο της υπαρξιακής διάλυσης, του αφανισμού. Και έπειτα με το Φόβο της χωρίς όρια μοναξιάς, να υπάρχω ένας πυρήνας συνειδητότητας χωρίς διαστάσεις μέσα στην απεραντοσύνη του τίποτε. Εγώ, μόνος στο πουθενά χωρίς να υπάρχεις Εσύ.

Διασώθηκα και στις δύο κρίσεις και τώρα μπορώ να μιλήσω.

Και οι δυο κρίσεις αποδείχθηκαν ψευδαισθήσεις του Νου.

Πρώτη ήρθε η δοκιμασία της υπαρξιακής διάλυσης, η ψευδαίσθηση της παρούσας προσωπικότητας, ότι θα «χαθεί» θα διαλυθεί θα αφανιστεί, λίγο πριν «αφεθεί» στην αγκαλιά της μόνιμης Προσωπικότητας.

Φόβος!

Έπειτα σε μια πρόβα θανάτου η ψευδαίσθηση της απέραντης μοναξιάς. Άλλου είδους αφανισμός. Στην απεραντοσύνη του Τίποτα πώς να υπάρξω, αν δεν αντιπαρατεθώ με το όποιο Άλλο;

Φόβος!

Από πότε εμφανίστηκε αυτός ο μεγάλος συμπορευτής - εχθρός και σύμμαχος - του ανθρώπου, ο Φόβος;

Έγραφα σε προηγούμενη ανάρτηση για την τελευταία και μεγαλύτερη δοκιμασία του ανθρώπου στον κόσμο της Συνειδητότητας, τη δοκιμασία του Φόβου. Έρχεται πριν αρχίσει να ξεδιακρίνει τον τρίτο ουρανό.

Είχα προσδιορίσει τρεις συνθήκες ως αιτίες της ύπαρξής του Φόβου:

1^η η απομάκρυνση του ανθρώπου από τον κόσμο της ενότητας,

2^η ο διαχωρισμός των δύο φύλων και

3^η η εγκατάλειψη των γυναικών, έτσι που στον αγώνα της ζωής να δρουν μόνο οι αρσενικές φύσεις των ανθρώπων.

Ας δούμε, τώρα, τι σημαίνουν αυτές οι συνθήκες που δημιούργησαν το Φόβο, ποιες οι συνέπειες που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα της γης και πώς προβλέπεται η αποκατάσταση της υπάρχουσας δυσαρμονίας.

Η πρώτη συνθήκη αφορά το σύνολο των ανθρώπων οπουδήποτε στο σύμπαν.

Επιλέχθηκε από τον άνθρωπο – και ο Θεός το ήθελε – να απομακρυνθεί από τον «κήπο» της αμεριμνησίας και να βρεθεί στους τοπο-χρονικούς κόσμους της εμπειρίας, προκειμένου να αναπτύξει την εν δυνάμει αυτογνωσιακή του φύση. Έτσι εξελισσόμενος συνειδησιακά ο άνθρωπος μέσω των εμπειριών θα επανέλθει – κλείνοντας ο κύκλος της εκπαίδευσης – ομοιωθείς προς το Δημιουργό του (θέωση).

Η συνθήκη αυτή της βαθμιαίας απομάκρυνσης από το επίπεδο ενότητας είχε φυσικό επακόλουθο να χάσει την κατάσταση της Αυτάρκειας και να βρεθεί υποκείμενος στο νόμο της Ανάγκης. Προκάλεσε, επίσης, την υπαγωγή του στο νόμο της Χωριστικότητας του νέου κόσμου. Όταν, μάλιστα, βυθίστηκε μέχρι το επίπεδο της αδρής ύλης, η οποία υπόκειται στη φθορά και στο θάνατο των υλικών μορφών, ταυτίστηκε με την ύλη του και από τότε βρέθηκε αντιμέτωπος με το Φόβο.

Η δεύτερη συνθήκη αφορά στο σύνολο των σημερινών ανθρώπων, ειδικά της Γης.

Όταν ο άνθρωπος ζούσε σε ανώτερα αιθερικά πεδία και δη στους Ψυχικούς κόσμους, ήρθε, κάποτε, η ώρα να προστεθεί στην ως τότε αντιληπτική του ικανότητα μέσω του Νου και η διαδικασία αντίληψης μέσω της ψυχής. Για την ακρίβεια έπρεπε να αρχίσει να διευρύνεται η συνειδητότητά του όχι μόνο μέσω της Νοητικής, αλλά και μέσω της Αισθηματικής διαδικασίας. Πρόκειται για δύο διαφορετικούς τρόπους συνειδητοποίησης και δύο διαφορετικές οδούς, που προσάγουν και μετασχηματίζουν τα προϊόντα της Γνώσης σε στοιχεία Συνειδητότητας. Η ενεργοποίηση αυτής της δεύτερης οδού μέσα στον κάθε άνθρωπο και η εξέλιξη της λειτουργικότητας και του δεξιού ημισφαιρίου του εγκεφάλου απαιτούσε το διαχωρισμό και των φύλων. Οι λεπτομέρειες του μηχανισμού δεν είναι του παρόντος.

Δεν ήταν για την τεκνογονία, που χρειάστηκε η διακριτή ύπαρξη και σχέση των δύο φύλων, διότι η δημιουργία απογόνων υπηρετούνταν από τους Αδάμ, δηλαδή από τον αμφίφυλο άνθρωπο. Ο κάθε ένας Αδάμ είχε την αυτάρκεια παραγωγής απογόνων.

Όταν, όμως οι Αδάμ διαχωρίστηκαν σε άτομα που ανήκαν στο ένα ή στο άλλο φύλο, η νέα ανθρωπότητα αποτελούσε ημι-ακρωτηριασμό του πρώην πλήρους ανθρώπου και, ως εκ τούτου έφερε το αίσθημα της ανεπαρκούς και ατελούς μονομέρειας και προκάλεσε πρόσθετη αιτία Φόβου.

Τέλος, αν λάβουμε υπόψη – κατά μία εσωτερική παράδοση – και μια τρίτη συνθήκη, που έλαβε χώρα, εξηγείται το ότι ο Νους του ανθρώπου σε σχέση με την Καρδιά έχει εντονότερη και πλέον θορυβώδη παρουσία μέσα στον κάθε άνθρωπο, άντρα ή γυναίκα. Και είναι ο Νους, που συντηρεί το Φόβο και καλλιεργεί τις φοβίες.

Όλα αυτά για τη σημερινή ανθρωπότητα της Γης εξηγούν, γιατί ο Φόβος με συνεπακόλουθα τη βία, την απαισιοδοξία, την ασθενή πίστη, την πλάνη και τη διαστροφή της Αλήθειας επικρατούν στις ανθρώπινες σχέσεις στον πλανήτη μας, συντηρούν την υπεροχή του αριστερού ημισφαιρίου του εγκεφάλου και καθυστερούν την πνευματική εξέλιξη των ατόμων.

Θα μπορούσαμε να πούμε συμβολικά, αλλά και ουσιαστικά, ότι η μετοχή της γυναικείας φύσης είναι υποτιμημένη και ο ρόλος της θηλυκιάς Αρχής περιορισμένος στα ανθρώπινα δρώμενα. Αυτήν, εξάλλου, τη μεταφυσική συνθήκη την υποστηρίζει και τη συντηρεί με την ισχύ του, στο πέρασμα των αιώνων, ο ανδρικός παραλογισμός.

Κατόπιν αυτών οι ανθρώπινες προσωπικότητες μέσα στην κοινωνία ωριμάζουν αργά, επειδή είναι ελλειμματικές και λειτουργούν με δεδομένη την αναπηρία και την ανισορροπία.

Ας ψάξει ο καθένας μέσα στον εαυτό του. Και ας αναμετρήσει πόσο χώρο συμμετοχής στις επιλογές και στις αποφάσεις του παρέχει στη φωνή της καρδιάς του, η οποία, εντούτοις, μεταφέρει τη λογική του πνευματικού πυρήνα του και το πρόγραμμα της παρούσας ενσάρκωσης.

Το μέγιστο των ανθρώπων δίνει προτεραιότητα στη λογική του μυαλού, η οποία, σημειωτέον, διαμορφώνεται από την ποιότητα του περιβάλλοντος, στο οποίο εκπαιδεύτηκε. Επομένως απηχεί εξωτερικές επιρροές και συνήθως αντιτίθεται και φιμώνει τη φωνή του αληθινού Εαυτού.

Αντιτίθεται στη φωνή του εσωτερικού πνευματικού Όντος, παρόλο που ως παρούσα προσωπικότητα αποτελεί δημιούργημα αυτού του Όντος, προκειμένου να συμβάλλει στην προώθηση του προγράμματος της ενσάρκωσής του. Σκεφθείτε έναν προηγμένης τεχνολογίας ηλεκτρονικό υπολογιστή, ο οποίος αποφασίζει να αξιοποιήσει τα προγράμματα, με τα οποία έχει εμπλουτισθεί, για τις δικές του ανάγκες(;), όπως τις αντιλαμβάνεται και όχι για να δώσει την ευκαιρία στο χειριστή του και δημιουργό του να εκτελέσει το έργο, για το οποίο και τον δημιούργησε.

Η επανάσταση των προπατόρων του ανθρώπου συνεχίζεται με την επαναστατημένη αυθαιρεσία του Μυαλού. Και η Καρδιά, ο άγγελος του αληθινού Εαυτού, που μεταφέρει τις εντολές του πνεύματος στο Νου, συλλαμβάνεται, αιχμαλωτίζεται και εκπαιδεύεται να υπηρετεί τα συμφέροντα του Νου.

Να, η βία, η ανατροπή της πνευματικής τάξης, η εκμετάλλευση, η συνθήκη δουλείας, η διαφθορά και η ανισορροπία της εσωτερικής κοινωνίας σε κάθε άνθρωπο. Να, το μοντέλο σε ατομικές διαστάσεις, αλλά και οι ασφαλείς προϋποθέσεις, που θα μεταφερθούν και θα εφαρμοστούν στο γενικό σύνολο της ανθρωπότητας.

Νοσεί εσωτερικά το άτομο και προδίδεται η Αλήθεια του, νοσεί το ίδιο και η κοινωνία και προδίδεται η αλήθεια της σύστασής της.

Από την επόμενη συνέχεια η θεραπεία και η αποκατάσταση της εσωτερικής ισορροπίας.

Τελειώνω με κάποια αποσπάσματα στίχων εσωτερικής παράδοσης, που περιγράφουν τη βαριά παθολογία αυτής της εσωτερικής πραγματικότητας.

…Μέσα στην πάχνη του μυαλού του η καρδιά του δεν ακούγεται

κι ας λέει στον ήλιο δυνατά:

ήλιε πού πας;

κι ας της απαντάει εκείνος τρυφερά:

καρδιά του ανθρώπου στον άνθρωπο κατευθύνομαι,

μα μόνο το μυαλό του αντίκρισα και τίποτ’ άλλο…

και τότε η καρδιά κρύβεται ασθμαίνοντας πίσω από τον ήλιο

και λέει στον ήλιο…

ήλιε μην κινηθείς κι αποκαλυφθώ,

γιατί, ότι φωτίζει η καρδιά, αυτό το μυαλό θα το σκοτώσει.

…………..

Η πάχνη εξαφανίστηκε κι ο ήλιος το ίδιο.

Ένας άνθρωπος ανέτειλε!