η αναγνώριση του Δασκάλου

Δύο οι γραμμές εκπαίδευσης του ανθρώπου, η Φύση και οι Δάσκαλοι.
Από τη Φύση παίρνουμε τους ακλόνητους νόμους, στους οποίους θα βασίσουμε τη γενική μας κατεύθυνση. Μέσω των Δασκάλων θα μας μεταδοθεί το προσαρμοσμένο στην εποχή μας σχέδιο του Ουρανού.
Μπορεί σε μια ενσάρκωση ο άνθρωπος να περιοριστεί στη γνώση και στην εμπειρία μιας, μόνο, πηγής. Δεν αρκεί, όμως, αυτή. Γι’ αυτό στο μάκρος της πνευματικής του εξέλιξης είναι βέβαιο, πως θα αντλήσει την αλήθεια και από τις δυο πηγές εκπαίδευσης.

Έτσι, όταν έρθει η ώρα, ο άνθρωπος οφείλει - το έχει ανάγκη - να διαλέξει το Δάσκαλό του. Ή να επιλέξει εκείνη τη Σχολή, η οποία παρέχει τα εχέγγυα της ικανής διαχείρισης της διδασκαλίας που του ταιριάζει.
Η ορθή επιλογή Δασκάλου αποτελεί την πρώτη, ιδιαίτερα σημαντική, δυσκολία και ένα από τα πρώτα εμπόδια που μπαίνουν στην πνευματική εξέλιξη του ανθρώπου. Το να αναγνωρίσεις το Δάσκαλο ανάμεσα στους πολλούς δασκάλους που συναντάς.

Είναι πολύ δύσκολο για τον άνθρωπο να διακρίνει στη Γη το Δάσκαλο. Γιατί έχει απομακρυνθεί πολύ από αυτό που συνδέει το Μαθητή με το Δάσκαλο: την Καρδιά!
Ο άνθρωπος, δυστυχώς, έρχεται στη γη και στηρίζει τη ζωή του στην ανεπάρκεια του μυαλού του. Αλλά, πώς μπορεί ένα ανθρώπινο μυαλό, που δεν έχει αναπτύξει την πληρότητα των δυνατοτήτων του, που δεν κατέχει σε ικανοποιητικό βαθμό γνώση, ούτε καν την επιστημονική, που η λειτουργία της μνήμης το προδίδει, που είναι γεμάτο από ενοχές, από ανασφάλειες, από συναίσθηση των αδυναμιών, από τις φοβίες και τις πλάνες του. Που ανακαλύπτει προβλήματα, τροφοδοτεί εμμονές και στερεοτυπίες, συνήθειες και αντανακλαστικές ενέργειες. Που σκιάζεται από προσκολλήσεις και προκαταλήψεις. Πώς μπορεί, αυτό το μυαλό να νοιώσει και να ακούσει την καρδιά και να αναγνωρίσει αυτόν, που εκείνη αναζητούσε και ουδέποτε θα πάψει να προσμένει: το Δάσκαλο;

Το μυαλό έχει λάβει μια εκπαίδευση σε μονοπάτια, τα οποία, συνήθως, απομακρύνουν από την πνευματική Αλήθεια. Παρόλα αυτά μας είναι απολύτως χρήσιμο, γιατί στηρίζει την προσωπικότητα στη ζωή μέσα στην ύλη και αποτελεί για το πνεύμα το παράθυρο θέασης και μελέτης του ορατού κόσμου.
Το μυαλό, όμως, υπακούει στη φωνή του ενστίκτου αυτοσυντήρησης και βασίζεται στη λογική του νόμου της χωριστικότητας των υλικών μορφών. Γι’ αυτό επιδιώκει την αύξηση του «Έχειν», χρησιμοποιεί τις ποσοτικές αξίες των αριθμών, ακολουθεί την πραγματικότητα των υλικών αισθήσεων και αγωνίζεται για το συμφέρον με τα δικά του μέτρα. Πάνω σ’ αυτή τη λογική και στις επιδράσεις του περιβάλλοντος μορφώνεται η προσωπικότητα.
Πώς, τώρα, ένα άτομο, θα καταφέρει να αποσπάσει την προσωπικότητά του από το περίφραγμα της διανοητικής του κατάστασης, στην οποία βρέθηκε; πώς θα αιτιολογήσει την αλτρουοποίηση της προσωπικότητας και γιατί να την υπαγάγει στις υποδείξεις της καρδιάς;
Επομένως, πώς, ο άνθρωπος θα μπορέσει με τη λογική του νου του, να αναγνωρίσει το Δάσκαλο;

Είναι και μια ακόμα δυσκολία για το μυαλό. Όσο ο Δάσκαλος είναι κάπου «μακριά», όσο ο Δάσκαλος είναι κάπου «επάνω», ο άνθρωπος δεν έχει κανένα λόγο να ανησυχεί και να αναρωτιέται για το είδος της αγάπης του και το βάθος της πίστης του.
Όμως, όταν φτάσει ο καιρός και ο Ουρανός αποφασίσει να πει και πάλι τον άνθρωπο «παιδί» Του και να τον προσκαλέσει για άλλη μια φορά, στην Οικογένειά του, όταν ο καιρός φτάσει κι ο Δάσκαλος έρθει, τότε ο άνθρωπος ξαφνιάζεται κι αρχίζει να αρνείται ακόμα πιο πολύ την καρδιά του, επειδή το μυαλό του τον οδηγεί να παραμείνει στη γη, στη γη αυτή που γνωρίζει.
Όταν ο Δάσκαλος λάβει σώμα, προκειμένου να φτάσει η φωνή του ακόμα πιο κοντά στα παιδιά του, τότε ο άνθρωπος δυσκολεύεται να τον δεχθεί, δυσκολεύεται να τον αναγνωρίσει και, συνήθως, τον αρνείται. Διότι αν τολμήσει να τον αποδεχθεί, οφείλει να τον σεβαστεί και να τον υπακούσει. Και κάτι τέτοιο θα σήμαινε μια αλλαγή στη νοοτροπία του. Μια αλλαγή και στις πρακτικές συμπεριφορές της ζωής του. Και αυτή η αλλαγή φαίνεται υπερβολικά μεγάλη, ίσως σκληρή και, τις περισσότερες φορές, ακατόρθωτη και αδύνατη.
Το μυαλό, απόλυτος άρχοντας του γήινου αυτού κόσμου, πώς μπορεί να δεχθεί τον Ουρανό, όταν για χάρη του θα πρέπει να αποποιηθεί την παντοδυναμία του, θα πρέπει να αναζωογονήσει την πίστη του, θα πρέπει να δεχθεί την αλαζονεία, την φιλοδοξία και τον εγωισμό του;
Πώς να δεχθεί το μυαλό το Δάσκαλο, όταν αναγνωρίζοντάς τον αποδέχεται την ατέλειά του και από εκείνη την ώρα οφείλει να υπηρετεί και όχι να άρχει;

Είναι εύκολο να αρνηθεί το μυαλό, αυτό που δεν μπορεί ή δεν θέλει να καταλάβει. Είναι εύκολο να αρνηθεί το μυαλό, να ακούσει την καρδιά. Και είναι ακόμα πιο εύκολο για το ανθρώπινο μυαλό, να συγκεντρώσει το υλικό που η αποθήκη της ανθρώπινης πλάνης έχει διαφυλάξει και με αυτό να κατασκευάσει το προφίλ του προσωπικού του Δασκάλου, του Δασκάλου του.
Με αυτόν, εξάλλου, τον τρόπο εύκολα ο άνθρωπος ξεφεύγει από τις τύψεις και τις ενοχές του.

Άρα από εκείνη τη στιγμή αρχίζουν οι δυσκολίες στις σχέσεις μυαλού και καρδιάς. Η θέση και η στάση του μυαλού έναντι της καρδιάς αποτελεί έναν αδιάκοπο αγώνα εναντίον της αυτονομίας της, έναν αγώνα υποδούλωσής της. Γιατί η καρδιά μεταφέρει τη φωνή του πνεύματος και εκφράζει μια άλλη, συνήθως, λογική και μια άλλη ηθική και μια άλλη αναγκαιότητα. Και μιλάει για μια άλλη δικαιοσύνη και μια άλλη ελευθερία και μια άλλη αίσθηση ευθύνης.
Αν το μυαλό καταφέρει, όπως, τις πιο πολλές φορές γίνεται, να υποτάξει την καρδιά, την εκπαιδεύει και τη χρησιμοποιεί, προκειμένου να ενισχύει τις δικές του συλλήψεις με συναισθηματική επένδυση των αποφάσεών του. Και η καρδιά παγώνει μέσα στην πάχνη του μυαλού.

Πάντοτε στην επιλογή του Δασκάλου παρεμβάλλεται και η παρουσία των ψευτοδιδασκάλων και των ψευδοπροφητών. Μίλησε και ο Χριστός γι’ αυτούς. Πάντα υπήρχαν και υπάρχουν και αποτελούν πρόσθετη δυσκολία στην αναγνώριση του αληθινού Δασκάλου. Ας μην ξεχνάμε τις ψευδοπροφητείες για το 2012 – όπως συνέβαινε και για παλιότερες παρόμοιες προειδοποιήσεις - και το φόβο που ενσταλάζουν στις ψυχές των ανθρώπων.
Πρέπει, όμως, να παραδεχτούμε ότι αυτοί αποκτούν ισχύ, όχι επειδή ξεγελούν την καρδιά, αλλά μόνο εξαιτίας μιας υπέρμετρης ανάγκης του μυαλού.
Διότι ένα μυαλό μπορεί να αποκτήσει λαθεμένες ιδέες, μια καρδιά, όμως, δεν μπορεί να έχει λανθασμένους χτύπους.

Είχα ένα Δάσκαλο, που ξεχείλιζε από αγάπη. Τον πλησίαζες και ένοιωθες να εισχωρείς σε ένα μαγικό ρευστό∙ κοίταγες τα παιδικά του μάτια και αλάφρωνε η καρδιά σου. Περπατούσε στο δρόμο και γέμιζε η περιοχή από ένα απαλό λευκορόζ χρώμα και από ένα άρωμα κρίνου. Μια μεγάλη αγκαλιά, ζεστασιά και ενθάρρυνση για τον καθένα που τον πλησίαζε, είτε για να θεραπευτεί από σωματική πάθηση, είτε για να βρει την ψυχική του γαλήνη, είτε για να επανέλθει στο κέντρο του «Είναι» του. Ήταν, το ένοιωθες, μια μεγάλη και ανοιχτή καρδιά για όλους. Το ίδιο όταν δίδασκε πως δεν υπάρχει άνθρωπος κακός, όπως και όταν προσευχόταν για την κάθαρση και την ενεργοποίηση των προσλήψεων, όπως και όταν συμβούλευε τους νεαρούς αγγέλους του, που επισκέπτονταν τα βράδια κακόφημα μπαρ για να σώσουν ψυχές, όπως και όταν σου μιλούσε για τις αδυναμίες σου, χωρίς να σε αποπαίρνει, χωρίς να σε τρομάζει, χωρίς να σε αποθαρρύνει. Σε άφηνε να καταλάβεις μόνος σου, αν ήσουν έτοιμος, ποια ήταν τα εμπόδια στην προσωπική σου εξέλιξη και να αποφασίσεις εσύ για τις αντιδράσεις σου.
Κοντά του ξεκούμπωναν και οι δικές μας καρδιές και διεκδικούσαν τη θέση τους απέναντι στο μυαλό. Κοντά του μαθαίναμε, πως σ’ αυτή τη Δημιουργία, ακόμα και τα δαιμόνια έχουν τη θέση τους και μπορούν και αυτά να αλλάξουν, να μεταμορφωθούν, αν τα καλύψει η δική μας αγάπη.
Και όλων, στο τέλος, η μοίρα είναι να βρεθούν, πάλι, στην αγκαλιά του Πατέρα – Δημιουργού.
Και είχα και ένα Ζεύγος-Δάσκαλο, που μου δίδαξαν, πως η δύναμη του ανθρώπου για τούτη τη ζωή είναι η Ελπίδα και η Πίστη και η Αγάπη. Η Αγάπη που εξαγνίζει το νου και μας κάνει δίκαιους, που γεμίζει με καλοσύνη την ψυχή και μας κάνει ωφέλιμους, που εγκαθιστά την εμπιστοσύνη στον εαυτό μας και τολμούμε να έχουμε και να εκφράζουμε τις δικές μας δημιουργικές πεποιθήσεις.

Τέτοιος είναι ο ρόλος του αληθινού Δασκάλου. Να συμβάλλει στις αλλαγές μας και όχι να συμμετέχει στην απληστία απόκτησης γνώσεων και άλλων γνώσεων.
Αυτόν τον Δάσκαλο δεν τον ανακαλύπτεις από τη φήμη που τον συνοδεύει, ούτε από τους τίτλους του, ούτε από τον αριθμό των μαθητών του∙ τον αναγνωρίζει ξαφνικά η καρδιά σου και ο κόσμος σου φωτίζεται.

σε αναζήτηση του Δασκάλου

…Δεν είναι μόνο να βγεις από τη φυλακή, πρέπει να βρεις και σκοπό ζωής. Δεν είναι μόνο να γεννηθείς, πρέπει και να σπουδάσεις, να μορφωθείς, για να βρεις το δρόμο της ζωής σου, να ορθοποδήσεις.

Και πρώτα-πρώτα πρέπει να μάθει ο καθένας ποιος είναι. Ποιος είναι αυτός που επαναστάτησε και αποκήρυξε την προηγούμενη ζωή της ψευδαίσθησης και έπειτα, Γιατί;

Μέχρι τώρα, σκέφτεται, η εκπαίδευση που με υποχρέωσαν να παρακολουθήσω, τίποτε δεν μου πρόσφερε σε σχέση με την ουσία της ίδιας μου της ύπαρξης. Το πολύ – πολύ με κάποιο επιστημονικό πτυχίο θα μπορώ να επιβιώνω. Αλλά Πώς και Γιατί να ζω κανένας δεν μου το δίδαξε.
Όλες οι Επαναστάσεις, όλοι οι επαναστάτες παρορμήθηκαν από κάποια φιλοσοφική θέση και στήριξαν την πράξη τους σε κάποιο θεωρητικό υπόβαθρο.
Εγώ, πού πατάω; Τι θα δηλώνω σαν προσωπικότητα;
Ναι, τώρα υπάρχω∙ αλλά ποιος θα είναι ο επόμενος σκοπός της ύπαρξής μου;
Πρέπει να μάθω, να γνωρίσω τον εαυτό μου. Εδώ και τώρα σ’ αυτόν τον καινούργιο κόσμο που έφτασα, είναι η ώρα να στήσω όρθια την ύπαρξή μου. Να πάρω απαντήσεις.
- Ποιος, γιατί και πώς; Ένα τριπλό αγωνιώδες ερώτημα.
- Ο Δάσκαλος! Οι σχολές!
Και η ΠΡΩΤΗ ΔΥΣΚΟΛΙΑ: υπάρχουν δάσκαλοι και δάσκαλοι, σχολές και σχολές. Ποιος από όλους, ποια από όλες;

Και πρώτα: πώς ιδρύεται μια σχολή εσωτερική;
Εκείνο που γνωρίζουμε είναι ότι την ιδρύει ένας κύκλος όντων του ουράνιου κόσμου, για να βοηθηθεί η ανθρωπότητα, προκειμένου να υπερβεί μια τρέχουσα τοπική ή γενική συνθήκη καθυστέρησης της πνευματικής της εξέλιξης. Το/τα ένσαρκα ανθρώπινα όντα, που θα αναλάβουν την εκτέλεση του συγκεκριμένου έργου, παραλαμβάνουν την κατάλληλη διδασκαλία και οργανώνουν έναν σχετικό όμιλο (Σχολή) ανθρώπων. Μεταδίδεται η διδασκαλία και επιχειρείται η εφαρμογή της με την καθοδήγηση και την προστασία του ουράνιου κύκλου.
Όταν, πλέον, δεν υφίσταται ο λόγος ίδρυσης της Σχολής, ο ουράνιος κύκλος αποσύρεται και ο γήινος πρέπει να διακόψει τη δραστηριότητά του. Αν συνεχίζει, μάλλον αποπροσανατολίζει ψυχές που ψάχνουν τον Δάσκαλο, παρά προσφέρουν έργο θετικό στην πνευματική εξέλιξη.
Εάν δεν έχουν γίνει έτσι τα πράγματα, αλλά η ίδρυση μιας σχολής οφείλεται σε ανθρώπινη πρωτοβουλία, ή παρατείνεται μετά το κλείσιμο του Άνω κύκλου, τότε, πλέον, η σχολή(;) αποτελεί ανθρώπινο αυτοσχεδιασμό, συνήθως υστερόβουλο και δεν καθοδηγείται από την ουράνια Ιεραρχία, ούτε προστατεύεται από αυτήν∙ είναι νεκρή. Τότε όλες οι συμπαντικές αρχές που καθιερώνουν το έργο επιφώτισης της ανθρωπότητας, ανατρέπονται. Το συμφέρον – όχι το πνευματικό - θα διέπει τις σχέσεις μεταξύ σχολής και μελών, ενώ ο αποπροσανατολισμός των μελών από τον πνευματικό τους δρόμο θα είναι βέβαιος.

Παρατηρούμε, επομένως, στις μέρες μας ποικιλία σχολών.
Σχολές ζωντανές, διαρκούς επικοινωνίας με τους αόρατους δασκάλους και ουράνιους φίλους, με συνεχή έμπνευση, καθοδήγηση και προστασία. Και σχολές νεκρές, είτε αποκομμένες, πια, από την πνευματική πηγή τους, είτε ανθρώπινες επινοήσεις και αυτοσχεδιασμοί, χωρίς κορμό διδασκαλίας.
Σχολές αυστηρού τύπου με όρους, κανόνες, δογματικές προϋποθέσεις και δεκάλογους.
Σχολές ελευθερίας και σεβασμού του μαθητή, αλλά και σχολές άσκησης εξουσίας πάνω στο μαθητή.
Σχολές κοινωνίας της αγάπης και της ελπίδας και σχολές εκφοβισμού και απειλών και τιμωρίας και κανόνων.
Σχολές με ανιδιοτελή προσφορά και προσφορά ανιδιοτέλειας∙ και άλλες όπου η Αλήθεια πουλιέται ακριβά, μη και δεν την εκτιμήσεις.
Σχολές που φέρνουν τη γοητεία της παλαιότητας αιώνων, χωρίς, όμως, καμιά επαφή με την τωρινή πραγματικότητα της ανθρωπότητας και σχολές όπου ο Δάσκαλος μιλάει ακόμα ο ίδιος.
Σχολές της ηθικής της Βούλησης, ελεύθερης επιλογής και απόφασης και σχολές που να επιβάλλεται στη βούληση των μαθητών μια συγκεκριμένη ηθική, η δική τους ηθική.
Σχολές καρδιάς και σχολές μυαλού.
Σχολές της προσευχής και της ευλογίας και άλλες του αφορισμού και της κατάρας.
Σχολές που τσιγκουνεύονται τη μετάδοσης της πνευματικής παρακαταθήκης και σχολές άμεσης ανταπόκρισης στο αίτημα του ατόμου.
Σχολές ομαδικής διδασκαλίας, όπου πρέπει το άτομο να προσαρμοστεί στην ομάδα και παρουσία βαθμών και σχολές διάκρισης και προσαρμογής στην ιδιαιτερότητα του προσώπου, όπου προσαρμόζεται η εκπαίδευση στο άτομο.
Σχολές που επαίρονται για τον αριθμό των μαθητών και σχολές που χαίρονται για την ποιότητά τους.

Μπαίνω, εγγράφομαι, εντάσσομαι, ή προσχωρώ, γίνομαι δεκτός, ή μυούμαι σε κάποια σχολή.
Τι θα βρω; τι θα συναντήσω; τι θα μάθω; που θα με οδηγήσει; τι με περιμένει;
Υπάρχει πολλές φορές και η καχυποψία, είτε από προηγούμενες αποτυχημένες επιλογές, είτε επειδή έχει επικρατήσει στην κοινή γνώμη, ότι όλοι κοιτάζουν το συμφέρον τους.
Αλλού ο νεοεισερχόμενος αντιμετωπίζει διάχυτη ατμόσφαιρα μυστικότητας συνδεδεμένη με τους «βαθμούς» και αλλού του παρέχεται ένα πανόραμα, έστω αδρό, ολόκληρης της εκπαίδευσης, σαν πλαίσιο της όλης προόδου.
Εάν υπάρχει το πανόραμα της προβλεπόμενης διαδρομής για ενημέρωση του καθενός, τότε ξεκινάει σε μια σχολή με μία εγγύηση.
Αν το πανόραμα κρύβεται πίσω από μισόλογα (είναι πολύ ενωρίς, γιατί τόση βιασύνη; ξέρεις πότε τα έμαθα εγώ; να δούμε τι θα πουν και οι επάνω κλπ.), αν προβάλλονται χρονικά όρια, βαθμοί, εγκρίσεις και τέτοια, τότε χρειάζεται πολύ προσοχή. Ή όλο το σύστημα της σχολής είναι εκτός πνευματικής γραμμής, ή αυτοί που διευθύνουν έχουν σοβαρές αδυναμίες.
Από το παρελθόν, όπου είχαν δημιουργηθεί σχολές, λέγεται, ότι έπρεπε να υφίστανται και να λειτουργούν τρεις όροι, απαραίτητοι καταρχήν για την εγκυρότητα της σχολής: 1) οι παλιότεροι έχουν και εκφράζουν σεβασμό προς τους νεώτερους σε πνευματική ηλικία, 2) υφίσταται και συνιστάται κάποιος «τύπος» επικοινωνίας των μελών του γήινου κύκλου - σαν προσευχή - με τα όντα του αόρατου κόσμου, τα οποία εποπτεύουν, καθοδηγούν και προστατεύουν τα μέλη της οργάνωσης και 3) δεν υπάρχει καμιά υποχρέωση τακτικής καταβολής χρημάτων, ή άλλου αντίτιμου των μελών προς τη σχολή.
Αν δεν υπάρχουν κατ’ ελάχιστο αυτοί οι τρεις όροι, αυτό σημαίνει, ότι ο Δάσκαλος έχει φύγει προ πολλού και ενδεχομένως και ο ουράνιος κύκλος έχει αποσυρθεί. Οπότε και η διδασκαλία εξαρτάται από τις διαθέσεις, τις προθέσεις και τις ικανότητες του επικεφαλής. Πρόκειται, δηλαδή, για ανθρώπινο κατασκεύασμα.

Στην εποχή μας, πλέον, πρέπει να υφίσταται απαραίτητα ένας άλλος όρος: η ισότιμη σε αξία και σε ρόλο παρουσία της γυναίκας. Αν η σχολή ανήκει σε κείνες, που η γυναίκα δεν έχει ένα απολύτως ισότιμο παρόν, ή φαίνεται να υποτιμάται στην πράξη η αξία και ο ρόλος της, τότε μακριά από αυτή τη σχολή! Μη ψάχνετε για άλλες εγγυήσεις∙ ήδη γνωρίζετε, ότι η σχολή βρίσκεται εκτός πνευματικής γραμμής.

Στις σχολές μπορούν να συμπεριληφθούν και οι διάφορες θρησκείες, οι οποίες, είτε από τη θέση του άμβωνα, είτε από τις κατηχητικές διδασκαλίες τους καταλαμβάνουν και αυτές ένα διάδρομο των σούπερ-μάρκετ της σωτηρίας.
Όμως, οι διδασκαλίες των θρησκειών επιβάλλονται κατά δογματικό τρόπο, γι’ αυτό όσοι τις ακολουθούν, χωρίς ατομική κριτική στάση, δεν πρόκειται να βρουν το δρόμο της προσωπικής τους εξέλιξης. Θα παραμένουν διαρκώς δέσμιοι της μαζικής ψυχής.
Προσωπικά πιστεύω, ότι οι οπαδοί μιας θρησκείας, είτε ανήκουν ακόμα στη μαζική ψυχή, είτε πρόκειται για άτομα που πάτησαν το πόδι τους στον κόσμο της συνειδητότητας, αλλά δεν τόλμησαν, να εφαρμόσουν τη διδασκαλία την οποίαν έλαβαν και δεν κατάφεραν να προχωρήσουν στις απαραίτητες αλλαγές στη ζωή τους, μπορούν να ακολουθούν τη μυστηριακή ζωή της θρησκείας τους, για όσο Χρόνο θα καλύπτουν, έτσι, τις ψυχικές τους ανάγκες.
Όμως αυτό θα πρέπει να είναι το θέμα στην επόμενη επικοινωνία μας.

Η διδασκαλία ή ο δάσκαλος μπορούν να έλθουν στην ώρα του καθενός και με τον τρόπο που αντιστοιχεί για τον καθένα.
Αλλά, γιατί έρχεται ο Δάσκαλος;
Πάντοτε η μητέρα, ο πατέρας παρακολουθούν τις περιπλανήσεις του παιδιού τους και περιμένουν την επιστροφή.
Έχουμε την υπέροχη παραβολή του «Ασώτου». Οι πιο πολλοί δεν έχουν αντιληφθεί το βάθος της. Ούτε οι διάφορες ερμηνείες, που ακούμε από τους επαγγελματίες εκφραστές του Λόγου του Χριστού, την αποκρυπτογραφούν σε όλο το μεγαλείο της.
Ο Κύριος της Ουράνιας ιεραρχίας και πατέρας όλων των ανθρώπων, ο οποίος εφορεύει επί ενός σχεδίου σωτηρίας της ανθρωπότητας, μόλις δει από μακριά ένα παιδί Του να πλησιάζει, βγαίνει από το σπίτι σε προϋπάντηση, για να το σφίξει, όσο γίνεται πιο πριν, στην αγκαλιά του.
Ο άνθρωπός μας, ο αιώνια απομακρυσμένος γιος, κάποτε «…ήλθε εις εαυτόν…»∙ και αφού αποσπάστηκε από τη μάζα και αφού απαρνήθηκε την προηγούμενη κατάσταση, στην οποίαν είχε περιέλθει, τώρα βρίσκεται στο δρόμο της επιστροφής.
Τώρα, σ’ αυτή την ώρα, σ’ αυτόν τον καινούργιο κόσμο των ατομικών συνειδήσεων, θα του προσφερθεί βοήθεια. Διότι το μακρό χρονικό διάστημα που έλειψε από το πατρικό σπίτι, εξασθένισε στη μνήμη του τα χνάρια του δρόμου και υπάρχει ο κίνδυνος να περιπλανηθεί εύκολα από τους επιτήδειους.
Γι’ αυτό σε προϋπάντηση των παιδιών, που πήραν το δρόμο της επιστροφής, έρχεται ο ουράνιος Πατέρας με τους απεσταλμένους Του, δασκάλους, βοηθούς και υπηρέτες, οι οποίοι θα συνοδέψουν στη διαδρομή τον ταλαιπωρημένο γιο.
Ένα άλλο παράδειγμα έχουμε την πρακτική με τα αιθερικά κέντρα του ανθρώπου. Μας δείχνει, επίσης, ότι, όταν η συνειδητότητα του ατόμου ανερχόμενη με τη συνοδεία του δασκάλου φθάσει μέχρι το σπίτι της Καρδιάς και τολμήσει να παραδοθεί στην αγκαλιά της – ιερός γάμος – εκεί έχει κατέλθει σε προϋπάντηση του Νου, ο Θεός, ο οποίος ευλογεί το λυτρωτικό γάμο και δίνει το φιλί της αναγνώρισης στο «αντρόγυνο» της επανένωσης.

Οι δάσκαλοι φθάνουν την κάθε στιγμή στη ζωή της γης, ιδίως σε περιόδους, που είτε συμβαίνουν τα μεγάλα ανοίγματα στην κατανόηση της ανθρωπότητας, ή μετά από μεγάλες και μαζικές δοκιμασίες.
Θα έλθουν, όμως και οι άλλοι για να φέρουν συνειδητά ή εξαιτίας της άγνοιάς τους δυσκολίες και καθυστερήσεις.
Έτσι δημιουργείται η Πρώτη Δυσκολία για τον οδοιπόρο∙ η αναγνώριση του Δάσκαλου (ή της σχολής).
Θα χρησιμοποιήσει την καρδιά για να αναγνωρίσει το Δάσκαλο, τον οδηγό, το σύντροφο, ώστε να του πει «…μείνον μεθ’ ημών…», ή θα παρασυρθεί από το μυαλό του και θα μαγευτεί από επαγγελίες απόκρυφης γνώσης, μυστικών που σιγά-σιγά θα του αποκαλυφθούν, εντυπωσιακών τελετουργικών, μαγικών πράξεων, ασυνήθιστης δύναμης, βαθμών, τίτλων, μεγάλων κτιρίων, πολυάριθμων οπαδών και υλικής υποστήριξης; Σε παρόμοια περίπτωση κάπου θα τον περιμένει η απογοήτευση, όταν θα ανακαλύψει καθυστέρηση, εξαιτίας άσκοπων περιπλανήσεων, για αρκετές ζωές.