Η καλή μου φίλη, Μαρία, με το δικό της βιωματικό άπλωμα ως τα όρια των κόσμων, με οδήγησε να ανασύρω από το παρελθόν στιγμές προσωπικής ανάτασης και συμπαντικής διάχυσης.
Και, να, μια μικρή περιγραφή του απερίγραπτου.
ακροπατώντας στα σύνορα της Γης
Αν θα μπορούσε να εκφραστεί με λόγια η Αστραπή, που γεφυρώνει σ’ ένα δευτερόλεπτο τον Ουρανό με τη Γη, τέτοια θα ήταν, τότε, τα λόγια της:
- Ψάχνεις για Φως, Αλήθεια, ψάχνεις για το Θεό.
- Και προσπαθείς να εννοήσεις το Ακατανόητο και προσπαθείς να το πλησιάσεις με συλλογιστικές τεχνικές.
- Και δεν κατάλαβες ακόμα, πως η ίδια η προσπάθεια κρύβει την ομολογία, ότι η ύπαρξή σου ζει μέσα στα χώματα μ’ ένα τρόπο αλλιώτικο από εκείνο που προσπαθείς να φτάσεις. Δεν κατάλαβες ακόμα, πως η τωρινή σου παρουσία στη φλούδα πάνω της Γης είναι η σκιά Εκείνου, που είναι το Φως. Δεν κατάλαβες ακόμα ετούτη τη μικρή αλήθεια, προκειμένου να ζήσεις στη μεγάλη Αλήθεια.
- Θέλεις με τεχνικά κατασκευάσματα του νου να βιάσεις τις πύλες του Ουρανού, για να σε δεχτεί, χωρίς να το δικαιούσαι, τουλάχιστον ακόμα.
- Έτσι δεν θα μπεις Εκεί ποτέ. Κι αν εισχωρήσεις κάποια στιγμή, δε θα μείνεις για πολύ. Γρήγορα θα σε τραβήξει πάλι πίσω το βάρος σου και η αδράνεια της τωρινής σου χαμηλής εστίασης.
- Ψάχνεις λάθος για κάποια υπέρτατη Δύναμη με τα χαρακτηριστικά σου, αντί να προσπαθείς να ανακαλύψεις γύρω σου, μέσα σου, της Δημιουργικής Αυτής Δύναμης τα δικά Της Γνωρίσματα.
- Όποιοι ζήτησαν να δουν το Δία, γνώρισαν τη φωτιά να τους κατακαίει ή να τους τυφλώνει η λάμψη. Και στο Μωϋσή ο Θεός φωτιά ήταν, όταν φανερώθηκε. Φως και Βροντή κι ο Ιησούς μεταμορφωμένος μπροστά στους τρεις μαθητές.
- Βρες και συ τη φωτιά, που κοιμάται μέσα σου. Βόηθα την να ζωντανέψει και γίνε ένα μ’ αυτήν.
- Πώς θα αποκτήσω το δικαίωμα να βρω αυτή τη φωτιά και πώς θα προστατευτώ από την φλόγα της;
- Δεν δικαιούται ν’ αντικρίσει τη Φωτιά, όποιος ακόμα φοβάται τη δύναμη της φλόγας της.
- Θα τη δεις, όμως, κάποτε και θα περπατήσεις μέσα της χωρίς να καείς, όταν θα τυλίξει την ύπαρξή σου η φλόγα του Έρωτα, όταν και συ θα έχεις γίνει ο ίδιος παρανάλωμα Αγάπης.
- Έχεις ποτέ αισθανθεί τη φλόγα της μεγάλης αγάπης για έναν Άνθρωπο κι έχεις ενωθεί μαζί του μέσα σ’ αυτή την πληρότητα;
- Τον αναζήτησε το κάθε σου κύτταρο ατέλειωτες στιγμές και ατέλειωτες μέρες, όπου κι αν βρισκόσουν; Έκλαψες ποτέ για μια μεγάλη αγάπη; Είδες να έρχεται και να χάνεται η ζωή, καθώς ερχόταν, καθώς έφευγε το ταίρι σου;
- Αν ευτύχησες για μια τέτοια εμπειρία, τότε ξέρεις το δρόμο, που θα σε φτάσει και θα σε ενώσει με το Φως. Πρέπει να αγαπήσεις μ’ έναν ασίγαστο, δυνατό, μοναδικό έρωτα και την ίδια τη Δημιουργία Του, μ’ ένα πάθος που δεν έχει όμοιό του και δε σταματάει ποτέ. Όπως κι ο έρωτάς σου για Εκείνη, για Εκείνον.
- Θα περπατάς και θα σκέφτεσαι Εκείνον. Και θα Τον αναζητάς μέσα στα ίδια Του τα «δημιουργήματα», που εκπορεύτηκαν από Εκείνον, που είναι μέσα σ’ Εκείνον, που είναι Εκείνος και δεν το γνωρίζουν και γι’ αυτό προσπαθούν να γίνουν Εκείνος.
- Έτσι και συ προσπαθείς να Τον συναντήσεις από ταξίδι σε ταξίδι. Μάταια, όμως, όσο ακόμα θα επιδιώκεις να Τον εννοήσεις, αντί να Τον αγαπήσεις!
- Θα Τον αναζητήσεις σε ότι σε συγκίνησε.
- Θα Τον αναζητήσεις στο σχήμα και στο χρώμα του βότσαλου, στο ατέλειωτο γλίστρημα του κύματος στην ακροθαλασσιά, στο χάδι του αέρα που κάνει το κορμί ν’ ανατριχιάζει, στο θάμπωμα των ματιών που στρέφονται στον ήλιο και δακρύζουν, στο μεταβλητό σχήμα του σύννεφου που αργοπερνάει, στη χρωματική έκσταση του ηλιοβασιλέματος, στο πέταγμα του γλάρου, στο τρομαγμένο πέρασμα της σαύρας, στην πρόκληση της ποικιλίας των λουλουδιών, στο χορό της μέλισσας, στην επιμονή του μυρμηγκιού, στην παλλόμενη κίνηση των φύλλων του δέντρου, στο ρυθμικό ήχο των ασίγαστων βημάτων σου.
- Και, ξάφνου, να, που βήματα και ήχος γίνονται διπλά. Κάποιος περπατάει δίπλα μου εκεί στην ακροθαλασσιά.
Νιώθω την παρουσία Του, την ανάσα Του, λίγο πιο πίσω, να με ακολουθεί.
Γυρίζω και τα μάτια μου λένε πως δεν υπάρχει κανένας.
Η ύπαρξή μου ολόκληρη δε συμβιβάζεται με την πληροφόρηση των αισθήσεων, γιατί νιώθει, ξέρει,
πως Εκείνος που αναζητώ,
Εκείνος που αγάπησα,
ήρθε πλάι μου και με συντροφεύει στον περίπατο της ζωής με το ρυθμό των δικών μου βημάτων.
Βεβαιότητα!
- Αγάπησες έναν άνθρωπο και ενώθηκες μ’ αυτόν και τον γνώρισες.
- Αγάπησες τους ανθρώπους και γνώρισες τον κοινό Νόμο που τους έφερε στη Γη, αιτία και σκοπός τους.
- Αγάπησες το ζώο και το ημέρεψες.
- Αγάπησες το δέντρο και άνθισε.
- Αγάπησες την πέτρα και σου μίλησε κι άλλαξε χρώμα.
- Καθώς οι ομόκεντροι κύκλοι της Αγάπης απλώνουν όλο και πιο πολύ γύρω σου, καθώς η προσωπική αγάπη, που σε έφτασε στο ΕΝΑ, σε ξεμακραίνει από την ως τώρα μικρή, μίζερη ζωή σου, γίνεσαι ένα και με το Παν, ζεις τη ζωή της Ενότητας, ζεις, τώρα, μέσα στη Μονάδα.
- Ξαναγύρισες!
- Τώρα κοινωνείς με το Ακοινώνητο.
- Τώρα γνωρίζεις το Ακατανόητο, αφού έγινες ΕΝΑ και μαζί Του, γιατί και ο Θεός που ζητούσες, είναι η Ενότητα. Στην ποιότητα της ζωής της προσωπικής σου Αγάπης δέχτηκε το Υπερπρόσωπο να φανερωθεί.
Και έγινε Φως η Ζωή.
Δευτέρα 17 Μαΐου 2010
Τετάρτη 12 Μαΐου 2010
επαφές
Μάιος 2010
Μεσημέρι σ’ ένα στασίδι της Μονής Καισαριανής, στο ναό των «Εισοδίων».
Στη μεσημεριανή ησυχία της άδειας και «καθαρής» εκκλησιάς ο χρόνος γυρίζει πίσω…..
1974-75 «…και όταν θα έρθει ο καιρός οι ψυχές της πρώτης γενιάς θα φύγουν για άλλα πεπρωμένα…σε άλλη χώρα του κόσμου…σε άλλο πλανήτη…»
- Και εκεί;
«Εκεί θα συνεχίσουν την εξέλιξή τους ερευνώντας και ανακαλύπτοντας τη Σοφία του Δημιουργού».
- Πώς;
«Ταξιδεύοντας στο αχανές διάστημα…».
- Με ποιο μέσον:
«Με το λεπτότερό τους σώμα-όχημα, το ψυχικό, το οποίο πρέπει να έχουν κατασκευάσει, στη διάρκεια που ζουν εδώ, στον κόσμο της χονδροειδούς ύλης. Αυτό θα τους δίνει τη δυνατότητα των ταξιδιών και της έρευνας χωρίς την εξάρτηση από την ατμόσφαιρα κάποιου πλανήτη, χωρίς τον περιορισμό από την έλξη κάποιου πλανητικού ή αστρικού σώματος. Όλος ο Κόσμος δικός σας…».
- Γιατί να «κατασκευάσουν»; Δεν έχει ο καθένας ένα ψυχικό σώμα που του ανήκει;
«…Όχι! Οι πιο πολλοί θεωρούν «σώμα» τους τη χρήση – που κι αυτή γίνεται υποσυνείδητα – παγκόσμιων ψυχικών ρευστών, που τυχαίνει να περνούν και από τη δικαιοδοσία του φυσικού τους σώματος. Είναι σαν να πιστεύεις, ότι ο αέρας που μπαινοβγαίνει στα πνευμόνια σου, με την αναπνοή, είναι μια σταθερή αέρινη μάζα που σου ανήκει. Όχι. Ούτε σου ανήκει, ούτε σε κάθε εισπνοή είναι ο ίδιος. Χώρια που φέρνει μέσα σου όλες τις «ουσίες» του περιβάλλοντος υγιείς και νοσηρές, με τις οποίες και τρέφεσαι, αλλά και μολύνεσαι, χωρίς να το παίρνεις είδηση, αλλά και χωρίς να έχεις συνειδητά αναπτύξει άμυνες για την προστασία σου».
Ρώτησα κι άλλα. Μου είπε πιο πολλά.
- Και πότε θα έρθει ο καιρός;
«…Τότε!»
Περνούσαν τα χρόνια και καταλάβαινα καλύτερα.
Το μυαλό μου, όμως κατά τη συνήθεια του: ποιος ξέρει πότε και σε ποια ενσάρκωση;
Και ζούσα «γνωρίζοντας και μη ποιών»∙ τουλάχιστον στο βαθμό που χρώσταγα στον εαυτό μου.
1997
«…Εμείς ήρθαμε για το ταξίδι... Η ώρα πλησιάζει! …Εσείς είστε έτοιμοι ή ξεχαστήκατε;…»
Η νέα Κρούση!
«…Τα πλοία περιμένουν στις αποβάθρες, να ανοίξει ο καιρός.
Οι πνευματικοί γονείς σας, οι δάσκαλοί σας ετοιμάζουν τις αποσκευές τους…Εσείς θα είστε έτοιμοι;…»
- Συναγερμός, αδέλφια!
Οι ανθρώπινες ψυχές της Γης από άκρη σε άκρη σε κάθε είδους δοκιμασίες…
Πολλά μαθήματα μαζί. Να τελειώνουμε!
2004
«…Να συγκεντρωνόμαστε σιγά-σιγά στην κεντρική αίθουσα του σχολείου…Να στείλουμε το χαιρετισμό στις νεώτερες γενιές και στις καρδιές που αποκοιμήθηκαν… Να κάψουμε τα βιβλία καταμεσής του παλιού σχολείου - δεν θα μας χρειαστούν εκεί…Να γίνει ο καπνός μπογιά, να γεμίσει τους τοίχους της πόλης του υλισμού, του χρήματος και του κέρδους με το σύνθημα: ποτέ πια η Ελευθερία στην πυρά, ποτέ πια ο βρόχος στη Βούληση, ποτέ πια θρησκείες και φανατισμοί, ποτέ πια η εξουσία της απάτης και της κενότητας.
Άγγελοι φεύγουν. Άγγελοι έρχονται. Αναγνωρίστε τους και ακολουθήστε τους…»
Κάποιοι έστειλαν το μήνυμα∙ οι ίδιοι πήραν το μήνυμα. Οι περισσότεροι κοιμούνται.
2010
«…Ο Καιρός έφτιαξε! Οι άνεμοι, πλέον, ευνοϊκοί... Όλοι οι παλιότεροι της οικογένειας είναι έτοιμοι… Εσείς θα είστε παρόντες στην ώρα;
Να χαιρετίσουμε την ώρα του ταξιδιού με το λευκό της καρδιάς μας τα αδέρφια της Γης. Καλή αντάμωση!
Θέλουμε τα δικά μας παιδιά μαζί μας. Σας θέλουμε να χτίσουμε μαζί το καινούργιο μας σπίτι, το καινούργιο σας σχολείο. Εκεί…»
- Στάσου Του είπα, να Σε ρωτήσω: με αυτή την οικονομική κρίση στην οποία βρέθηκε η Ελλάδα, τούτο τον καιρό, μπορεί να επηρεαστεί αυτή η αναχώρηση;
Χαμογέλασε…
«Πρόσεξες; Έτυχε να είναι και ο καιρός των διαγωνισμών στα σχολεία σας. Σε τέτοιες «κρίσεις» εξετάζονται ομαδικά οι άνθρωποι που έχουν ανοιχτά τα μάτια τους στον κόσμο της ύλης, προκειμένου να επιλεγούν οι έτοιμοι να αποφοιτήσουν από το σχολείο της Γης, για να συνεχίσουν τις σπουδές τους σε ανώτερη βαθμίδα εκπαίδευσης. Να είσαι, λοιπόν, στην ώρα σου στις εξετάσεις με γεμάτη την καρδιά σου από πίστη και αγάπη και ένα εισιτήριο για το ταξίδι σου θα σε περιμένει. Και μην ξεχνάς τον κανόνα: τον Άρχοντα του επόμενου κόσμου τον αντικρίζουν μόνο τα Ζεύγη».
Ήρθε η φωνή του υπαλλήλου της αρχαιολογικής υπηρεσίας: κλείνουμε σε δέκα λεπτά.
Στο στασίδι της εκκλησιάς ακόμα μια «Επαφή» είχε τελειώσει.
Τρίτη 27 Απριλίου 2010
τελικά, τι είναι πνευματικότητα;
Με ρώτησαν τι είναι πνευματικότητα.
Διόρθωσα: μη ρωτάτε τι είναι, αλλά τι σημαίνει για μένα ο όρος πνευματικότητα.
Τι σημαίνει για τον καθένα μας μια έννοια, μια ιδιότητα, μια ικανότητα, μια αρετή, ή μια συνθήκη στις σχέσεις μας με το περιβάλλον. Ποια κατανόηση παράγει μέσα στο μυαλό μας και τι είδους συναίσθημα διεγείρει στην ψυχή μας. Αυτό έχει αξία και μόνο γι’ αυτό δικαιούται να μιλήσει καθένας μας.
Τελικά, τι καταγράφεται στη συνειδητότητά μας και πώς αυτό το καινούργιο στοιχείο αλλάζει τη νοοτροπία μας. Γιατί, αλλάζουμε διαρκώς. Και αυτό έχει αξία.
Και εξαιτίας των συνεχών αλλαγών μας οι έννοιες αποκτούν κάθε φορά και διαφορετικό περιεχόμενο. Ευτυχώς! Και αυτό αποτελεί πρόοδο, εξέλιξη.
Σκέφτηκα την ερώτηση, χρησιμοποίησα και τη μνήμη που κράταγε τα λόγια των Δασκάλων μου και απάντησα: Πνευματικότητα, για μένα, σημαίνει: Συνειδητότητα και Διαύγεια στην καθημερινή μου ζωή.
Με ξαναρώτησαν: τι, ακριβώς, εννοώ.
- Εμείς πιστεύουμε, ότι όλοι οι άνθρωποι είναι συνειδητοί και ενεργούν, συνήθως, με διαύγεια στη ζωή τους.
- Εκτός, πρόσθεσε κάποιος χαμογελαστά, αν έχει κατεβάσει πολλά σφηνάκια.
- Θέλετε, τους είπα, να δούμε τα πράγματα με μια εξωτερική ματιά; τότε έχετε δίκιο. Όμως, αφού, απόψε, μιλούμε για πνευματικότητα, αυτό σημαίνει, ότι όλοι μας, εδώ, δεν περιοριζόμαστε σε επιπόλαια αντιμετώπιση τέτοιων εννοιών∙ αναζητούμε το βάθος τους. Ενδιαφερόμαστε όχι, μόνο, για την εξωτερική φύση των πραγμάτων, αλλά και για την εσωτερική λειτουργία του ανθρώπου.
Και πρώτα από όλα αποδεχόμαστε την ύπαρξη Πνεύματος. Και από την αρχή να σημειώσουμε το πιο βασικό: ότι δεν το ταυτίζουμε, ούτε το συγχέουμε με το μυαλό μας, με τη Διάνοια, ή το νου μας.
Η συνείδηση, επομένως, στην οποία αναφέρθηκα, αποτελεί χαρακτηριστικό γνώρισμα του Πνεύματος, δηλαδή του αληθινού Είναι, ή του αληθινού Εγώ του ανθρώπου.
Το μυαλό (Mind), έχει αντιληπτικότητα, όχι συνειδητότητα. Μπορεί, μέσω των αισθητηρίων, να αντιλαμβάνεται, όσα γίνονται γύρω μας και κάποια από εκείνα που συμβαίνουν μέσα μας, ιδίως όταν έχει αρχίσει να διαταράσσεται η αρμονική λειτουργία των συστημάτων του οργανισμού μας. Και αυτό που προκύπτει για τη διανοητική μας κατάσταση λέγεται εμπειρία και μνήμη και τελικά Γνώση.
Μετά, αυτή η γνώση με κάποια εσωτερική διαδικασία μεταφέρεται σαν απόσταγμα στο Πνευματικό μας Είναι και αποτελεί στοιχείο Συνειδητότητας.
Έτσι το Πνεύμα (Spirit), που ενσαρκώνεται κάθε τόσο, προκειμένου να γίνεται μέσω εμπειριών όλο και πιο συνειδητό - σε ότι αφορά στην ίδια του τη φύση και στην ουσία του Δημιουργού του - συνεχίζει στο σχολείο της Γης να εξελίσσεται μέχρι να ολοκληρωθεί η εκπαίδευσή του. Με αυτό τον τρόπο διαμορφώνεται σιγά-σιγά και η «λογική» του, ώστε σε κάθε νέα του ενσάρκωση να αναλαμβάνει νέο «πρόγραμμα» εκπαίδευσης, νέα μαθήματα (καινούργια σχολική τάξη) και να αντιμετωπίζει την τρέχουσα καθημερινότητα με διαφορετική, πλέον, ωριμότητα.
Αυτή είναι η πορεία του Έσω Ανθρώπου.
Και κάθε φορά το Πνεύμα επιχειρεί να ενημερώνει τη Διανοητική κατάσταση του φορέα του, δηλαδή το μυαλό του, για το πρόγραμμά του, για τα μαθήματα της ζωής που χρειάζεται, για τις αξίες του, όπως έχουν διαμορφωθεί στην ιστορία των ενσαρκώσεών του και για τη στάση του απέναντι στην καθημερινότητα, όπως βιώνεται σε σχέση με το κοινωνικό περιβάλλον (συλλογικότητα), ή και σε σχέση με το φυσικό περιβάλλον.
Αλλά, ενώ το Πνεύμα του ανθρώπου έρχεται στον κόσμο της ύλης διαμορφωμένο από την προηγηθείσα μακρόχρονη εξέλιξή του και υπακούει στους πνευματικούς νόμους, η Διανοητική κατάσταση του ανθρώπου σε κάθε ενσάρκωση σχηματίζεται από την αρχή από επιδράσεις του περιβάλλοντος, είτε του κοινωνικού (γονείς, δάσκαλοι αξίες και συνθήκες της ομάδας, νόμοι της πολιτείας, θρησκευτικά δόγματα κλπ), είτε του φυσικού μαζί με τους ισχύοντες φυσικούς νόμους, είτε του ατομικού περιβάλλοντος (φυσικό σώμα και ενστικτώδεις παρορμήσεις).
Είναι επόμενο, άρα, η λογική του μυαλού, εφόσον διαμορφώνεται από τις τρέχουσες εξωτερικές συνθήκες, να είναι, συνήθως, σοβαρά διαφοροποιημένη έναντι της πνευματικής συνειδητότητας.
- Δηλαδή, ο άνθρωπος γεννιέται με δυο λογικές;
- Ναι! Ο άνθρωπος γεννιέται ως μια μόνιμη προσωπικότητα. Αυτή χαρακτηρίζεται από τη συνειδητότητα και τη λογική της, που διαμορφώθηκε μέσα από τις τόσες ενσαρκώσεις, οι οποίες προηγήθηκαν. Κατά τη διάρκεια, δε, της συγκεκριμένης ζωής του ο άνθρωπος, κάτω από τις συνθήκες και τις επιδράσεις του περιβάλλοντος, σχηματίζει και τη λογική της παρούσας προσωπικότητάς του.
- Και ποια λογική υπερισχύει;
- Εδώ βρίσκεται το δράμα του ανθρώπου!
Στην αρχή, ως τα έξι με εφτά χρόνια της ζωής του, διατηρεί μια καλή επικοινωνία με το Πνεύμα του, δηλαδή με τον αληθινό του Εαυτό. Σε αυτή την περίοδο, εάν οι γονείς, αντί να παίζουν το ρόλο του προγραμματιστή, παρακολουθούσαν το παιδί τους στις λεπτομέρειες των εκφράσεών του, θα κατανοούσαν την ποιότητα αυτής της ψυχής, που την εμπιστεύτηκαν οι πνευματικοί νόμοι στα δικά τους χέρια και θα γνώριζαν, πώς να ετοιμάζουν το περιβάλλον και να ενθαρρύνουν το παιδί τους προς την κατεύθυνση εξυπηρέτησης του προγράμματος της ενσάρκωσής του. Τότε, θα μπορούσε να διατηρηθεί ικανοποιητική επαφή μεταξύ Πνεύματος και Διάνοιας και το άτομο αυτό θα μεγάλωνε διατηρώντας το λεγόμενο «γνώθι σ’ αυτόν», που όμως, στο πλείστον των ανθρώπων χάνεται. Συγχρόνως θα μπορούσε να είναι στη ζωή του δημιουργικός άνθρωπος ασχολούμενος με τα πραγματικά του ενδιαφέροντα και γι’ αυτό ευτυχισμένος.
Δυστυχώς, εξαιτίας της αρνητικής επίδρασης του κοινωνικού περιβάλλοντος στο παιδί, το Πνεύμα, καταδικάζεται σε απομόνωση μέσα στο σκοτάδι της εσωτερικής αντίφασης και αταξίας. Μόνο σαν φωνή της συνείδησης, όπως έχουμε μάθει να λέμε, ακούγεται κάποτε, όταν ασκεί έλεγχο στις αποφάσεις και στις δράσεις μας. Κι αυτή τη φωνή, μέρα με τη μέρα, όλο και πιο λίγο την ακούμε, είτε για να μη μας ενοχλεί ο εσωτερικός έλεγχος, είτε επειδή η λογική του πνευματικού μας Όντος απέχει τόσο από την τρέχουσα λογική του κοινού συμφέροντος, ώστε ο νους μας με κανένα τρόπο δεν μπορεί να την υιοθετήσει.
Έτσι σταματάει κάθε επαφή Πνεύματος και νου. Πλέον, το μυαλό του ανθρώπου αποκόπτεται από το Πνεύμα και αναλαμβάνει να οδηγήσει την ατομικότητα στο δρόμο της ζωής χωρίς εσωτερική καθοδήγηση. Ο άνθρωπος είναι κομμένος στα δυο και ακολουθεί την εξωτερική λογική, τη λογική των πολλών, μέσα από φόβους και από έλλειψη εμπιστοσύνης στον εαυτό του. Έχει αποσπασθεί από το φυσικό του Οδηγό.
Με σταμάτησαν για να ρωτήσουν:
- Η καρδιά, τι ρόλο παίζει σε όλη αυτή την ιστορία;
- Μα, η καρδιά είναι ο διαβιβαστής της φωνής του Πνεύματος στο επίπεδο του νου. Και λειτουργεί αμφίδρομα. Προς τη μια κατεύθυνση διαβιβάζει στο νου το «πρόγραμμα» του Πνεύματος και όλες τις ενέργειες, που πρέπει να εκτελεστούν στο χρονικό διάστημα της συγκεκριμένης ζωής, προκειμένου να αξιοποιηθεί η ενσάρκωση. Καταφέρνει να μετασχηματίζει τις υψηλές πνευματικές δονήσεις σε κραδασμούς αντιληπτούς από το μηχανισμό της σκέψης του νου.
Δρώντας η Καρδιά προς την άλλη κατεύθυνση ενημερώνει το Πνεύμα για την ποιότητα του περιβάλλοντος και τις προσλήψεις του.
Δηλαδή, με φυγόκεντρη δραστηριότητα πληροφορεί το νου για την ύπαρξη και την αλήθεια της εσωτερικής πραγματικότητας, με κεντρομόλο δράση ενημερώνει το Πνεύμα για την «εικονική» πραγματικότητα του περιβάλλοντος.
Από πολλούς η καρδιά ταυτίζεται με το Πνεύμα. Και στη διάσταση που συχνά παρατηρείται μεταξύ πνευματικής θέσης και διανοητικής στάσης, ο κόσμος συνηθίζει να λέει, ότι άλλα θέλει το μυαλό και άλλα η καρδιά.
Στην πραγματικότητα η καρδιά επενδύει με το ανάλογο συναίσθημα (αυτός είναι ο ρόλος της) την όποια ανάγκη του Πνεύματος, ώστε αυτή να προωθηθεί με δυνατή φωνή, μήπως και γίνει αποδεκτή από το νου.
- Ανάγκες, όμως έχει και ο νους, μου είπαν. Αυτές οι ανάγκες δεν συνοδεύονται από συναίσθημα;
- Ασφαλώς και αυτές οι ανάγκες δυναμοποιούνται με ανάλογο συναίσθημα. Το θέμα είναι ότι οι ανάγκες που προβάλλει ο νους κάποτε, μεν, είναι πραγματικές∙ πηγάζουν από τον οργανισμό μας και έχουν σχέση με την επιβίωσή μας (τροφή, νερό, σεξ κλπ). Άλλοτε, όμως, δεν έχουμε να κάνουμε με πραγματικές ανάγκες, αλλά πρόκειται για επιθυμίες, των οποίων συνήθως η πηγή προέλευσης βρίσκεται έξω από εμάς. Στην εποχή μας οι επιθυμίες αποτελούν ένα μεγάλο μέρος των φαινομενικών αναγκών μας και οφείλονται στο τι βλέπουμε να συμβαίνει γύρω μας και στο τι μας προβάλλει η διαφήμιση. Μερικές φορές αποτελούνται από εντελώς άχρηστες επιθυμίες (ασθένεια του νου), άλλοτε από τον εθισμό μας σε υπερβολές (πάθη) και άλλοτε από ψυχολογικά αίτια (βουλιμία, φιλοδοξία, αλαζονεία, απληστία κλπ).
Υπάρχει ένα ωραίο «ποίημα», που δείχνει την προσπάθεια του νου, να αιχμαλωτίσει την καρδιά και μετά να την εκπαιδεύσει, προκειμένου να ντύνει τις επιθυμίες του με αισθήματα.
- Και τα καταφέρνει ο νους;
- Άλλοτε ναι, άλλοτε όχι. Εξαρτάται από το αν η καρδιά προλάβει να προστατευτεί στο φως του Ήλιου-Πνεύματος. Γιατί το Πνεύμα εκπέμπει φως, το φως της Αγάπης. Το οποίο φωτίζει τις περιοχές της σκέψης, της κρίσης και της απόφασης και τότε ο νους αναγκάζεται να «βλέπει» καθαρά∙ απαλλάσσεται από τις πλάνες και αποκτά Διαύγεια. Η Διαύγεια σε ισορροπημένη σχέση με την Αγάπη αποτελεί το πιο πολύτιμο αγαθό του ανθρώπου. Οικοδομεί τη γέφυρα μεταξύ της προσωπικότητας και του πνευματικού όντος, με άλλα λόγια οικοδομεί την Ψυχή του!
Έκτοτε ο νους μπορεί να παρουσιάζει κάθε τόσο επιθυμίες, αλλά αυτές δεν ενισχύονται από τη δύναμη του έντονου συναισθήματος, ώστε να δρουν καταναγκαστικά στη βούληση του ανθρώπου. Σιγά – σιγά υποχωρούν και αραιώνουν, ενώ, αντίθετα, παρουσιάζονται όλο και πιο καθαρά οι ανάγκες του Πνεύματος και το πρόγραμμά του. Η λογική του νου προσεγγίζει τη λογική του Πνεύματος. Είναι, τότε, που, όπως λένε οι φωτισμένοι, το μυαλό κατεβαίνει (από το κεφάλι) στην καρδιά. Στην πραγματικότητα ανεβαίνει η συνείδηση του ατόμου από το δεύτερο ενεργειακό κέντρο (στην περιοχή των γεννητικών οργάνων) μέχρι το τέταρτο ενεργειακό κέντρο του στήθους. Εκεί είναι ο ναός της Καρδιάς. Εκεί η νύφη περιμένει τον νυμφίο και εκεί θα τελεσθεί ο ιερός γάμος μεταξύ της καρδιάς και του νου. Εκεί παρευρίσκεται και ο Δάσκαλος, το Πνεύμα και επικυρώνει το γάμο.
- Συμπέρασμα;
- Τα συμπεράσματα είναι δικά σας. Εγώ, απλώς, καταλήγω, ότι πνευματικότητα είναι η κατάσταση που χαρακτηρίζει τον άνθρωπο, ο οποίος, ενώ ζει μέσα σε μια «εικονική» πραγματικότητα, εντούτοις ζει κατά συνειδητό και διαυγή τρόπο.
Αναγνωρίζει και αποδέχεται την «εικονική» πραγματικότητα και αυτή είναι η Αλήθεια του.
Κατανοεί τον εαυτό του και τους άλλους. Κατανοεί, πως ο κάθε άνθρωπος είναι η «εικόνα» ενός δράματος, που επιζητεί τη λύτρωση. Κάθε «εικόνα» είναι ένας άνθρωπος που μοχθεί για την ελευθερία του και κάθε «εικόνα» έχει την ανάγκη ζεστασιάς και φροντίδας και βοήθειας. Και αυτή η κατανόηση είναι η Αγάπη του.
Από κει και πέρα ο άνθρωπος, ο «νέος» άνθρωπος, θα έχει εκπαιδευτεί να ζήσει, όπως αντιστοιχεί στο πρόγραμμά του και όπως δικαιούται και όχι όπως αναγκάζεται να κάνει. Και αυτή η νέα συνειδητοποίηση θα αποτελεί τη Σοφία του.
Η λύτρωση του καθενός από το δράμα του θα αποτελεί την ολοκλήρωση της πνευματικής του περιπέτειας.
Διόρθωσα: μη ρωτάτε τι είναι, αλλά τι σημαίνει για μένα ο όρος πνευματικότητα.
Τι σημαίνει για τον καθένα μας μια έννοια, μια ιδιότητα, μια ικανότητα, μια αρετή, ή μια συνθήκη στις σχέσεις μας με το περιβάλλον. Ποια κατανόηση παράγει μέσα στο μυαλό μας και τι είδους συναίσθημα διεγείρει στην ψυχή μας. Αυτό έχει αξία και μόνο γι’ αυτό δικαιούται να μιλήσει καθένας μας.
Τελικά, τι καταγράφεται στη συνειδητότητά μας και πώς αυτό το καινούργιο στοιχείο αλλάζει τη νοοτροπία μας. Γιατί, αλλάζουμε διαρκώς. Και αυτό έχει αξία.
Και εξαιτίας των συνεχών αλλαγών μας οι έννοιες αποκτούν κάθε φορά και διαφορετικό περιεχόμενο. Ευτυχώς! Και αυτό αποτελεί πρόοδο, εξέλιξη.
Σκέφτηκα την ερώτηση, χρησιμοποίησα και τη μνήμη που κράταγε τα λόγια των Δασκάλων μου και απάντησα: Πνευματικότητα, για μένα, σημαίνει: Συνειδητότητα και Διαύγεια στην καθημερινή μου ζωή.
Με ξαναρώτησαν: τι, ακριβώς, εννοώ.
- Εμείς πιστεύουμε, ότι όλοι οι άνθρωποι είναι συνειδητοί και ενεργούν, συνήθως, με διαύγεια στη ζωή τους.
- Εκτός, πρόσθεσε κάποιος χαμογελαστά, αν έχει κατεβάσει πολλά σφηνάκια.
- Θέλετε, τους είπα, να δούμε τα πράγματα με μια εξωτερική ματιά; τότε έχετε δίκιο. Όμως, αφού, απόψε, μιλούμε για πνευματικότητα, αυτό σημαίνει, ότι όλοι μας, εδώ, δεν περιοριζόμαστε σε επιπόλαια αντιμετώπιση τέτοιων εννοιών∙ αναζητούμε το βάθος τους. Ενδιαφερόμαστε όχι, μόνο, για την εξωτερική φύση των πραγμάτων, αλλά και για την εσωτερική λειτουργία του ανθρώπου.
Και πρώτα από όλα αποδεχόμαστε την ύπαρξη Πνεύματος. Και από την αρχή να σημειώσουμε το πιο βασικό: ότι δεν το ταυτίζουμε, ούτε το συγχέουμε με το μυαλό μας, με τη Διάνοια, ή το νου μας.
Η συνείδηση, επομένως, στην οποία αναφέρθηκα, αποτελεί χαρακτηριστικό γνώρισμα του Πνεύματος, δηλαδή του αληθινού Είναι, ή του αληθινού Εγώ του ανθρώπου.
Το μυαλό (Mind), έχει αντιληπτικότητα, όχι συνειδητότητα. Μπορεί, μέσω των αισθητηρίων, να αντιλαμβάνεται, όσα γίνονται γύρω μας και κάποια από εκείνα που συμβαίνουν μέσα μας, ιδίως όταν έχει αρχίσει να διαταράσσεται η αρμονική λειτουργία των συστημάτων του οργανισμού μας. Και αυτό που προκύπτει για τη διανοητική μας κατάσταση λέγεται εμπειρία και μνήμη και τελικά Γνώση.
Μετά, αυτή η γνώση με κάποια εσωτερική διαδικασία μεταφέρεται σαν απόσταγμα στο Πνευματικό μας Είναι και αποτελεί στοιχείο Συνειδητότητας.
Έτσι το Πνεύμα (Spirit), που ενσαρκώνεται κάθε τόσο, προκειμένου να γίνεται μέσω εμπειριών όλο και πιο συνειδητό - σε ότι αφορά στην ίδια του τη φύση και στην ουσία του Δημιουργού του - συνεχίζει στο σχολείο της Γης να εξελίσσεται μέχρι να ολοκληρωθεί η εκπαίδευσή του. Με αυτό τον τρόπο διαμορφώνεται σιγά-σιγά και η «λογική» του, ώστε σε κάθε νέα του ενσάρκωση να αναλαμβάνει νέο «πρόγραμμα» εκπαίδευσης, νέα μαθήματα (καινούργια σχολική τάξη) και να αντιμετωπίζει την τρέχουσα καθημερινότητα με διαφορετική, πλέον, ωριμότητα.
Αυτή είναι η πορεία του Έσω Ανθρώπου.
Και κάθε φορά το Πνεύμα επιχειρεί να ενημερώνει τη Διανοητική κατάσταση του φορέα του, δηλαδή το μυαλό του, για το πρόγραμμά του, για τα μαθήματα της ζωής που χρειάζεται, για τις αξίες του, όπως έχουν διαμορφωθεί στην ιστορία των ενσαρκώσεών του και για τη στάση του απέναντι στην καθημερινότητα, όπως βιώνεται σε σχέση με το κοινωνικό περιβάλλον (συλλογικότητα), ή και σε σχέση με το φυσικό περιβάλλον.
Αλλά, ενώ το Πνεύμα του ανθρώπου έρχεται στον κόσμο της ύλης διαμορφωμένο από την προηγηθείσα μακρόχρονη εξέλιξή του και υπακούει στους πνευματικούς νόμους, η Διανοητική κατάσταση του ανθρώπου σε κάθε ενσάρκωση σχηματίζεται από την αρχή από επιδράσεις του περιβάλλοντος, είτε του κοινωνικού (γονείς, δάσκαλοι αξίες και συνθήκες της ομάδας, νόμοι της πολιτείας, θρησκευτικά δόγματα κλπ), είτε του φυσικού μαζί με τους ισχύοντες φυσικούς νόμους, είτε του ατομικού περιβάλλοντος (φυσικό σώμα και ενστικτώδεις παρορμήσεις).
Είναι επόμενο, άρα, η λογική του μυαλού, εφόσον διαμορφώνεται από τις τρέχουσες εξωτερικές συνθήκες, να είναι, συνήθως, σοβαρά διαφοροποιημένη έναντι της πνευματικής συνειδητότητας.
- Δηλαδή, ο άνθρωπος γεννιέται με δυο λογικές;
- Ναι! Ο άνθρωπος γεννιέται ως μια μόνιμη προσωπικότητα. Αυτή χαρακτηρίζεται από τη συνειδητότητα και τη λογική της, που διαμορφώθηκε μέσα από τις τόσες ενσαρκώσεις, οι οποίες προηγήθηκαν. Κατά τη διάρκεια, δε, της συγκεκριμένης ζωής του ο άνθρωπος, κάτω από τις συνθήκες και τις επιδράσεις του περιβάλλοντος, σχηματίζει και τη λογική της παρούσας προσωπικότητάς του.
- Και ποια λογική υπερισχύει;
- Εδώ βρίσκεται το δράμα του ανθρώπου!
Στην αρχή, ως τα έξι με εφτά χρόνια της ζωής του, διατηρεί μια καλή επικοινωνία με το Πνεύμα του, δηλαδή με τον αληθινό του Εαυτό. Σε αυτή την περίοδο, εάν οι γονείς, αντί να παίζουν το ρόλο του προγραμματιστή, παρακολουθούσαν το παιδί τους στις λεπτομέρειες των εκφράσεών του, θα κατανοούσαν την ποιότητα αυτής της ψυχής, που την εμπιστεύτηκαν οι πνευματικοί νόμοι στα δικά τους χέρια και θα γνώριζαν, πώς να ετοιμάζουν το περιβάλλον και να ενθαρρύνουν το παιδί τους προς την κατεύθυνση εξυπηρέτησης του προγράμματος της ενσάρκωσής του. Τότε, θα μπορούσε να διατηρηθεί ικανοποιητική επαφή μεταξύ Πνεύματος και Διάνοιας και το άτομο αυτό θα μεγάλωνε διατηρώντας το λεγόμενο «γνώθι σ’ αυτόν», που όμως, στο πλείστον των ανθρώπων χάνεται. Συγχρόνως θα μπορούσε να είναι στη ζωή του δημιουργικός άνθρωπος ασχολούμενος με τα πραγματικά του ενδιαφέροντα και γι’ αυτό ευτυχισμένος.
Δυστυχώς, εξαιτίας της αρνητικής επίδρασης του κοινωνικού περιβάλλοντος στο παιδί, το Πνεύμα, καταδικάζεται σε απομόνωση μέσα στο σκοτάδι της εσωτερικής αντίφασης και αταξίας. Μόνο σαν φωνή της συνείδησης, όπως έχουμε μάθει να λέμε, ακούγεται κάποτε, όταν ασκεί έλεγχο στις αποφάσεις και στις δράσεις μας. Κι αυτή τη φωνή, μέρα με τη μέρα, όλο και πιο λίγο την ακούμε, είτε για να μη μας ενοχλεί ο εσωτερικός έλεγχος, είτε επειδή η λογική του πνευματικού μας Όντος απέχει τόσο από την τρέχουσα λογική του κοινού συμφέροντος, ώστε ο νους μας με κανένα τρόπο δεν μπορεί να την υιοθετήσει.
Έτσι σταματάει κάθε επαφή Πνεύματος και νου. Πλέον, το μυαλό του ανθρώπου αποκόπτεται από το Πνεύμα και αναλαμβάνει να οδηγήσει την ατομικότητα στο δρόμο της ζωής χωρίς εσωτερική καθοδήγηση. Ο άνθρωπος είναι κομμένος στα δυο και ακολουθεί την εξωτερική λογική, τη λογική των πολλών, μέσα από φόβους και από έλλειψη εμπιστοσύνης στον εαυτό του. Έχει αποσπασθεί από το φυσικό του Οδηγό.
Με σταμάτησαν για να ρωτήσουν:
- Η καρδιά, τι ρόλο παίζει σε όλη αυτή την ιστορία;
- Μα, η καρδιά είναι ο διαβιβαστής της φωνής του Πνεύματος στο επίπεδο του νου. Και λειτουργεί αμφίδρομα. Προς τη μια κατεύθυνση διαβιβάζει στο νου το «πρόγραμμα» του Πνεύματος και όλες τις ενέργειες, που πρέπει να εκτελεστούν στο χρονικό διάστημα της συγκεκριμένης ζωής, προκειμένου να αξιοποιηθεί η ενσάρκωση. Καταφέρνει να μετασχηματίζει τις υψηλές πνευματικές δονήσεις σε κραδασμούς αντιληπτούς από το μηχανισμό της σκέψης του νου.
Δρώντας η Καρδιά προς την άλλη κατεύθυνση ενημερώνει το Πνεύμα για την ποιότητα του περιβάλλοντος και τις προσλήψεις του.
Δηλαδή, με φυγόκεντρη δραστηριότητα πληροφορεί το νου για την ύπαρξη και την αλήθεια της εσωτερικής πραγματικότητας, με κεντρομόλο δράση ενημερώνει το Πνεύμα για την «εικονική» πραγματικότητα του περιβάλλοντος.
Από πολλούς η καρδιά ταυτίζεται με το Πνεύμα. Και στη διάσταση που συχνά παρατηρείται μεταξύ πνευματικής θέσης και διανοητικής στάσης, ο κόσμος συνηθίζει να λέει, ότι άλλα θέλει το μυαλό και άλλα η καρδιά.
Στην πραγματικότητα η καρδιά επενδύει με το ανάλογο συναίσθημα (αυτός είναι ο ρόλος της) την όποια ανάγκη του Πνεύματος, ώστε αυτή να προωθηθεί με δυνατή φωνή, μήπως και γίνει αποδεκτή από το νου.
- Ανάγκες, όμως έχει και ο νους, μου είπαν. Αυτές οι ανάγκες δεν συνοδεύονται από συναίσθημα;
- Ασφαλώς και αυτές οι ανάγκες δυναμοποιούνται με ανάλογο συναίσθημα. Το θέμα είναι ότι οι ανάγκες που προβάλλει ο νους κάποτε, μεν, είναι πραγματικές∙ πηγάζουν από τον οργανισμό μας και έχουν σχέση με την επιβίωσή μας (τροφή, νερό, σεξ κλπ). Άλλοτε, όμως, δεν έχουμε να κάνουμε με πραγματικές ανάγκες, αλλά πρόκειται για επιθυμίες, των οποίων συνήθως η πηγή προέλευσης βρίσκεται έξω από εμάς. Στην εποχή μας οι επιθυμίες αποτελούν ένα μεγάλο μέρος των φαινομενικών αναγκών μας και οφείλονται στο τι βλέπουμε να συμβαίνει γύρω μας και στο τι μας προβάλλει η διαφήμιση. Μερικές φορές αποτελούνται από εντελώς άχρηστες επιθυμίες (ασθένεια του νου), άλλοτε από τον εθισμό μας σε υπερβολές (πάθη) και άλλοτε από ψυχολογικά αίτια (βουλιμία, φιλοδοξία, αλαζονεία, απληστία κλπ).
Υπάρχει ένα ωραίο «ποίημα», που δείχνει την προσπάθεια του νου, να αιχμαλωτίσει την καρδιά και μετά να την εκπαιδεύσει, προκειμένου να ντύνει τις επιθυμίες του με αισθήματα.
- Και τα καταφέρνει ο νους;
- Άλλοτε ναι, άλλοτε όχι. Εξαρτάται από το αν η καρδιά προλάβει να προστατευτεί στο φως του Ήλιου-Πνεύματος. Γιατί το Πνεύμα εκπέμπει φως, το φως της Αγάπης. Το οποίο φωτίζει τις περιοχές της σκέψης, της κρίσης και της απόφασης και τότε ο νους αναγκάζεται να «βλέπει» καθαρά∙ απαλλάσσεται από τις πλάνες και αποκτά Διαύγεια. Η Διαύγεια σε ισορροπημένη σχέση με την Αγάπη αποτελεί το πιο πολύτιμο αγαθό του ανθρώπου. Οικοδομεί τη γέφυρα μεταξύ της προσωπικότητας και του πνευματικού όντος, με άλλα λόγια οικοδομεί την Ψυχή του!
Έκτοτε ο νους μπορεί να παρουσιάζει κάθε τόσο επιθυμίες, αλλά αυτές δεν ενισχύονται από τη δύναμη του έντονου συναισθήματος, ώστε να δρουν καταναγκαστικά στη βούληση του ανθρώπου. Σιγά – σιγά υποχωρούν και αραιώνουν, ενώ, αντίθετα, παρουσιάζονται όλο και πιο καθαρά οι ανάγκες του Πνεύματος και το πρόγραμμά του. Η λογική του νου προσεγγίζει τη λογική του Πνεύματος. Είναι, τότε, που, όπως λένε οι φωτισμένοι, το μυαλό κατεβαίνει (από το κεφάλι) στην καρδιά. Στην πραγματικότητα ανεβαίνει η συνείδηση του ατόμου από το δεύτερο ενεργειακό κέντρο (στην περιοχή των γεννητικών οργάνων) μέχρι το τέταρτο ενεργειακό κέντρο του στήθους. Εκεί είναι ο ναός της Καρδιάς. Εκεί η νύφη περιμένει τον νυμφίο και εκεί θα τελεσθεί ο ιερός γάμος μεταξύ της καρδιάς και του νου. Εκεί παρευρίσκεται και ο Δάσκαλος, το Πνεύμα και επικυρώνει το γάμο.
- Συμπέρασμα;
- Τα συμπεράσματα είναι δικά σας. Εγώ, απλώς, καταλήγω, ότι πνευματικότητα είναι η κατάσταση που χαρακτηρίζει τον άνθρωπο, ο οποίος, ενώ ζει μέσα σε μια «εικονική» πραγματικότητα, εντούτοις ζει κατά συνειδητό και διαυγή τρόπο.
Αναγνωρίζει και αποδέχεται την «εικονική» πραγματικότητα και αυτή είναι η Αλήθεια του.
Κατανοεί τον εαυτό του και τους άλλους. Κατανοεί, πως ο κάθε άνθρωπος είναι η «εικόνα» ενός δράματος, που επιζητεί τη λύτρωση. Κάθε «εικόνα» είναι ένας άνθρωπος που μοχθεί για την ελευθερία του και κάθε «εικόνα» έχει την ανάγκη ζεστασιάς και φροντίδας και βοήθειας. Και αυτή η κατανόηση είναι η Αγάπη του.
Από κει και πέρα ο άνθρωπος, ο «νέος» άνθρωπος, θα έχει εκπαιδευτεί να ζήσει, όπως αντιστοιχεί στο πρόγραμμά του και όπως δικαιούται και όχι όπως αναγκάζεται να κάνει. Και αυτή η νέα συνειδητοποίηση θα αποτελεί τη Σοφία του.
Η λύτρωση του καθενός από το δράμα του θα αποτελεί την ολοκλήρωση της πνευματικής του περιπέτειας.
Τετάρτη 14 Απριλίου 2010
εβδομάδα του Γκιώνη, υπέρβαση και ελευθερία
Αίγινα και πέμπτη στη σειρά εβδομάδα του Γκιώνη. Καθιερώθηκε, πια και γίνεται κάθε χρόνο την εβδομάδα μετά το Πάσχα.
Συμβίωση οικογενειών. Όλες οι ηλικίες. Τα πολύ μικρά με τις δυσκολίες τους, τα πιο μεγάλα, οι έφηβοι, που φέτος παραμεγάλωσαν. Άλλοι στην καταπληκτική Οικία (Καραπάνου), άλλοι στις σκηνές, άλλοι στο τίπι. Μαμάδες, γιαγιάδες, άντρες που μοιράζονται με τις γυναίκες τους – δόξα τω θεώ – τις φροντίδες των παιδιών. Ποικιλία επαγγελμάτων και ενδιαφερόντων. Κάποιοι στο μαγείρεμα, άλλοι στην καθαριότητα, κάποιοι για ψώνια, ή στη λάντζα. Και τα παιδιά βοηθοί σε όλες τις ανάγκες.
Και δραστηριότητες από το πρωί μέχρι το βράδυ. Ντόπιοι και ξένοι μαζί. Κάτι σαν πείραμα οικοκοινότητας.
Τώρα χτίζουμε ένα σπιτάκι με χώμα, ή με άχυρο, ή Cob. Τώρα ζυμώνουμε ψωμί, τώρα μαθαίνουμε καράτε. Το βράδυ η προβολή ταινίας και η συζήτηση για το περιβάλλον και την κοινωνία, μετά το πρόγευμα φτιάχνουμε κούκλες και στον κήπο απλώνουμε καρδιές με κάθε λογής υλικά. Στο εργαστήρι κεραμικής τραγουδούμε ελληνόφωνα της κάτω Ιταλίας. Στην πάνω αίθουσα πρωινός διαλογισμός, στην άλλη συζήτηση για την κοινωνική οικονομία, έπειτα οι αρχές της χρωματοθεραπείας. Σήμερα ο χορός, η θεατρική παράσταση και αύριο η άνοδος στο Όρος. Το πάρτι και το γλέντι. Σώμα και συνειδητότητα και όποιος χρειάζεται κινέζικο μασάζ. Το άγγιγμα, το χρώμα, ο ήχος, οι πέτρες. Και το βράδυ τα Αιγινήτικα παραμύθια. Το εργαστήρι συγγραφής και αφήγησης, ο Καραγκιόζης, αλλά και η πνευματικότητα στη ζωή μας. Λουλούδια του Απρίλη και οι νέοι παρουσιάζουν.
Και τι παρουσιάζουν! Σκέψεις, όνειρα, κριτική για τους μεγάλους, τραγούδια - ορχήστρα πλήρης - χορός και προπαντός ζωντάνια και αισιοδοξία. Όχι, ότι δεν έχουν και αυτοί τις ανησυχίες τους∙ εξετάσεις στο πανεπιστήμιο, σταδιοδρομία επαγγελματική, έρωτες, σχέσεις ανθρώπινες σε μια κοινωνία απάνθρωπη.
Κι όλα αυτά δυο λεπτά, μόλις, από τη θάλασσα σε μια άλλη θάλασσα ενός λουλουδιασμένου κήπου, με δέντρα πολλών χρόνων, μονοπάτια για περίπατους και σκιερές γωνιές. Συντροφιά με τη βραδινή ρυθμική φωνή του γκιώνη.
Γεμάτες οι ώρες, μεγάλες οι μέρες. Οι καρδιές σιγά – σιγά ανοίγουν σε νέες γνωριμίες και ενδιαφέρουσες κουβέντες.
Εννιάμιση το βράδυ. Καθισμένοι αναπαυτικά στα μαξιλάρια ένα γύρο στη μεγάλη σάλα του πάνω ορόφου. Το θέμα το πρότειναν οι έφηβοι: η πνευματικότητα στη ζωή μας. Και μέσα στην ησυχία της νύχτας κυλάει η συζήτηση.
Έτσι, χωρίς πρόεδρο, ούτε διευθυντή, χωρίς «Ύπατο» ή «Μεγάλο», χωρίς «Δάσκαλο», χωρίς «Αρχιεπίσκοπο», ή «Πάππα», χωρίς μεγαλόβαθμους και «νεοφώτιστους», χωρίς καν τη φυσική ηλικία να ιεραρχεί τις συνθήκες, αφού μπορεί ο έφηβος, εκεί απέναντί μου, να είναι πιο ώριμη ψυχή από τον ηλικιωμένο της θέσης μου. Δεν μπορεί πια να έχει θέση ανάμεσα στους ανθρώπους η φυσική αρχαιότητα. Το στίγμα της κάθε προσωπικότητας καθορίζεται από την ηλικία της πνευματικής θητείας της στον πλανήτη μας.
Διακρίνονταν εκείνο το βράδυ να πρωτοστατεί μόνο ο εσωτερικός διάλογος∙ η μόνη φυσική διαδικασία εξέλιξης.
Ο καθένας, μαθητής και δάσκαλος του εαυτού του. Ο καθένας, εξομολογούμενος και εξομολόγος του εαυτού του. Κριτής και κρινόμενος. Ομολογώ εγώ στον εαυτό μου∙ και υπόσχομαι εγώ στον εαυτό μου. Ελεύθερα και συνειδητά.
Επιτέλους ο άνθρωπος ελεύθερος και σε απευθείας σχέση με το θεό του, χωρίς τη μεσολάβηση του θρησκευτικού ιερατείου.
Επιτέλους η ανθρώπινη ψυχή ελεύθερη στο φως του γήινου σχολείου, όπου ορίστηκε να εκπαιδευτεί.
Αυτό είναι από την αρχή των χρόνων το αιώνιο μυστήριο της εξομολόγησης και της εξέλιξης. Και όχι, όπως το παράλλαξε και το επέβαλε η θρησκευτική εξουσία.
«…ούτε εγώ σε κατακρίνω» είχε πει ο Χριστός στη γυναίκα∙ «…πήγαινε και μην κάνεις τα ίδια λάθη».
Ακούστηκαν διηγήσεις αναπάντεχων γεγονότων, που επηρέασαν τη ζωή κάποιων από εμάς. Κάτι σαν θαύματα.
Κάποιοι εκφράζονταν επηρεασμένοι, ακόμα, από τις παραδόσεις και τις υποθήκες που συνηθίσαμε να ακούμε. Άλλοι, κιόλας, απελευθερωμένοι από νουθεσίες, υποδείξεις, απειλές, ή υποσχέσεις της όποιας «ιερής»εξουσίας, του όποιου κοινωνικού θεσμού, που καθορίζει πίνακες αξιών και πρόσωπα - παραδείγματα.
Και όλοι ήταν σεβαστοί, γιατί πρόσφεραν την παρουσία της ανεπανάληπτης διαφορετικότητάς τους.
Κάποια ώρα πύκνωσαν και αιωρούνταν τα νοήματα της αγάπης που τρέφεται από τη χαρά του άλλου, της ελευθερίας της βούλησης και της πίστης στον εαυτό. Αόρατες, ευλογημένες ροϊκές γραμμές ανάμεσά μας.
Αυτό κι αν δεν ήταν σχολή πνευματικότητας.
Σε ευχαριστούμε, Χριστίνα, για την οργάνωση και του φετινού Γκιώνη. Και καλή αντάμωση του χρόνου, πάλι.
Συμβίωση οικογενειών. Όλες οι ηλικίες. Τα πολύ μικρά με τις δυσκολίες τους, τα πιο μεγάλα, οι έφηβοι, που φέτος παραμεγάλωσαν. Άλλοι στην καταπληκτική Οικία (Καραπάνου), άλλοι στις σκηνές, άλλοι στο τίπι. Μαμάδες, γιαγιάδες, άντρες που μοιράζονται με τις γυναίκες τους – δόξα τω θεώ – τις φροντίδες των παιδιών. Ποικιλία επαγγελμάτων και ενδιαφερόντων. Κάποιοι στο μαγείρεμα, άλλοι στην καθαριότητα, κάποιοι για ψώνια, ή στη λάντζα. Και τα παιδιά βοηθοί σε όλες τις ανάγκες.
Και δραστηριότητες από το πρωί μέχρι το βράδυ. Ντόπιοι και ξένοι μαζί. Κάτι σαν πείραμα οικοκοινότητας.
Τώρα χτίζουμε ένα σπιτάκι με χώμα, ή με άχυρο, ή Cob. Τώρα ζυμώνουμε ψωμί, τώρα μαθαίνουμε καράτε. Το βράδυ η προβολή ταινίας και η συζήτηση για το περιβάλλον και την κοινωνία, μετά το πρόγευμα φτιάχνουμε κούκλες και στον κήπο απλώνουμε καρδιές με κάθε λογής υλικά. Στο εργαστήρι κεραμικής τραγουδούμε ελληνόφωνα της κάτω Ιταλίας. Στην πάνω αίθουσα πρωινός διαλογισμός, στην άλλη συζήτηση για την κοινωνική οικονομία, έπειτα οι αρχές της χρωματοθεραπείας. Σήμερα ο χορός, η θεατρική παράσταση και αύριο η άνοδος στο Όρος. Το πάρτι και το γλέντι. Σώμα και συνειδητότητα και όποιος χρειάζεται κινέζικο μασάζ. Το άγγιγμα, το χρώμα, ο ήχος, οι πέτρες. Και το βράδυ τα Αιγινήτικα παραμύθια. Το εργαστήρι συγγραφής και αφήγησης, ο Καραγκιόζης, αλλά και η πνευματικότητα στη ζωή μας. Λουλούδια του Απρίλη και οι νέοι παρουσιάζουν.
Και τι παρουσιάζουν! Σκέψεις, όνειρα, κριτική για τους μεγάλους, τραγούδια - ορχήστρα πλήρης - χορός και προπαντός ζωντάνια και αισιοδοξία. Όχι, ότι δεν έχουν και αυτοί τις ανησυχίες τους∙ εξετάσεις στο πανεπιστήμιο, σταδιοδρομία επαγγελματική, έρωτες, σχέσεις ανθρώπινες σε μια κοινωνία απάνθρωπη.
Κι όλα αυτά δυο λεπτά, μόλις, από τη θάλασσα σε μια άλλη θάλασσα ενός λουλουδιασμένου κήπου, με δέντρα πολλών χρόνων, μονοπάτια για περίπατους και σκιερές γωνιές. Συντροφιά με τη βραδινή ρυθμική φωνή του γκιώνη.
Γεμάτες οι ώρες, μεγάλες οι μέρες. Οι καρδιές σιγά – σιγά ανοίγουν σε νέες γνωριμίες και ενδιαφέρουσες κουβέντες.
Εννιάμιση το βράδυ. Καθισμένοι αναπαυτικά στα μαξιλάρια ένα γύρο στη μεγάλη σάλα του πάνω ορόφου. Το θέμα το πρότειναν οι έφηβοι: η πνευματικότητα στη ζωή μας. Και μέσα στην ησυχία της νύχτας κυλάει η συζήτηση.
Έτσι, χωρίς πρόεδρο, ούτε διευθυντή, χωρίς «Ύπατο» ή «Μεγάλο», χωρίς «Δάσκαλο», χωρίς «Αρχιεπίσκοπο», ή «Πάππα», χωρίς μεγαλόβαθμους και «νεοφώτιστους», χωρίς καν τη φυσική ηλικία να ιεραρχεί τις συνθήκες, αφού μπορεί ο έφηβος, εκεί απέναντί μου, να είναι πιο ώριμη ψυχή από τον ηλικιωμένο της θέσης μου. Δεν μπορεί πια να έχει θέση ανάμεσα στους ανθρώπους η φυσική αρχαιότητα. Το στίγμα της κάθε προσωπικότητας καθορίζεται από την ηλικία της πνευματικής θητείας της στον πλανήτη μας.
Διακρίνονταν εκείνο το βράδυ να πρωτοστατεί μόνο ο εσωτερικός διάλογος∙ η μόνη φυσική διαδικασία εξέλιξης.
Ο καθένας, μαθητής και δάσκαλος του εαυτού του. Ο καθένας, εξομολογούμενος και εξομολόγος του εαυτού του. Κριτής και κρινόμενος. Ομολογώ εγώ στον εαυτό μου∙ και υπόσχομαι εγώ στον εαυτό μου. Ελεύθερα και συνειδητά.
Επιτέλους ο άνθρωπος ελεύθερος και σε απευθείας σχέση με το θεό του, χωρίς τη μεσολάβηση του θρησκευτικού ιερατείου.
Επιτέλους η ανθρώπινη ψυχή ελεύθερη στο φως του γήινου σχολείου, όπου ορίστηκε να εκπαιδευτεί.
Αυτό είναι από την αρχή των χρόνων το αιώνιο μυστήριο της εξομολόγησης και της εξέλιξης. Και όχι, όπως το παράλλαξε και το επέβαλε η θρησκευτική εξουσία.
«…ούτε εγώ σε κατακρίνω» είχε πει ο Χριστός στη γυναίκα∙ «…πήγαινε και μην κάνεις τα ίδια λάθη».
Ακούστηκαν διηγήσεις αναπάντεχων γεγονότων, που επηρέασαν τη ζωή κάποιων από εμάς. Κάτι σαν θαύματα.
Κάποιοι εκφράζονταν επηρεασμένοι, ακόμα, από τις παραδόσεις και τις υποθήκες που συνηθίσαμε να ακούμε. Άλλοι, κιόλας, απελευθερωμένοι από νουθεσίες, υποδείξεις, απειλές, ή υποσχέσεις της όποιας «ιερής»εξουσίας, του όποιου κοινωνικού θεσμού, που καθορίζει πίνακες αξιών και πρόσωπα - παραδείγματα.
Και όλοι ήταν σεβαστοί, γιατί πρόσφεραν την παρουσία της ανεπανάληπτης διαφορετικότητάς τους.
Κάποια ώρα πύκνωσαν και αιωρούνταν τα νοήματα της αγάπης που τρέφεται από τη χαρά του άλλου, της ελευθερίας της βούλησης και της πίστης στον εαυτό. Αόρατες, ευλογημένες ροϊκές γραμμές ανάμεσά μας.
Αυτό κι αν δεν ήταν σχολή πνευματικότητας.
Σε ευχαριστούμε, Χριστίνα, για την οργάνωση και του φετινού Γκιώνη. Και καλή αντάμωση του χρόνου, πάλι.
Τρίτη 13 Απριλίου 2010
μυητικές σχολές, μια ακόμα εξουσία
Ο κόσμος του δεύτερου ουρανού. Έτσι τον ονομάσαμε, γιατί, πραγματικά αποτελεί τη δεύτερη εικόνα, που αντικρίζει ο άνθρωπος σηκώνοντας το κεφάλι του, «ανω-θρώσκοντας», από τότε που ξέφυγε από το χαμηλό ορίζοντα της μάζας.
Ο κόσμος αυτός, λοιπόν είναι το σχολείο, στο οποίο ο άνθρωπος θα προσεγγίσει την Αλήθεια και θα κατακτήσει τη συνειδητότητά του.
Διπλή η συνειδητότητα αυτή∙ το μεγαλείο του ανθρώπου! Πρώτα, συνειδητοποιεί τι υπάρχει γύρω του και τι συμβαίνει. Δηλαδή αντιλαμβάνεται και καταγράφει τις δράσεις του περιβάλλοντος, στο οποίο βρέθηκε τοποθετημένος. Και ούτε που υποψιάζεται την αιτία αυτών των συνθηκών και των καταστάσεων. Το πολύ-πολύ παρακολουθεί μέρος των δικών του αντιδράσεων.
Αυτή η κατάσταση συνειδητότητας αφορά στον άνθρωπο της μάζας, στα ζώα και, γιατί όχι και στα φυτά. Όσο ο άνθρωπος της μάζας μένει άβουλος, άτολμος, καθηλωμένος και αμετακίνητος στο ίδιο μαζικό περιβάλλον και στις «ρίζες» του, τις συνήθειες του, το σύστημα αξιών της ομάδας του, η συνειδητότητά του μοιάζει με αυτή των όντων της φύσης: μονόχωρη και ανεπαρκής.
Ο άνθρωπος, όμως του πρώτου και του δεύτερου ουρανού λειτουργεί και με το δεύτερο τύπο συνειδητότητας∙ λειτουργεί, δηλαδή και με αυτό-επιγνωσιακή συνειδητότητα.
Αυτό σημαίνει, ότι παράλληλα με τη λειτουργία αντίληψης του εξωτερικού περιβάλλοντος, ένα μέρος της προσοχής και της παρατήρησης στρέφεται και προς το ατομικό του περιβάλλον. Είναι το περιβάλλον του πνεύματός του και αποτελείται και από το φυσικό του σώμα, αλλά και από τον ψυχοδιανοητική του υπόσταση.
Τότε, ο άνθρωπος παύει να είναι ένα διανοητικό ον και από το βάθος του αναδύεται το ίδιο το Πνευματικό του Είναι, το οποίο και αναδεικνύεται ως παρατηρητής.
Καθώς ο καθαρός πνευματικός πυρήνας εμφανίζεται στο φως της τρέχουσας καθημερινής ζωής, βρίσκει, τότε, διέξοδο έκφρασης η «μόνιμη, ή διαρκής προσωπικότητα», η οποία χτίζεται εμπειρία – εμπειρία εκατοντάδες και χιλιάδες χρόνια σ’ αυτό τον πλανήτη. Είναι η ώρα που η παρούσα συνειδητότητα τούτης της ενσάρκωσης αρχίζει να επικοινωνεί με την έσω ποιότητα, να πληροφορείται για το πρόγραμμα που ορίστηκε για την παρούσα της ενσάρκωση, το οποίο πρέπει να υπηρετηθεί. Και είναι τότε που ο άνθρωπος αρχίζει να απασχολείται με τα ερωτήματα για το ποιος είναι , τι είναι και γιατί υπάρχει.
Από εδώ και πέρα παρούσα και μόνιμη προσωπικότητα, κόρη και μάνα, σε σχέση αμοιβαίας κατανόησης και υποστήριξης προχωρούν στο δρόμο της πραγματικής εξέλιξης.
Καθώς το πέπλο τραβιέται σιγά-σιγά στον άνθρωπο του δεύτερου ουρανού ένας καινούργιος κόσμος ανοίγεται, που πάντα υπήρχε, που του ανήκε ανέκαθεν και ποτέ δεν τον είχε επισκεφτεί.
Κάποτε, όταν κάθε τόσο ερχόταν τα μηνύματα – πάντα έρχονται - ή τα προσπερνούσε ή κάτι υποψιαζόταν για λίγο και πάλι βιαστικός έβγαινε και παραδινόταν στη δίνη της εξωτερικότητας. Ο δυνατός θόρυβος των τύμπανων της μεγάλης ορχήστρας γύρω του κάλυπτε τον ευγενικό ήχο του φλάουτου της δικής του ψυχής.
Και νάτος, μαθητής στο σχολείο της συλλογικότητας προσπαθεί να ξεπεράσει το πρώτο εμπόδιο, να διαλέξει το Δάσκαλό του.
Στην πραγματικότητα διαλέγει, συνήθως, μια σχολή, μια οργάνωση, από τις τόσες που φέρουν ηχηρά ονόματα και υπόσχονται τη σωτηρία της ψυχής. Και ας υποθέσουμε – σε σχέση και με όσα έχουν προηγηθεί - ότι αποφάσισε και διάλεξε, τελικά, τον κατάλληλο δάσκαλο, τον κατάλληλο γιατρό για την ασθένεια της δικής του προσωπικότητας. Γιατί, ας μη διστάζουμε να το παραδεχτούμε, όλοι μας, που βρισκόμαστε με υλικό σώμα εδώ στη Γη, πάσχουμε από κάποια ασθένεια της προσωπικότητάς μας. Αυτά τα επενδύματα του πνεύματος (φυσικό σώμα, συναισθηματική ύπαρξη, διανοητική υπόσταση) έχουν τόσες ανάγκες για τη συντήρησή τους και την καλή λειτουργία τους και είναι τόσες και οι ποιότητες που διαθέτει αυτή η ανθρώπινη προσωπικότητα. Ε, γίνεται να μην είναι κάτι από όλα αυτά σε κατάσταση δυσαρμονική, σε κατάσταση στέρησης ή υπερβολής;
Πρώτος κίνδυνος, πρώτη δυσκολία στο δρόμο της εξέλιξης είναι η ταύτιση του μαθητή, ως αναζητητή της Αλήθειας, με το δάσκαλο ή με τα διδασκόμενα.
Και εγώ βρέθηκα σε αυτό τον κίνδυνο και πίστεψα, ότι εξελίσσεται κανείς παρακολουθώντας ομαδικά μια σχετική σχολή - όπως στα διάφορα σχολεία των σπουδών μου - και συμμετείχα στη στήριξη τέτοιων οργανώσεων και στο μηχανισμό τους και καθυστέρησα στην πνευματική μου εξέλιξη. Ώσπου συνειδητοποίησα, ότι η παγίδα βρίσκεται στο να παραδίδεται η «πνευματικότητα» στο διανοητικό μηχανισμό και στην ομαδικότητα της εκπαίδευσης.
Δήλωσε κάποιος Δάσκαλος: όταν αποχωρήσει ο Δάσκαλος από τον ορατό κόσμο, ήδη μεταξύ των μαθητών της πρώτης, κιόλας, γενιάς εγκαθίσταται ο Σατανάς.
Αν, όντως, υπάρχει αντίπαλος στην πνευματική εξέλιξη των ανθρώπων, το μυαλό τους χρησιμοποιεί και τη λογική του μυαλού τους και τους φόβους του μυαλού τους, προκειμένου να αναστείλει την πραγματική τους εξέλιξη.
Όμως παρά την εμπειρία που, τώρα, διαθέτω, δε θα συνεχίσω να μιλώ εγώ.
Θα παραθέσω μόνο κάποιες φράσεις από ένα Δάσκαλο του σχετικά πρόσφατου παρελθόντος, τον Κρισναμούρτι. Και στην επόμενη ανάρτηση θα καταθέσω, όσα ακόμα χρειάζονται, για τον τρόπο ίδρυσης και καθιέρωσης μιας σχολής εσωτερικής διδασκαλίας και το πότε αυτή η σχολή θα πρέπει να διαλύεται.
«…Η Αλήθεια, επειδή είναι απεριόριστη, απροσδιόριστη, απλησίαστη μέσω οποιασδήποτε οδού, δεν μπορεί να οργανωθεί…
…Όταν δημιουργείται μια οργάνωση με αυτό το σκοπό (εννοεί την αναζήτηση της Αλήθειας) αυτή μετατρέπεται σε αποκούμπι, σε μια αδυναμία, σ' ένα δεσμό, και το άτομο γίνεται ανάπηρο και εμποδίζεται η επιθυμία του για ανάπτυξη, η κατάκτηση της ατομικής του ταυτότητας, που συνίσταται ακριβώς στην προσωπική ανακάλυψη που βασίζεται στις δικές του δυνάμεις. Και αυτός είναι ένας άλλος λόγος για τον οποίο αποφάσισα, ευρισκόμενος στην κεφαλή του Τάγματος, να το διαλύσω…
…γιατί να υπάρχει μια οργάνωση; Κανείς δεν μπορεί να σας ελευθερώσει απ' έξω. Η οργάνωση της λατρείας και η στράτευση από μέρους σας σε κάποια ιδεολογία δεν θα μπορέσουν να σας ελευθερώσουν…».
Ο κόσμος αυτός, λοιπόν είναι το σχολείο, στο οποίο ο άνθρωπος θα προσεγγίσει την Αλήθεια και θα κατακτήσει τη συνειδητότητά του.
Διπλή η συνειδητότητα αυτή∙ το μεγαλείο του ανθρώπου! Πρώτα, συνειδητοποιεί τι υπάρχει γύρω του και τι συμβαίνει. Δηλαδή αντιλαμβάνεται και καταγράφει τις δράσεις του περιβάλλοντος, στο οποίο βρέθηκε τοποθετημένος. Και ούτε που υποψιάζεται την αιτία αυτών των συνθηκών και των καταστάσεων. Το πολύ-πολύ παρακολουθεί μέρος των δικών του αντιδράσεων.
Αυτή η κατάσταση συνειδητότητας αφορά στον άνθρωπο της μάζας, στα ζώα και, γιατί όχι και στα φυτά. Όσο ο άνθρωπος της μάζας μένει άβουλος, άτολμος, καθηλωμένος και αμετακίνητος στο ίδιο μαζικό περιβάλλον και στις «ρίζες» του, τις συνήθειες του, το σύστημα αξιών της ομάδας του, η συνειδητότητά του μοιάζει με αυτή των όντων της φύσης: μονόχωρη και ανεπαρκής.
Ο άνθρωπος, όμως του πρώτου και του δεύτερου ουρανού λειτουργεί και με το δεύτερο τύπο συνειδητότητας∙ λειτουργεί, δηλαδή και με αυτό-επιγνωσιακή συνειδητότητα.
Αυτό σημαίνει, ότι παράλληλα με τη λειτουργία αντίληψης του εξωτερικού περιβάλλοντος, ένα μέρος της προσοχής και της παρατήρησης στρέφεται και προς το ατομικό του περιβάλλον. Είναι το περιβάλλον του πνεύματός του και αποτελείται και από το φυσικό του σώμα, αλλά και από τον ψυχοδιανοητική του υπόσταση.
Τότε, ο άνθρωπος παύει να είναι ένα διανοητικό ον και από το βάθος του αναδύεται το ίδιο το Πνευματικό του Είναι, το οποίο και αναδεικνύεται ως παρατηρητής.
Καθώς ο καθαρός πνευματικός πυρήνας εμφανίζεται στο φως της τρέχουσας καθημερινής ζωής, βρίσκει, τότε, διέξοδο έκφρασης η «μόνιμη, ή διαρκής προσωπικότητα», η οποία χτίζεται εμπειρία – εμπειρία εκατοντάδες και χιλιάδες χρόνια σ’ αυτό τον πλανήτη. Είναι η ώρα που η παρούσα συνειδητότητα τούτης της ενσάρκωσης αρχίζει να επικοινωνεί με την έσω ποιότητα, να πληροφορείται για το πρόγραμμα που ορίστηκε για την παρούσα της ενσάρκωση, το οποίο πρέπει να υπηρετηθεί. Και είναι τότε που ο άνθρωπος αρχίζει να απασχολείται με τα ερωτήματα για το ποιος είναι , τι είναι και γιατί υπάρχει.
Από εδώ και πέρα παρούσα και μόνιμη προσωπικότητα, κόρη και μάνα, σε σχέση αμοιβαίας κατανόησης και υποστήριξης προχωρούν στο δρόμο της πραγματικής εξέλιξης.
Καθώς το πέπλο τραβιέται σιγά-σιγά στον άνθρωπο του δεύτερου ουρανού ένας καινούργιος κόσμος ανοίγεται, που πάντα υπήρχε, που του ανήκε ανέκαθεν και ποτέ δεν τον είχε επισκεφτεί.
Κάποτε, όταν κάθε τόσο ερχόταν τα μηνύματα – πάντα έρχονται - ή τα προσπερνούσε ή κάτι υποψιαζόταν για λίγο και πάλι βιαστικός έβγαινε και παραδινόταν στη δίνη της εξωτερικότητας. Ο δυνατός θόρυβος των τύμπανων της μεγάλης ορχήστρας γύρω του κάλυπτε τον ευγενικό ήχο του φλάουτου της δικής του ψυχής.
Και νάτος, μαθητής στο σχολείο της συλλογικότητας προσπαθεί να ξεπεράσει το πρώτο εμπόδιο, να διαλέξει το Δάσκαλό του.
Στην πραγματικότητα διαλέγει, συνήθως, μια σχολή, μια οργάνωση, από τις τόσες που φέρουν ηχηρά ονόματα και υπόσχονται τη σωτηρία της ψυχής. Και ας υποθέσουμε – σε σχέση και με όσα έχουν προηγηθεί - ότι αποφάσισε και διάλεξε, τελικά, τον κατάλληλο δάσκαλο, τον κατάλληλο γιατρό για την ασθένεια της δικής του προσωπικότητας. Γιατί, ας μη διστάζουμε να το παραδεχτούμε, όλοι μας, που βρισκόμαστε με υλικό σώμα εδώ στη Γη, πάσχουμε από κάποια ασθένεια της προσωπικότητάς μας. Αυτά τα επενδύματα του πνεύματος (φυσικό σώμα, συναισθηματική ύπαρξη, διανοητική υπόσταση) έχουν τόσες ανάγκες για τη συντήρησή τους και την καλή λειτουργία τους και είναι τόσες και οι ποιότητες που διαθέτει αυτή η ανθρώπινη προσωπικότητα. Ε, γίνεται να μην είναι κάτι από όλα αυτά σε κατάσταση δυσαρμονική, σε κατάσταση στέρησης ή υπερβολής;
Πρώτος κίνδυνος, πρώτη δυσκολία στο δρόμο της εξέλιξης είναι η ταύτιση του μαθητή, ως αναζητητή της Αλήθειας, με το δάσκαλο ή με τα διδασκόμενα.
Και εγώ βρέθηκα σε αυτό τον κίνδυνο και πίστεψα, ότι εξελίσσεται κανείς παρακολουθώντας ομαδικά μια σχετική σχολή - όπως στα διάφορα σχολεία των σπουδών μου - και συμμετείχα στη στήριξη τέτοιων οργανώσεων και στο μηχανισμό τους και καθυστέρησα στην πνευματική μου εξέλιξη. Ώσπου συνειδητοποίησα, ότι η παγίδα βρίσκεται στο να παραδίδεται η «πνευματικότητα» στο διανοητικό μηχανισμό και στην ομαδικότητα της εκπαίδευσης.
Δήλωσε κάποιος Δάσκαλος: όταν αποχωρήσει ο Δάσκαλος από τον ορατό κόσμο, ήδη μεταξύ των μαθητών της πρώτης, κιόλας, γενιάς εγκαθίσταται ο Σατανάς.
Αν, όντως, υπάρχει αντίπαλος στην πνευματική εξέλιξη των ανθρώπων, το μυαλό τους χρησιμοποιεί και τη λογική του μυαλού τους και τους φόβους του μυαλού τους, προκειμένου να αναστείλει την πραγματική τους εξέλιξη.
Όμως παρά την εμπειρία που, τώρα, διαθέτω, δε θα συνεχίσω να μιλώ εγώ.
Θα παραθέσω μόνο κάποιες φράσεις από ένα Δάσκαλο του σχετικά πρόσφατου παρελθόντος, τον Κρισναμούρτι. Και στην επόμενη ανάρτηση θα καταθέσω, όσα ακόμα χρειάζονται, για τον τρόπο ίδρυσης και καθιέρωσης μιας σχολής εσωτερικής διδασκαλίας και το πότε αυτή η σχολή θα πρέπει να διαλύεται.
«…Η Αλήθεια, επειδή είναι απεριόριστη, απροσδιόριστη, απλησίαστη μέσω οποιασδήποτε οδού, δεν μπορεί να οργανωθεί…
…Όταν δημιουργείται μια οργάνωση με αυτό το σκοπό (εννοεί την αναζήτηση της Αλήθειας) αυτή μετατρέπεται σε αποκούμπι, σε μια αδυναμία, σ' ένα δεσμό, και το άτομο γίνεται ανάπηρο και εμποδίζεται η επιθυμία του για ανάπτυξη, η κατάκτηση της ατομικής του ταυτότητας, που συνίσταται ακριβώς στην προσωπική ανακάλυψη που βασίζεται στις δικές του δυνάμεις. Και αυτός είναι ένας άλλος λόγος για τον οποίο αποφάσισα, ευρισκόμενος στην κεφαλή του Τάγματος, να το διαλύσω…
…γιατί να υπάρχει μια οργάνωση; Κανείς δεν μπορεί να σας ελευθερώσει απ' έξω. Η οργάνωση της λατρείας και η στράτευση από μέρους σας σε κάποια ιδεολογία δεν θα μπορέσουν να σας ελευθερώσουν…».
Παρασκευή 26 Μαρτίου 2010
Αρκαδία 2010
Ανήμερα του Ευαγγελισμού. Έχει από ώρα ξημερώσει «Εν Δημητσάνη». Εκεί με έφεραν τα βήματα ψάχνοντας την καθοδήγηση για τις δυσκολίες και τα εμπόδια, που αντιμετωπίζει ο άνθρωπος του Δεύτερου Ουρανού.
Et in Arcadia ego!
Στεκόμασταν με τη σύντροφό μου στην πόρτα της βεράντας και η ματιά μας περπατούσε στις βαθιές χαράδρες και στους απέναντι λόφους. Ήταν και η λωρίδα το νεαρό σύννεφο, που ανέβαινε απ’ τη χαράδρα, να φτάσει και να ενωθεί με τα μεγαλύτερα που το περίμεναν πάνω από τους λόφους. Ήταν και η πυκνή δόμηση του χωριού σε μια διάταξη, που πάντοτε εντυπωσιάζει τον επισκέπτη. Ήταν οι καμπάνες από τη γιορτή. Ήταν το λεπτό δροσερό αεράκι, χάδι πάνω στο πρόσωπο. Ήταν και οι μνήμες από τα παλιά, που ελπίζαμε σε μια καινούργια προσπάθεια του Ουρανού, να κινητοποιηθούν τα νωθρά και διστακτικά μας βήματα. Ήταν και τα λόγια του Γαβριήλ, χαιρετισμός στη «Νύμφη του Θεού», που απορροφούσαν τη σκέψη. Ήταν, λες, διάχυτο και το άρωμα του κρίνου…
Και ξαφνικά εκεί χαμηλά πάνω από το ποτάμι ζωντάνεψε η περιοχή από την πυκνή παρουσία ψυχών και πνευμάτων. Πολλές οι αόρατες παρουσίες γέμιζαν το χώρο.
Θυμάμαι την ίδια αίσθηση και παλιά, εδώ στην Αρκαδία. Kαι τότε ήταν «πολλοί» γύρω μας∙ περίμεναν και έλπιζαν κι "αυτοί" στην ανταπόκρισή μας.
Και προσπαθούσα, τότε, με τη ματιά να παρακάμψω το ορατό, για να τους δω να γλιστράνε μέσα από τα σύννεφα, να κατεβαίνουν από τους λόφους, να ξεπεζεύουν από το «πλοίο». Μάταια.
Σήμερα η καρδιά προπορευόταν και άστραψε το μυαλό: Το Ποτάμι!
Η εικόνα της εξάτμισης του νερού πάνω από το ποτάμι και τότε και τώρα «έδειχνε» τον τόπο της συνάντησης. Ήταν, πάντα, το ποτάμι. Ο Λούσιος!
Εκεί αιθεροποιείται η ύλη∙ εκεί που το νερό εξατμίζεται.
Όπως κι εκεί στο βάθος του εγκεφάλου, εκεί που το ανθρώπινο αίμα "εξατμίζεται" και αιθεροποιείται. εκεί που συναντιέται το κατερχόμενο ρεύμα του Πατέρα με το ανερχόμενο ρεύμα του Υιού, το αίμα που έσταξε από το Σταυρό στο χώμα.
Εκεί πλησιάζουν τα πνεύματα, να πιουν αιθέρα και να κοινωνήσουν με τις ντυμένες στα δερμάτινα ρούχα ψυχές. Εκεί οι Άγγελοι, εκεί και οι ζωντανοί. Από κει και οι "εγκλωβισμένοι" μπορούν να βρουν τη δύναμη της απελευθέρωσής τους.
Εκεί, στο ποτάμι η «κοινότητα» των πνευματικών όντων.
Ραντεβού στο ποτάμι. Εμείς από εδώ, εσείς από εκεί να ανταμώσουμε, πάνω απ’ την ομίχλη της εξάτμισης του νερού, μέσα στο σύννεφο του πυκνού αιθέρα, που γεφυρώνει τους δυο κόσμους, σε έναν αιώνιο Μυστικό Δείπνο. Άγγελοι και Άνθρωποι, Ιερείς του Ουρανού και κατηχούμενοι της Γης.
………………………….
Στο βεραντάκι μπροστά μου ήρθαν δυο πουλάκια. Τα ονομάζουν καλόγηρους.
Με κοίταξαν άφοβα, σαν να είμαστε γνωστοί από καιρό, πηδώντας διαρκώς από καρέκλα σε καρέκλα, στο τραπεζάκι, στα κάγκελα. Πλησίαζαν και φούσκωναν την κίτρινη κοιλίτσα τους, μου γύριζαν την κιτρινοπράσινη γράμμωση της πλάτης τους, έστριβαν τα ασπρουδερά τους μάγουλα και διεκδικούσαν την προσοχή μου.
Κι εκεί που θα παίρναμε το δρόμο για το ποτάμι, έφτασε ορμητικά ένα ζευγάρι φτερωτών καλόγηρων, που κυλίστηκαν στα μάρμαρα, για να ολοκληρώσουν το ερωτικό τους σμίξιμο. Είχαν ενώσει τα ποδαράκια τους, τα φτερά πλατάγιζαν και μόνο στην κορυφαία στιγμή της τέλειας αλληλοδιείσδυσης έγειρε με το κεφαλάκι του το ένα στο στήθος του άλλου και κάθε εξωτερική κίνηση σταμάτησε. Η Ζωή με τον παλμό της κατακτούσε την αιωνιότητα.
Το Άγιο Πνεύμα είχε διαπεράσει τις μορφές.
Μετά έφυγαν∙ πέταξαν όλα. Δυο-τρία μικρά πούπουλα μαρτυρούσαν ακόμα το διαρκές μυστήριο, ώσπου ένα επόμενο πέρασμα του αέρα θα έσβηνε κι αυτά τα χνάρια της ύλης.
Βιάστηκα να προλάβω τον αέρα. Σήκωσα ευλαβικά ένα πούπουλο έρωτα και το χώρεσα ανάμεσα στα φύλλα του τετραδίου μου.
Η αιωνιότητα σε μια, μόνο, στιγμή ένωσης.
Αρκαδία των Πνευμάτων και του Έρωτα!
Ο Ιησούς και η Μαρία.
Πήραμε το δρόμο για το Ποτάμι. Από τον Ουρανό κι από τη Γη. Σε λίγο θα συμμετείχαμε στη Θεία Κοινωνία!
Εκεί πλησιάζουν τα πνεύματα, να πιουν αιθέρα και να κοινωνήσουν με τις ντυμένες στα δερμάτινα ρούχα ψυχές. Εκεί οι Άγγελοι, εκεί και οι ζωντανοί. Από κει και οι "εγκλωβισμένοι" μπορούν να βρουν τη δύναμη της απελευθέρωσής τους.
Εκεί, στο ποτάμι η «κοινότητα» των πνευματικών όντων.
Ραντεβού στο ποτάμι. Εμείς από εδώ, εσείς από εκεί να ανταμώσουμε, πάνω απ’ την ομίχλη της εξάτμισης του νερού, μέσα στο σύννεφο του πυκνού αιθέρα, που γεφυρώνει τους δυο κόσμους, σε έναν αιώνιο Μυστικό Δείπνο. Άγγελοι και Άνθρωποι, Ιερείς του Ουρανού και κατηχούμενοι της Γης.
………………………….
Στο βεραντάκι μπροστά μου ήρθαν δυο πουλάκια. Τα ονομάζουν καλόγηρους.
Με κοίταξαν άφοβα, σαν να είμαστε γνωστοί από καιρό, πηδώντας διαρκώς από καρέκλα σε καρέκλα, στο τραπεζάκι, στα κάγκελα. Πλησίαζαν και φούσκωναν την κίτρινη κοιλίτσα τους, μου γύριζαν την κιτρινοπράσινη γράμμωση της πλάτης τους, έστριβαν τα ασπρουδερά τους μάγουλα και διεκδικούσαν την προσοχή μου.
Κι εκεί που θα παίρναμε το δρόμο για το ποτάμι, έφτασε ορμητικά ένα ζευγάρι φτερωτών καλόγηρων, που κυλίστηκαν στα μάρμαρα, για να ολοκληρώσουν το ερωτικό τους σμίξιμο. Είχαν ενώσει τα ποδαράκια τους, τα φτερά πλατάγιζαν και μόνο στην κορυφαία στιγμή της τέλειας αλληλοδιείσδυσης έγειρε με το κεφαλάκι του το ένα στο στήθος του άλλου και κάθε εξωτερική κίνηση σταμάτησε. Η Ζωή με τον παλμό της κατακτούσε την αιωνιότητα.
Το Άγιο Πνεύμα είχε διαπεράσει τις μορφές.
Μετά έφυγαν∙ πέταξαν όλα. Δυο-τρία μικρά πούπουλα μαρτυρούσαν ακόμα το διαρκές μυστήριο, ώσπου ένα επόμενο πέρασμα του αέρα θα έσβηνε κι αυτά τα χνάρια της ύλης.
Βιάστηκα να προλάβω τον αέρα. Σήκωσα ευλαβικά ένα πούπουλο έρωτα και το χώρεσα ανάμεσα στα φύλλα του τετραδίου μου.
Η αιωνιότητα σε μια, μόνο, στιγμή ένωσης.
Αρκαδία των Πνευμάτων και του Έρωτα!
Ο Ιησούς και η Μαρία.
Πήραμε το δρόμο για το Ποτάμι. Από τον Ουρανό κι από τη Γη. Σε λίγο θα συμμετείχαμε στη Θεία Κοινωνία!
Τρίτη 9 Μαρτίου 2010
η αναγνώριση του Δασκάλου
Δύο οι γραμμές εκπαίδευσης του ανθρώπου, η Φύση και οι Δάσκαλοι.
Από τη Φύση παίρνουμε τους ακλόνητους νόμους, στους οποίους θα βασίσουμε τη γενική μας κατεύθυνση. Μέσω των Δασκάλων θα μας μεταδοθεί το προσαρμοσμένο στην εποχή μας σχέδιο του Ουρανού.
Μπορεί σε μια ενσάρκωση ο άνθρωπος να περιοριστεί στη γνώση και στην εμπειρία μιας, μόνο, πηγής. Δεν αρκεί, όμως, αυτή. Γι’ αυτό στο μάκρος της πνευματικής του εξέλιξης είναι βέβαιο, πως θα αντλήσει την αλήθεια και από τις δυο πηγές εκπαίδευσης.
Έτσι, όταν έρθει η ώρα, ο άνθρωπος οφείλει - το έχει ανάγκη - να διαλέξει το Δάσκαλό του. Ή να επιλέξει εκείνη τη Σχολή, η οποία παρέχει τα εχέγγυα της ικανής διαχείρισης της διδασκαλίας που του ταιριάζει.
Η ορθή επιλογή Δασκάλου αποτελεί την πρώτη, ιδιαίτερα σημαντική, δυσκολία και ένα από τα πρώτα εμπόδια που μπαίνουν στην πνευματική εξέλιξη του ανθρώπου. Το να αναγνωρίσεις το Δάσκαλο ανάμεσα στους πολλούς δασκάλους που συναντάς.
Είναι πολύ δύσκολο για τον άνθρωπο να διακρίνει στη Γη το Δάσκαλο. Γιατί έχει απομακρυνθεί πολύ από αυτό που συνδέει το Μαθητή με το Δάσκαλο: την Καρδιά!
Ο άνθρωπος, δυστυχώς, έρχεται στη γη και στηρίζει τη ζωή του στην ανεπάρκεια του μυαλού του. Αλλά, πώς μπορεί ένα ανθρώπινο μυαλό, που δεν έχει αναπτύξει την πληρότητα των δυνατοτήτων του, που δεν κατέχει σε ικανοποιητικό βαθμό γνώση, ούτε καν την επιστημονική, που η λειτουργία της μνήμης το προδίδει, που είναι γεμάτο από ενοχές, από ανασφάλειες, από συναίσθηση των αδυναμιών, από τις φοβίες και τις πλάνες του. Που ανακαλύπτει προβλήματα, τροφοδοτεί εμμονές και στερεοτυπίες, συνήθειες και αντανακλαστικές ενέργειες. Που σκιάζεται από προσκολλήσεις και προκαταλήψεις. Πώς μπορεί, αυτό το μυαλό να νοιώσει και να ακούσει την καρδιά και να αναγνωρίσει αυτόν, που εκείνη αναζητούσε και ουδέποτε θα πάψει να προσμένει: το Δάσκαλο;
Το μυαλό έχει λάβει μια εκπαίδευση σε μονοπάτια, τα οποία, συνήθως, απομακρύνουν από την πνευματική Αλήθεια. Παρόλα αυτά μας είναι απολύτως χρήσιμο, γιατί στηρίζει την προσωπικότητα στη ζωή μέσα στην ύλη και αποτελεί για το πνεύμα το παράθυρο θέασης και μελέτης του ορατού κόσμου.
Το μυαλό, όμως, υπακούει στη φωνή του ενστίκτου αυτοσυντήρησης και βασίζεται στη λογική του νόμου της χωριστικότητας των υλικών μορφών. Γι’ αυτό επιδιώκει την αύξηση του «Έχειν», χρησιμοποιεί τις ποσοτικές αξίες των αριθμών, ακολουθεί την πραγματικότητα των υλικών αισθήσεων και αγωνίζεται για το συμφέρον με τα δικά του μέτρα. Πάνω σ’ αυτή τη λογική και στις επιδράσεις του περιβάλλοντος μορφώνεται η προσωπικότητα.
Πώς, τώρα, ένα άτομο, θα καταφέρει να αποσπάσει την προσωπικότητά του από το περίφραγμα της διανοητικής του κατάστασης, στην οποία βρέθηκε; πώς θα αιτιολογήσει την αλτρουοποίηση της προσωπικότητας και γιατί να την υπαγάγει στις υποδείξεις της καρδιάς;
Επομένως, πώς, ο άνθρωπος θα μπορέσει με τη λογική του νου του, να αναγνωρίσει το Δάσκαλο;
Είναι και μια ακόμα δυσκολία για το μυαλό. Όσο ο Δάσκαλος είναι κάπου «μακριά», όσο ο Δάσκαλος είναι κάπου «επάνω», ο άνθρωπος δεν έχει κανένα λόγο να ανησυχεί και να αναρωτιέται για το είδος της αγάπης του και το βάθος της πίστης του.
Όμως, όταν φτάσει ο καιρός και ο Ουρανός αποφασίσει να πει και πάλι τον άνθρωπο «παιδί» Του και να τον προσκαλέσει για άλλη μια φορά, στην Οικογένειά του, όταν ο καιρός φτάσει κι ο Δάσκαλος έρθει, τότε ο άνθρωπος ξαφνιάζεται κι αρχίζει να αρνείται ακόμα πιο πολύ την καρδιά του, επειδή το μυαλό του τον οδηγεί να παραμείνει στη γη, στη γη αυτή που γνωρίζει.
Όταν ο Δάσκαλος λάβει σώμα, προκειμένου να φτάσει η φωνή του ακόμα πιο κοντά στα παιδιά του, τότε ο άνθρωπος δυσκολεύεται να τον δεχθεί, δυσκολεύεται να τον αναγνωρίσει και, συνήθως, τον αρνείται. Διότι αν τολμήσει να τον αποδεχθεί, οφείλει να τον σεβαστεί και να τον υπακούσει. Και κάτι τέτοιο θα σήμαινε μια αλλαγή στη νοοτροπία του. Μια αλλαγή και στις πρακτικές συμπεριφορές της ζωής του. Και αυτή η αλλαγή φαίνεται υπερβολικά μεγάλη, ίσως σκληρή και, τις περισσότερες φορές, ακατόρθωτη και αδύνατη.
Το μυαλό, απόλυτος άρχοντας του γήινου αυτού κόσμου, πώς μπορεί να δεχθεί τον Ουρανό, όταν για χάρη του θα πρέπει να αποποιηθεί την παντοδυναμία του, θα πρέπει να αναζωογονήσει την πίστη του, θα πρέπει να δεχθεί την αλαζονεία, την φιλοδοξία και τον εγωισμό του;
Πώς να δεχθεί το μυαλό το Δάσκαλο, όταν αναγνωρίζοντάς τον αποδέχεται την ατέλειά του και από εκείνη την ώρα οφείλει να υπηρετεί και όχι να άρχει;
Είναι εύκολο να αρνηθεί το μυαλό, αυτό που δεν μπορεί ή δεν θέλει να καταλάβει. Είναι εύκολο να αρνηθεί το μυαλό, να ακούσει την καρδιά. Και είναι ακόμα πιο εύκολο για το ανθρώπινο μυαλό, να συγκεντρώσει το υλικό που η αποθήκη της ανθρώπινης πλάνης έχει διαφυλάξει και με αυτό να κατασκευάσει το προφίλ του προσωπικού του Δασκάλου, του Δασκάλου του.
Με αυτόν, εξάλλου, τον τρόπο εύκολα ο άνθρωπος ξεφεύγει από τις τύψεις και τις ενοχές του.
Άρα από εκείνη τη στιγμή αρχίζουν οι δυσκολίες στις σχέσεις μυαλού και καρδιάς. Η θέση και η στάση του μυαλού έναντι της καρδιάς αποτελεί έναν αδιάκοπο αγώνα εναντίον της αυτονομίας της, έναν αγώνα υποδούλωσής της. Γιατί η καρδιά μεταφέρει τη φωνή του πνεύματος και εκφράζει μια άλλη, συνήθως, λογική και μια άλλη ηθική και μια άλλη αναγκαιότητα. Και μιλάει για μια άλλη δικαιοσύνη και μια άλλη ελευθερία και μια άλλη αίσθηση ευθύνης.
Αν το μυαλό καταφέρει, όπως, τις πιο πολλές φορές γίνεται, να υποτάξει την καρδιά, την εκπαιδεύει και τη χρησιμοποιεί, προκειμένου να ενισχύει τις δικές του συλλήψεις με συναισθηματική επένδυση των αποφάσεών του. Και η καρδιά παγώνει μέσα στην πάχνη του μυαλού.
Πάντοτε στην επιλογή του Δασκάλου παρεμβάλλεται και η παρουσία των ψευτοδιδασκάλων και των ψευδοπροφητών. Μίλησε και ο Χριστός γι’ αυτούς. Πάντα υπήρχαν και υπάρχουν και αποτελούν πρόσθετη δυσκολία στην αναγνώριση του αληθινού Δασκάλου. Ας μην ξεχνάμε τις ψευδοπροφητείες για το 2012 – όπως συνέβαινε και για παλιότερες παρόμοιες προειδοποιήσεις - και το φόβο που ενσταλάζουν στις ψυχές των ανθρώπων.
Πρέπει, όμως, να παραδεχτούμε ότι αυτοί αποκτούν ισχύ, όχι επειδή ξεγελούν την καρδιά, αλλά μόνο εξαιτίας μιας υπέρμετρης ανάγκης του μυαλού.
Διότι ένα μυαλό μπορεί να αποκτήσει λαθεμένες ιδέες, μια καρδιά, όμως, δεν μπορεί να έχει λανθασμένους χτύπους.
Είχα ένα Δάσκαλο, που ξεχείλιζε από αγάπη. Τον πλησίαζες και ένοιωθες να εισχωρείς σε ένα μαγικό ρευστό∙ κοίταγες τα παιδικά του μάτια και αλάφρωνε η καρδιά σου. Περπατούσε στο δρόμο και γέμιζε η περιοχή από ένα απαλό λευκορόζ χρώμα και από ένα άρωμα κρίνου. Μια μεγάλη αγκαλιά, ζεστασιά και ενθάρρυνση για τον καθένα που τον πλησίαζε, είτε για να θεραπευτεί από σωματική πάθηση, είτε για να βρει την ψυχική του γαλήνη, είτε για να επανέλθει στο κέντρο του «Είναι» του. Ήταν, το ένοιωθες, μια μεγάλη και ανοιχτή καρδιά για όλους. Το ίδιο όταν δίδασκε πως δεν υπάρχει άνθρωπος κακός, όπως και όταν προσευχόταν για την κάθαρση και την ενεργοποίηση των προσλήψεων, όπως και όταν συμβούλευε τους νεαρούς αγγέλους του, που επισκέπτονταν τα βράδια κακόφημα μπαρ για να σώσουν ψυχές, όπως και όταν σου μιλούσε για τις αδυναμίες σου, χωρίς να σε αποπαίρνει, χωρίς να σε τρομάζει, χωρίς να σε αποθαρρύνει. Σε άφηνε να καταλάβεις μόνος σου, αν ήσουν έτοιμος, ποια ήταν τα εμπόδια στην προσωπική σου εξέλιξη και να αποφασίσεις εσύ για τις αντιδράσεις σου.
Κοντά του ξεκούμπωναν και οι δικές μας καρδιές και διεκδικούσαν τη θέση τους απέναντι στο μυαλό. Κοντά του μαθαίναμε, πως σ’ αυτή τη Δημιουργία, ακόμα και τα δαιμόνια έχουν τη θέση τους και μπορούν και αυτά να αλλάξουν, να μεταμορφωθούν, αν τα καλύψει η δική μας αγάπη.
Και όλων, στο τέλος, η μοίρα είναι να βρεθούν, πάλι, στην αγκαλιά του Πατέρα – Δημιουργού.
Και είχα και ένα Ζεύγος-Δάσκαλο, που μου δίδαξαν, πως η δύναμη του ανθρώπου για τούτη τη ζωή είναι η Ελπίδα και η Πίστη και η Αγάπη. Η Αγάπη που εξαγνίζει το νου και μας κάνει δίκαιους, που γεμίζει με καλοσύνη την ψυχή και μας κάνει ωφέλιμους, που εγκαθιστά την εμπιστοσύνη στον εαυτό μας και τολμούμε να έχουμε και να εκφράζουμε τις δικές μας δημιουργικές πεποιθήσεις.
Τέτοιος είναι ο ρόλος του αληθινού Δασκάλου. Να συμβάλλει στις αλλαγές μας και όχι να συμμετέχει στην απληστία απόκτησης γνώσεων και άλλων γνώσεων.
Αυτόν τον Δάσκαλο δεν τον ανακαλύπτεις από τη φήμη που τον συνοδεύει, ούτε από τους τίτλους του, ούτε από τον αριθμό των μαθητών του∙ τον αναγνωρίζει ξαφνικά η καρδιά σου και ο κόσμος σου φωτίζεται.
Από τη Φύση παίρνουμε τους ακλόνητους νόμους, στους οποίους θα βασίσουμε τη γενική μας κατεύθυνση. Μέσω των Δασκάλων θα μας μεταδοθεί το προσαρμοσμένο στην εποχή μας σχέδιο του Ουρανού.
Μπορεί σε μια ενσάρκωση ο άνθρωπος να περιοριστεί στη γνώση και στην εμπειρία μιας, μόνο, πηγής. Δεν αρκεί, όμως, αυτή. Γι’ αυτό στο μάκρος της πνευματικής του εξέλιξης είναι βέβαιο, πως θα αντλήσει την αλήθεια και από τις δυο πηγές εκπαίδευσης.
Έτσι, όταν έρθει η ώρα, ο άνθρωπος οφείλει - το έχει ανάγκη - να διαλέξει το Δάσκαλό του. Ή να επιλέξει εκείνη τη Σχολή, η οποία παρέχει τα εχέγγυα της ικανής διαχείρισης της διδασκαλίας που του ταιριάζει.
Η ορθή επιλογή Δασκάλου αποτελεί την πρώτη, ιδιαίτερα σημαντική, δυσκολία και ένα από τα πρώτα εμπόδια που μπαίνουν στην πνευματική εξέλιξη του ανθρώπου. Το να αναγνωρίσεις το Δάσκαλο ανάμεσα στους πολλούς δασκάλους που συναντάς.
Είναι πολύ δύσκολο για τον άνθρωπο να διακρίνει στη Γη το Δάσκαλο. Γιατί έχει απομακρυνθεί πολύ από αυτό που συνδέει το Μαθητή με το Δάσκαλο: την Καρδιά!
Ο άνθρωπος, δυστυχώς, έρχεται στη γη και στηρίζει τη ζωή του στην ανεπάρκεια του μυαλού του. Αλλά, πώς μπορεί ένα ανθρώπινο μυαλό, που δεν έχει αναπτύξει την πληρότητα των δυνατοτήτων του, που δεν κατέχει σε ικανοποιητικό βαθμό γνώση, ούτε καν την επιστημονική, που η λειτουργία της μνήμης το προδίδει, που είναι γεμάτο από ενοχές, από ανασφάλειες, από συναίσθηση των αδυναμιών, από τις φοβίες και τις πλάνες του. Που ανακαλύπτει προβλήματα, τροφοδοτεί εμμονές και στερεοτυπίες, συνήθειες και αντανακλαστικές ενέργειες. Που σκιάζεται από προσκολλήσεις και προκαταλήψεις. Πώς μπορεί, αυτό το μυαλό να νοιώσει και να ακούσει την καρδιά και να αναγνωρίσει αυτόν, που εκείνη αναζητούσε και ουδέποτε θα πάψει να προσμένει: το Δάσκαλο;
Το μυαλό έχει λάβει μια εκπαίδευση σε μονοπάτια, τα οποία, συνήθως, απομακρύνουν από την πνευματική Αλήθεια. Παρόλα αυτά μας είναι απολύτως χρήσιμο, γιατί στηρίζει την προσωπικότητα στη ζωή μέσα στην ύλη και αποτελεί για το πνεύμα το παράθυρο θέασης και μελέτης του ορατού κόσμου.
Το μυαλό, όμως, υπακούει στη φωνή του ενστίκτου αυτοσυντήρησης και βασίζεται στη λογική του νόμου της χωριστικότητας των υλικών μορφών. Γι’ αυτό επιδιώκει την αύξηση του «Έχειν», χρησιμοποιεί τις ποσοτικές αξίες των αριθμών, ακολουθεί την πραγματικότητα των υλικών αισθήσεων και αγωνίζεται για το συμφέρον με τα δικά του μέτρα. Πάνω σ’ αυτή τη λογική και στις επιδράσεις του περιβάλλοντος μορφώνεται η προσωπικότητα.
Πώς, τώρα, ένα άτομο, θα καταφέρει να αποσπάσει την προσωπικότητά του από το περίφραγμα της διανοητικής του κατάστασης, στην οποία βρέθηκε; πώς θα αιτιολογήσει την αλτρουοποίηση της προσωπικότητας και γιατί να την υπαγάγει στις υποδείξεις της καρδιάς;
Επομένως, πώς, ο άνθρωπος θα μπορέσει με τη λογική του νου του, να αναγνωρίσει το Δάσκαλο;
Είναι και μια ακόμα δυσκολία για το μυαλό. Όσο ο Δάσκαλος είναι κάπου «μακριά», όσο ο Δάσκαλος είναι κάπου «επάνω», ο άνθρωπος δεν έχει κανένα λόγο να ανησυχεί και να αναρωτιέται για το είδος της αγάπης του και το βάθος της πίστης του.
Όμως, όταν φτάσει ο καιρός και ο Ουρανός αποφασίσει να πει και πάλι τον άνθρωπο «παιδί» Του και να τον προσκαλέσει για άλλη μια φορά, στην Οικογένειά του, όταν ο καιρός φτάσει κι ο Δάσκαλος έρθει, τότε ο άνθρωπος ξαφνιάζεται κι αρχίζει να αρνείται ακόμα πιο πολύ την καρδιά του, επειδή το μυαλό του τον οδηγεί να παραμείνει στη γη, στη γη αυτή που γνωρίζει.
Όταν ο Δάσκαλος λάβει σώμα, προκειμένου να φτάσει η φωνή του ακόμα πιο κοντά στα παιδιά του, τότε ο άνθρωπος δυσκολεύεται να τον δεχθεί, δυσκολεύεται να τον αναγνωρίσει και, συνήθως, τον αρνείται. Διότι αν τολμήσει να τον αποδεχθεί, οφείλει να τον σεβαστεί και να τον υπακούσει. Και κάτι τέτοιο θα σήμαινε μια αλλαγή στη νοοτροπία του. Μια αλλαγή και στις πρακτικές συμπεριφορές της ζωής του. Και αυτή η αλλαγή φαίνεται υπερβολικά μεγάλη, ίσως σκληρή και, τις περισσότερες φορές, ακατόρθωτη και αδύνατη.
Το μυαλό, απόλυτος άρχοντας του γήινου αυτού κόσμου, πώς μπορεί να δεχθεί τον Ουρανό, όταν για χάρη του θα πρέπει να αποποιηθεί την παντοδυναμία του, θα πρέπει να αναζωογονήσει την πίστη του, θα πρέπει να δεχθεί την αλαζονεία, την φιλοδοξία και τον εγωισμό του;
Πώς να δεχθεί το μυαλό το Δάσκαλο, όταν αναγνωρίζοντάς τον αποδέχεται την ατέλειά του και από εκείνη την ώρα οφείλει να υπηρετεί και όχι να άρχει;
Είναι εύκολο να αρνηθεί το μυαλό, αυτό που δεν μπορεί ή δεν θέλει να καταλάβει. Είναι εύκολο να αρνηθεί το μυαλό, να ακούσει την καρδιά. Και είναι ακόμα πιο εύκολο για το ανθρώπινο μυαλό, να συγκεντρώσει το υλικό που η αποθήκη της ανθρώπινης πλάνης έχει διαφυλάξει και με αυτό να κατασκευάσει το προφίλ του προσωπικού του Δασκάλου, του Δασκάλου του.
Με αυτόν, εξάλλου, τον τρόπο εύκολα ο άνθρωπος ξεφεύγει από τις τύψεις και τις ενοχές του.
Άρα από εκείνη τη στιγμή αρχίζουν οι δυσκολίες στις σχέσεις μυαλού και καρδιάς. Η θέση και η στάση του μυαλού έναντι της καρδιάς αποτελεί έναν αδιάκοπο αγώνα εναντίον της αυτονομίας της, έναν αγώνα υποδούλωσής της. Γιατί η καρδιά μεταφέρει τη φωνή του πνεύματος και εκφράζει μια άλλη, συνήθως, λογική και μια άλλη ηθική και μια άλλη αναγκαιότητα. Και μιλάει για μια άλλη δικαιοσύνη και μια άλλη ελευθερία και μια άλλη αίσθηση ευθύνης.
Αν το μυαλό καταφέρει, όπως, τις πιο πολλές φορές γίνεται, να υποτάξει την καρδιά, την εκπαιδεύει και τη χρησιμοποιεί, προκειμένου να ενισχύει τις δικές του συλλήψεις με συναισθηματική επένδυση των αποφάσεών του. Και η καρδιά παγώνει μέσα στην πάχνη του μυαλού.
Πάντοτε στην επιλογή του Δασκάλου παρεμβάλλεται και η παρουσία των ψευτοδιδασκάλων και των ψευδοπροφητών. Μίλησε και ο Χριστός γι’ αυτούς. Πάντα υπήρχαν και υπάρχουν και αποτελούν πρόσθετη δυσκολία στην αναγνώριση του αληθινού Δασκάλου. Ας μην ξεχνάμε τις ψευδοπροφητείες για το 2012 – όπως συνέβαινε και για παλιότερες παρόμοιες προειδοποιήσεις - και το φόβο που ενσταλάζουν στις ψυχές των ανθρώπων.
Πρέπει, όμως, να παραδεχτούμε ότι αυτοί αποκτούν ισχύ, όχι επειδή ξεγελούν την καρδιά, αλλά μόνο εξαιτίας μιας υπέρμετρης ανάγκης του μυαλού.
Διότι ένα μυαλό μπορεί να αποκτήσει λαθεμένες ιδέες, μια καρδιά, όμως, δεν μπορεί να έχει λανθασμένους χτύπους.
Είχα ένα Δάσκαλο, που ξεχείλιζε από αγάπη. Τον πλησίαζες και ένοιωθες να εισχωρείς σε ένα μαγικό ρευστό∙ κοίταγες τα παιδικά του μάτια και αλάφρωνε η καρδιά σου. Περπατούσε στο δρόμο και γέμιζε η περιοχή από ένα απαλό λευκορόζ χρώμα και από ένα άρωμα κρίνου. Μια μεγάλη αγκαλιά, ζεστασιά και ενθάρρυνση για τον καθένα που τον πλησίαζε, είτε για να θεραπευτεί από σωματική πάθηση, είτε για να βρει την ψυχική του γαλήνη, είτε για να επανέλθει στο κέντρο του «Είναι» του. Ήταν, το ένοιωθες, μια μεγάλη και ανοιχτή καρδιά για όλους. Το ίδιο όταν δίδασκε πως δεν υπάρχει άνθρωπος κακός, όπως και όταν προσευχόταν για την κάθαρση και την ενεργοποίηση των προσλήψεων, όπως και όταν συμβούλευε τους νεαρούς αγγέλους του, που επισκέπτονταν τα βράδια κακόφημα μπαρ για να σώσουν ψυχές, όπως και όταν σου μιλούσε για τις αδυναμίες σου, χωρίς να σε αποπαίρνει, χωρίς να σε τρομάζει, χωρίς να σε αποθαρρύνει. Σε άφηνε να καταλάβεις μόνος σου, αν ήσουν έτοιμος, ποια ήταν τα εμπόδια στην προσωπική σου εξέλιξη και να αποφασίσεις εσύ για τις αντιδράσεις σου.
Κοντά του ξεκούμπωναν και οι δικές μας καρδιές και διεκδικούσαν τη θέση τους απέναντι στο μυαλό. Κοντά του μαθαίναμε, πως σ’ αυτή τη Δημιουργία, ακόμα και τα δαιμόνια έχουν τη θέση τους και μπορούν και αυτά να αλλάξουν, να μεταμορφωθούν, αν τα καλύψει η δική μας αγάπη.
Και όλων, στο τέλος, η μοίρα είναι να βρεθούν, πάλι, στην αγκαλιά του Πατέρα – Δημιουργού.
Και είχα και ένα Ζεύγος-Δάσκαλο, που μου δίδαξαν, πως η δύναμη του ανθρώπου για τούτη τη ζωή είναι η Ελπίδα και η Πίστη και η Αγάπη. Η Αγάπη που εξαγνίζει το νου και μας κάνει δίκαιους, που γεμίζει με καλοσύνη την ψυχή και μας κάνει ωφέλιμους, που εγκαθιστά την εμπιστοσύνη στον εαυτό μας και τολμούμε να έχουμε και να εκφράζουμε τις δικές μας δημιουργικές πεποιθήσεις.
Τέτοιος είναι ο ρόλος του αληθινού Δασκάλου. Να συμβάλλει στις αλλαγές μας και όχι να συμμετέχει στην απληστία απόκτησης γνώσεων και άλλων γνώσεων.
Αυτόν τον Δάσκαλο δεν τον ανακαλύπτεις από τη φήμη που τον συνοδεύει, ούτε από τους τίτλους του, ούτε από τον αριθμό των μαθητών του∙ τον αναγνωρίζει ξαφνικά η καρδιά σου και ο κόσμος σου φωτίζεται.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
