η απώλεια

Τώρα το 2011 τελείωσε. Ήταν ο χρόνος των απωλειών.

Τόσο στην Ελλάδα, όσο, ευτυχώς και σε άλλες χώρες κάποιοι πολίτες το ανακάλυψαν για πρώτη φορά, ενώ άλλοι βεβαιώθηκαν και ξεκίνησαν διαδικασίες αντίστασης, ή αντίδρασης, ή ανταπόκρισης. Ο ήχος των τελευταίων ξύπνησε και μερικούς ακόμα. Πολλοί για πρώτη φορά βγήκαν από το κρησφύγετο του σπιτιού τους, άλλοι απλώς ανακάθισαν στον καναπέ τους.

Ήταν ο χρόνος που αποκαλύφθηκε και για τους πολλούς η απώλεια της ουσίας και του περιεχομένου ενός ολόκληρου λαού. Ήταν ο χρόνος του ξυπνήματος, του τέλους του ονείρου της ευημερίας.

Για κάποιους το ξύπνημα φέρνει το τέλος του εφιάλτη∙ για τους πολίτες της Ελλάδας το ξύπνημα αποκάλυψε τον εφιάλτη μιας μεγάλης σειράς ετών και κυβερνήσεων.

Το 2011 ήταν ο χρόνος των απωλειών.

Σ’ αυτό το χρόνο οι πολλοί – όχι δυστυχώς ακόμα όλοι – ανακάλυψαν την απώλεια κάθε ευθύνης των πολιτικών, την απώλεια του σεβασμού στο Σύνταγμα, την απώλεια καθήκοντος των κρατικών λειτουργών, την απώλεια συνείδησης των θρησκευτικών ιερατείων, την απώλεια περιεχομένου των Θεσμών, την απώλεια Αξιών, την απώλεια Προτύπων, την απώλεια της Ουσίας εσωτερικών οργανώσεων  και μαζί την απώλεια συνυπευθυνότητας των ίδιων των πολιτών, ιδιαίτερα ως διαχειριστών της ψήφου τους.

Ανακάλυψαν -αυτό που λέγεται στη φρασεολογία του ποδοσφαίρου- ότι έχει χαθεί από όλους, σχεδόν, η μπάλα. Ποδόσφαιρο χωρίς τη μπάλα. Ψευδαίσθηση κοινωνίας!

Για πολλούς το μόνο που έγινε αντιληπτό είναι η απώλεια της οικονομικής τους άνεσης, η ελάττωση του «έχειν» τους. Πρόκειται για εκείνους που έχουν απολέσει πιο πριν τη σχέση τους με τον Εαυτό τους.

Πολλοί απορούν∙ δεν μπορούν να εξηγήσουν και διαμαρτύρονται για όσα συμβαίνουν. Οι περισσότεροι θυμώνουν τυφλά, με τους άλλους. Κάποιοι θα ξανακοιμηθούν για να ξεχάσουν.

Γι’ αυτούς πιο πολύ, αλλά και για όλους μας ήρθε το «Μήνυμα».

Πιστεύοντας ότι έχω χρέος να το μοιραστώ με όλους, το παραθέτω, έστω αποσπασματικά. 

«Ο άνθρωπος, πολλές φορές στη ζωή του, βρίσκεται μέσα σε αρνητικές συνθήκες, συνθήκες που φαίνεται ότι όλα έχουν δημιουργηθεί ακριβώς για να κάνουν τη ζωή του αφόρητη κι αυτός να χρειαστεί να περιμένει την όποια βοήθεια από τα έξω…..ώστε να εξαρτιέται πάντα από έναν εθελοντή ευεργέτη.

Όμως, η αληθινή, πολλές φορές, ευεργεσία δε βρίσκεται μέσα σε μια Προσφορά, αλλά σε μια κίνηση που φέρει Απώλειες…..

Ο άνθρωπος χρειάζεται, πολλές φορές στη ζωή του, να δοκιμαστεί, η ίδια δε η ζωή του είναι μια έξοχη δοκιμασία.

Υπάρχουν άνθρωποι που πρέπει να δοκιμαστούν στα πολλά και άλλοι στα λίγα. Υπάρχουν άνθρωποι που πρέπει να δοκιμαστούν στο Έχειν, κι άλλοι στο Είναι.

Υπάρχουν άνθρωποι που αρνούνται τον εαυτό τους και το Θεό, γιατί δε μπορούν να αρνηθούν την ύλη…..γιατί δε μπορούν να αρνηθούν τη συναισθηματική προσκόλληση στα άτομα, γιατί δε μπορούν να αρνηθούν την όποια εξάρτηση.

Οι άνθρωποι συνήθως λυπούνται βαθιά όταν χάσουν κάποιο αντικείμενο ή κάποιον άνθρωπο. Και δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις εκείνες, που οι άνθρωποι είτε αργούν, είτε αρνούνται σ’ όλη τους τη ζωή, να αποδεχτούν ότι αυτό που χάθηκε, δεν πρόκειται να το ξαναδούν ή να το ξανα-απολαύσουν.

Υπάρχουν άνθρωποι που λυπούνται βαθιά όταν βλέπουν πως η ζωή τους θα έπρεπε να είναι προς μια κατεύθυνση εστιασμένη, αλλά νοιώθουν πως δεν μπορούν να αλλάξουν τίποτε.

Η απώλεια έρχεται τότε για να υποδείξει την Κατεύθυνση, να υποδείξει τα σφάλματα και να καθοδηγήσει και πάλι το άτομο, προς τη δική του αληθινή Οδό.

Ότι χάνεται, χάνεται γιατί ο Νόμος το επιτάσσει. Όταν εμείς χανόμαστε, χανόμαστε γιατί δεν ακολουθούμε το Νόμο.

Ότι χάνεται, χάνεται πάντα και στη στιγμή που ο Νόμος επιτάσσει…..

Ότι χάνεται, χάνεται γιατί κάτι έτσι προσφέρει.

Όταν εμείς χανόμαστε, χανόμαστε γιατί δε θέλουμε να λάβουμε την Προσφορά που μας δίνεται.

Υπάρχουν άνθρωποι που αρνούνται να αποδεχτούν ότι η Απώλεια, πολλές φορές, είναι η ευεργεσία του Ουρανού, που οδηγεί, αληθινά, στην Πνευματική Οδό.

Η Απώλεια είναι μια Προσφορά, είτε πρόκειται για μια απώλεια ύλης είτε πρόκειται για μια απώλεια προσώπων. Αυτός που χάνει κάτι ή κάποιον, χάνει ακριβώς τη συνθήκη που τον εμπόδιζε σοβαρά να προχωρήσει στο δικό του Δρόμο.

Αυτός που χάνει κάτι ή κάποιον, χάνει ακριβώς γιατί ο Θεός, που διευθετεί τα πάντα μέσα στην Αιώνια Δικαιοσύνη, τον αγαπάει και θέλει να τον δει και πάλι κοντά του ως άξιο τέκνο του. Χάνει, ακριβώς γιατί ο Θεός τού δίνει μια ακόμα ευκαιρία, προκειμένου να κερδίσει τη ζωή και το Είναι του.

Η Απώλεια έρχεται πάντα με την συνειδητοποίηση ότι κανένας εδώ, σ’ αυτό τον κόσμο, δεν έχει τίποτε, κανένας, εδώ, σ’ αυτό τον κόσμο, δεν έχει οτιδήποτε για πάντα.

Η Απώλεια έρχεται πάντα τη στιγμή που ο άνθρωπος αναλαμβάνει τον αληθινό του ρόλο…..

Η Απώλεια έρχεται πάντα τη στιγμή που το Άνω συναντά το Κάτω, έρχεται πάντα τη στιγμή που το Κάτω δεν υπάρχει καν∙ γιατί, σ’ αυτό τον κόσμο, για να υπάρχεις, πρέπει να έχεις και όχι να είσαι, γιατί, σ’ αυτό τον κόσμο, για να υπάρχεις πρέπει κάπου να ανήκεις, πρέπει κάποιος να σε κρατά δέσμιο, για να μπορείς κι εσύ να κρατάς δέσμιους άλλους.

Όμως, εγώ, σας λέω : Ευτυχείς όσοι χάνουν, γιατί αυτοί αγαπούν τον Θεό περισσότερο απ’ αυτούς που τον κερδίζουν μέσα στην ύλη της πλάνης.

Ευτυχείς όσοι βιώνουν αληθινά το Βήμα της απώλειας, γιατί αυτοί αγαπιούνται από το Θεό ως αληθινά παιδιά του…..

Ευτυχείς όσοι κατανοούν τη Δοκιμασία της Απώλειας, γιατί αυτοί ζουν στο Βασίλειο του Μόνιμου και του Αληθινού και όχι στο Βασίλειο της Πλάνης και της Παροδικότητας…..»

Όποιοι θέλουν θα το ξαναδιαβάσουν. Όποιοι θέλουν θα το κρεμάσουν και στον τοίχο να το βλέπουν κάθε μέρα.

Για να τους εξηγεί, να τους ενημερώνει, να τους ενθαρρύνει, για να τους κρατάει σε εγρήγορση, για να επαναφέρει τη σχέση με τον Εαυτό τους, το διάλογο με τους άλλους, για να αρχίσουν να συμμετέχουν και να εκπαιδεύονται σε ζωή συλλογικότητας, να επ-ανα-προσδιορίσουν το σκοπό της ύπαρξής τους, για να αρχίσουν να ξαναζούν σαν Άνθρωποι.

Για να ξανάλθει η πραγματική ευημερία!

σημάδια των καιρών

Κάτι γίνεται!
Από όλες τις κατευθύνσεις έρχονται τα μηνύματα.
Κάποια από αυτά, τα πιο φανερά, δείχνουν τα μαύρα σύννεφα που, εδώ και καιρό, γέμισαν την ατμόσφαιρα της Γης και έκρυψαν τον ουρανό από τα μάτια των ανθρώπων χωρίς πίστη.
Οι άνθρωποι αποκομμένοι από τον πνευματικό τους εαυτό, χωρίς προσανατολισμό και κατεύθυνση βυθίστηκαν πιο πολύ στον κόσμο της ποσότητας. Κυνηγούν την ευτυχία στην προσωρινή απόλαυση μέσω της ικανοποίησης των επιθυμιών. Πρόκειται για τις επιθυμίες, που η μάζα αναδεικνύει ως αξίες. Ζουν και αγωνίζονται για να αυξήσουν το «Έχειν» τους. Οι δραστηριότητές τους μια μόνο πρόθεση – και κατεύθυνση - γνωρίζουν∙ την κίνηση συγκέντρωσης, την κεντρομόλο κίνηση. Πώς θα κερδίσουμε, πώς θα πάρουμε, πώς θα αποκτήσουμε, πώς θα αυξήσουμε την ποσότητα αυτών που ήδη έχουμε. Και όταν μπορέσουν: πώς θα αρπάξουμε, πώς θα κλέψουμε. Ακόμα και ο Έρωτας, η μεγάλη ελπίδα αντιστροφής αυτής της κεντρομόλου κίνησης για συγκέντρωση αποκτημάτων, η πρώτη ευκαιρία που έχει ο άνθρωπος για να αρχίσει να δίνει, να μοιράζεται και όχι μόνο να παίρνει, ακόμα κι αυτός ο θεόσταλτος μηχανισμός πνευματικής λύτρωσης στις πιο πολλές περιπτώσεις κατέληξε να αποτελεί διαδικασία απόκτησης και μέσον άσκησης εξουσίας∙ θλιβερή παρωδία.

21ος αιώνας μ.Χ. και οι εξοπλισμοί και οι πόλεμοι συνεχίζονται. Και όταν πέφτει μια βόμβα, δεν δολοφονούνται μόνο άνθρωποι, αλλά και πλάσματα όλων των άλλων βασιλείων, όπως και όταν ξεσπά μια καταιγίδα, δεν πίνει μόνο το χώμα, αλλά και η θάλασσα, δεν τρέχει να προστατευθεί μόνο ο άνθρωπος, αλλά και τα πουλιά του ουρανού.
Ο παγκόσμιος οικονομικός πόλεμος ανθεί. Οι πολιτικές εξουσίες, το βλέπουμε και το αισθανόμαστε, χειραγωγούνται από εκείνους, που έχουν τη δύναμη του χρήματος.
Το εμπόριο των ναρκωτικών και των όπλων χρησιμοποιούνται για τον πλουτισμό και τη δύναμη επιβολής.
Η δουλεία εξακολουθεί όσο δεν ήταν ποτέ. Ο φτωχός, ο άνεργος, ο μετανάστης, η γυναίκα και το παιδί παραμένουν «αντικείμενα» εκμετάλλευσης.
Η πείνα, οι αρρώστιες, η ανεργία και η στέρηση της μόρφωσης αποτελούν τα μέσα, για να ελέγχουν τους ανθρώπους οι εξουσίες. Άμεσο αναμενόμενο προϊόν η βία, που και αυτήν την εκμεταλλεύεται η «εξουσία» για να επιβληθεί πλέον ολοκληρωτικά.
Και ο φόβος! Ο φόβος που ενσπείρει στα άτομα η «εξουσία» κρύβοντας ή διαστρέφοντας την πραγματικότητα σε μια άριστη συνεργασία με τους επιχειρηματίες των μέσων ενημέρωσης της μάζας. Φόβος, ανεργία και χαμηλή ποιότητα γενικής - ανθρωπιστικής παιδείας, αυτή που προσφέρει η «εξουσία» στους πολίτες, είναι τα όπλα της εναντίον των ατόμων, που τείνουν να ξεφύγουν από το ζυγό της.
Πολιτική και θρησκευτική εξουσία οι πλέον απάνθρωποι δυνάστες του ανθρώπου.

Η εποχή μας έφερε στην ελληνική, κυρίως, κοινωνία ως κυρίαρχο θέμα την τρέχουσα οικονομική κρίση.
Οι πολιτικοί και τα μέσα ενημέρωσης της μάζας φροντίζουν, σε ένα κρεσέντο ανακοινώσεων να παρασύρουν το ενδιαφέρον προς την κατεύθυνση της ανησυχίας και του φόβου. Συνεργάτης τους και η ακραία συνωμοσιολογία. Και όταν ήρθε το αποκορύφωμα της κρίσης, οι πιο πολλοί πολίτες βρέθηκαν στα πρόθυρα του πανικού και της εγκατεστημένης ανασφάλειας για το παρόν και το μέλλον τους.
Ποτέ οι νεοέλληνες δε βρέθηκαν σε γεγονότα τόσο αμφιλεγόμενα. Όλοι γνώριζαν για την κακο-διαχείριση της οικονομίας∙ ήταν το διαρκές έγκλημα. Αλλά ψήφιζαν τους πολιτικάντηδες ελπίζοντας, ότι θα υπηρετήσουν το προσωπικό τους συμφέρον, αυτό που βλακωδώς πιστεύουν σαν συμφέρον τους.
Και τώρα όλοι πανικοβάλλονται από τη διασπειρόμενη αβεβαιότητα του αύριο. Η αβεβαιότητα και ο φόβος που τη συνοδεύει έχει καταλάβει εκείνους που είναι κιόλας φτωχοί, όπως και όσους διαθέτουν πλούτο, αλλά νοιώθουν φτωχοί. Μαζί με αυτούς και εκείνοι που έχουν συνηθίσει να νέμονται την εξουσία και τα οφέλη της, μιας και φοβούνται, ότι μπορεί να μην έχουν στο μέλλον μεγάλες ευκαιρίες παράνομου πλουτισμού.
Είχαν ξεχάσει, ότι το να θησαυρίζεις θησαυρούς επί της γης ακολουθιέται από τον αφανισμό τους. Ρύπαναν τον πλανήτη και είναι καταδικασμένοι να ζουν στα σκοροφαγωμένα τους πλούτη. Ούτε καν τα παιδιά τέτοιων πατεράδων δεν θα προλάβουν να φύγουν από τον πλανήτη, πριν οσμιστούν τη σήψη του άδικου πλουτισμού.
Αυτά είναι τα μαύρα σύννεφα, τα οποία έχουν πυκνώσει τον τελευταίο μισό αιώνα πάνω από τα χωριά και ιδίως πάνω από τις πόλεις του πλανήτη μας.
Πόλεις τεράστιες, απάνθρωπες, εκπορνευμένες, άγριες, με τους ναούς του χρυσού και τους έρποντες ανθρώπους-τρωκτικά.
Εικόνα πλήρους απαισιοδοξίας.

Ας αλλάξουμε, τώρα, συχνότητα επαφής για να δούμε και την άλλη όψη.
Όσοι έχουμε διατηρήσει τη διαρκή καρδιακή σχέση με τον πνευματικό μας εαυτό, όσοι κρατήσαμε ανοιχτό το κανάλι επικοινωνίας με τον πνευματικό κόσμο, τον μόνο αληθινό και άφθαρτο, βλέπουμε τον τελευταίο καιρό να εμφανίζονται, όλο και πιο πολλά αισιόδοξα μηνύματα.
Και είναι αισιόδοξα τα μηνύματα ιδωμένα, μάλιστα, από δυο πλευρές.

Η μια πλευρά είναι η βεβαιότητα, ότι κάθε κρίση στην ανθρωπότητα αποτελεί τη μεγάλη της ευκαιρία να «καταλάβει» και να «αλλάξει». Κρίσεις όπως ένας πόλεμος, όπως θανατηφόρες επιδημίες, όπως φυσικές καταστροφές, μπορούν να γίνουν ευκαιρίες για ατομικά και συλλογικά μαθήματα. Να καταλάβουν, πρώτα, τις αιτίες που προκαλούν τις κρίσεις και να συναισθανθούν την προσωπική ή τη συλλογική ευθύνη, που έχει ο κάθε άνθρωπος κατά το ποσοστό συμμετοχής του στην παραγωγή των κρίσεων.
Ξέρουμε ότι αιτία των πολλών φυσικών - και όχι μόνο κοινωνικών - δεινών, είναι ο άνθρωπος, ο «άρρωστος» άνθρωπος. Και πρέπει το σύνολο των ανθρώπων να κατανοήσει, ότι το μεγαλύτερο μέρος των προβλημάτων της ανθρωπότητας δεν μπορεί να λυθεί, αν οι άνθρωποι δεν καταλάβουν, ότι τα άτομα ασθενούν σοβαρά, έστω κι αν δεν εμφανίζουν κάποια συγκεκριμένα συμπτώματα ασθένειας.
Οι άνθρωποι ασθενούν σοβαρά και δεν μπορούν να κάνουν αυτό που θα έπρεπε, ή αυτό που θα μπορούσαν να κάνουν. Εξ’ ου και η ευθύνη του καθενός.
Η ασθένεια της κάθε προσωπικότητας επηρεάζει τον ίδιο τον πλανήτη και εκείνος αντιδρά.

Ειδικά στην οικονομική κρίση, που εμφανίστηκε με τόση επισημότητα στην Ελλάδα, είναι καιρός να συνειδητοποιήσουν οι νεοέλληνες την ευθύνη του καθενός στην εκλογική ανάδειξη της πολιτικής εξουσίας των μεταπολεμικών και ιδίως μετα-πολιτευτικών χρόνων. Και αυτή η ευθύνη αποτυπώνεται στη σιωπηρή ανοχή των πολιτών και πιο εμφαντικά στην ερπητοειδή και γλοιώδη συναναστροφή με τους πολιτικούς και τους ισχυρούς του χρήματος σε κάθε «επίσημη» ευκαιρία. Η ελληνική τηλεόραση έχει δώσει αρκετές εικόνες παρόμοιου ηθικού ξεπεσμού. Όταν ανέφερα κάποτε τη λέξη «αξιοπρέπεια», μου απάντησαν, ότι αυτή η λέξη δεν υπάρχει πια.
Στη συνείδηση της μάζας, συμπλήρωσα εγώ.

Τώρα, λοιπόν, με την ευκαιρία της οικονομικής κρίσης πολλά πρόσωπα μέσα από τη λογική της μάζας αρχίζουν να αισθάνονται δυσκολίες, δεν μπορούν να εξηγήσουν τις καταστάσεις και δυσανασχετούν.
Και ενώ ζητιέται, ουσιαστικά, η αλλαγή νοοτροπίας, παρατηρούμε, πως οι περισσότεροι δεν θα περάσουν εύκολα στην προσαρμογή και στην εφαρμογή ενός διαφορετικού προγράμματος στη ζωή τους, παρόλο που μια τέτοια αλλαγή θα αποτελέσει την προσωπική τους λύτρωση.
Όμως, τώρα, μέσω των δυσκολιών και των ενοχλήσεων περιμένουμε να ανθίσει η προσωπική επιλογή και το βήμα του καθενός να αρχίσει να ελέγχεται από τη δική του κρίση και τις δικές του αξίες.
Όταν οι αγορασμένες με χρήμα απολαύσεις, αυτές που αποτελούσαν επιλογή των άλλων, των πολλών, επιλογή του παρελθόντος του Εγώ τους θα «ακριβήνουν», η εύκολη απόφαση θα απομακρύνεται και τότε, περιμένουμε, να αρχίσει ο καθένας να κρίνει, να επιλέγει και να αποφασίζει ο ίδιος για τον εαυτό του, για το παρόν του Εγώ του. Τέτοια βήματα αποτελούν επιστροφή προς την κατεύθυνση συνάντησης με το πνευματικό μας Είναι.

Αυτή η αισιόδοξη θέαση της οικονομική κρίσης, όμως δεν εξελίσσεται πάντοτε προς αλλαγές συνειδητότητας. Γιατί η Ύλη ανθρώπων που δεν έχουν πίστη αρχίζει να αγωνιά. Και όταν η Ύλη αγωνιά εγκλωβίζει την προσωπικότητα σε μια κατάσταση βίωσης του θανάτου. Η αγωνία αυτή αποτελεί μεγάλο φραγμό. Φράζουν πολλοί αγαθοί δρόμοι, πολλές καλές προσφορές.
Και είναι διαφορετικό, να αγωνιά κάποιος για την ύλη που χρειάζεται ο ίδιος και οι δικοί του άνθρωποι, ως μέσον επιβίωσης και άλλο να αγωνιά η Ύλη των ανθρώπων, όταν η αυτή η Ύλη έχει συνταυτιστεί με την ίδια την προσωπικότητά τους, ως υπαρξιακή τους ουσία. Αυτό το δεύτερο αποτελεί συνθήκη θανάτου.
Η ύλη χρειάζεται. Και χρειάζεται σε όλους. Χρειάζεται, όμως, σ’ αυτό τον κόσμο ως μέσον και όχι ως προσωπικότητα.
Αυτός που η Ύλη του, σαν να είναι η ίδια του η ύπαρξη, αγωνιά, τώρα που η ύλη ακριβαίνει, είναι εκείνος που δεν γνωρίζει, εκείνος που δεν πίστεψε και δεν αγάπησε, όσο θα μπορούσε και όσο θα έπρεπε, αγωνιά εκείνος που ελπίζει να ζήσει αιώνια κατά τον τρόπο της τωρινής του ζωής, αγωνιά εκείνος που ζει βυθισμένος μέσα στην ύλη, τη λατρεύει και χτίζει μέσα σ’ αυτήν.
Και πάλι υπάρχει η προσωπική ευθύνη, επειδή επέτρεψαν στον εαυτό τους να πιστέψει πως ο Ουρανός και οι θεοί του δεν μας βλέπουν και δεν μας σκέπτονται.
Η αγωνία της Ύλης είναι για τους δειλούς και για τους άπιστους, είναι για τους λιγόψυχους, γι’ αυτούς που έχουν εγκαταλείψει ή θέλουν να εγκαταλείψουν, το δρόμο της λύσης του δράματος της ψυχής τους.

Η άλλη αισιόδοξη πλευρά, που βλέπουμε στην οικονομική αυτή απόληξη μιας μακρόχρονης κακοδιαχείρησης, είναι οι διάφοροι τρόποι έκφρασης της αγανάκτησης και της οργής των νέων, ιδίως, πολιτών και την τόλμη και την εφευρετικότητα με την οποίαν εκφράζονται.
Από τα δίκτυα του Ιντερνέτ ανασύρει κανείς πολλά αισιόδοξα παραδείγματα, καθώς, μάλιστα, οι γνώμες των πολιτών που αντιδρούν, ξεπερνούν τα σύνορα της Ελλάδας και ενώνονται με τη φωνή και την αγανάκτηση και άλλων πολιτών.
Επίσης πυκνώνουν τα υγιή «κινήματα» που προωθούν οι ιδιωτικές πρωτοβουλίες και ιδίως, σε βασικούς τομείς, όπως εκπαίδευση (ποικίλα σεμινάρια πολύπλευρης επιμόρφωσης με επικράτηση της τάσης προς αυτογνωσία, άρα και αυτοσεβασμού, άρα και αυτοδυναμίας), όπως μέθοδοι βιο- και ομοιο-δυναμικής καλλιέργειας, που ακολουθούν μια ορισμένη φιλοσοφική υποδομή αυτοεκτίμησης και τόλμης για αλλαγή, με κύριο μέτρο το σεβασμό του άλλου, είτε αυτός είναι ο άνθρωπος, είτε είναι η φύση, όπως συστήματα οικολογικής διαβίωσης με τεχνικές ανεξαρτοποίησης από τους παρόχους ενέργειας. Σήμερα είναι πολλοί, πλέον, που σκέφτονται σοβαρά την επιστροφή στην ύπαιθρο, για να ζήσουν, είτε ατομικά, είτε κοινοτικά, μια ζωή στα ανθρώπινα μέτρα μακριά από την εξουσία, από τη μάζα και από τη μιζέρια.
Και ένα από τα πιο σημαντικά που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια και που ελπίζουμε ότι θα ενταθεί εξαιτίας και της οικονομικής κρίσης, είναι η βαθμιαία επικράτηση στη συνείδηση των πολιτών των μεθόδων ολιστικής αντιμετώπισης της υγείας των ατόμων και ιδίως η όλο και πιο διαδιδόμενη γνώση του χειρισμού ενεργειακών μεθόδων θεραπείας, όπως και της χρήσης φυτικών παρασκευασμάτων.
Και μαζί με αυτά βλέπουμε ειρηνικές διαδηλώσεις, καταλήψεις με πλούσιες δραστηριότητες σε διάφορες πόλεις και δραστήριες κινητοποιήσεις για την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος.
Όλα αυτά αποτελούν ελπιδοφόρες υπερβάσεις της υλιστικής θεώρησης της ζωής, του ανθρώπου και γενικότερα της φύσης.
Όλα αυτά ακολουθούν και αποτελούν προσαρμογή στα μεγάλα μεταφυσικά «ανοίγματα» του καιρού μας, που μόνο από το παρατηρητήρι της καρδιάς είναι ορατά. Και, ακριβώς, γι’ αυτές τις αλλαγές θα επανέλθουμε.