Ο κόσμος του δεύτερου ουρανού. Έτσι τον ονομάσαμε, γιατί, πραγματικά αποτελεί τη δεύτερη εικόνα, που αντικρίζει ο άνθρωπος σηκώνοντας το κεφάλι του, «ανω-θρώσκοντας», από τότε που ξέφυγε από το χαμηλό ορίζοντα της μάζας.
Ο κόσμος αυτός, λοιπόν είναι το σχολείο, στο οποίο ο άνθρωπος θα προσεγγίσει την Αλήθεια και θα κατακτήσει τη συνειδητότητά του.
Διπλή η συνειδητότητα αυτή∙ το μεγαλείο του ανθρώπου! Πρώτα, συνειδητοποιεί τι υπάρχει γύρω του και τι συμβαίνει. Δηλαδή αντιλαμβάνεται και καταγράφει τις δράσεις του περιβάλλοντος, στο οποίο βρέθηκε τοποθετημένος. Και ούτε που υποψιάζεται την αιτία αυτών των συνθηκών και των καταστάσεων. Το πολύ-πολύ παρακολουθεί μέρος των δικών του αντιδράσεων.
Αυτή η κατάσταση συνειδητότητας αφορά στον άνθρωπο της μάζας, στα ζώα και, γιατί όχι και στα φυτά. Όσο ο άνθρωπος της μάζας μένει άβουλος, άτολμος, καθηλωμένος και αμετακίνητος στο ίδιο μαζικό περιβάλλον και στις «ρίζες» του, τις συνήθειες του, το σύστημα αξιών της ομάδας του, η συνειδητότητά του μοιάζει με αυτή των όντων της φύσης: μονόχωρη και ανεπαρκής.
Ο άνθρωπος, όμως του πρώτου και του δεύτερου ουρανού λειτουργεί και με το δεύτερο τύπο συνειδητότητας∙ λειτουργεί, δηλαδή και με αυτό-επιγνωσιακή συνειδητότητα.
Αυτό σημαίνει, ότι παράλληλα με τη λειτουργία αντίληψης του εξωτερικού περιβάλλοντος, ένα μέρος της προσοχής και της παρατήρησης στρέφεται και προς το ατομικό του περιβάλλον. Είναι το περιβάλλον του πνεύματός του και αποτελείται και από το φυσικό του σώμα, αλλά και από τον ψυχοδιανοητική του υπόσταση.
Τότε, ο άνθρωπος παύει να είναι ένα διανοητικό ον και από το βάθος του αναδύεται το ίδιο το Πνευματικό του Είναι, το οποίο και αναδεικνύεται ως παρατηρητής.
Καθώς ο καθαρός πνευματικός πυρήνας εμφανίζεται στο φως της τρέχουσας καθημερινής ζωής, βρίσκει, τότε, διέξοδο έκφρασης η «μόνιμη, ή διαρκής προσωπικότητα», η οποία χτίζεται εμπειρία – εμπειρία εκατοντάδες και χιλιάδες χρόνια σ’ αυτό τον πλανήτη. Είναι η ώρα που η παρούσα συνειδητότητα τούτης της ενσάρκωσης αρχίζει να επικοινωνεί με την έσω ποιότητα, να πληροφορείται για το πρόγραμμα που ορίστηκε για την παρούσα της ενσάρκωση, το οποίο πρέπει να υπηρετηθεί. Και είναι τότε που ο άνθρωπος αρχίζει να απασχολείται με τα ερωτήματα για το ποιος είναι , τι είναι και γιατί υπάρχει.
Από εδώ και πέρα παρούσα και μόνιμη προσωπικότητα, κόρη και μάνα, σε σχέση αμοιβαίας κατανόησης και υποστήριξης προχωρούν στο δρόμο της πραγματικής εξέλιξης.
Καθώς το πέπλο τραβιέται σιγά-σιγά στον άνθρωπο του δεύτερου ουρανού ένας καινούργιος κόσμος ανοίγεται, που πάντα υπήρχε, που του ανήκε ανέκαθεν και ποτέ δεν τον είχε επισκεφτεί.
Κάποτε, όταν κάθε τόσο ερχόταν τα μηνύματα – πάντα έρχονται - ή τα προσπερνούσε ή κάτι υποψιαζόταν για λίγο και πάλι βιαστικός έβγαινε και παραδινόταν στη δίνη της εξωτερικότητας. Ο δυνατός θόρυβος των τύμπανων της μεγάλης ορχήστρας γύρω του κάλυπτε τον ευγενικό ήχο του φλάουτου της δικής του ψυχής.
Και νάτος, μαθητής στο σχολείο της συλλογικότητας προσπαθεί να ξεπεράσει το πρώτο εμπόδιο, να διαλέξει το Δάσκαλό του.
Στην πραγματικότητα διαλέγει, συνήθως, μια σχολή, μια οργάνωση, από τις τόσες που φέρουν ηχηρά ονόματα και υπόσχονται τη σωτηρία της ψυχής. Και ας υποθέσουμε – σε σχέση και με όσα έχουν προηγηθεί - ότι αποφάσισε και διάλεξε, τελικά, τον κατάλληλο δάσκαλο, τον κατάλληλο γιατρό για την ασθένεια της δικής του προσωπικότητας. Γιατί, ας μη διστάζουμε να το παραδεχτούμε, όλοι μας, που βρισκόμαστε με υλικό σώμα εδώ στη Γη, πάσχουμε από κάποια ασθένεια της προσωπικότητάς μας. Αυτά τα επενδύματα του πνεύματος (φυσικό σώμα, συναισθηματική ύπαρξη, διανοητική υπόσταση) έχουν τόσες ανάγκες για τη συντήρησή τους και την καλή λειτουργία τους και είναι τόσες και οι ποιότητες που διαθέτει αυτή η ανθρώπινη προσωπικότητα. Ε, γίνεται να μην είναι κάτι από όλα αυτά σε κατάσταση δυσαρμονική, σε κατάσταση στέρησης ή υπερβολής;
Πρώτος κίνδυνος, πρώτη δυσκολία στο δρόμο της εξέλιξης είναι η ταύτιση του μαθητή, ως αναζητητή της Αλήθειας, με το δάσκαλο ή με τα διδασκόμενα.
Και εγώ βρέθηκα σε αυτό τον κίνδυνο και πίστεψα, ότι εξελίσσεται κανείς παρακολουθώντας ομαδικά μια σχετική σχολή - όπως στα διάφορα σχολεία των σπουδών μου - και συμμετείχα στη στήριξη τέτοιων οργανώσεων και στο μηχανισμό τους και καθυστέρησα στην πνευματική μου εξέλιξη. Ώσπου συνειδητοποίησα, ότι η παγίδα βρίσκεται στο να παραδίδεται η «πνευματικότητα» στο διανοητικό μηχανισμό και στην ομαδικότητα της εκπαίδευσης.
Δήλωσε κάποιος Δάσκαλος: όταν αποχωρήσει ο Δάσκαλος από τον ορατό κόσμο, ήδη μεταξύ των μαθητών της πρώτης, κιόλας, γενιάς εγκαθίσταται ο Σατανάς.
Αν, όντως, υπάρχει αντίπαλος στην πνευματική εξέλιξη των ανθρώπων, το μυαλό τους χρησιμοποιεί και τη λογική του μυαλού τους και τους φόβους του μυαλού τους, προκειμένου να αναστείλει την πραγματική τους εξέλιξη.
Όμως παρά την εμπειρία που, τώρα, διαθέτω, δε θα συνεχίσω να μιλώ εγώ.
Θα παραθέσω μόνο κάποιες φράσεις από ένα Δάσκαλο του σχετικά πρόσφατου παρελθόντος, τον Κρισναμούρτι. Και στην επόμενη ανάρτηση θα καταθέσω, όσα ακόμα χρειάζονται, για τον τρόπο ίδρυσης και καθιέρωσης μιας σχολής εσωτερικής διδασκαλίας και το πότε αυτή η σχολή θα πρέπει να διαλύεται.
«…Η Αλήθεια, επειδή είναι απεριόριστη, απροσδιόριστη, απλησίαστη μέσω οποιασδήποτε οδού, δεν μπορεί να οργανωθεί…
…Όταν δημιουργείται μια οργάνωση με αυτό το σκοπό (εννοεί την αναζήτηση της Αλήθειας) αυτή μετατρέπεται σε αποκούμπι, σε μια αδυναμία, σ' ένα δεσμό, και το άτομο γίνεται ανάπηρο και εμποδίζεται η επιθυμία του για ανάπτυξη, η κατάκτηση της ατομικής του ταυτότητας, που συνίσταται ακριβώς στην προσωπική ανακάλυψη που βασίζεται στις δικές του δυνάμεις. Και αυτός είναι ένας άλλος λόγος για τον οποίο αποφάσισα, ευρισκόμενος στην κεφαλή του Τάγματος, να το διαλύσω…
…γιατί να υπάρχει μια οργάνωση; Κανείς δεν μπορεί να σας ελευθερώσει απ' έξω. Η οργάνωση της λατρείας και η στράτευση από μέρους σας σε κάποια ιδεολογία δεν θα μπορέσουν να σας ελευθερώσουν…».
Τρίτη 13 Απριλίου 2010
Παρασκευή 26 Μαρτίου 2010
Αρκαδία 2010
Ανήμερα του Ευαγγελισμού. Έχει από ώρα ξημερώσει «Εν Δημητσάνη». Εκεί με έφεραν τα βήματα ψάχνοντας την καθοδήγηση για τις δυσκολίες και τα εμπόδια, που αντιμετωπίζει ο άνθρωπος του Δεύτερου Ουρανού.
Et in Arcadia ego!
Στεκόμασταν με τη σύντροφό μου στην πόρτα της βεράντας και η ματιά μας περπατούσε στις βαθιές χαράδρες και στους απέναντι λόφους. Ήταν και η λωρίδα το νεαρό σύννεφο, που ανέβαινε απ’ τη χαράδρα, να φτάσει και να ενωθεί με τα μεγαλύτερα που το περίμεναν πάνω από τους λόφους. Ήταν και η πυκνή δόμηση του χωριού σε μια διάταξη, που πάντοτε εντυπωσιάζει τον επισκέπτη. Ήταν οι καμπάνες από τη γιορτή. Ήταν το λεπτό δροσερό αεράκι, χάδι πάνω στο πρόσωπο. Ήταν και οι μνήμες από τα παλιά, που ελπίζαμε σε μια καινούργια προσπάθεια του Ουρανού, να κινητοποιηθούν τα νωθρά και διστακτικά μας βήματα. Ήταν και τα λόγια του Γαβριήλ, χαιρετισμός στη «Νύμφη του Θεού», που απορροφούσαν τη σκέψη. Ήταν, λες, διάχυτο και το άρωμα του κρίνου…
Και ξαφνικά εκεί χαμηλά πάνω από το ποτάμι ζωντάνεψε η περιοχή από την πυκνή παρουσία ψυχών και πνευμάτων. Πολλές οι αόρατες παρουσίες γέμιζαν το χώρο.
Θυμάμαι την ίδια αίσθηση και παλιά, εδώ στην Αρκαδία. Kαι τότε ήταν «πολλοί» γύρω μας∙ περίμεναν και έλπιζαν κι "αυτοί" στην ανταπόκρισή μας.
Και προσπαθούσα, τότε, με τη ματιά να παρακάμψω το ορατό, για να τους δω να γλιστράνε μέσα από τα σύννεφα, να κατεβαίνουν από τους λόφους, να ξεπεζεύουν από το «πλοίο». Μάταια.
Σήμερα η καρδιά προπορευόταν και άστραψε το μυαλό: Το Ποτάμι!
Η εικόνα της εξάτμισης του νερού πάνω από το ποτάμι και τότε και τώρα «έδειχνε» τον τόπο της συνάντησης. Ήταν, πάντα, το ποτάμι. Ο Λούσιος!
Εκεί αιθεροποιείται η ύλη∙ εκεί που το νερό εξατμίζεται.
Όπως κι εκεί στο βάθος του εγκεφάλου, εκεί που το ανθρώπινο αίμα "εξατμίζεται" και αιθεροποιείται. εκεί που συναντιέται το κατερχόμενο ρεύμα του Πατέρα με το ανερχόμενο ρεύμα του Υιού, το αίμα που έσταξε από το Σταυρό στο χώμα.
Εκεί πλησιάζουν τα πνεύματα, να πιουν αιθέρα και να κοινωνήσουν με τις ντυμένες στα δερμάτινα ρούχα ψυχές. Εκεί οι Άγγελοι, εκεί και οι ζωντανοί. Από κει και οι "εγκλωβισμένοι" μπορούν να βρουν τη δύναμη της απελευθέρωσής τους.
Εκεί, στο ποτάμι η «κοινότητα» των πνευματικών όντων.
Ραντεβού στο ποτάμι. Εμείς από εδώ, εσείς από εκεί να ανταμώσουμε, πάνω απ’ την ομίχλη της εξάτμισης του νερού, μέσα στο σύννεφο του πυκνού αιθέρα, που γεφυρώνει τους δυο κόσμους, σε έναν αιώνιο Μυστικό Δείπνο. Άγγελοι και Άνθρωποι, Ιερείς του Ουρανού και κατηχούμενοι της Γης.
………………………….
Στο βεραντάκι μπροστά μου ήρθαν δυο πουλάκια. Τα ονομάζουν καλόγηρους.
Με κοίταξαν άφοβα, σαν να είμαστε γνωστοί από καιρό, πηδώντας διαρκώς από καρέκλα σε καρέκλα, στο τραπεζάκι, στα κάγκελα. Πλησίαζαν και φούσκωναν την κίτρινη κοιλίτσα τους, μου γύριζαν την κιτρινοπράσινη γράμμωση της πλάτης τους, έστριβαν τα ασπρουδερά τους μάγουλα και διεκδικούσαν την προσοχή μου.
Κι εκεί που θα παίρναμε το δρόμο για το ποτάμι, έφτασε ορμητικά ένα ζευγάρι φτερωτών καλόγηρων, που κυλίστηκαν στα μάρμαρα, για να ολοκληρώσουν το ερωτικό τους σμίξιμο. Είχαν ενώσει τα ποδαράκια τους, τα φτερά πλατάγιζαν και μόνο στην κορυφαία στιγμή της τέλειας αλληλοδιείσδυσης έγειρε με το κεφαλάκι του το ένα στο στήθος του άλλου και κάθε εξωτερική κίνηση σταμάτησε. Η Ζωή με τον παλμό της κατακτούσε την αιωνιότητα.
Το Άγιο Πνεύμα είχε διαπεράσει τις μορφές.
Μετά έφυγαν∙ πέταξαν όλα. Δυο-τρία μικρά πούπουλα μαρτυρούσαν ακόμα το διαρκές μυστήριο, ώσπου ένα επόμενο πέρασμα του αέρα θα έσβηνε κι αυτά τα χνάρια της ύλης.
Βιάστηκα να προλάβω τον αέρα. Σήκωσα ευλαβικά ένα πούπουλο έρωτα και το χώρεσα ανάμεσα στα φύλλα του τετραδίου μου.
Η αιωνιότητα σε μια, μόνο, στιγμή ένωσης.
Αρκαδία των Πνευμάτων και του Έρωτα!
Ο Ιησούς και η Μαρία.
Πήραμε το δρόμο για το Ποτάμι. Από τον Ουρανό κι από τη Γη. Σε λίγο θα συμμετείχαμε στη Θεία Κοινωνία!
Εκεί πλησιάζουν τα πνεύματα, να πιουν αιθέρα και να κοινωνήσουν με τις ντυμένες στα δερμάτινα ρούχα ψυχές. Εκεί οι Άγγελοι, εκεί και οι ζωντανοί. Από κει και οι "εγκλωβισμένοι" μπορούν να βρουν τη δύναμη της απελευθέρωσής τους.
Εκεί, στο ποτάμι η «κοινότητα» των πνευματικών όντων.
Ραντεβού στο ποτάμι. Εμείς από εδώ, εσείς από εκεί να ανταμώσουμε, πάνω απ’ την ομίχλη της εξάτμισης του νερού, μέσα στο σύννεφο του πυκνού αιθέρα, που γεφυρώνει τους δυο κόσμους, σε έναν αιώνιο Μυστικό Δείπνο. Άγγελοι και Άνθρωποι, Ιερείς του Ουρανού και κατηχούμενοι της Γης.
………………………….
Στο βεραντάκι μπροστά μου ήρθαν δυο πουλάκια. Τα ονομάζουν καλόγηρους.
Με κοίταξαν άφοβα, σαν να είμαστε γνωστοί από καιρό, πηδώντας διαρκώς από καρέκλα σε καρέκλα, στο τραπεζάκι, στα κάγκελα. Πλησίαζαν και φούσκωναν την κίτρινη κοιλίτσα τους, μου γύριζαν την κιτρινοπράσινη γράμμωση της πλάτης τους, έστριβαν τα ασπρουδερά τους μάγουλα και διεκδικούσαν την προσοχή μου.
Κι εκεί που θα παίρναμε το δρόμο για το ποτάμι, έφτασε ορμητικά ένα ζευγάρι φτερωτών καλόγηρων, που κυλίστηκαν στα μάρμαρα, για να ολοκληρώσουν το ερωτικό τους σμίξιμο. Είχαν ενώσει τα ποδαράκια τους, τα φτερά πλατάγιζαν και μόνο στην κορυφαία στιγμή της τέλειας αλληλοδιείσδυσης έγειρε με το κεφαλάκι του το ένα στο στήθος του άλλου και κάθε εξωτερική κίνηση σταμάτησε. Η Ζωή με τον παλμό της κατακτούσε την αιωνιότητα.
Το Άγιο Πνεύμα είχε διαπεράσει τις μορφές.
Μετά έφυγαν∙ πέταξαν όλα. Δυο-τρία μικρά πούπουλα μαρτυρούσαν ακόμα το διαρκές μυστήριο, ώσπου ένα επόμενο πέρασμα του αέρα θα έσβηνε κι αυτά τα χνάρια της ύλης.
Βιάστηκα να προλάβω τον αέρα. Σήκωσα ευλαβικά ένα πούπουλο έρωτα και το χώρεσα ανάμεσα στα φύλλα του τετραδίου μου.
Η αιωνιότητα σε μια, μόνο, στιγμή ένωσης.
Αρκαδία των Πνευμάτων και του Έρωτα!
Ο Ιησούς και η Μαρία.
Πήραμε το δρόμο για το Ποτάμι. Από τον Ουρανό κι από τη Γη. Σε λίγο θα συμμετείχαμε στη Θεία Κοινωνία!
Τρίτη 9 Μαρτίου 2010
η αναγνώριση του Δασκάλου
Δύο οι γραμμές εκπαίδευσης του ανθρώπου, η Φύση και οι Δάσκαλοι.
Από τη Φύση παίρνουμε τους ακλόνητους νόμους, στους οποίους θα βασίσουμε τη γενική μας κατεύθυνση. Μέσω των Δασκάλων θα μας μεταδοθεί το προσαρμοσμένο στην εποχή μας σχέδιο του Ουρανού.
Μπορεί σε μια ενσάρκωση ο άνθρωπος να περιοριστεί στη γνώση και στην εμπειρία μιας, μόνο, πηγής. Δεν αρκεί, όμως, αυτή. Γι’ αυτό στο μάκρος της πνευματικής του εξέλιξης είναι βέβαιο, πως θα αντλήσει την αλήθεια και από τις δυο πηγές εκπαίδευσης.
Έτσι, όταν έρθει η ώρα, ο άνθρωπος οφείλει - το έχει ανάγκη - να διαλέξει το Δάσκαλό του. Ή να επιλέξει εκείνη τη Σχολή, η οποία παρέχει τα εχέγγυα της ικανής διαχείρισης της διδασκαλίας που του ταιριάζει.
Η ορθή επιλογή Δασκάλου αποτελεί την πρώτη, ιδιαίτερα σημαντική, δυσκολία και ένα από τα πρώτα εμπόδια που μπαίνουν στην πνευματική εξέλιξη του ανθρώπου. Το να αναγνωρίσεις το Δάσκαλο ανάμεσα στους πολλούς δασκάλους που συναντάς.
Είναι πολύ δύσκολο για τον άνθρωπο να διακρίνει στη Γη το Δάσκαλο. Γιατί έχει απομακρυνθεί πολύ από αυτό που συνδέει το Μαθητή με το Δάσκαλο: την Καρδιά!
Ο άνθρωπος, δυστυχώς, έρχεται στη γη και στηρίζει τη ζωή του στην ανεπάρκεια του μυαλού του. Αλλά, πώς μπορεί ένα ανθρώπινο μυαλό, που δεν έχει αναπτύξει την πληρότητα των δυνατοτήτων του, που δεν κατέχει σε ικανοποιητικό βαθμό γνώση, ούτε καν την επιστημονική, που η λειτουργία της μνήμης το προδίδει, που είναι γεμάτο από ενοχές, από ανασφάλειες, από συναίσθηση των αδυναμιών, από τις φοβίες και τις πλάνες του. Που ανακαλύπτει προβλήματα, τροφοδοτεί εμμονές και στερεοτυπίες, συνήθειες και αντανακλαστικές ενέργειες. Που σκιάζεται από προσκολλήσεις και προκαταλήψεις. Πώς μπορεί, αυτό το μυαλό να νοιώσει και να ακούσει την καρδιά και να αναγνωρίσει αυτόν, που εκείνη αναζητούσε και ουδέποτε θα πάψει να προσμένει: το Δάσκαλο;
Το μυαλό έχει λάβει μια εκπαίδευση σε μονοπάτια, τα οποία, συνήθως, απομακρύνουν από την πνευματική Αλήθεια. Παρόλα αυτά μας είναι απολύτως χρήσιμο, γιατί στηρίζει την προσωπικότητα στη ζωή μέσα στην ύλη και αποτελεί για το πνεύμα το παράθυρο θέασης και μελέτης του ορατού κόσμου.
Το μυαλό, όμως, υπακούει στη φωνή του ενστίκτου αυτοσυντήρησης και βασίζεται στη λογική του νόμου της χωριστικότητας των υλικών μορφών. Γι’ αυτό επιδιώκει την αύξηση του «Έχειν», χρησιμοποιεί τις ποσοτικές αξίες των αριθμών, ακολουθεί την πραγματικότητα των υλικών αισθήσεων και αγωνίζεται για το συμφέρον με τα δικά του μέτρα. Πάνω σ’ αυτή τη λογική και στις επιδράσεις του περιβάλλοντος μορφώνεται η προσωπικότητα.
Πώς, τώρα, ένα άτομο, θα καταφέρει να αποσπάσει την προσωπικότητά του από το περίφραγμα της διανοητικής του κατάστασης, στην οποία βρέθηκε; πώς θα αιτιολογήσει την αλτρουοποίηση της προσωπικότητας και γιατί να την υπαγάγει στις υποδείξεις της καρδιάς;
Επομένως, πώς, ο άνθρωπος θα μπορέσει με τη λογική του νου του, να αναγνωρίσει το Δάσκαλο;
Είναι και μια ακόμα δυσκολία για το μυαλό. Όσο ο Δάσκαλος είναι κάπου «μακριά», όσο ο Δάσκαλος είναι κάπου «επάνω», ο άνθρωπος δεν έχει κανένα λόγο να ανησυχεί και να αναρωτιέται για το είδος της αγάπης του και το βάθος της πίστης του.
Όμως, όταν φτάσει ο καιρός και ο Ουρανός αποφασίσει να πει και πάλι τον άνθρωπο «παιδί» Του και να τον προσκαλέσει για άλλη μια φορά, στην Οικογένειά του, όταν ο καιρός φτάσει κι ο Δάσκαλος έρθει, τότε ο άνθρωπος ξαφνιάζεται κι αρχίζει να αρνείται ακόμα πιο πολύ την καρδιά του, επειδή το μυαλό του τον οδηγεί να παραμείνει στη γη, στη γη αυτή που γνωρίζει.
Όταν ο Δάσκαλος λάβει σώμα, προκειμένου να φτάσει η φωνή του ακόμα πιο κοντά στα παιδιά του, τότε ο άνθρωπος δυσκολεύεται να τον δεχθεί, δυσκολεύεται να τον αναγνωρίσει και, συνήθως, τον αρνείται. Διότι αν τολμήσει να τον αποδεχθεί, οφείλει να τον σεβαστεί και να τον υπακούσει. Και κάτι τέτοιο θα σήμαινε μια αλλαγή στη νοοτροπία του. Μια αλλαγή και στις πρακτικές συμπεριφορές της ζωής του. Και αυτή η αλλαγή φαίνεται υπερβολικά μεγάλη, ίσως σκληρή και, τις περισσότερες φορές, ακατόρθωτη και αδύνατη.
Το μυαλό, απόλυτος άρχοντας του γήινου αυτού κόσμου, πώς μπορεί να δεχθεί τον Ουρανό, όταν για χάρη του θα πρέπει να αποποιηθεί την παντοδυναμία του, θα πρέπει να αναζωογονήσει την πίστη του, θα πρέπει να δεχθεί την αλαζονεία, την φιλοδοξία και τον εγωισμό του;
Πώς να δεχθεί το μυαλό το Δάσκαλο, όταν αναγνωρίζοντάς τον αποδέχεται την ατέλειά του και από εκείνη την ώρα οφείλει να υπηρετεί και όχι να άρχει;
Είναι εύκολο να αρνηθεί το μυαλό, αυτό που δεν μπορεί ή δεν θέλει να καταλάβει. Είναι εύκολο να αρνηθεί το μυαλό, να ακούσει την καρδιά. Και είναι ακόμα πιο εύκολο για το ανθρώπινο μυαλό, να συγκεντρώσει το υλικό που η αποθήκη της ανθρώπινης πλάνης έχει διαφυλάξει και με αυτό να κατασκευάσει το προφίλ του προσωπικού του Δασκάλου, του Δασκάλου του.
Με αυτόν, εξάλλου, τον τρόπο εύκολα ο άνθρωπος ξεφεύγει από τις τύψεις και τις ενοχές του.
Άρα από εκείνη τη στιγμή αρχίζουν οι δυσκολίες στις σχέσεις μυαλού και καρδιάς. Η θέση και η στάση του μυαλού έναντι της καρδιάς αποτελεί έναν αδιάκοπο αγώνα εναντίον της αυτονομίας της, έναν αγώνα υποδούλωσής της. Γιατί η καρδιά μεταφέρει τη φωνή του πνεύματος και εκφράζει μια άλλη, συνήθως, λογική και μια άλλη ηθική και μια άλλη αναγκαιότητα. Και μιλάει για μια άλλη δικαιοσύνη και μια άλλη ελευθερία και μια άλλη αίσθηση ευθύνης.
Αν το μυαλό καταφέρει, όπως, τις πιο πολλές φορές γίνεται, να υποτάξει την καρδιά, την εκπαιδεύει και τη χρησιμοποιεί, προκειμένου να ενισχύει τις δικές του συλλήψεις με συναισθηματική επένδυση των αποφάσεών του. Και η καρδιά παγώνει μέσα στην πάχνη του μυαλού.
Πάντοτε στην επιλογή του Δασκάλου παρεμβάλλεται και η παρουσία των ψευτοδιδασκάλων και των ψευδοπροφητών. Μίλησε και ο Χριστός γι’ αυτούς. Πάντα υπήρχαν και υπάρχουν και αποτελούν πρόσθετη δυσκολία στην αναγνώριση του αληθινού Δασκάλου. Ας μην ξεχνάμε τις ψευδοπροφητείες για το 2012 – όπως συνέβαινε και για παλιότερες παρόμοιες προειδοποιήσεις - και το φόβο που ενσταλάζουν στις ψυχές των ανθρώπων.
Πρέπει, όμως, να παραδεχτούμε ότι αυτοί αποκτούν ισχύ, όχι επειδή ξεγελούν την καρδιά, αλλά μόνο εξαιτίας μιας υπέρμετρης ανάγκης του μυαλού.
Διότι ένα μυαλό μπορεί να αποκτήσει λαθεμένες ιδέες, μια καρδιά, όμως, δεν μπορεί να έχει λανθασμένους χτύπους.
Είχα ένα Δάσκαλο, που ξεχείλιζε από αγάπη. Τον πλησίαζες και ένοιωθες να εισχωρείς σε ένα μαγικό ρευστό∙ κοίταγες τα παιδικά του μάτια και αλάφρωνε η καρδιά σου. Περπατούσε στο δρόμο και γέμιζε η περιοχή από ένα απαλό λευκορόζ χρώμα και από ένα άρωμα κρίνου. Μια μεγάλη αγκαλιά, ζεστασιά και ενθάρρυνση για τον καθένα που τον πλησίαζε, είτε για να θεραπευτεί από σωματική πάθηση, είτε για να βρει την ψυχική του γαλήνη, είτε για να επανέλθει στο κέντρο του «Είναι» του. Ήταν, το ένοιωθες, μια μεγάλη και ανοιχτή καρδιά για όλους. Το ίδιο όταν δίδασκε πως δεν υπάρχει άνθρωπος κακός, όπως και όταν προσευχόταν για την κάθαρση και την ενεργοποίηση των προσλήψεων, όπως και όταν συμβούλευε τους νεαρούς αγγέλους του, που επισκέπτονταν τα βράδια κακόφημα μπαρ για να σώσουν ψυχές, όπως και όταν σου μιλούσε για τις αδυναμίες σου, χωρίς να σε αποπαίρνει, χωρίς να σε τρομάζει, χωρίς να σε αποθαρρύνει. Σε άφηνε να καταλάβεις μόνος σου, αν ήσουν έτοιμος, ποια ήταν τα εμπόδια στην προσωπική σου εξέλιξη και να αποφασίσεις εσύ για τις αντιδράσεις σου.
Κοντά του ξεκούμπωναν και οι δικές μας καρδιές και διεκδικούσαν τη θέση τους απέναντι στο μυαλό. Κοντά του μαθαίναμε, πως σ’ αυτή τη Δημιουργία, ακόμα και τα δαιμόνια έχουν τη θέση τους και μπορούν και αυτά να αλλάξουν, να μεταμορφωθούν, αν τα καλύψει η δική μας αγάπη.
Και όλων, στο τέλος, η μοίρα είναι να βρεθούν, πάλι, στην αγκαλιά του Πατέρα – Δημιουργού.
Και είχα και ένα Ζεύγος-Δάσκαλο, που μου δίδαξαν, πως η δύναμη του ανθρώπου για τούτη τη ζωή είναι η Ελπίδα και η Πίστη και η Αγάπη. Η Αγάπη που εξαγνίζει το νου και μας κάνει δίκαιους, που γεμίζει με καλοσύνη την ψυχή και μας κάνει ωφέλιμους, που εγκαθιστά την εμπιστοσύνη στον εαυτό μας και τολμούμε να έχουμε και να εκφράζουμε τις δικές μας δημιουργικές πεποιθήσεις.
Τέτοιος είναι ο ρόλος του αληθινού Δασκάλου. Να συμβάλλει στις αλλαγές μας και όχι να συμμετέχει στην απληστία απόκτησης γνώσεων και άλλων γνώσεων.
Αυτόν τον Δάσκαλο δεν τον ανακαλύπτεις από τη φήμη που τον συνοδεύει, ούτε από τους τίτλους του, ούτε από τον αριθμό των μαθητών του∙ τον αναγνωρίζει ξαφνικά η καρδιά σου και ο κόσμος σου φωτίζεται.
Από τη Φύση παίρνουμε τους ακλόνητους νόμους, στους οποίους θα βασίσουμε τη γενική μας κατεύθυνση. Μέσω των Δασκάλων θα μας μεταδοθεί το προσαρμοσμένο στην εποχή μας σχέδιο του Ουρανού.
Μπορεί σε μια ενσάρκωση ο άνθρωπος να περιοριστεί στη γνώση και στην εμπειρία μιας, μόνο, πηγής. Δεν αρκεί, όμως, αυτή. Γι’ αυτό στο μάκρος της πνευματικής του εξέλιξης είναι βέβαιο, πως θα αντλήσει την αλήθεια και από τις δυο πηγές εκπαίδευσης.
Έτσι, όταν έρθει η ώρα, ο άνθρωπος οφείλει - το έχει ανάγκη - να διαλέξει το Δάσκαλό του. Ή να επιλέξει εκείνη τη Σχολή, η οποία παρέχει τα εχέγγυα της ικανής διαχείρισης της διδασκαλίας που του ταιριάζει.
Η ορθή επιλογή Δασκάλου αποτελεί την πρώτη, ιδιαίτερα σημαντική, δυσκολία και ένα από τα πρώτα εμπόδια που μπαίνουν στην πνευματική εξέλιξη του ανθρώπου. Το να αναγνωρίσεις το Δάσκαλο ανάμεσα στους πολλούς δασκάλους που συναντάς.
Είναι πολύ δύσκολο για τον άνθρωπο να διακρίνει στη Γη το Δάσκαλο. Γιατί έχει απομακρυνθεί πολύ από αυτό που συνδέει το Μαθητή με το Δάσκαλο: την Καρδιά!
Ο άνθρωπος, δυστυχώς, έρχεται στη γη και στηρίζει τη ζωή του στην ανεπάρκεια του μυαλού του. Αλλά, πώς μπορεί ένα ανθρώπινο μυαλό, που δεν έχει αναπτύξει την πληρότητα των δυνατοτήτων του, που δεν κατέχει σε ικανοποιητικό βαθμό γνώση, ούτε καν την επιστημονική, που η λειτουργία της μνήμης το προδίδει, που είναι γεμάτο από ενοχές, από ανασφάλειες, από συναίσθηση των αδυναμιών, από τις φοβίες και τις πλάνες του. Που ανακαλύπτει προβλήματα, τροφοδοτεί εμμονές και στερεοτυπίες, συνήθειες και αντανακλαστικές ενέργειες. Που σκιάζεται από προσκολλήσεις και προκαταλήψεις. Πώς μπορεί, αυτό το μυαλό να νοιώσει και να ακούσει την καρδιά και να αναγνωρίσει αυτόν, που εκείνη αναζητούσε και ουδέποτε θα πάψει να προσμένει: το Δάσκαλο;
Το μυαλό έχει λάβει μια εκπαίδευση σε μονοπάτια, τα οποία, συνήθως, απομακρύνουν από την πνευματική Αλήθεια. Παρόλα αυτά μας είναι απολύτως χρήσιμο, γιατί στηρίζει την προσωπικότητα στη ζωή μέσα στην ύλη και αποτελεί για το πνεύμα το παράθυρο θέασης και μελέτης του ορατού κόσμου.
Το μυαλό, όμως, υπακούει στη φωνή του ενστίκτου αυτοσυντήρησης και βασίζεται στη λογική του νόμου της χωριστικότητας των υλικών μορφών. Γι’ αυτό επιδιώκει την αύξηση του «Έχειν», χρησιμοποιεί τις ποσοτικές αξίες των αριθμών, ακολουθεί την πραγματικότητα των υλικών αισθήσεων και αγωνίζεται για το συμφέρον με τα δικά του μέτρα. Πάνω σ’ αυτή τη λογική και στις επιδράσεις του περιβάλλοντος μορφώνεται η προσωπικότητα.
Πώς, τώρα, ένα άτομο, θα καταφέρει να αποσπάσει την προσωπικότητά του από το περίφραγμα της διανοητικής του κατάστασης, στην οποία βρέθηκε; πώς θα αιτιολογήσει την αλτρουοποίηση της προσωπικότητας και γιατί να την υπαγάγει στις υποδείξεις της καρδιάς;
Επομένως, πώς, ο άνθρωπος θα μπορέσει με τη λογική του νου του, να αναγνωρίσει το Δάσκαλο;
Είναι και μια ακόμα δυσκολία για το μυαλό. Όσο ο Δάσκαλος είναι κάπου «μακριά», όσο ο Δάσκαλος είναι κάπου «επάνω», ο άνθρωπος δεν έχει κανένα λόγο να ανησυχεί και να αναρωτιέται για το είδος της αγάπης του και το βάθος της πίστης του.
Όμως, όταν φτάσει ο καιρός και ο Ουρανός αποφασίσει να πει και πάλι τον άνθρωπο «παιδί» Του και να τον προσκαλέσει για άλλη μια φορά, στην Οικογένειά του, όταν ο καιρός φτάσει κι ο Δάσκαλος έρθει, τότε ο άνθρωπος ξαφνιάζεται κι αρχίζει να αρνείται ακόμα πιο πολύ την καρδιά του, επειδή το μυαλό του τον οδηγεί να παραμείνει στη γη, στη γη αυτή που γνωρίζει.
Όταν ο Δάσκαλος λάβει σώμα, προκειμένου να φτάσει η φωνή του ακόμα πιο κοντά στα παιδιά του, τότε ο άνθρωπος δυσκολεύεται να τον δεχθεί, δυσκολεύεται να τον αναγνωρίσει και, συνήθως, τον αρνείται. Διότι αν τολμήσει να τον αποδεχθεί, οφείλει να τον σεβαστεί και να τον υπακούσει. Και κάτι τέτοιο θα σήμαινε μια αλλαγή στη νοοτροπία του. Μια αλλαγή και στις πρακτικές συμπεριφορές της ζωής του. Και αυτή η αλλαγή φαίνεται υπερβολικά μεγάλη, ίσως σκληρή και, τις περισσότερες φορές, ακατόρθωτη και αδύνατη.
Το μυαλό, απόλυτος άρχοντας του γήινου αυτού κόσμου, πώς μπορεί να δεχθεί τον Ουρανό, όταν για χάρη του θα πρέπει να αποποιηθεί την παντοδυναμία του, θα πρέπει να αναζωογονήσει την πίστη του, θα πρέπει να δεχθεί την αλαζονεία, την φιλοδοξία και τον εγωισμό του;
Πώς να δεχθεί το μυαλό το Δάσκαλο, όταν αναγνωρίζοντάς τον αποδέχεται την ατέλειά του και από εκείνη την ώρα οφείλει να υπηρετεί και όχι να άρχει;
Είναι εύκολο να αρνηθεί το μυαλό, αυτό που δεν μπορεί ή δεν θέλει να καταλάβει. Είναι εύκολο να αρνηθεί το μυαλό, να ακούσει την καρδιά. Και είναι ακόμα πιο εύκολο για το ανθρώπινο μυαλό, να συγκεντρώσει το υλικό που η αποθήκη της ανθρώπινης πλάνης έχει διαφυλάξει και με αυτό να κατασκευάσει το προφίλ του προσωπικού του Δασκάλου, του Δασκάλου του.
Με αυτόν, εξάλλου, τον τρόπο εύκολα ο άνθρωπος ξεφεύγει από τις τύψεις και τις ενοχές του.
Άρα από εκείνη τη στιγμή αρχίζουν οι δυσκολίες στις σχέσεις μυαλού και καρδιάς. Η θέση και η στάση του μυαλού έναντι της καρδιάς αποτελεί έναν αδιάκοπο αγώνα εναντίον της αυτονομίας της, έναν αγώνα υποδούλωσής της. Γιατί η καρδιά μεταφέρει τη φωνή του πνεύματος και εκφράζει μια άλλη, συνήθως, λογική και μια άλλη ηθική και μια άλλη αναγκαιότητα. Και μιλάει για μια άλλη δικαιοσύνη και μια άλλη ελευθερία και μια άλλη αίσθηση ευθύνης.
Αν το μυαλό καταφέρει, όπως, τις πιο πολλές φορές γίνεται, να υποτάξει την καρδιά, την εκπαιδεύει και τη χρησιμοποιεί, προκειμένου να ενισχύει τις δικές του συλλήψεις με συναισθηματική επένδυση των αποφάσεών του. Και η καρδιά παγώνει μέσα στην πάχνη του μυαλού.
Πάντοτε στην επιλογή του Δασκάλου παρεμβάλλεται και η παρουσία των ψευτοδιδασκάλων και των ψευδοπροφητών. Μίλησε και ο Χριστός γι’ αυτούς. Πάντα υπήρχαν και υπάρχουν και αποτελούν πρόσθετη δυσκολία στην αναγνώριση του αληθινού Δασκάλου. Ας μην ξεχνάμε τις ψευδοπροφητείες για το 2012 – όπως συνέβαινε και για παλιότερες παρόμοιες προειδοποιήσεις - και το φόβο που ενσταλάζουν στις ψυχές των ανθρώπων.
Πρέπει, όμως, να παραδεχτούμε ότι αυτοί αποκτούν ισχύ, όχι επειδή ξεγελούν την καρδιά, αλλά μόνο εξαιτίας μιας υπέρμετρης ανάγκης του μυαλού.
Διότι ένα μυαλό μπορεί να αποκτήσει λαθεμένες ιδέες, μια καρδιά, όμως, δεν μπορεί να έχει λανθασμένους χτύπους.
Είχα ένα Δάσκαλο, που ξεχείλιζε από αγάπη. Τον πλησίαζες και ένοιωθες να εισχωρείς σε ένα μαγικό ρευστό∙ κοίταγες τα παιδικά του μάτια και αλάφρωνε η καρδιά σου. Περπατούσε στο δρόμο και γέμιζε η περιοχή από ένα απαλό λευκορόζ χρώμα και από ένα άρωμα κρίνου. Μια μεγάλη αγκαλιά, ζεστασιά και ενθάρρυνση για τον καθένα που τον πλησίαζε, είτε για να θεραπευτεί από σωματική πάθηση, είτε για να βρει την ψυχική του γαλήνη, είτε για να επανέλθει στο κέντρο του «Είναι» του. Ήταν, το ένοιωθες, μια μεγάλη και ανοιχτή καρδιά για όλους. Το ίδιο όταν δίδασκε πως δεν υπάρχει άνθρωπος κακός, όπως και όταν προσευχόταν για την κάθαρση και την ενεργοποίηση των προσλήψεων, όπως και όταν συμβούλευε τους νεαρούς αγγέλους του, που επισκέπτονταν τα βράδια κακόφημα μπαρ για να σώσουν ψυχές, όπως και όταν σου μιλούσε για τις αδυναμίες σου, χωρίς να σε αποπαίρνει, χωρίς να σε τρομάζει, χωρίς να σε αποθαρρύνει. Σε άφηνε να καταλάβεις μόνος σου, αν ήσουν έτοιμος, ποια ήταν τα εμπόδια στην προσωπική σου εξέλιξη και να αποφασίσεις εσύ για τις αντιδράσεις σου.
Κοντά του ξεκούμπωναν και οι δικές μας καρδιές και διεκδικούσαν τη θέση τους απέναντι στο μυαλό. Κοντά του μαθαίναμε, πως σ’ αυτή τη Δημιουργία, ακόμα και τα δαιμόνια έχουν τη θέση τους και μπορούν και αυτά να αλλάξουν, να μεταμορφωθούν, αν τα καλύψει η δική μας αγάπη.
Και όλων, στο τέλος, η μοίρα είναι να βρεθούν, πάλι, στην αγκαλιά του Πατέρα – Δημιουργού.
Και είχα και ένα Ζεύγος-Δάσκαλο, που μου δίδαξαν, πως η δύναμη του ανθρώπου για τούτη τη ζωή είναι η Ελπίδα και η Πίστη και η Αγάπη. Η Αγάπη που εξαγνίζει το νου και μας κάνει δίκαιους, που γεμίζει με καλοσύνη την ψυχή και μας κάνει ωφέλιμους, που εγκαθιστά την εμπιστοσύνη στον εαυτό μας και τολμούμε να έχουμε και να εκφράζουμε τις δικές μας δημιουργικές πεποιθήσεις.
Τέτοιος είναι ο ρόλος του αληθινού Δασκάλου. Να συμβάλλει στις αλλαγές μας και όχι να συμμετέχει στην απληστία απόκτησης γνώσεων και άλλων γνώσεων.
Αυτόν τον Δάσκαλο δεν τον ανακαλύπτεις από τη φήμη που τον συνοδεύει, ούτε από τους τίτλους του, ούτε από τον αριθμό των μαθητών του∙ τον αναγνωρίζει ξαφνικά η καρδιά σου και ο κόσμος σου φωτίζεται.
Πέμπτη 18 Φεβρουαρίου 2010
ο μέγας Διδάσκαλος
Στην προηγούμενη ανάρτηση αναφερθήκαμε στον κόσμο του Δεύτερου Ουρανού, όπου ο κάτοικος σπουδάζει, πλέον, τη Γνώση της συμπαντικής Αλήθειας, του ορατού και αόρατου κόσμου.
Είναι για να του δοθεί η ευκαιρία, να αναδιαμορφώσει τον πίνακα των ηθικών του αξιών και να προσπαθήσει, να τον εφαρμόσει στη ζωή του. Έτσι θα εξελίσσεται ως «Είναι» και θα κινείται συνειδησιακά προς την κατεύθυνση του τέλους της προσωπικής του διαδρομής.
Μιλήσαμε και για τις σχολές που υπάρχουν μέσα στην κοινωνία των ανθρώπων. Ιδιαίτερα για τη μεγάλη δυσκολία να επιλέξεις ανάμεσά τους την καταλληλότερη σχολή για σένα, να αναγνωρίσεις το Δάσκαλό σου.
Ευτυχώς, που δεν υφίστανται μόνο αυτές οι σχολές!
Ας πάμε λίγο πιο πίσω.
Μέσα στο ορατό και στο αόρατο Σύμπαν υπάρχουν και λειτουργούν δυο τύποι όντων, δύο γραμμές ιεραρχίας, ή δύο κατηγορίες εργατών του Δημιουργού.
Από τη μια πλευρά υπάρχει η Λογοϊκή γραμμή, δηλαδή η ιεραρχία των όντων-πνευμάτων, που παρουσιάζουν ένα Εγώ. Αυτοί κατέχουν αυτο-επιγνωσιακή συνείδηση. Είναι οι άνθρωποι και οι πρόγονοί τους.
Από την άλλη πλευρά υπάρχουν οι τάξεις των όντων, που δεν χαρακτηρίζονται από εγωική συνείδηση. Είναι η γραμμή ροής των αγγελικών τάξεων και των πνευμάτων της Φύσης, που συνιστούν την Αγιο-Πνευματική γραμμή∙ έτσι, επίσης, ονομάζεται. Τα πνεύματα αυτής της δεύτερης γραμμής αποτελούν τους πιστούς και αφοσιωμένους εργάτες, οι οποίοι υλοποιούν τη Σύλληψη του Δημιουργού, χωρίς καμιά παρέκκλιση από το Νόμο Του.
Δημιούργησαν, με αυτό τον τρόπο, το περιβάλλον του ανθρώπου, το οποίο και το συντηρούν και το εξελίσσουν. Πρόκειται για το ορυκτό, το φυτικό και το ζωικό βασίλειο, που συναποτελούν τη φυσική Δημιουργία, μαζί τους, δε και το φυσικό περίβλημα του ανθρώπινου πνεύματος.
Η Δημιουργία, οποία μας περιβάλλει, είναι αποτέλεσμα μεταφοράς και αποτύπωσης στο ορατό επίπεδο μιας Θείας Σύλληψης.
Είναι μια διαρκής έκθεση των καλλιτεχνικών έργων ενός Δημιουργού. Μέσω, δε, των έργων αυτής της έκθεσης, ένας προσεχτικός επισκέπτης μπορεί να αντιληφθεί τη σύλληψη, που πρωτοστάτησε στην παραγωγή αυτών των έργων και, ουσιαστικά, μπορεί να «επικοινωνήσει» με το πνεύμα του Καλλιτέχνη.
Ο άνθρωπος ανήκει στα πνεύματα της πρώτης γραμμής, που είναι προικισμένα με ατομική Βούληση και επέλεξαν να εγωποιηθούν μετά από μια μεγάλη παρέκκλιση από το Νόμο του Δημιουργού και μια μακρά περιπλάνηση σε άνυδρους τόπους.
Η Φυσική Δημιουργία αποτελεί για τον άνθρωπο την τελειότερη Σχολή, στην οποία μπορεί να φοιτήσει ως επισκέπτης-θεατής, προκειμένου να σπουδάσει την Αλήθεια, που παρήγαγε αυτά τα έργα και να σχεδιάσει τα επόμενα βήματα της πνευματικής του εξέλιξης.
Είναι βέβαιο, ότι μέσα στο μακρό μήκος της πνευματικής του εξέλιξης ο κάθε άνθρωπος, κάποτε θα φοιτήσει και σε αυτή τη σχολή.
Μόνο, που για να αποσπάσει ένας άνθρωπος τη «διδασκαλία», την οποίαν αυτή η «σχολή» περιέχει στις βιβλιοθήκες της, πρέπει να την πλησιάσει με κάποια ειδική προετοιμασία.
Πρέπει να είναι παρατηρητικός, αγνός, ελεύθερος και απλός.
Λέξεις με ειδικό περιεχόμενο, που όμως δεν είναι του παρόντος.
Το μόνο που μπορεί, τώρα, να ειπωθεί ως γενικότητα, είναι, ότι πρώτα απ’ όλα πρέπει να προσεγγίσει τη Φυσική Δημιουργία με Αγάπη. Το ξέρουμε όλοι, φαντάζομαι, ότι δεν γνωρίζεις κάποιον ή κάτι, αν δεν τον, αν δεν το έχεις αγαπήσει. Αυτό είναι και το κλειδί της επιτυχίας για την εισδοχή του ανθρώπου στο σχολείο της Φύσης
Και πρέπει ο μαθητευόμενος άνθρωπος να έχει υπόψη του, πως ψάχνει να βρει αναλογίες και όχι ταυτότητες. Έστω τις αναλογίες, ότι τα ορατά είναι όμοια με τα αόρατα, η τις αναλογίες μεταξύ μικρόκοσμου και μακρόκοσμου.
Πρέπει, δε, επίσης, να γνωρίζει, πως τα πάντα μέσα στη φυσική δημιουργία βρίσκονται σε διαρκή κίνηση, μεταλλαγή και εξέλιξη, ενώ στη σύλληψη του Δημιουργού είναι από την αρχή τελειωμένα.
Όλοι μπορούν να φοιτήσουν στη σχολή της Φύσης, ευκολότερα, όμως, εκείνοι, που οι συνθήκες της ζωής, τους έχουν κιόλας κοντά στη φύση, μέσα από μια σχέση όχι μόνο συμφέροντος και εκμετάλλευσης, αλλά σχέση απρόσωπης αγάπης και προσωπικής ευθύνης.
Το παράδειγμα των βιο-καλλιεργητών είναι χαρακτηριστικό μιας τέτοιας σχέσης αρμονίας και σεβασμού μεταξύ του ανθρώπου και της Δημιουργίας.
Μέσα από μια αληθινή σχέση διαρκούς εξωτερικής και εσωτερικής καλλιέργειας, με φροντίδα για τον άνθρωπο, φροντίδα για τη φύση και δίκαιη κατανομή πόρων ανάμεσα σε όλες τις κοινότητες ανθρώπινες και μη (permaculture).
Σε κάποιες οικο-κοινότητες η κατάσταση αυτή αποτελεί καθεστώς συμβίωσης. Εκεί ο άνθρωπος εξελίσσεται πνευματικά συνεργαζόμενος με τη φύση.
Εκείνοι που πονούν για τη φύση και για τα πλάσματά της έχουν ανοιχτό το κανάλι επικοινωνίας με τη Σοφία του Δημιουργού και την Αλήθεια των Συμπαντικών νόμων.
Είτε είναι γεω-πόνοι, είτε κτηνοτρόφοι∙ είτε θεραπευτές, είτε αγρότες∙ είτε αστρονόμοι, είτε δάσκαλοι, είτε ερευνητές, είτε νοσοκόμοι∙ στον πόλεμο ή στην καταστροφή∙ στη φτώχια ή στην αναγκαστική μετανάστευση.
Είτε καθοδηγούν από μακριά τις ψυχές σε ομαδικά καταστροφικά γεγονότα, είτε είναι παρόντες στο γονεϊκό τους καθήκον. Αλήθεια, πόσοι, άραγε από τους γονείς κατάφεραν, να αποφοιτήσουν από τη σχολή των παιδιών, που τους εμπιστεύτηκε ο Δημιουργός, με καλό βαθμό;
Όποιοι πασχίζουν μαζί με τα πλάσματα του Δημιουργού, για να προστατέψουν την υγεία ενός πληγωμένου κύκνου, ή μιας τραυματισμένης αρκούδας, ενός ανάπηρου παιδιού, η ενός ανήμπορου ηλικιωμένου, ενός καταπλακωμένου από την κατάρρευση κτιρίου, ή ενός σκύλου που τον παρασύρουν τα νερά.
Και πόσες άλλες ευκαιρίες πόνου, ή απώλειας, που μπορούν να διευρύνουν τη συνειδητότητα των ανθρώπων και, επομένως, να οδηγήσουν σε πνευματική εξέλιξη.
Να, οι άπειρες σχολές και οι καθημερινές ευκαιρίες, προκειμένου να εξελιχθεί ο άνθρωπος πνευματικά.
Εδώ - και σε αυτές τις σχολές - οικοδομούνται οι ψυχές και απελευθερώνεται το πνεύμα.
Και είναι εύκολη η εφαρμογή της Διδασκαλίας χωρίς όνομα, επειδή ο δάσκαλος είναι η Φύση με τα πλάσματά της.
Από μόνη της η Φύση είναι αποτέλεσμα εφαρμογής της πνευματικής σύλληψης του Δημιουργού, είναι και για τον μαθητή η εικόνα της εφαρμογής του πνευματικού σχεδίου, είναι και για τον άνθρωπο πεδίο εφαρμογής .
Αν ο άνθρωπος, όσο ζει μέσα στο υλικό του σώμα, δεν μπορέσει να έρθει σε επαφή και να συνεργαστεί με το μοντέλο εξέλιξης, που του παρέχει η φυσική Δημιουργία, ούτε μέσα του θα καταφέρει εύκολα να ανακαλύψει τον ίδιο του τον Εαυτό.
Σε κάθε ενσάρκωση θα σχηματίζεται μια ακόμα τρύπα στο αχανές του χωρόχρονου.
Αλλά ας μείνει το αισιόδοξο μήνυμα από τον ψαλμό: πού πορευθώ από του Πνεύματός Σου και από του Προσώπου Σου πού φύγω;.....και, γαρ, εκεί η Χειρ Σου οδηγήσει με και καθέξει με η Δεξιά Σου!
Είναι για να του δοθεί η ευκαιρία, να αναδιαμορφώσει τον πίνακα των ηθικών του αξιών και να προσπαθήσει, να τον εφαρμόσει στη ζωή του. Έτσι θα εξελίσσεται ως «Είναι» και θα κινείται συνειδησιακά προς την κατεύθυνση του τέλους της προσωπικής του διαδρομής.
Μιλήσαμε και για τις σχολές που υπάρχουν μέσα στην κοινωνία των ανθρώπων. Ιδιαίτερα για τη μεγάλη δυσκολία να επιλέξεις ανάμεσά τους την καταλληλότερη σχολή για σένα, να αναγνωρίσεις το Δάσκαλό σου.
Ευτυχώς, που δεν υφίστανται μόνο αυτές οι σχολές!
Ας πάμε λίγο πιο πίσω.
Μέσα στο ορατό και στο αόρατο Σύμπαν υπάρχουν και λειτουργούν δυο τύποι όντων, δύο γραμμές ιεραρχίας, ή δύο κατηγορίες εργατών του Δημιουργού.
Από τη μια πλευρά υπάρχει η Λογοϊκή γραμμή, δηλαδή η ιεραρχία των όντων-πνευμάτων, που παρουσιάζουν ένα Εγώ. Αυτοί κατέχουν αυτο-επιγνωσιακή συνείδηση. Είναι οι άνθρωποι και οι πρόγονοί τους.
Από την άλλη πλευρά υπάρχουν οι τάξεις των όντων, που δεν χαρακτηρίζονται από εγωική συνείδηση. Είναι η γραμμή ροής των αγγελικών τάξεων και των πνευμάτων της Φύσης, που συνιστούν την Αγιο-Πνευματική γραμμή∙ έτσι, επίσης, ονομάζεται. Τα πνεύματα αυτής της δεύτερης γραμμής αποτελούν τους πιστούς και αφοσιωμένους εργάτες, οι οποίοι υλοποιούν τη Σύλληψη του Δημιουργού, χωρίς καμιά παρέκκλιση από το Νόμο Του.
Δημιούργησαν, με αυτό τον τρόπο, το περιβάλλον του ανθρώπου, το οποίο και το συντηρούν και το εξελίσσουν. Πρόκειται για το ορυκτό, το φυτικό και το ζωικό βασίλειο, που συναποτελούν τη φυσική Δημιουργία, μαζί τους, δε και το φυσικό περίβλημα του ανθρώπινου πνεύματος.
Η Δημιουργία, οποία μας περιβάλλει, είναι αποτέλεσμα μεταφοράς και αποτύπωσης στο ορατό επίπεδο μιας Θείας Σύλληψης.
Είναι μια διαρκής έκθεση των καλλιτεχνικών έργων ενός Δημιουργού. Μέσω, δε, των έργων αυτής της έκθεσης, ένας προσεχτικός επισκέπτης μπορεί να αντιληφθεί τη σύλληψη, που πρωτοστάτησε στην παραγωγή αυτών των έργων και, ουσιαστικά, μπορεί να «επικοινωνήσει» με το πνεύμα του Καλλιτέχνη.
Ο άνθρωπος ανήκει στα πνεύματα της πρώτης γραμμής, που είναι προικισμένα με ατομική Βούληση και επέλεξαν να εγωποιηθούν μετά από μια μεγάλη παρέκκλιση από το Νόμο του Δημιουργού και μια μακρά περιπλάνηση σε άνυδρους τόπους.
Η Φυσική Δημιουργία αποτελεί για τον άνθρωπο την τελειότερη Σχολή, στην οποία μπορεί να φοιτήσει ως επισκέπτης-θεατής, προκειμένου να σπουδάσει την Αλήθεια, που παρήγαγε αυτά τα έργα και να σχεδιάσει τα επόμενα βήματα της πνευματικής του εξέλιξης.
Είναι βέβαιο, ότι μέσα στο μακρό μήκος της πνευματικής του εξέλιξης ο κάθε άνθρωπος, κάποτε θα φοιτήσει και σε αυτή τη σχολή.
Μόνο, που για να αποσπάσει ένας άνθρωπος τη «διδασκαλία», την οποίαν αυτή η «σχολή» περιέχει στις βιβλιοθήκες της, πρέπει να την πλησιάσει με κάποια ειδική προετοιμασία.
Πρέπει να είναι παρατηρητικός, αγνός, ελεύθερος και απλός.
Λέξεις με ειδικό περιεχόμενο, που όμως δεν είναι του παρόντος.
Το μόνο που μπορεί, τώρα, να ειπωθεί ως γενικότητα, είναι, ότι πρώτα απ’ όλα πρέπει να προσεγγίσει τη Φυσική Δημιουργία με Αγάπη. Το ξέρουμε όλοι, φαντάζομαι, ότι δεν γνωρίζεις κάποιον ή κάτι, αν δεν τον, αν δεν το έχεις αγαπήσει. Αυτό είναι και το κλειδί της επιτυχίας για την εισδοχή του ανθρώπου στο σχολείο της Φύσης
Και πρέπει ο μαθητευόμενος άνθρωπος να έχει υπόψη του, πως ψάχνει να βρει αναλογίες και όχι ταυτότητες. Έστω τις αναλογίες, ότι τα ορατά είναι όμοια με τα αόρατα, η τις αναλογίες μεταξύ μικρόκοσμου και μακρόκοσμου.
Πρέπει, δε, επίσης, να γνωρίζει, πως τα πάντα μέσα στη φυσική δημιουργία βρίσκονται σε διαρκή κίνηση, μεταλλαγή και εξέλιξη, ενώ στη σύλληψη του Δημιουργού είναι από την αρχή τελειωμένα.
Όλοι μπορούν να φοιτήσουν στη σχολή της Φύσης, ευκολότερα, όμως, εκείνοι, που οι συνθήκες της ζωής, τους έχουν κιόλας κοντά στη φύση, μέσα από μια σχέση όχι μόνο συμφέροντος και εκμετάλλευσης, αλλά σχέση απρόσωπης αγάπης και προσωπικής ευθύνης.
Το παράδειγμα των βιο-καλλιεργητών είναι χαρακτηριστικό μιας τέτοιας σχέσης αρμονίας και σεβασμού μεταξύ του ανθρώπου και της Δημιουργίας.
Μέσα από μια αληθινή σχέση διαρκούς εξωτερικής και εσωτερικής καλλιέργειας, με φροντίδα για τον άνθρωπο, φροντίδα για τη φύση και δίκαιη κατανομή πόρων ανάμεσα σε όλες τις κοινότητες ανθρώπινες και μη (permaculture).
Σε κάποιες οικο-κοινότητες η κατάσταση αυτή αποτελεί καθεστώς συμβίωσης. Εκεί ο άνθρωπος εξελίσσεται πνευματικά συνεργαζόμενος με τη φύση.
Εκείνοι που πονούν για τη φύση και για τα πλάσματά της έχουν ανοιχτό το κανάλι επικοινωνίας με τη Σοφία του Δημιουργού και την Αλήθεια των Συμπαντικών νόμων.
Είτε είναι γεω-πόνοι, είτε κτηνοτρόφοι∙ είτε θεραπευτές, είτε αγρότες∙ είτε αστρονόμοι, είτε δάσκαλοι, είτε ερευνητές, είτε νοσοκόμοι∙ στον πόλεμο ή στην καταστροφή∙ στη φτώχια ή στην αναγκαστική μετανάστευση.
Είτε καθοδηγούν από μακριά τις ψυχές σε ομαδικά καταστροφικά γεγονότα, είτε είναι παρόντες στο γονεϊκό τους καθήκον. Αλήθεια, πόσοι, άραγε από τους γονείς κατάφεραν, να αποφοιτήσουν από τη σχολή των παιδιών, που τους εμπιστεύτηκε ο Δημιουργός, με καλό βαθμό;
Όποιοι πασχίζουν μαζί με τα πλάσματα του Δημιουργού, για να προστατέψουν την υγεία ενός πληγωμένου κύκνου, ή μιας τραυματισμένης αρκούδας, ενός ανάπηρου παιδιού, η ενός ανήμπορου ηλικιωμένου, ενός καταπλακωμένου από την κατάρρευση κτιρίου, ή ενός σκύλου που τον παρασύρουν τα νερά.
Και πόσες άλλες ευκαιρίες πόνου, ή απώλειας, που μπορούν να διευρύνουν τη συνειδητότητα των ανθρώπων και, επομένως, να οδηγήσουν σε πνευματική εξέλιξη.
Να, οι άπειρες σχολές και οι καθημερινές ευκαιρίες, προκειμένου να εξελιχθεί ο άνθρωπος πνευματικά.
Εδώ - και σε αυτές τις σχολές - οικοδομούνται οι ψυχές και απελευθερώνεται το πνεύμα.
Και είναι εύκολη η εφαρμογή της Διδασκαλίας χωρίς όνομα, επειδή ο δάσκαλος είναι η Φύση με τα πλάσματά της.
Από μόνη της η Φύση είναι αποτέλεσμα εφαρμογής της πνευματικής σύλληψης του Δημιουργού, είναι και για τον μαθητή η εικόνα της εφαρμογής του πνευματικού σχεδίου, είναι και για τον άνθρωπο πεδίο εφαρμογής .
Αν ο άνθρωπος, όσο ζει μέσα στο υλικό του σώμα, δεν μπορέσει να έρθει σε επαφή και να συνεργαστεί με το μοντέλο εξέλιξης, που του παρέχει η φυσική Δημιουργία, ούτε μέσα του θα καταφέρει εύκολα να ανακαλύψει τον ίδιο του τον Εαυτό.
Σε κάθε ενσάρκωση θα σχηματίζεται μια ακόμα τρύπα στο αχανές του χωρόχρονου.
Αλλά ας μείνει το αισιόδοξο μήνυμα από τον ψαλμό: πού πορευθώ από του Πνεύματός Σου και από του Προσώπου Σου πού φύγω;.....και, γαρ, εκεί η Χειρ Σου οδηγήσει με και καθέξει με η Δεξιά Σου!
Σάββατο 13 Φεβρουαρίου 2010
σε αναζήτηση του Δασκάλου
…Δεν είναι μόνο να βγεις από τη φυλακή, πρέπει να βρεις και σκοπό ζωής. Δεν είναι μόνο να γεννηθείς, πρέπει και να σπουδάσεις, να μορφωθείς, για να βρεις το δρόμο της ζωής σου, να ορθοποδήσεις.
Και πρώτα-πρώτα πρέπει να μάθει ο καθένας ποιος είναι. Ποιος είναι αυτός που επαναστάτησε και αποκήρυξε την προηγούμενη ζωή της ψευδαίσθησης και έπειτα, Γιατί;
Μέχρι τώρα, σκέφτεται, η εκπαίδευση που με υποχρέωσαν να παρακολουθήσω, τίποτε δεν μου πρόσφερε σε σχέση με την ουσία της ίδιας μου της ύπαρξης. Το πολύ – πολύ με κάποιο επιστημονικό πτυχίο θα μπορώ να επιβιώνω. Αλλά Πώς και Γιατί να ζω κανένας δεν μου το δίδαξε.
Όλες οι Επαναστάσεις, όλοι οι επαναστάτες παρορμήθηκαν από κάποια φιλοσοφική θέση και στήριξαν την πράξη τους σε κάποιο θεωρητικό υπόβαθρο.
Εγώ, πού πατάω; Τι θα δηλώνω σαν προσωπικότητα;
Ναι, τώρα υπάρχω∙ αλλά ποιος θα είναι ο επόμενος σκοπός της ύπαρξής μου;
Πρέπει να μάθω, να γνωρίσω τον εαυτό μου. Εδώ και τώρα σ’ αυτόν τον καινούργιο κόσμο που έφτασα, είναι η ώρα να στήσω όρθια την ύπαρξή μου. Να πάρω απαντήσεις.
- Ποιος, γιατί και πώς; Ένα τριπλό αγωνιώδες ερώτημα.
- Ο Δάσκαλος! Οι σχολές!
Και η ΠΡΩΤΗ ΔΥΣΚΟΛΙΑ: υπάρχουν δάσκαλοι και δάσκαλοι, σχολές και σχολές. Ποιος από όλους, ποια από όλες;
Και πρώτα: πώς ιδρύεται μια σχολή εσωτερική;
Εκείνο που γνωρίζουμε είναι ότι την ιδρύει ένας κύκλος όντων του ουράνιου κόσμου, για να βοηθηθεί η ανθρωπότητα, προκειμένου να υπερβεί μια τρέχουσα τοπική ή γενική συνθήκη καθυστέρησης της πνευματικής της εξέλιξης. Το/τα ένσαρκα ανθρώπινα όντα, που θα αναλάβουν την εκτέλεση του συγκεκριμένου έργου, παραλαμβάνουν την κατάλληλη διδασκαλία και οργανώνουν έναν σχετικό όμιλο (Σχολή) ανθρώπων. Μεταδίδεται η διδασκαλία και επιχειρείται η εφαρμογή της με την καθοδήγηση και την προστασία του ουράνιου κύκλου.
Όταν, πλέον, δεν υφίσταται ο λόγος ίδρυσης της Σχολής, ο ουράνιος κύκλος αποσύρεται και ο γήινος πρέπει να διακόψει τη δραστηριότητά του. Αν συνεχίζει, μάλλον αποπροσανατολίζει ψυχές που ψάχνουν τον Δάσκαλο, παρά προσφέρουν έργο θετικό στην πνευματική εξέλιξη.
Εάν δεν έχουν γίνει έτσι τα πράγματα, αλλά η ίδρυση μιας σχολής οφείλεται σε ανθρώπινη πρωτοβουλία, ή παρατείνεται μετά το κλείσιμο του Άνω κύκλου, τότε, πλέον, η σχολή(;) αποτελεί ανθρώπινο αυτοσχεδιασμό, συνήθως υστερόβουλο και δεν καθοδηγείται από την ουράνια Ιεραρχία, ούτε προστατεύεται από αυτήν∙ είναι νεκρή. Τότε όλες οι συμπαντικές αρχές που καθιερώνουν το έργο επιφώτισης της ανθρωπότητας, ανατρέπονται. Το συμφέρον – όχι το πνευματικό - θα διέπει τις σχέσεις μεταξύ σχολής και μελών, ενώ ο αποπροσανατολισμός των μελών από τον πνευματικό τους δρόμο θα είναι βέβαιος.
Παρατηρούμε, επομένως, στις μέρες μας ποικιλία σχολών.
Σχολές ζωντανές, διαρκούς επικοινωνίας με τους αόρατους δασκάλους και ουράνιους φίλους, με συνεχή έμπνευση, καθοδήγηση και προστασία. Και σχολές νεκρές, είτε αποκομμένες, πια, από την πνευματική πηγή τους, είτε ανθρώπινες επινοήσεις και αυτοσχεδιασμοί, χωρίς κορμό διδασκαλίας.
Σχολές αυστηρού τύπου με όρους, κανόνες, δογματικές προϋποθέσεις και δεκάλογους.
Σχολές ελευθερίας και σεβασμού του μαθητή, αλλά και σχολές άσκησης εξουσίας πάνω στο μαθητή.
Σχολές κοινωνίας της αγάπης και της ελπίδας και σχολές εκφοβισμού και απειλών και τιμωρίας και κανόνων.
Σχολές με ανιδιοτελή προσφορά και προσφορά ανιδιοτέλειας∙ και άλλες όπου η Αλήθεια πουλιέται ακριβά, μη και δεν την εκτιμήσεις.
Σχολές που φέρνουν τη γοητεία της παλαιότητας αιώνων, χωρίς, όμως, καμιά επαφή με την τωρινή πραγματικότητα της ανθρωπότητας και σχολές όπου ο Δάσκαλος μιλάει ακόμα ο ίδιος.
Σχολές της ηθικής της Βούλησης, ελεύθερης επιλογής και απόφασης και σχολές που να επιβάλλεται στη βούληση των μαθητών μια συγκεκριμένη ηθική, η δική τους ηθική.
Σχολές καρδιάς και σχολές μυαλού.
Σχολές της προσευχής και της ευλογίας και άλλες του αφορισμού και της κατάρας.
Σχολές που τσιγκουνεύονται τη μετάδοσης της πνευματικής παρακαταθήκης και σχολές άμεσης ανταπόκρισης στο αίτημα του ατόμου.
Σχολές ομαδικής διδασκαλίας, όπου πρέπει το άτομο να προσαρμοστεί στην ομάδα και παρουσία βαθμών και σχολές διάκρισης και προσαρμογής στην ιδιαιτερότητα του προσώπου, όπου προσαρμόζεται η εκπαίδευση στο άτομο.
Σχολές που επαίρονται για τον αριθμό των μαθητών και σχολές που χαίρονται για την ποιότητά τους.
Μπαίνω, εγγράφομαι, εντάσσομαι, ή προσχωρώ, γίνομαι δεκτός, ή μυούμαι σε κάποια σχολή.
Τι θα βρω; τι θα συναντήσω; τι θα μάθω; που θα με οδηγήσει; τι με περιμένει;
Υπάρχει πολλές φορές και η καχυποψία, είτε από προηγούμενες αποτυχημένες επιλογές, είτε επειδή έχει επικρατήσει στην κοινή γνώμη, ότι όλοι κοιτάζουν το συμφέρον τους.
Αλλού ο νεοεισερχόμενος αντιμετωπίζει διάχυτη ατμόσφαιρα μυστικότητας συνδεδεμένη με τους «βαθμούς» και αλλού του παρέχεται ένα πανόραμα, έστω αδρό, ολόκληρης της εκπαίδευσης, σαν πλαίσιο της όλης προόδου.
Εάν υπάρχει το πανόραμα της προβλεπόμενης διαδρομής για ενημέρωση του καθενός, τότε ξεκινάει σε μια σχολή με μία εγγύηση.
Αν το πανόραμα κρύβεται πίσω από μισόλογα (είναι πολύ ενωρίς, γιατί τόση βιασύνη; ξέρεις πότε τα έμαθα εγώ; να δούμε τι θα πουν και οι επάνω κλπ.), αν προβάλλονται χρονικά όρια, βαθμοί, εγκρίσεις και τέτοια, τότε χρειάζεται πολύ προσοχή. Ή όλο το σύστημα της σχολής είναι εκτός πνευματικής γραμμής, ή αυτοί που διευθύνουν έχουν σοβαρές αδυναμίες.
Από το παρελθόν, όπου είχαν δημιουργηθεί σχολές, λέγεται, ότι έπρεπε να υφίστανται και να λειτουργούν τρεις όροι, απαραίτητοι καταρχήν για την εγκυρότητα της σχολής: 1) οι παλιότεροι έχουν και εκφράζουν σεβασμό προς τους νεώτερους σε πνευματική ηλικία, 2) υφίσταται και συνιστάται κάποιος «τύπος» επικοινωνίας των μελών του γήινου κύκλου - σαν προσευχή - με τα όντα του αόρατου κόσμου, τα οποία εποπτεύουν, καθοδηγούν και προστατεύουν τα μέλη της οργάνωσης και 3) δεν υπάρχει καμιά υποχρέωση τακτικής καταβολής χρημάτων, ή άλλου αντίτιμου των μελών προς τη σχολή.
Αν δεν υπάρχουν κατ’ ελάχιστο αυτοί οι τρεις όροι, αυτό σημαίνει, ότι ο Δάσκαλος έχει φύγει προ πολλού και ενδεχομένως και ο ουράνιος κύκλος έχει αποσυρθεί. Οπότε και η διδασκαλία εξαρτάται από τις διαθέσεις, τις προθέσεις και τις ικανότητες του επικεφαλής. Πρόκειται, δηλαδή, για ανθρώπινο κατασκεύασμα.
Στην εποχή μας, πλέον, πρέπει να υφίσταται απαραίτητα ένας άλλος όρος: η ισότιμη σε αξία και σε ρόλο παρουσία της γυναίκας. Αν η σχολή ανήκει σε κείνες, που η γυναίκα δεν έχει ένα απολύτως ισότιμο παρόν, ή φαίνεται να υποτιμάται στην πράξη η αξία και ο ρόλος της, τότε μακριά από αυτή τη σχολή! Μη ψάχνετε για άλλες εγγυήσεις∙ ήδη γνωρίζετε, ότι η σχολή βρίσκεται εκτός πνευματικής γραμμής.
Στις σχολές μπορούν να συμπεριληφθούν και οι διάφορες θρησκείες, οι οποίες, είτε από τη θέση του άμβωνα, είτε από τις κατηχητικές διδασκαλίες τους καταλαμβάνουν και αυτές ένα διάδρομο των σούπερ-μάρκετ της σωτηρίας.
Όμως, οι διδασκαλίες των θρησκειών επιβάλλονται κατά δογματικό τρόπο, γι’ αυτό όσοι τις ακολουθούν, χωρίς ατομική κριτική στάση, δεν πρόκειται να βρουν το δρόμο της προσωπικής τους εξέλιξης. Θα παραμένουν διαρκώς δέσμιοι της μαζικής ψυχής.
Προσωπικά πιστεύω, ότι οι οπαδοί μιας θρησκείας, είτε ανήκουν ακόμα στη μαζική ψυχή, είτε πρόκειται για άτομα που πάτησαν το πόδι τους στον κόσμο της συνειδητότητας, αλλά δεν τόλμησαν, να εφαρμόσουν τη διδασκαλία την οποίαν έλαβαν και δεν κατάφεραν να προχωρήσουν στις απαραίτητες αλλαγές στη ζωή τους, μπορούν να ακολουθούν τη μυστηριακή ζωή της θρησκείας τους, για όσο Χρόνο θα καλύπτουν, έτσι, τις ψυχικές τους ανάγκες.
Όμως αυτό θα πρέπει να είναι το θέμα στην επόμενη επικοινωνία μας.
Η διδασκαλία ή ο δάσκαλος μπορούν να έλθουν στην ώρα του καθενός και με τον τρόπο που αντιστοιχεί για τον καθένα.
Αλλά, γιατί έρχεται ο Δάσκαλος;
Πάντοτε η μητέρα, ο πατέρας παρακολουθούν τις περιπλανήσεις του παιδιού τους και περιμένουν την επιστροφή.
Έχουμε την υπέροχη παραβολή του «Ασώτου». Οι πιο πολλοί δεν έχουν αντιληφθεί το βάθος της. Ούτε οι διάφορες ερμηνείες, που ακούμε από τους επαγγελματίες εκφραστές του Λόγου του Χριστού, την αποκρυπτογραφούν σε όλο το μεγαλείο της.
Ο Κύριος της Ουράνιας ιεραρχίας και πατέρας όλων των ανθρώπων, ο οποίος εφορεύει επί ενός σχεδίου σωτηρίας της ανθρωπότητας, μόλις δει από μακριά ένα παιδί Του να πλησιάζει, βγαίνει από το σπίτι σε προϋπάντηση, για να το σφίξει, όσο γίνεται πιο πριν, στην αγκαλιά του.
Ο άνθρωπός μας, ο αιώνια απομακρυσμένος γιος, κάποτε «…ήλθε εις εαυτόν…»∙ και αφού αποσπάστηκε από τη μάζα και αφού απαρνήθηκε την προηγούμενη κατάσταση, στην οποίαν είχε περιέλθει, τώρα βρίσκεται στο δρόμο της επιστροφής.
Τώρα, σ’ αυτή την ώρα, σ’ αυτόν τον καινούργιο κόσμο των ατομικών συνειδήσεων, θα του προσφερθεί βοήθεια. Διότι το μακρό χρονικό διάστημα που έλειψε από το πατρικό σπίτι, εξασθένισε στη μνήμη του τα χνάρια του δρόμου και υπάρχει ο κίνδυνος να περιπλανηθεί εύκολα από τους επιτήδειους.
Γι’ αυτό σε προϋπάντηση των παιδιών, που πήραν το δρόμο της επιστροφής, έρχεται ο ουράνιος Πατέρας με τους απεσταλμένους Του, δασκάλους, βοηθούς και υπηρέτες, οι οποίοι θα συνοδέψουν στη διαδρομή τον ταλαιπωρημένο γιο.
Ένα άλλο παράδειγμα έχουμε την πρακτική με τα αιθερικά κέντρα του ανθρώπου. Μας δείχνει, επίσης, ότι, όταν η συνειδητότητα του ατόμου ανερχόμενη με τη συνοδεία του δασκάλου φθάσει μέχρι το σπίτι της Καρδιάς και τολμήσει να παραδοθεί στην αγκαλιά της – ιερός γάμος – εκεί έχει κατέλθει σε προϋπάντηση του Νου, ο Θεός, ο οποίος ευλογεί το λυτρωτικό γάμο και δίνει το φιλί της αναγνώρισης στο «αντρόγυνο» της επανένωσης.
Οι δάσκαλοι φθάνουν την κάθε στιγμή στη ζωή της γης, ιδίως σε περιόδους, που είτε συμβαίνουν τα μεγάλα ανοίγματα στην κατανόηση της ανθρωπότητας, ή μετά από μεγάλες και μαζικές δοκιμασίες.
Θα έλθουν, όμως και οι άλλοι για να φέρουν συνειδητά ή εξαιτίας της άγνοιάς τους δυσκολίες και καθυστερήσεις.
Έτσι δημιουργείται η Πρώτη Δυσκολία για τον οδοιπόρο∙ η αναγνώριση του Δάσκαλου (ή της σχολής).
Θα χρησιμοποιήσει την καρδιά για να αναγνωρίσει το Δάσκαλο, τον οδηγό, το σύντροφο, ώστε να του πει «…μείνον μεθ’ ημών…», ή θα παρασυρθεί από το μυαλό του και θα μαγευτεί από επαγγελίες απόκρυφης γνώσης, μυστικών που σιγά-σιγά θα του αποκαλυφθούν, εντυπωσιακών τελετουργικών, μαγικών πράξεων, ασυνήθιστης δύναμης, βαθμών, τίτλων, μεγάλων κτιρίων, πολυάριθμων οπαδών και υλικής υποστήριξης; Σε παρόμοια περίπτωση κάπου θα τον περιμένει η απογοήτευση, όταν θα ανακαλύψει καθυστέρηση, εξαιτίας άσκοπων περιπλανήσεων, για αρκετές ζωές.
Και πρώτα-πρώτα πρέπει να μάθει ο καθένας ποιος είναι. Ποιος είναι αυτός που επαναστάτησε και αποκήρυξε την προηγούμενη ζωή της ψευδαίσθησης και έπειτα, Γιατί;
Μέχρι τώρα, σκέφτεται, η εκπαίδευση που με υποχρέωσαν να παρακολουθήσω, τίποτε δεν μου πρόσφερε σε σχέση με την ουσία της ίδιας μου της ύπαρξης. Το πολύ – πολύ με κάποιο επιστημονικό πτυχίο θα μπορώ να επιβιώνω. Αλλά Πώς και Γιατί να ζω κανένας δεν μου το δίδαξε.
Όλες οι Επαναστάσεις, όλοι οι επαναστάτες παρορμήθηκαν από κάποια φιλοσοφική θέση και στήριξαν την πράξη τους σε κάποιο θεωρητικό υπόβαθρο.
Εγώ, πού πατάω; Τι θα δηλώνω σαν προσωπικότητα;
Ναι, τώρα υπάρχω∙ αλλά ποιος θα είναι ο επόμενος σκοπός της ύπαρξής μου;
Πρέπει να μάθω, να γνωρίσω τον εαυτό μου. Εδώ και τώρα σ’ αυτόν τον καινούργιο κόσμο που έφτασα, είναι η ώρα να στήσω όρθια την ύπαρξή μου. Να πάρω απαντήσεις.
- Ποιος, γιατί και πώς; Ένα τριπλό αγωνιώδες ερώτημα.
- Ο Δάσκαλος! Οι σχολές!
Και η ΠΡΩΤΗ ΔΥΣΚΟΛΙΑ: υπάρχουν δάσκαλοι και δάσκαλοι, σχολές και σχολές. Ποιος από όλους, ποια από όλες;
Και πρώτα: πώς ιδρύεται μια σχολή εσωτερική;
Εκείνο που γνωρίζουμε είναι ότι την ιδρύει ένας κύκλος όντων του ουράνιου κόσμου, για να βοηθηθεί η ανθρωπότητα, προκειμένου να υπερβεί μια τρέχουσα τοπική ή γενική συνθήκη καθυστέρησης της πνευματικής της εξέλιξης. Το/τα ένσαρκα ανθρώπινα όντα, που θα αναλάβουν την εκτέλεση του συγκεκριμένου έργου, παραλαμβάνουν την κατάλληλη διδασκαλία και οργανώνουν έναν σχετικό όμιλο (Σχολή) ανθρώπων. Μεταδίδεται η διδασκαλία και επιχειρείται η εφαρμογή της με την καθοδήγηση και την προστασία του ουράνιου κύκλου.
Όταν, πλέον, δεν υφίσταται ο λόγος ίδρυσης της Σχολής, ο ουράνιος κύκλος αποσύρεται και ο γήινος πρέπει να διακόψει τη δραστηριότητά του. Αν συνεχίζει, μάλλον αποπροσανατολίζει ψυχές που ψάχνουν τον Δάσκαλο, παρά προσφέρουν έργο θετικό στην πνευματική εξέλιξη.
Εάν δεν έχουν γίνει έτσι τα πράγματα, αλλά η ίδρυση μιας σχολής οφείλεται σε ανθρώπινη πρωτοβουλία, ή παρατείνεται μετά το κλείσιμο του Άνω κύκλου, τότε, πλέον, η σχολή(;) αποτελεί ανθρώπινο αυτοσχεδιασμό, συνήθως υστερόβουλο και δεν καθοδηγείται από την ουράνια Ιεραρχία, ούτε προστατεύεται από αυτήν∙ είναι νεκρή. Τότε όλες οι συμπαντικές αρχές που καθιερώνουν το έργο επιφώτισης της ανθρωπότητας, ανατρέπονται. Το συμφέρον – όχι το πνευματικό - θα διέπει τις σχέσεις μεταξύ σχολής και μελών, ενώ ο αποπροσανατολισμός των μελών από τον πνευματικό τους δρόμο θα είναι βέβαιος.
Παρατηρούμε, επομένως, στις μέρες μας ποικιλία σχολών.
Σχολές ζωντανές, διαρκούς επικοινωνίας με τους αόρατους δασκάλους και ουράνιους φίλους, με συνεχή έμπνευση, καθοδήγηση και προστασία. Και σχολές νεκρές, είτε αποκομμένες, πια, από την πνευματική πηγή τους, είτε ανθρώπινες επινοήσεις και αυτοσχεδιασμοί, χωρίς κορμό διδασκαλίας.
Σχολές αυστηρού τύπου με όρους, κανόνες, δογματικές προϋποθέσεις και δεκάλογους.
Σχολές ελευθερίας και σεβασμού του μαθητή, αλλά και σχολές άσκησης εξουσίας πάνω στο μαθητή.
Σχολές κοινωνίας της αγάπης και της ελπίδας και σχολές εκφοβισμού και απειλών και τιμωρίας και κανόνων.
Σχολές με ανιδιοτελή προσφορά και προσφορά ανιδιοτέλειας∙ και άλλες όπου η Αλήθεια πουλιέται ακριβά, μη και δεν την εκτιμήσεις.
Σχολές που φέρνουν τη γοητεία της παλαιότητας αιώνων, χωρίς, όμως, καμιά επαφή με την τωρινή πραγματικότητα της ανθρωπότητας και σχολές όπου ο Δάσκαλος μιλάει ακόμα ο ίδιος.
Σχολές της ηθικής της Βούλησης, ελεύθερης επιλογής και απόφασης και σχολές που να επιβάλλεται στη βούληση των μαθητών μια συγκεκριμένη ηθική, η δική τους ηθική.
Σχολές καρδιάς και σχολές μυαλού.
Σχολές της προσευχής και της ευλογίας και άλλες του αφορισμού και της κατάρας.
Σχολές που τσιγκουνεύονται τη μετάδοσης της πνευματικής παρακαταθήκης και σχολές άμεσης ανταπόκρισης στο αίτημα του ατόμου.
Σχολές ομαδικής διδασκαλίας, όπου πρέπει το άτομο να προσαρμοστεί στην ομάδα και παρουσία βαθμών και σχολές διάκρισης και προσαρμογής στην ιδιαιτερότητα του προσώπου, όπου προσαρμόζεται η εκπαίδευση στο άτομο.
Σχολές που επαίρονται για τον αριθμό των μαθητών και σχολές που χαίρονται για την ποιότητά τους.
Μπαίνω, εγγράφομαι, εντάσσομαι, ή προσχωρώ, γίνομαι δεκτός, ή μυούμαι σε κάποια σχολή.
Τι θα βρω; τι θα συναντήσω; τι θα μάθω; που θα με οδηγήσει; τι με περιμένει;
Υπάρχει πολλές φορές και η καχυποψία, είτε από προηγούμενες αποτυχημένες επιλογές, είτε επειδή έχει επικρατήσει στην κοινή γνώμη, ότι όλοι κοιτάζουν το συμφέρον τους.
Αλλού ο νεοεισερχόμενος αντιμετωπίζει διάχυτη ατμόσφαιρα μυστικότητας συνδεδεμένη με τους «βαθμούς» και αλλού του παρέχεται ένα πανόραμα, έστω αδρό, ολόκληρης της εκπαίδευσης, σαν πλαίσιο της όλης προόδου.
Εάν υπάρχει το πανόραμα της προβλεπόμενης διαδρομής για ενημέρωση του καθενός, τότε ξεκινάει σε μια σχολή με μία εγγύηση.
Αν το πανόραμα κρύβεται πίσω από μισόλογα (είναι πολύ ενωρίς, γιατί τόση βιασύνη; ξέρεις πότε τα έμαθα εγώ; να δούμε τι θα πουν και οι επάνω κλπ.), αν προβάλλονται χρονικά όρια, βαθμοί, εγκρίσεις και τέτοια, τότε χρειάζεται πολύ προσοχή. Ή όλο το σύστημα της σχολής είναι εκτός πνευματικής γραμμής, ή αυτοί που διευθύνουν έχουν σοβαρές αδυναμίες.
Από το παρελθόν, όπου είχαν δημιουργηθεί σχολές, λέγεται, ότι έπρεπε να υφίστανται και να λειτουργούν τρεις όροι, απαραίτητοι καταρχήν για την εγκυρότητα της σχολής: 1) οι παλιότεροι έχουν και εκφράζουν σεβασμό προς τους νεώτερους σε πνευματική ηλικία, 2) υφίσταται και συνιστάται κάποιος «τύπος» επικοινωνίας των μελών του γήινου κύκλου - σαν προσευχή - με τα όντα του αόρατου κόσμου, τα οποία εποπτεύουν, καθοδηγούν και προστατεύουν τα μέλη της οργάνωσης και 3) δεν υπάρχει καμιά υποχρέωση τακτικής καταβολής χρημάτων, ή άλλου αντίτιμου των μελών προς τη σχολή.
Αν δεν υπάρχουν κατ’ ελάχιστο αυτοί οι τρεις όροι, αυτό σημαίνει, ότι ο Δάσκαλος έχει φύγει προ πολλού και ενδεχομένως και ο ουράνιος κύκλος έχει αποσυρθεί. Οπότε και η διδασκαλία εξαρτάται από τις διαθέσεις, τις προθέσεις και τις ικανότητες του επικεφαλής. Πρόκειται, δηλαδή, για ανθρώπινο κατασκεύασμα.
Στην εποχή μας, πλέον, πρέπει να υφίσταται απαραίτητα ένας άλλος όρος: η ισότιμη σε αξία και σε ρόλο παρουσία της γυναίκας. Αν η σχολή ανήκει σε κείνες, που η γυναίκα δεν έχει ένα απολύτως ισότιμο παρόν, ή φαίνεται να υποτιμάται στην πράξη η αξία και ο ρόλος της, τότε μακριά από αυτή τη σχολή! Μη ψάχνετε για άλλες εγγυήσεις∙ ήδη γνωρίζετε, ότι η σχολή βρίσκεται εκτός πνευματικής γραμμής.
Στις σχολές μπορούν να συμπεριληφθούν και οι διάφορες θρησκείες, οι οποίες, είτε από τη θέση του άμβωνα, είτε από τις κατηχητικές διδασκαλίες τους καταλαμβάνουν και αυτές ένα διάδρομο των σούπερ-μάρκετ της σωτηρίας.
Όμως, οι διδασκαλίες των θρησκειών επιβάλλονται κατά δογματικό τρόπο, γι’ αυτό όσοι τις ακολουθούν, χωρίς ατομική κριτική στάση, δεν πρόκειται να βρουν το δρόμο της προσωπικής τους εξέλιξης. Θα παραμένουν διαρκώς δέσμιοι της μαζικής ψυχής.
Προσωπικά πιστεύω, ότι οι οπαδοί μιας θρησκείας, είτε ανήκουν ακόμα στη μαζική ψυχή, είτε πρόκειται για άτομα που πάτησαν το πόδι τους στον κόσμο της συνειδητότητας, αλλά δεν τόλμησαν, να εφαρμόσουν τη διδασκαλία την οποίαν έλαβαν και δεν κατάφεραν να προχωρήσουν στις απαραίτητες αλλαγές στη ζωή τους, μπορούν να ακολουθούν τη μυστηριακή ζωή της θρησκείας τους, για όσο Χρόνο θα καλύπτουν, έτσι, τις ψυχικές τους ανάγκες.
Όμως αυτό θα πρέπει να είναι το θέμα στην επόμενη επικοινωνία μας.
Η διδασκαλία ή ο δάσκαλος μπορούν να έλθουν στην ώρα του καθενός και με τον τρόπο που αντιστοιχεί για τον καθένα.
Αλλά, γιατί έρχεται ο Δάσκαλος;
Πάντοτε η μητέρα, ο πατέρας παρακολουθούν τις περιπλανήσεις του παιδιού τους και περιμένουν την επιστροφή.
Έχουμε την υπέροχη παραβολή του «Ασώτου». Οι πιο πολλοί δεν έχουν αντιληφθεί το βάθος της. Ούτε οι διάφορες ερμηνείες, που ακούμε από τους επαγγελματίες εκφραστές του Λόγου του Χριστού, την αποκρυπτογραφούν σε όλο το μεγαλείο της.
Ο Κύριος της Ουράνιας ιεραρχίας και πατέρας όλων των ανθρώπων, ο οποίος εφορεύει επί ενός σχεδίου σωτηρίας της ανθρωπότητας, μόλις δει από μακριά ένα παιδί Του να πλησιάζει, βγαίνει από το σπίτι σε προϋπάντηση, για να το σφίξει, όσο γίνεται πιο πριν, στην αγκαλιά του.
Ο άνθρωπός μας, ο αιώνια απομακρυσμένος γιος, κάποτε «…ήλθε εις εαυτόν…»∙ και αφού αποσπάστηκε από τη μάζα και αφού απαρνήθηκε την προηγούμενη κατάσταση, στην οποίαν είχε περιέλθει, τώρα βρίσκεται στο δρόμο της επιστροφής.
Τώρα, σ’ αυτή την ώρα, σ’ αυτόν τον καινούργιο κόσμο των ατομικών συνειδήσεων, θα του προσφερθεί βοήθεια. Διότι το μακρό χρονικό διάστημα που έλειψε από το πατρικό σπίτι, εξασθένισε στη μνήμη του τα χνάρια του δρόμου και υπάρχει ο κίνδυνος να περιπλανηθεί εύκολα από τους επιτήδειους.
Γι’ αυτό σε προϋπάντηση των παιδιών, που πήραν το δρόμο της επιστροφής, έρχεται ο ουράνιος Πατέρας με τους απεσταλμένους Του, δασκάλους, βοηθούς και υπηρέτες, οι οποίοι θα συνοδέψουν στη διαδρομή τον ταλαιπωρημένο γιο.
Ένα άλλο παράδειγμα έχουμε την πρακτική με τα αιθερικά κέντρα του ανθρώπου. Μας δείχνει, επίσης, ότι, όταν η συνειδητότητα του ατόμου ανερχόμενη με τη συνοδεία του δασκάλου φθάσει μέχρι το σπίτι της Καρδιάς και τολμήσει να παραδοθεί στην αγκαλιά της – ιερός γάμος – εκεί έχει κατέλθει σε προϋπάντηση του Νου, ο Θεός, ο οποίος ευλογεί το λυτρωτικό γάμο και δίνει το φιλί της αναγνώρισης στο «αντρόγυνο» της επανένωσης.
Οι δάσκαλοι φθάνουν την κάθε στιγμή στη ζωή της γης, ιδίως σε περιόδους, που είτε συμβαίνουν τα μεγάλα ανοίγματα στην κατανόηση της ανθρωπότητας, ή μετά από μεγάλες και μαζικές δοκιμασίες.
Θα έλθουν, όμως και οι άλλοι για να φέρουν συνειδητά ή εξαιτίας της άγνοιάς τους δυσκολίες και καθυστερήσεις.
Έτσι δημιουργείται η Πρώτη Δυσκολία για τον οδοιπόρο∙ η αναγνώριση του Δάσκαλου (ή της σχολής).
Θα χρησιμοποιήσει την καρδιά για να αναγνωρίσει το Δάσκαλο, τον οδηγό, το σύντροφο, ώστε να του πει «…μείνον μεθ’ ημών…», ή θα παρασυρθεί από το μυαλό του και θα μαγευτεί από επαγγελίες απόκρυφης γνώσης, μυστικών που σιγά-σιγά θα του αποκαλυφθούν, εντυπωσιακών τελετουργικών, μαγικών πράξεων, ασυνήθιστης δύναμης, βαθμών, τίτλων, μεγάλων κτιρίων, πολυάριθμων οπαδών και υλικής υποστήριξης; Σε παρόμοια περίπτωση κάπου θα τον περιμένει η απογοήτευση, όταν θα ανακαλύψει καθυστέρηση, εξαιτίας άσκοπων περιπλανήσεων, για αρκετές ζωές.
Παρασκευή 29 Ιανουαρίου 2010
ο δεύτερος ουρανός
Το ανθρώπινο δράμα εξακολουθεί να προχωρεί προς τη λύση του.
Το θέατρο των νέων διλημμάτων, των μεγάλων αποφάσεων και των τελικών αλλαγών έχει, τώρα, μεταφερθεί στον κόσμο, που φωτίζεται από τις ακτίνες του Ήλιου της Αλήθειας.
Ποιοι είναι οι κάτοικοι του κόσμου της Συνειδητότητας;
Και από πότε και με ποιες διαδικασίες πολιτογραφήθηκαν αυτοί οι άνθρωποι σ’ αυτόν τον κόσμο;
Ποιος ξέρει πόσα χρόνια, ποιος ξέρει πόσους αιώνες πριν άρχισε ο καθένας να παλεύει στα τυφλά, ενάντια στα καθιερωμένα της εποχής του και πότε υπήρξε η στιγμή, που αυτή η ψυχή αναδύθηκε από τη μάζα;
Και ύστερα, ποιος ξέρει πόσες ήττες γνώρισε στην παρορμητική εναντίωσή της στους πολλούς και πόσες, άραγε, φορές ένοιωσε προδομένη, παραγκωνισμένη και απογοητευμένη και διέκοψε, έστω προσωρινά, την προσπάθεια;
Πόσο καιρό, ο καθένας μας, στο μακρύ παρελθόν της ψυχής του, να παλεύει με τα στοιχειά της εξουσίας και της μάζας, ταξίδι χωρίς πυξίδα και πόσες φορές δεν ξέφυγε από τον προσανατολισμό και την κατεύθυνση, για να χρειαστεί, έπειτα, επίμονες προσπάθειες επανόρθωσης της πορείας του;
Ώσπου, κατάκοπο, τον έβγαλε η τρικυμισμένη θάλασσα ναυαγό στην παραλία του καινούργιου κόσμου.
Ανασηκώθηκε και ξεκίνησε τα κουρασμένα βήματα, ώσπου συνάντησε τους τελευταίους, πριν απ’ αυτόν, που οι αέρηδες του πνεύματος τους είχαν στείλει στην ίδια κατεύθυνση.
Εκείνοι πρωτομίλησαν στην ψυχή του. Μίλησαν για το Δάσκαλο!
Κάποιοι ονόμασαν τον δάσκαλο Χριστό, ή Βούδα. Κάποιοι τον ανάφεραν με το ανθρώπινο όνομά του και άλλοι απλώς τον είπαν Δάσκαλο, Γέροντα!
Άλλοι μίλησαν για σχολές παλιές και σύγχρονες, όπου θα εύρισκε, όπως κι εκείνοι, τα λόγια της Αλήθειας, πυξίδα, πλέον, στη ζωή τους, οδηγό, φως κι ελπίδα.
Άκουσε να μιλούν για μυήσεις, για δόγματα, για τελετές, για προσευχές, για δεκάλογους, για κανόνες ζωής, για σύστημα ηθικής. Βρήκε ορισμούς για το Καλό και το Κακό, για το σωστό και το λάθος, για την άγνοια, την πλάνη, το μίσος, την οργή, την καλοσύνη. Άκουσε αφορισμούς για αμαρτίες και αφορεσμούς για αμαρτωλούς.
Οι πιο πολλοί του μιλούσαν με ενθουσιασμό για Γνώση∙ και λίγοι του χαμογέλασαν.
Ξύπνησε την άλλη μέρα και κίνησε βιαστικός να μάθει, να γνωρίσει, να καταλάβει, να μην περπατάει στα τυφλά.
Ο χρόνος, σκέφτηκε∙ να φτάσει ο χρόνος για την τόση γνώση, που με περιμένει.
Ο κόσμος του δεύτερου ουρανού είναι ο κόσμος των σχολείων και των σχολών της ουσιαστικής φιλοσοφικής μάθησης. Εδώ θα ακουστεί το μάθημα της ζωής. Το ποιος είμαι, από πού, γιατί, πότε και πώς.
Γι’ αυτή τη γνώση παρέμενε διαρκώς ένας άδειος τόπος, το Κενό, μέσα στην καρδιά, γι’ αυτή τη γνώση διψούσαν πάντοτε τα σωθικά του.
Μαθητές αυτών των σχολών είναι οι υποσυνείδητες προσωπικότητες από τη στιγμή, που ολοκλήρωσαν το μάθημα της τυφλής αντίδρασης απέναντι στην κοινωνία της μάζας∙ και ήταν μια αντίδραση χωρίς πυξίδα και χωρίς δημιουργική αντιπρόταση, αντι-θέση.
Κάποτε, στις διαδικασίες σύγκρουσης με τον κοινωνικό περίγυρο, εμφανίστηκε στους επαναστατημένους η αναγκαιότητα, να αποκτήσουν τη δυνατότητα της διάκρισης και να έχουν όραμα και να αντιπαρατάσσονται με τη μάζα και με τον ίδιο τον εαυτό τους πατώντας σε σταθερό και θετικό υπόβαθρο. Από εκείνη τη στιγμή τα βήματά τους θα τους οδηγήσουν στην έρευνα της Αλήθειας και στη μαθητεία τους σε ανάλογες σχολές.
Μαζί τους θα μαθητεύουν και εκείνες οι προσωπικότητες που έχουν, ήδη, βρεθεί στο φως της συνειδητότητας από προηγούμενες περιόδους ή εποχές.
Ακόμα, ανάμεσά τους θα βρίσκονται και οι «βοηθοί» του έργου, τους οποίους θα γνωρίσουμε στη συνέχεια.
Πολλές οι σχολές, ιδίως στη Δύση και πολλοί οι δάσκαλοι.
Σχολές επίσημες και ανεπίσημες θρησκευτικών δογμάτων, με σκοπό τον προσηλυτισμό, που υπόσχονται παραδείσους και απειλούν με κολάσεις. Μυητικές σχολές περασμένων χρόνων∙ ήδη πνευματικώς νεκρές. Σχολές ημιμαθών που βιάστηκαν να παραστήσουν το δάσκαλο. Σχολές ασυνείδητης χρηματικής, ή όποιου άλλου είδους εκμετάλλευσης. Σχολές, ακαδημίες, ινστιτούτα βαρύγδουπα χωρίς πνευματικό περιεχόμενο, χωρίς παράδοση σεβασμού του ατόμου, χωρίς ανοιχτή επικοινωνία με τον πνευματικό κόσμο. Και δίπλα σ’ αυτά, κέντρα Ουράνιας ακτινοβολίας, αφιλοκερδούς έρευνας της Αλήθειας, σεβασμού της βούλησης του μαθητή, διάχυσης αγάπης, ενίσχυσης της προσωπικότητας του ατόμου. Πόρτες μεγαλοπρεπείς που σε ξεστρατίζουν από το δρόμο της εξέλιξης και καρδιές αφιερωμένες που αγγίζουν το χέρι σου.
Έλεγε πρόσφατα, ένας από τους σύγχρονους Δασκάλους, πως, αν κάποτε ήταν δύσκολο να βρεις σχολή εσωτερικής διδασκαλίας που σε δεχτεί, τώρα είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις ανάμεσα στις πολυάριθμες που υπάρχουν, εκείνες της αληθινής εσωτερικής προόδου.
Σ’ αυτόν, λοιπόν, τον κόσμο του δεύτερου ουρανού υπάρχουν σχολές, δάσκαλοι, μαθητές και βοηθοί. Σχολές φωτεινές και σχολεία απάτης και αποπροσανατολισμού.
Και μαθητές που μαθαίνουν, δοκιμάζουν στη ζωή και εφαρμόζουν και προοδεύουν και μαθητές που ακούνε και πάλι ακούνε και παρακολουθούν και μαθαίνουν και δεν τολμούν να περάσουν στο βίωμά τους τη νέα Γνώση.
Όλοι θα οδηγηθούν να γνωρίσουν - πρώτα εγκεφαλικά - και να βεβαιωθούν έπειτα εσωτερικά για την ύπαρξη του άλλου κόσμου, του «κάπου αλλού». Του κόσμου της ενέργειας και της μαγείας. Του υπερ-αισθητού κόσμου με τους δικούς του κατοίκους και τους δικούς του Νόμους.
Θα ακούσουν για τα πυκνοκατοικημένα αιθερικά πεδία με τα υπάνθρωπα και τα υπεράνθρωπα όντα.
Για τον κόσμο των Διδασκάλων και των ιεραρχιών, των Αγγέλων και των δαιμόνων.
Για τους τόπους διαμονής μας των ανθρώπων της Γης από τη στιγμή του υλικού μας θανάτου μέχρι την επόμενη γέννησή μας.
Προετοιμαζόμαστε, έτσι, για το μελλοντικό μας κόσμο, που είναι, ακόμα, αθέατος για τα φυσικά μας μάτια.
Είναι, όπως ο υποατομικός κόσμος που δεν τον βλέπουμε, αλλά τον γνωρίζουμε μέσω της Επιστήμης, μαζί με τους φυσικούς νόμους που διέπουν τη μοριακή, την ατομική και υπ-ατομική δομή των όντων και των πραγμάτων.
Είναι ένας κόσμος πιο πλούσιος σε αριθμό και είδη κατοίκων, αλλά και σε λαμπρότητα. Είναι ο κόσμος των αιτίων, των εννοιών, των ιδεών, αλλά και των μορφών, των σκέψεων και των συναισθημάτων. Που, όμως, δεν γίνεται αντιληπτός από τους χρήστες των περιορισμένων υλικών αισθητηρίων, οι οποίοι ακόμα και τα σημάδια τα προσπερνούν ή υποτιμούν την αξία τους.
Δίπλα σε ένα Δάσκαλο θα μάθει ο μαθητής, να εργάζεται συστηματικά με ανοιχτή την καρδιά και, κάποτε, θα έρθει η ώρα, που τα αισθητηριακά του όργανα θα τεντώσουν και θα συμπεριλάβουν στην αντίληψή τους και τον καινούργιο κόσμο.
Πρόκειται για μια άλλη πραγματικότητα, που, όμως, αγγίζει την αντικειμενική πραγματικότητα της φυσικής Δημιουργίας, από μια άλλη σκοπιά∙ είναι μια συμπαντική πραγματικότητα.
Από εκεί θα πάρουμε τους Νόμους της Αρμονίας ανάμεσα στους ήχους και τα χρώματα, που διέπουν τη φυσική δημιουργία, μακάρι και τα αισθήματα των ανθρώπων.
Από εκεί θα γνωρίσουμε τους Νόμους του Πνεύματος, εκείνους που αφορούν τόσο την ορατή, όσο και την αόρατη Δημιουργία. Αλλά και τους Συμπαντικούς, που εφαρμόζονται παντού στην οικουμένη, όπου υπάρχει το εγω- ποιημένο πνεύμα.
Εδώ, στον κόσμο της Συνειδητότητας θα βρεθούν μπροστά στην αποκάλυψη των αιτίων της δημιουργίας των ανθρώπων και θα παρακολουθήσουν το χρονικό της καθόδου τους στον κόσμο, μαζί και το Χριστικό Σχέδιο για την επάνοδο του άσωτου γιου της παραβολής, δηλαδή ολόκληρης της ανθρωπότητας, στο πνευματικό βασίλειο.
Εδώ, κατά τη διάρκεια της ζωής τους, θα διδαχθούν τη δημιουργία και την έκφραση της προσωπικότητας, που αντιστοιχεί στην ιδιαιτερότητα του πνεύματος του καθενός.
Εδώ θα μάθουν, να διαλογίζονται, αν θέλουν, δηλαδή να προσεύχονται στον Ένα Θεό.
Εδώ θα διδαχθούν, πώς να περάσουν ανάμεσα από το Καλό και το Κακό, για να βρεθούν πέρα απ’ αυτή τη Δυάδα, εκεί, όπου αρχίζει το φως της Αλήθειας, να καθοδηγεί τον καθένα στο δρόμο της προσωπικής του εξέλιξης.
Εδώ θα βρουν τη δικαίωση της επαναστατημένης ψυχής τους.
Όμως, θα γνωρίσουν καλά και το διπλό πρόσωπο της υποκρισίας.
Θα δουν τη διαστρέβλωση της Αλήθειας, την παραποίηση των νόμων, την εσωτερική ανειλικρίνεια και τον καιροσκοπισμό. Την ατολμία των ανθρώπων, το φόβο, την κατασκευή δικαιολογιών στην αδράνεια, την επίκληση του «δεν μπορώ» στην αναβολή, την εκμετάλλευση των ερευνητών της Αλήθειας από κερδοσκόπους,
Ο κόσμος του δεύτερου ουρανού είναι το ανώτερο σχολείο στην εξέλιξη των ανθρώπων της Γης. Εδώ, σ’ αυτόν τον κόσμο τελειώνει η προσωπική εξέλιξη.
Εδώ συμπληρώνεται ο ατομικός Χρόνος και τότε αυτή η ψυχή είναι έτοιμη να εκτοξευθεί από την Δημιουργία στο Σύμπαν.
Σε έξαψη, καθώς ήμουν ρώτησα τον οδηγό:
- δηλαδή όλα τα όνειρα θα πραγματοποιηθούν; Οι κραυγές στις άδειες ώρες της μοναξιάς θα απαντηθούν; Η ασταμάτητη αίσθηση του κενού θα πάψει να σουβλίζει την ύπαρξή μου; Οι κλήσεις μου για κοινούς στόχους και κοινούς αγώνες, για αλληλεγγύη και αμοιβαιότητα θα βρουν ανταπόκριση;
- Αχ και να ήταν τόσο εύκολα όλα αυτά, ακούστηκε μια φωνή από το Διάστημα.
Σύντομα θα καταλάβαινα, πως από εδώ αρχίζουν τα μεγάλα υπαρξιακά διλήμματα, τα διλήμματα ουσίας.
Το θέατρο των νέων διλημμάτων, των μεγάλων αποφάσεων και των τελικών αλλαγών έχει, τώρα, μεταφερθεί στον κόσμο, που φωτίζεται από τις ακτίνες του Ήλιου της Αλήθειας.
Ποιοι είναι οι κάτοικοι του κόσμου της Συνειδητότητας;
Και από πότε και με ποιες διαδικασίες πολιτογραφήθηκαν αυτοί οι άνθρωποι σ’ αυτόν τον κόσμο;
Ποιος ξέρει πόσα χρόνια, ποιος ξέρει πόσους αιώνες πριν άρχισε ο καθένας να παλεύει στα τυφλά, ενάντια στα καθιερωμένα της εποχής του και πότε υπήρξε η στιγμή, που αυτή η ψυχή αναδύθηκε από τη μάζα;
Και ύστερα, ποιος ξέρει πόσες ήττες γνώρισε στην παρορμητική εναντίωσή της στους πολλούς και πόσες, άραγε, φορές ένοιωσε προδομένη, παραγκωνισμένη και απογοητευμένη και διέκοψε, έστω προσωρινά, την προσπάθεια;
Πόσο καιρό, ο καθένας μας, στο μακρύ παρελθόν της ψυχής του, να παλεύει με τα στοιχειά της εξουσίας και της μάζας, ταξίδι χωρίς πυξίδα και πόσες φορές δεν ξέφυγε από τον προσανατολισμό και την κατεύθυνση, για να χρειαστεί, έπειτα, επίμονες προσπάθειες επανόρθωσης της πορείας του;
Ώσπου, κατάκοπο, τον έβγαλε η τρικυμισμένη θάλασσα ναυαγό στην παραλία του καινούργιου κόσμου.
Ανασηκώθηκε και ξεκίνησε τα κουρασμένα βήματα, ώσπου συνάντησε τους τελευταίους, πριν απ’ αυτόν, που οι αέρηδες του πνεύματος τους είχαν στείλει στην ίδια κατεύθυνση.
Εκείνοι πρωτομίλησαν στην ψυχή του. Μίλησαν για το Δάσκαλο!
Κάποιοι ονόμασαν τον δάσκαλο Χριστό, ή Βούδα. Κάποιοι τον ανάφεραν με το ανθρώπινο όνομά του και άλλοι απλώς τον είπαν Δάσκαλο, Γέροντα!
Άλλοι μίλησαν για σχολές παλιές και σύγχρονες, όπου θα εύρισκε, όπως κι εκείνοι, τα λόγια της Αλήθειας, πυξίδα, πλέον, στη ζωή τους, οδηγό, φως κι ελπίδα.
Άκουσε να μιλούν για μυήσεις, για δόγματα, για τελετές, για προσευχές, για δεκάλογους, για κανόνες ζωής, για σύστημα ηθικής. Βρήκε ορισμούς για το Καλό και το Κακό, για το σωστό και το λάθος, για την άγνοια, την πλάνη, το μίσος, την οργή, την καλοσύνη. Άκουσε αφορισμούς για αμαρτίες και αφορεσμούς για αμαρτωλούς.
Οι πιο πολλοί του μιλούσαν με ενθουσιασμό για Γνώση∙ και λίγοι του χαμογέλασαν.
Ξύπνησε την άλλη μέρα και κίνησε βιαστικός να μάθει, να γνωρίσει, να καταλάβει, να μην περπατάει στα τυφλά.
Ο χρόνος, σκέφτηκε∙ να φτάσει ο χρόνος για την τόση γνώση, που με περιμένει.
Ο κόσμος του δεύτερου ουρανού είναι ο κόσμος των σχολείων και των σχολών της ουσιαστικής φιλοσοφικής μάθησης. Εδώ θα ακουστεί το μάθημα της ζωής. Το ποιος είμαι, από πού, γιατί, πότε και πώς.
Γι’ αυτή τη γνώση παρέμενε διαρκώς ένας άδειος τόπος, το Κενό, μέσα στην καρδιά, γι’ αυτή τη γνώση διψούσαν πάντοτε τα σωθικά του.
Μαθητές αυτών των σχολών είναι οι υποσυνείδητες προσωπικότητες από τη στιγμή, που ολοκλήρωσαν το μάθημα της τυφλής αντίδρασης απέναντι στην κοινωνία της μάζας∙ και ήταν μια αντίδραση χωρίς πυξίδα και χωρίς δημιουργική αντιπρόταση, αντι-θέση.
Κάποτε, στις διαδικασίες σύγκρουσης με τον κοινωνικό περίγυρο, εμφανίστηκε στους επαναστατημένους η αναγκαιότητα, να αποκτήσουν τη δυνατότητα της διάκρισης και να έχουν όραμα και να αντιπαρατάσσονται με τη μάζα και με τον ίδιο τον εαυτό τους πατώντας σε σταθερό και θετικό υπόβαθρο. Από εκείνη τη στιγμή τα βήματά τους θα τους οδηγήσουν στην έρευνα της Αλήθειας και στη μαθητεία τους σε ανάλογες σχολές.
Μαζί τους θα μαθητεύουν και εκείνες οι προσωπικότητες που έχουν, ήδη, βρεθεί στο φως της συνειδητότητας από προηγούμενες περιόδους ή εποχές.
Ακόμα, ανάμεσά τους θα βρίσκονται και οι «βοηθοί» του έργου, τους οποίους θα γνωρίσουμε στη συνέχεια.
Πολλές οι σχολές, ιδίως στη Δύση και πολλοί οι δάσκαλοι.
Σχολές επίσημες και ανεπίσημες θρησκευτικών δογμάτων, με σκοπό τον προσηλυτισμό, που υπόσχονται παραδείσους και απειλούν με κολάσεις. Μυητικές σχολές περασμένων χρόνων∙ ήδη πνευματικώς νεκρές. Σχολές ημιμαθών που βιάστηκαν να παραστήσουν το δάσκαλο. Σχολές ασυνείδητης χρηματικής, ή όποιου άλλου είδους εκμετάλλευσης. Σχολές, ακαδημίες, ινστιτούτα βαρύγδουπα χωρίς πνευματικό περιεχόμενο, χωρίς παράδοση σεβασμού του ατόμου, χωρίς ανοιχτή επικοινωνία με τον πνευματικό κόσμο. Και δίπλα σ’ αυτά, κέντρα Ουράνιας ακτινοβολίας, αφιλοκερδούς έρευνας της Αλήθειας, σεβασμού της βούλησης του μαθητή, διάχυσης αγάπης, ενίσχυσης της προσωπικότητας του ατόμου. Πόρτες μεγαλοπρεπείς που σε ξεστρατίζουν από το δρόμο της εξέλιξης και καρδιές αφιερωμένες που αγγίζουν το χέρι σου.
Έλεγε πρόσφατα, ένας από τους σύγχρονους Δασκάλους, πως, αν κάποτε ήταν δύσκολο να βρεις σχολή εσωτερικής διδασκαλίας που σε δεχτεί, τώρα είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις ανάμεσα στις πολυάριθμες που υπάρχουν, εκείνες της αληθινής εσωτερικής προόδου.
Σ’ αυτόν, λοιπόν, τον κόσμο του δεύτερου ουρανού υπάρχουν σχολές, δάσκαλοι, μαθητές και βοηθοί. Σχολές φωτεινές και σχολεία απάτης και αποπροσανατολισμού.
Και μαθητές που μαθαίνουν, δοκιμάζουν στη ζωή και εφαρμόζουν και προοδεύουν και μαθητές που ακούνε και πάλι ακούνε και παρακολουθούν και μαθαίνουν και δεν τολμούν να περάσουν στο βίωμά τους τη νέα Γνώση.
Όλοι θα οδηγηθούν να γνωρίσουν - πρώτα εγκεφαλικά - και να βεβαιωθούν έπειτα εσωτερικά για την ύπαρξη του άλλου κόσμου, του «κάπου αλλού». Του κόσμου της ενέργειας και της μαγείας. Του υπερ-αισθητού κόσμου με τους δικούς του κατοίκους και τους δικούς του Νόμους.
Θα ακούσουν για τα πυκνοκατοικημένα αιθερικά πεδία με τα υπάνθρωπα και τα υπεράνθρωπα όντα.
Για τον κόσμο των Διδασκάλων και των ιεραρχιών, των Αγγέλων και των δαιμόνων.
Για τους τόπους διαμονής μας των ανθρώπων της Γης από τη στιγμή του υλικού μας θανάτου μέχρι την επόμενη γέννησή μας.
Προετοιμαζόμαστε, έτσι, για το μελλοντικό μας κόσμο, που είναι, ακόμα, αθέατος για τα φυσικά μας μάτια.
Είναι, όπως ο υποατομικός κόσμος που δεν τον βλέπουμε, αλλά τον γνωρίζουμε μέσω της Επιστήμης, μαζί με τους φυσικούς νόμους που διέπουν τη μοριακή, την ατομική και υπ-ατομική δομή των όντων και των πραγμάτων.
Είναι ένας κόσμος πιο πλούσιος σε αριθμό και είδη κατοίκων, αλλά και σε λαμπρότητα. Είναι ο κόσμος των αιτίων, των εννοιών, των ιδεών, αλλά και των μορφών, των σκέψεων και των συναισθημάτων. Που, όμως, δεν γίνεται αντιληπτός από τους χρήστες των περιορισμένων υλικών αισθητηρίων, οι οποίοι ακόμα και τα σημάδια τα προσπερνούν ή υποτιμούν την αξία τους.
Δίπλα σε ένα Δάσκαλο θα μάθει ο μαθητής, να εργάζεται συστηματικά με ανοιχτή την καρδιά και, κάποτε, θα έρθει η ώρα, που τα αισθητηριακά του όργανα θα τεντώσουν και θα συμπεριλάβουν στην αντίληψή τους και τον καινούργιο κόσμο.
Πρόκειται για μια άλλη πραγματικότητα, που, όμως, αγγίζει την αντικειμενική πραγματικότητα της φυσικής Δημιουργίας, από μια άλλη σκοπιά∙ είναι μια συμπαντική πραγματικότητα.
Από εκεί θα πάρουμε τους Νόμους της Αρμονίας ανάμεσα στους ήχους και τα χρώματα, που διέπουν τη φυσική δημιουργία, μακάρι και τα αισθήματα των ανθρώπων.
Από εκεί θα γνωρίσουμε τους Νόμους του Πνεύματος, εκείνους που αφορούν τόσο την ορατή, όσο και την αόρατη Δημιουργία. Αλλά και τους Συμπαντικούς, που εφαρμόζονται παντού στην οικουμένη, όπου υπάρχει το εγω- ποιημένο πνεύμα.
Εδώ, στον κόσμο της Συνειδητότητας θα βρεθούν μπροστά στην αποκάλυψη των αιτίων της δημιουργίας των ανθρώπων και θα παρακολουθήσουν το χρονικό της καθόδου τους στον κόσμο, μαζί και το Χριστικό Σχέδιο για την επάνοδο του άσωτου γιου της παραβολής, δηλαδή ολόκληρης της ανθρωπότητας, στο πνευματικό βασίλειο.
Εδώ, κατά τη διάρκεια της ζωής τους, θα διδαχθούν τη δημιουργία και την έκφραση της προσωπικότητας, που αντιστοιχεί στην ιδιαιτερότητα του πνεύματος του καθενός.
Εδώ θα μάθουν, να διαλογίζονται, αν θέλουν, δηλαδή να προσεύχονται στον Ένα Θεό.
Εδώ θα διδαχθούν, πώς να περάσουν ανάμεσα από το Καλό και το Κακό, για να βρεθούν πέρα απ’ αυτή τη Δυάδα, εκεί, όπου αρχίζει το φως της Αλήθειας, να καθοδηγεί τον καθένα στο δρόμο της προσωπικής του εξέλιξης.
Εδώ θα βρουν τη δικαίωση της επαναστατημένης ψυχής τους.
Όμως, θα γνωρίσουν καλά και το διπλό πρόσωπο της υποκρισίας.
Θα δουν τη διαστρέβλωση της Αλήθειας, την παραποίηση των νόμων, την εσωτερική ανειλικρίνεια και τον καιροσκοπισμό. Την ατολμία των ανθρώπων, το φόβο, την κατασκευή δικαιολογιών στην αδράνεια, την επίκληση του «δεν μπορώ» στην αναβολή, την εκμετάλλευση των ερευνητών της Αλήθειας από κερδοσκόπους,
Ο κόσμος του δεύτερου ουρανού είναι το ανώτερο σχολείο στην εξέλιξη των ανθρώπων της Γης. Εδώ, σ’ αυτόν τον κόσμο τελειώνει η προσωπική εξέλιξη.
Εδώ συμπληρώνεται ο ατομικός Χρόνος και τότε αυτή η ψυχή είναι έτοιμη να εκτοξευθεί από την Δημιουργία στο Σύμπαν.
Σε έξαψη, καθώς ήμουν ρώτησα τον οδηγό:
- δηλαδή όλα τα όνειρα θα πραγματοποιηθούν; Οι κραυγές στις άδειες ώρες της μοναξιάς θα απαντηθούν; Η ασταμάτητη αίσθηση του κενού θα πάψει να σουβλίζει την ύπαρξή μου; Οι κλήσεις μου για κοινούς στόχους και κοινούς αγώνες, για αλληλεγγύη και αμοιβαιότητα θα βρουν ανταπόκριση;
- Αχ και να ήταν τόσο εύκολα όλα αυτά, ακούστηκε μια φωνή από το Διάστημα.
Σύντομα θα καταλάβαινα, πως από εδώ αρχίζουν τα μεγάλα υπαρξιακά διλήμματα, τα διλήμματα ουσίας.
Παρασκευή 15 Ιανουαρίου 2010
από το Υποσυνείδητο προς το Συνειδητό
Ψηλώνω,
τεντώνομαι στα ακροδάχτυλα των ποδιών,
ψάχνω με το βλέμμα∙
βάστα καρδιά μου,
να δω τον Ήλιο!
Ο καιρός περνάει. Για εκείνους που πρόσφατα αυτό-συνειδητοποιήθηκαν, που σήκωσαν προς τα πάνω το βλέμμα τους και αντίκρισαν για πρώτη φορά τον ουρανό, έστω και συννεφιασμένο, οι τριβές είναι καθημερινές και οι συγκρούσεις σε κάθε τους βήμα.
Είναι συγκρούσεις σε δυο επίπεδα και προς δύο κατευθύνσεις.
Ξεκίνησαν το δρόμο της υπέρβασης και της απελευθέρωσης, καθώς αποσπώνται και απομακρύνονται από τον κόσμο της ασυνείδητης ανθρώπινης μάζας, από τον κόσμο της μεγάλης ψευδαίσθησης. Προς αυτόν τον κόσμο, καταρχήν, έχουν στραμμένη την προσοχή τους και με αυτόν τον κόσμο συγκρούονται. Αλλά, παράλληλα, είναι σαν να συγκρούονται με το ίδιο τους το παρελθόν.
Ένα παρελθόν παθητικής στάσης, που οι μαζοποιημένες μονάδες ενεργούν με κατώτερα αντανακλαστικά, αντιμετωπίζουν τα καθημερινά με εγκατεστημένους αυτοματισμούς, σύμφωνα με έθιμα απώτερου παρελθόντος, σύμφωνα με ήθη που συντηρούνται και επηρεάζουν την άβουλη και άτολμη ανθρώπινη μάζα (δεκάλογοι απαγορεύσεων) και σύμφωνα με καθιερωμένες κοινωνικές συνθήκες, τις οποίες επιβάλουν οι εξουσίες και τις στηρίζουν, ακόμα και νομοθετικά. Είναι ο κόσμος που η προωθητική δύναμη βασίζεται στην κοινή αντίληψη περί του ορθού ή όχι, στο «έτσι συνηθίζεται» και «έτσι κάνουν όλοι» και στο γενικό λαθεμένο προσανατολισμό του βολέματος και του εφησυχασμού.
Γι’ αυτό η σύγκρουση αυτών των «ψυχών – παιδιών» ξετυλίγεται σε δύο θέατρα. Στο προσκήνιο παίζεται η σύγκρουση με τον εξωτερικό, τον κοινωνικό περίγυρο, ενώ πίσω από τα φώτα της σκηνής λαμβάνει χώρα το εσωτερικό δράμα: οι ανάγκες του τώρα, οι ενοχές για το χθες και οι ευθύνες για το αύριο.
Δεν είναι καθόλου εύκολο να αντιμετωπίζεις κάθε τόσο εσωτερικά διλήμματα.
Δεν είναι καθόλου εύκολο να ζεις κάθε μέρα ανάμεσα στις προοπτικές του χθες και στις κλειστές πόρτες του σήμερα.
Δεν είναι καθόλου εύκολο να θέλεις να γεμίσεις τις χούφτες σου ζωή και ο περίγυρος να σου την κλέβει ή να σε οδηγεί στη φυγή.
Δεν είναι καθόλου εύκολο να αισθάνεσαι μέσα σου το ξύπνημα της περηφάνιας και να σε περιμένει η ταπείνωση σε κάθε βήμα.
Δεν είναι καθόλου εύκολο να προσπαθείς να ισορροπήσεις ανάμεσα στο θυμό και στην κατάθλιψη.
Δεν είναι καθόλου εύκολο, ενώ ακούς και βλέπεις, να μιλάς και να μην σε ακούνε, ή να καμώνονται πως δε σε βλέπουν.
Δεν είναι καθόλου εύκολο να σε προδίδουν αυτοί που πίστεψες για φίλους.
Δεν είναι καθόλου εύκολο να συνθλίβεσαι, ακόμα και στον ύπνο σου, ανάμεσα στο Λόγο της έσω πραγματικότητάς σου και στη λογική του μυαλού. Η μια σε κόβει κομμάτια, για να σε ξαναγεννήσει στον επόμενο ουρανό και η άλλη σε καταπίνει, για να σε αποβάλλει στη χωματερή του χθες. Το πρώτο έχει ελπίδα, αλλά πονάει. Το άλλο σού υπόσχεται εσωτερικό ειρήνεμα, για να σε ξαναγυρίσει, όμως, στην ανυπαρξία.
Εξαιτίας αυτών των καθημερινών συγκρούσεων κάποιοι που γνώρισαν το φως, έστω και από την ασημένια αντανάκλαση του φεγγαριού, θα υποκύψουν και ή θα διαλέξουν κάποιο είδος φυγής, ή θα πισωγυρίσουν, για να συνδιαλλαγούν με τη νοοτροπία της μάζας.
Πόσο θα κρατήσει αυτή η συνδιαλλαγή; Έχει σημασία ο χρόνος για την άχρονη πορεία της ψυχής;
Πάντως, όχι πολύ, συνήθως. Οι αισθήσεις των περισσότερων έχουν ήδη εκλεπτυνθεί και, πλέον, δεν αντέχουν τη δυσοσμία του παλιού κόσμου. Παράλληλα έχει ρυθμιστεί ο μηχανισμός επιλογών και αποφάσεων σε βαθμούς μεγαλύτερης φωτεινότητας.
Αποτελούν, πλέον, ατομικές ψυχές και δεν μπορεί, παρά να ξαναβρίσκονται κατά κανόνα σε σύγκρουση με τη νοοτροπία της μαζικής ψυχής. Ακόμα και εκείνοι, που μπορεί να αναγκαστούν να αποδεχτούν τους όρους της μάζας, θα καταδιώκονται γι’ αυτή τη συνθηκολόγηση από το αίσθημα της αποτυχίας και θα καταβάλλουν το αντίτιμο της κατάθλιψης.
«…ούτε ειλικρινής
ούτε ανθρωπιστής
σαν ξοφλημένος αγωνιστής
που φοβάται το παιχνίδι
και το παίζει δικαστής…», όπως λέει και το τραγούδι.
Είναι όσοι δεν κατάφεραν να αντιτάξουν τη δύναμη της όσμωσης στην αποδιοργανωτική δράση της εντροπίας∙ και υπέκυψαν.
Σαν το αναρριχητή που σπάει το καρφί και χάνει τη στήριξη στο βράχο.
Οι πιο πολλοί, όμως, θα στραφούν προς νέες κατευθύνσεις. Και πρώτα, θα αναζητήσουν σύμμαχους και συμπαράσταση στις δυσκολίες τους από ομοϊδεάτες.
Η συνάφεια, όμως, με άλλα άτομα του κόσμου τους, που επίσης υποσυνείδητα και παρορμητικά συγκρούονται κατά μέτωπο με τη μάζα και την εξουσία, δεν δημιουργεί σταθερές αγωνιστικές θέσεις και σχέσεις. Είναι γιατί η δυσκολία διάκρισης παράγει ασάφεια στόχων και ευμεταβλητότητα κινήτρων, καθώς και τρόπων αντίδρασης. Και, εξάλλου, συχνά ανακαλύπτουν, ότι έχουν γίνει αντικείμενα εκμετάλλευσης από οργανώσεις ή κινήσεις που καπηλεύονται το ξύπνημα της συνείδησής τους και την αγνότητα των δικών τους προθέσεων.
Θα ψάξουν για μια δύναμη αντίστοιχη με εκείνη της μάζας, που οργανώνεται σε μεγάλους αριθμούς, για να νοιώθει ο καθένας δυνατός. Θα προσπαθήσουν να ενταχθούν σε κάποια ομαδικά κινήματα. Όμως η δύναμη στα μεγάλα νούμερα της μάζας στρέφεται σε εξωτερικά ενδιαφέροντα και έχει σαν κοινό στοιχείο την τυφλότητα των μελών της. Υποστηρίζεται, εξάλλου και από την εξουσία, η οποία από αυτές τις ακίνδυνες μαζικές οργανώσεις (π.χ. ποδόσφαιρο, κομματικοί οπαδοί, παρα-θρησκευτικά σωματεία) διευκολύνεται στους στόχους της.
Ενώ, στους κατοίκους των φωτεινών κόσμων τα αισθητήρια έχουν γίνει υπερευαίσθητα και τα διλήμματα είναι κυρίως εσωτερικά, και, καθώς αναδύεται η προσωπικότητα, είναι διαφορετικά για τον καθένα. Γι’ αυτό και τα ομαδικά σχήματα, γρήγορα διαλύονται.
Ώσπου κάποτε - και αυτό είναι βέβαιο - στο δρόμο των προσώπων που αποσπάστηκαν από τη μάζα, που, κιόλας, βρίσκονται στον κόσμο της Συνειδητότητας, θα βρεθούν οι Μαθητευόμενοι. Είναι οι άνθρωποι, που, καθώς τα σύννεφα αραιώνουν, αντικρίζουν όλο και πιο πολύ τον ήλιο του δεύτερου ουρανού!
Οι άνθρωποι του νέου κόσμου είναι συνειδητοί και μπορούν, αν θέλουν, να εφαρμόσουν στη ζωή τους αυτή τη συνειδητότητα που τους ανήκει. Αυτό σημαίνει, ότι έχουν τη δυνατότητα να αντιμετωπίζουν τα ζητήματα, που τους απασχολούν καθημερινά, χρησιμοποιώντας διαύγεια.
Αυτό δείχνει, ότι είναι πιο συνειδητοί και ότι διαθέτουν ασφαλέστερο κριτήριο για τις επιλογές τους και τις αποφάσεις τους, διότι, τώρα, διακρίνουν το ορθό από το μη ορθό. Το πρέπον, από το μη πρέπον. Το «οφείλω» από το «δεν οφείλω».
Επομένως, οι άνθρωποι του συνειδητού κόσμου μπορούν να λειτουργούν μέσω της διάκρισης.
Τι θα πει, όμως ορθό και μη ορθό, πρέπον και μη πρέπον για τους ανθρώπους αυτής της κατηγορίας, για τους πολίτες του κόσμου της συνειδητότητας;
Βασικό κριτήριο για τον καθένα από αυτούς τους ανθρώπους είναι η Γνώση που αποκτούν για την οντολογική και υπαρξιακή φύση τους, η επίγνωση των Νόμων και η επιθυμία της τήρησής τους.
Και ότι ακολουθεί Νόμους, «εισβάλλει» στον κόσμο του συνειδητού.
Εάν παρακολουθήσουμε τις ως τώρα αλλαγές, που συνέβηκαν μέσα στο ανθρώπινο ον, προκειμένου αυτό να καταστεί συνειδητό, θα μπορούσαμε να σχεδιάσουμε τις εξής εσωτερικές «μετακινήσεις».
Αρχικά, τα Εγώ των ανθρώπων της μάζας, του κόσμου του Ασυνειδήτου, περιβάλλονται μόνο από χονδροειδή ύλη. Πιστεύουν ότι είναι ύλη, αυτήν λατρεύουν και γι’ αυτήν ζουν.
Όταν τα ανθρώπινα Εγώ - εκτός από την ύλη - αρχίζουν να μορφοποιούν και ψυχικό περίβλημα, τότε ο Πρώτος Ουρανός, ο κόσμος του Υποσυνειδήτου δέχεται αυτά τα άτομα με την ατομική ψυχή να τα εγγράψει ως πολίτες του.
Κατά τη διάρκεια της εξέλιξής τους και για πρώτη φορά το Πνεύμα τους καταλαμβάνει σιγά – σιγά χώρο μέσα στην ύλη, ενώ η μορφοποιούμενη ψυχή τους εισβάλλει στο επίπεδο του Πνεύματος.
Και τι συμβαίνει;
Το σώμα και τα συναφή του (λογική του μυαλού, ένστικτα, απωθήσεις, αντανακλαστικά, συνήθειες, επιθυμίες, εκτροπές κατά την ικανοποίηση φυσικών αναγκών, αδράνεια, κλπ) σπρώχνεται να κινηθεί, πλέον, μέσω και δια του πνεύματος (όπως προβλέπει το περιεχόμενο του «προγράμματος» εκπαίδευσης).
Αφετέρου, η ψυχή, το μέχρι τώρα «κατ’ εικόνα» μας, που για την ανθρωπότητα του ηλιακού μας συστήματος αποτελεί το εξελισσόμενο ον, πνευματοποιείται. Δηλαδή, τώρα αρχίζει η ψυχή να μεταμορφώνεται, ή – δανειζόμενοι ορολογία από ιερές παραδόσεις - να επανέρχεται στο «καθ’ ομοίωσιν».
Τώρα το ανθρώπινο ον, καθώς δρα μέσω του συνειδητού, βιώνει τη δυστυχία και κατόπιν την ευτυχία σύμφωνα με το αν είναι και έχει ότι όφειλε να είναι και να έχει.
Τώρα, οι νεοεισελθόντες σ’ αυτόν τον κόσμο, θα συναντήσουν «μαθητές» και μαζί με αυτούς τα βήματά τους θα οδηγηθούν σε συνάντηση με τον Δάσκαλο!
Ποιοι είναι οι Μαθητές και ποιος ο Δάσκαλος, σε επόμενη ανάρτηση.
τεντώνομαι στα ακροδάχτυλα των ποδιών,
ψάχνω με το βλέμμα∙
βάστα καρδιά μου,
να δω τον Ήλιο!
Ο καιρός περνάει. Για εκείνους που πρόσφατα αυτό-συνειδητοποιήθηκαν, που σήκωσαν προς τα πάνω το βλέμμα τους και αντίκρισαν για πρώτη φορά τον ουρανό, έστω και συννεφιασμένο, οι τριβές είναι καθημερινές και οι συγκρούσεις σε κάθε τους βήμα.
Είναι συγκρούσεις σε δυο επίπεδα και προς δύο κατευθύνσεις.
Ξεκίνησαν το δρόμο της υπέρβασης και της απελευθέρωσης, καθώς αποσπώνται και απομακρύνονται από τον κόσμο της ασυνείδητης ανθρώπινης μάζας, από τον κόσμο της μεγάλης ψευδαίσθησης. Προς αυτόν τον κόσμο, καταρχήν, έχουν στραμμένη την προσοχή τους και με αυτόν τον κόσμο συγκρούονται. Αλλά, παράλληλα, είναι σαν να συγκρούονται με το ίδιο τους το παρελθόν.
Ένα παρελθόν παθητικής στάσης, που οι μαζοποιημένες μονάδες ενεργούν με κατώτερα αντανακλαστικά, αντιμετωπίζουν τα καθημερινά με εγκατεστημένους αυτοματισμούς, σύμφωνα με έθιμα απώτερου παρελθόντος, σύμφωνα με ήθη που συντηρούνται και επηρεάζουν την άβουλη και άτολμη ανθρώπινη μάζα (δεκάλογοι απαγορεύσεων) και σύμφωνα με καθιερωμένες κοινωνικές συνθήκες, τις οποίες επιβάλουν οι εξουσίες και τις στηρίζουν, ακόμα και νομοθετικά. Είναι ο κόσμος που η προωθητική δύναμη βασίζεται στην κοινή αντίληψη περί του ορθού ή όχι, στο «έτσι συνηθίζεται» και «έτσι κάνουν όλοι» και στο γενικό λαθεμένο προσανατολισμό του βολέματος και του εφησυχασμού.
Γι’ αυτό η σύγκρουση αυτών των «ψυχών – παιδιών» ξετυλίγεται σε δύο θέατρα. Στο προσκήνιο παίζεται η σύγκρουση με τον εξωτερικό, τον κοινωνικό περίγυρο, ενώ πίσω από τα φώτα της σκηνής λαμβάνει χώρα το εσωτερικό δράμα: οι ανάγκες του τώρα, οι ενοχές για το χθες και οι ευθύνες για το αύριο.
Δεν είναι καθόλου εύκολο να αντιμετωπίζεις κάθε τόσο εσωτερικά διλήμματα.
Δεν είναι καθόλου εύκολο να ζεις κάθε μέρα ανάμεσα στις προοπτικές του χθες και στις κλειστές πόρτες του σήμερα.
Δεν είναι καθόλου εύκολο να θέλεις να γεμίσεις τις χούφτες σου ζωή και ο περίγυρος να σου την κλέβει ή να σε οδηγεί στη φυγή.
Δεν είναι καθόλου εύκολο να αισθάνεσαι μέσα σου το ξύπνημα της περηφάνιας και να σε περιμένει η ταπείνωση σε κάθε βήμα.
Δεν είναι καθόλου εύκολο να προσπαθείς να ισορροπήσεις ανάμεσα στο θυμό και στην κατάθλιψη.
Δεν είναι καθόλου εύκολο, ενώ ακούς και βλέπεις, να μιλάς και να μην σε ακούνε, ή να καμώνονται πως δε σε βλέπουν.
Δεν είναι καθόλου εύκολο να σε προδίδουν αυτοί που πίστεψες για φίλους.
Δεν είναι καθόλου εύκολο να συνθλίβεσαι, ακόμα και στον ύπνο σου, ανάμεσα στο Λόγο της έσω πραγματικότητάς σου και στη λογική του μυαλού. Η μια σε κόβει κομμάτια, για να σε ξαναγεννήσει στον επόμενο ουρανό και η άλλη σε καταπίνει, για να σε αποβάλλει στη χωματερή του χθες. Το πρώτο έχει ελπίδα, αλλά πονάει. Το άλλο σού υπόσχεται εσωτερικό ειρήνεμα, για να σε ξαναγυρίσει, όμως, στην ανυπαρξία.
Εξαιτίας αυτών των καθημερινών συγκρούσεων κάποιοι που γνώρισαν το φως, έστω και από την ασημένια αντανάκλαση του φεγγαριού, θα υποκύψουν και ή θα διαλέξουν κάποιο είδος φυγής, ή θα πισωγυρίσουν, για να συνδιαλλαγούν με τη νοοτροπία της μάζας.
Πόσο θα κρατήσει αυτή η συνδιαλλαγή; Έχει σημασία ο χρόνος για την άχρονη πορεία της ψυχής;
Πάντως, όχι πολύ, συνήθως. Οι αισθήσεις των περισσότερων έχουν ήδη εκλεπτυνθεί και, πλέον, δεν αντέχουν τη δυσοσμία του παλιού κόσμου. Παράλληλα έχει ρυθμιστεί ο μηχανισμός επιλογών και αποφάσεων σε βαθμούς μεγαλύτερης φωτεινότητας.
Αποτελούν, πλέον, ατομικές ψυχές και δεν μπορεί, παρά να ξαναβρίσκονται κατά κανόνα σε σύγκρουση με τη νοοτροπία της μαζικής ψυχής. Ακόμα και εκείνοι, που μπορεί να αναγκαστούν να αποδεχτούν τους όρους της μάζας, θα καταδιώκονται γι’ αυτή τη συνθηκολόγηση από το αίσθημα της αποτυχίας και θα καταβάλλουν το αντίτιμο της κατάθλιψης.
«…ούτε ειλικρινής
ούτε ανθρωπιστής
σαν ξοφλημένος αγωνιστής
που φοβάται το παιχνίδι
και το παίζει δικαστής…», όπως λέει και το τραγούδι.
Είναι όσοι δεν κατάφεραν να αντιτάξουν τη δύναμη της όσμωσης στην αποδιοργανωτική δράση της εντροπίας∙ και υπέκυψαν.
Σαν το αναρριχητή που σπάει το καρφί και χάνει τη στήριξη στο βράχο.
Οι πιο πολλοί, όμως, θα στραφούν προς νέες κατευθύνσεις. Και πρώτα, θα αναζητήσουν σύμμαχους και συμπαράσταση στις δυσκολίες τους από ομοϊδεάτες.
Η συνάφεια, όμως, με άλλα άτομα του κόσμου τους, που επίσης υποσυνείδητα και παρορμητικά συγκρούονται κατά μέτωπο με τη μάζα και την εξουσία, δεν δημιουργεί σταθερές αγωνιστικές θέσεις και σχέσεις. Είναι γιατί η δυσκολία διάκρισης παράγει ασάφεια στόχων και ευμεταβλητότητα κινήτρων, καθώς και τρόπων αντίδρασης. Και, εξάλλου, συχνά ανακαλύπτουν, ότι έχουν γίνει αντικείμενα εκμετάλλευσης από οργανώσεις ή κινήσεις που καπηλεύονται το ξύπνημα της συνείδησής τους και την αγνότητα των δικών τους προθέσεων.
Θα ψάξουν για μια δύναμη αντίστοιχη με εκείνη της μάζας, που οργανώνεται σε μεγάλους αριθμούς, για να νοιώθει ο καθένας δυνατός. Θα προσπαθήσουν να ενταχθούν σε κάποια ομαδικά κινήματα. Όμως η δύναμη στα μεγάλα νούμερα της μάζας στρέφεται σε εξωτερικά ενδιαφέροντα και έχει σαν κοινό στοιχείο την τυφλότητα των μελών της. Υποστηρίζεται, εξάλλου και από την εξουσία, η οποία από αυτές τις ακίνδυνες μαζικές οργανώσεις (π.χ. ποδόσφαιρο, κομματικοί οπαδοί, παρα-θρησκευτικά σωματεία) διευκολύνεται στους στόχους της.
Ενώ, στους κατοίκους των φωτεινών κόσμων τα αισθητήρια έχουν γίνει υπερευαίσθητα και τα διλήμματα είναι κυρίως εσωτερικά, και, καθώς αναδύεται η προσωπικότητα, είναι διαφορετικά για τον καθένα. Γι’ αυτό και τα ομαδικά σχήματα, γρήγορα διαλύονται.
Ώσπου κάποτε - και αυτό είναι βέβαιο - στο δρόμο των προσώπων που αποσπάστηκαν από τη μάζα, που, κιόλας, βρίσκονται στον κόσμο της Συνειδητότητας, θα βρεθούν οι Μαθητευόμενοι. Είναι οι άνθρωποι, που, καθώς τα σύννεφα αραιώνουν, αντικρίζουν όλο και πιο πολύ τον ήλιο του δεύτερου ουρανού!
Οι άνθρωποι του νέου κόσμου είναι συνειδητοί και μπορούν, αν θέλουν, να εφαρμόσουν στη ζωή τους αυτή τη συνειδητότητα που τους ανήκει. Αυτό σημαίνει, ότι έχουν τη δυνατότητα να αντιμετωπίζουν τα ζητήματα, που τους απασχολούν καθημερινά, χρησιμοποιώντας διαύγεια.
Αυτό δείχνει, ότι είναι πιο συνειδητοί και ότι διαθέτουν ασφαλέστερο κριτήριο για τις επιλογές τους και τις αποφάσεις τους, διότι, τώρα, διακρίνουν το ορθό από το μη ορθό. Το πρέπον, από το μη πρέπον. Το «οφείλω» από το «δεν οφείλω».
Επομένως, οι άνθρωποι του συνειδητού κόσμου μπορούν να λειτουργούν μέσω της διάκρισης.
Τι θα πει, όμως ορθό και μη ορθό, πρέπον και μη πρέπον για τους ανθρώπους αυτής της κατηγορίας, για τους πολίτες του κόσμου της συνειδητότητας;
Βασικό κριτήριο για τον καθένα από αυτούς τους ανθρώπους είναι η Γνώση που αποκτούν για την οντολογική και υπαρξιακή φύση τους, η επίγνωση των Νόμων και η επιθυμία της τήρησής τους.
Και ότι ακολουθεί Νόμους, «εισβάλλει» στον κόσμο του συνειδητού.
Εάν παρακολουθήσουμε τις ως τώρα αλλαγές, που συνέβηκαν μέσα στο ανθρώπινο ον, προκειμένου αυτό να καταστεί συνειδητό, θα μπορούσαμε να σχεδιάσουμε τις εξής εσωτερικές «μετακινήσεις».
Αρχικά, τα Εγώ των ανθρώπων της μάζας, του κόσμου του Ασυνειδήτου, περιβάλλονται μόνο από χονδροειδή ύλη. Πιστεύουν ότι είναι ύλη, αυτήν λατρεύουν και γι’ αυτήν ζουν.
Όταν τα ανθρώπινα Εγώ - εκτός από την ύλη - αρχίζουν να μορφοποιούν και ψυχικό περίβλημα, τότε ο Πρώτος Ουρανός, ο κόσμος του Υποσυνειδήτου δέχεται αυτά τα άτομα με την ατομική ψυχή να τα εγγράψει ως πολίτες του.
Κατά τη διάρκεια της εξέλιξής τους και για πρώτη φορά το Πνεύμα τους καταλαμβάνει σιγά – σιγά χώρο μέσα στην ύλη, ενώ η μορφοποιούμενη ψυχή τους εισβάλλει στο επίπεδο του Πνεύματος.
Και τι συμβαίνει;
Το σώμα και τα συναφή του (λογική του μυαλού, ένστικτα, απωθήσεις, αντανακλαστικά, συνήθειες, επιθυμίες, εκτροπές κατά την ικανοποίηση φυσικών αναγκών, αδράνεια, κλπ) σπρώχνεται να κινηθεί, πλέον, μέσω και δια του πνεύματος (όπως προβλέπει το περιεχόμενο του «προγράμματος» εκπαίδευσης).
Αφετέρου, η ψυχή, το μέχρι τώρα «κατ’ εικόνα» μας, που για την ανθρωπότητα του ηλιακού μας συστήματος αποτελεί το εξελισσόμενο ον, πνευματοποιείται. Δηλαδή, τώρα αρχίζει η ψυχή να μεταμορφώνεται, ή – δανειζόμενοι ορολογία από ιερές παραδόσεις - να επανέρχεται στο «καθ’ ομοίωσιν».
Τώρα το ανθρώπινο ον, καθώς δρα μέσω του συνειδητού, βιώνει τη δυστυχία και κατόπιν την ευτυχία σύμφωνα με το αν είναι και έχει ότι όφειλε να είναι και να έχει.
Τώρα, οι νεοεισελθόντες σ’ αυτόν τον κόσμο, θα συναντήσουν «μαθητές» και μαζί με αυτούς τα βήματά τους θα οδηγηθούν σε συνάντηση με τον Δάσκαλο!
Ποιοι είναι οι Μαθητές και ποιος ο Δάσκαλος, σε επόμενη ανάρτηση.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
