ο θρίαμβος της διάνοιας, θάνατος του πνεύματος και των λαών

Οι άνθρωποι επιζούν ως ατομικά πνευματικά όντα, όταν η προσωπικότητα της κάθε ενσάρκωσης παραμερίζει το προσωρινό εγώ της και προσαρμόζει τις επιθυμίες της και τη λογική της όχι σύμφωνα με τις φωνές των σειρήνων που φτάνουν στα αισθητήρια, αλλά σύμφωνα με τις βαθιές ανάγκες του μόνιμου ΕΓΩ που εκφράζονται εσωτερικά με τη φωνή της Καρδιάς. Έτσι υπηρετείται ο σκοπός της ύπαρξης. Τότε, όπως έλεγε ένας Δάσκαλος, το θνητό κερδίζει την αθανασία του και το φθαρτό την αφθαρσία του.

Όμως αυτά λαμβάνουν χώρα όταν το εγώ της παρούσας προσωπικότητας παύει να είναι κοντόφθαλμο και συνειδητοποιεί τα αίτια των αιτίων. Γιατί μόνο τότε θα μπορέσει να συλλάβει ως όραμα το απώτερο αποτέλεσμα των άμεσων αποτελεσμάτων του. Πρόκειται για μια κατάσταση έμπνευσης και προφητείας. Και τότε το άτομο ξέρει, απλά, τι οφείλει να πράξει.

Μια τέτοια διευρυμένη συνειδητότητα βεβαιώνει την τρέχουσα προσωπικότητα για το άφθαρτο της ουσίας της, αναδεικνύει το μεγαλείο και τη δύναμη του Είναι, εγκαθιστά στην παρούσα ζωή την αυτάρκεια του πνεύματος και απομακρύνει κάθε φόβο με την προόραση του μέλλοντος. Τότε το άτομο ζει και αξιοποιεί το παρόν κατά τρόπο, ώστε να είναι χρήσιμο για τον Εαυτό του ως εξελισσόμενο πνευματικό ον που ανακυκλώνεται από ενσάρκωση σε ενσάρκωση, χρήσιμο, όμως και για τους άλλους με τους οποίους συνειδητά αποτελεί συλλογική ενότητα.

Αυτή, βέβαια, η κατάσταση προϋποθέτει την πλήρη ανάπτυξη της αυτο-επιγνωσιακής συνειδητότητας. «Γνωρίζει» το άτομο τι είναι και γιατί υπάρχει. Διακρίνει τη θέση του ανάμεσα σε μια πανανθρώπινη συνύπαρξη και συμμετέχει σε μια βαθειά και μόνιμη συναλλαγή αμοιβαιότητας. Αναγνωρίζει και σέβεται τη Φύση ως παιδαγωγό του και τους άλλους ως συμμαθητές στο ίδιο σχολείο. Και προσδοκά το τέλος του κύκλου των μαθημάτων στον πλανήτη, που θα σημάνει τη συλλογική μετακίνηση προς περιοχές ανώτερης εκπαίδευσης.

Ώσπου να πραγματοποιηθούν βιωματικά όλα αυτά τα στάδια της πνευματικής εξέλιξης της ψυχής του καθενός και να οδηγηθεί ο άνθρωπος της Γης στην ενηλικίωσή του ως μόνιμη προσωπικότητα, βιώνει σε κάθε ενσάρκωση τις αρχικές περιόδους εξέλιξης περνώντας από το στάδιο του νήπιου, του παιδιού, του εφήβου. Σ’ αυτές τις περιόδους η ίδια η πνευματική του φύση, ο εσωτερικός του δάσκαλος, τον συνοδεύει και του συμπαρίσταται στις δοκιμασίες του με την αποτελεσματικότητα και τη διακριτικότητα του φυσικού ενήλικα.

Η εξέλιξη της ψυχής μοιάζει με ένα αεροπορικό ταξίδι. Ο πρώτος πιλότος (το πνεύμα), ο οποίος έχει το ολοκληρωμένο όραμα της πτήσης και την εμπειρία των προηγούμενων πτήσεων (αντιστοιχεί με το δεξιό ημισφαίριο του ανθρώπινου εγκεφάλου), παραδίδει στις ικανότητες του δεύτερου πιλότου, της εκπαιδευόμενης παρούσας προσωπικότητας, του νου (το αριστερό ημισφαίριο), την ευθύνη της απογείωσης και της προσγείωσης της συγκεκριμένης πτήσης έτοιμοι και οι δυο σε συνεργασία να αντιμετωπίσουν τις όποιες δύσκολες καταστάσεις στα πετάγματα της ψυχής.

Αλλά, όπως το λέμε, ο πρώτος πιλότος έχει και ολοκληρωμένο το όραμα του ταξιδιού και κατέχει πλήρως τη γνώση των πτητικών δυνατοτήτων και την ικανότητα χειρισμού του οχήματος, ώστε η πτήση να ολοκληρωθεί έγκαιρα και με επιτυχία.

Η συνύπαρξη σε κάθε άνθρωπο και των δύο πιλότων μέσα του και η συνεργασία τους οδηγεί ασφαλώς στην ατομική εξέλιξη.

Τα κράτη, τα έθνη, οι πολιτισμοί επιβιώνουν και εξελίσσονται ομαδικά, εάν θα ακολουθήσουν το ίδιο λειτουργικό σύστημα στη συλλογική τους ζωή.

Μέσα σε μια κοινωνία υπάρχουν και οι άνθρωποι του πνεύματος και τα άτομα που κάθονται στη θέση του δεύτερου πιλότου. Αρκεί η αμοιβαία συνεργασία των δύο αυτών κατηγοριών για να φτάσει ομαλά το κοινό ταξίδι στο τέλος του.

Όμως δεν συμβαίνει συχνά αυτό. Ο δεύτερος πιλότος μόλις καθίσει στη θέση εξουσίας κατά κανόνα αδιαφορεί για το όραμα και περιφρονεί την εμπειρία και τις συμβουλές του πρώτου πιλότου, που βρίσκεται δίπλα του.

Παρατηρούμε, ότι αντί η εκτελεστική εξουσία να ακολουθεί τους νόμους του Πνεύματος, αντί το διανοητικό εγώ να συμμορφώνεται με το λόγο του Πνεύματος, που θα εκφράζεται από την Καρδιά της συλλογικότητας, αναλαμβάνει το ίδιο ο νους να καθορίσει στόχους, προγράμματα και να επιδιώξει αποτελέσματα.

Για πληροφόρησή του έχει τη θύραθεν γνώση και τα εξωτερικά του αισθητήρια. Διδάσκεται από την εξωτερική εικόνα της Φύσης.

Κυριαρχεί ως στόχος η διόγκωση του «έχειν» και όχι η βελτίωση της ποιότητας.   

Υποκινείται από το φόβο της ήδη παρέκκλισης.

Εφαρμόζει δικαιοσύνη και αρχές που δεν πηγάζουν από την Αλήθεια της πνευματικής πραγματικότητας, αλλά από μια όλως επιπόλαιη θεώρηση της εξωτερικής ζωής.

Η εξουσία των καιρών μας αντιστοιχεί μόνο στο αριστερό ημισφαίριο του συλλογικού εγκεφάλου, το οποίο είναι προγραμματισμένο να ικανοποιήσει τις υποδείξεις της λογικής ενός κατώτερου εγώ.

Απομονώνεται από την όντως Πραγματικότητα κλείνοντας τα αυτιά της στον ορθολογισμό του Πνεύματος. Άλλοτε στραγγαλίζει τη δύναμη της φωνής των πνευματικών ανθρώπων. Άλλοτε αποστρέφει το πρόσωπό της από τον έλεγχο και την καθοδήγησή τους. Αντίθετα προωθεί και ενισχύει τη διανόηση, η οποία, όμως, υποστηρίζει και δικαιώνει την υλιστικότητα των προθέσεων της εξουσίας είτε από άγνοια, είτε με την πρόθεση συμμετοχής στην εξουσία.

Αλλά η διανόηση είναι αποκομμένη από το μακρινό παρελθόν. Η διατήρηση της συνέχειας με την ουσία του απώτερου παρελθόντος συντελείται μόνο με νήματα πνευματικής υφής. Αν αυτά αγνοηθούν η κοινωνία χάνει τη μνήμη της. Όμως τότε αδυνατεί να συλλάβει και το όραμα ενός μακρινού μέλλοντος.

Στην ιστορία της ανθρωπότητας έχει καταγραφεί, ότι η διανοητική επανάσταση έναντι του Πνεύματος δημιούργησε την πτώση. Και τότε ο άνθρωπος απορροφημένος από την ύλη δίνει δυσανάλογη αξία στην ύλη και στη μορφή. Τότε είναι που ξεριζώνονται οι πιο λαμπρές αλήθειες, κυκλοφορεί η επικίνδυνη γνώση και εγκαθίσταται ο ανταγωνισμός και η βία.

Έτσι συμβαίνει και στο άτομο όταν αυτό καθοδηγείται μόνο από το αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου του. Χωρίς την έμπνευση και την καθοδήγηση από το δεξιό ημισφαίριο δεν μπορεί να υπηρετήσει την Αλήθεια του. Και τότε έχουμε μια χαμένη ενσάρκωση, μια χαμένη σχολική χρονιά, μια χαμένη περίοδο για την ανθρωπότητα. 

Έτσι αποκομμένη η πολιτική εξουσία από τη συλλογική μνήμη και ανήμπορη να σχεδιάσει μακροπρόθεσμα δεν υπηρετεί το λόγο της ύπαρξής της. Δικαιώνεται μόνο όταν θα κατευθύνει το σύνολο της κοινωνίας στο δρόμο της πνευματικής εξέλιξης και της ισόρροπης ευημερίας. Ευημερίας χωρίς δάνεια και εξαρτήσεις, χωρίς αποκεφαλισμένη παιδεία, χωρίς κακοποιημένη υγεία, χωρίς έλλειψη εργασίας, χωρίς ανεπαρκή κοινωνική μέριμνα, χωρίς εθνικές μειοδοσίες και προδοτικά μνημόνια.

Η πολιτική εξουσία στη χώρα μας – δυστυχώς και στις περισσότερες άλλες χώρες – για διάστημα πάνω από έναν αιώνα βαδίζει λοβοτομημένη, ή ορθότερα έχοντας καταδικάσει σε ατροφία το δεξιό της ημισφαίριο, τους ανθρώπους του πνεύματος. Μόνο κάποιες φωτεινές, αλλά ολιγόχρονες εξαιρέσεις σημειώνονται κάποτε, για να επιβεβαιώσουν τον κανόνα.

Μοναδική της μέριμνα η επιτυχία στις επόμενες εκλογές και η νομή των κάθε είδους πόρων ζωής.

Με αυτό τον τρόπο διαχωρίζεται από τους πολίτες. Αλλά εκείνος που διαχωρίζει τον εαυτό του από την ανθρωπότητα αρνούμενος να αγαπήσει, στο μέλλον δε θα έχει θέση στη μεγάλη ανθρώπινη σύνθεση. Θα παραμείνει έξω, ένας ξένος έρμαιο των νόμων της έλξης και των μεταμορφώσεων.

Πάντα η εξουσία δοκιμάζει τους ανθρώπους, οι οποίοι κινδυνεύουν από την αλαζονεία και το ατομικό συμφέρον. Γι’ αυτό χρειάζεται να λειτουργεί στα άτομα που διαχειρίζονται την εξουσία ενεργή η επαφή μεταξύ του νου και του πνεύματός τους, ή να διατηρήσουν επικοινωνία εμπιστοσύνης μέσα στην κοινότητα με ανθρώπους του πνεύματος. Είναι γνωστή σε μας η ανεπίσημη επικοινωνία του Ελευθερίου Βενιζέλου με τον απεσταλμένο του Πνεύματος, ο οποίος τον καθοδηγούσε σχεδόν ως το τέλος της πολιτικής του καριέρας. Όπως το ίδιο συνέβαινε και με το Ναπολέοντα. Ώσπου η αλαζονεία από τις επιτυχίες και τις νίκες κάνει κάποτε και αυτά τα άτομα της εξουσίας να μην ακολουθούν τις οδηγίες. Και τότε φθάνει η ώρα της κακής εκτίμησης και του λάθους.   

Άνθρωποι της εξουσίας, ακούω όλους σας να λέτε πως θέλετε να σώσετε την Ελλάδα.

Τώρα που στη χώρα μας πλησιάζουν και πάλι εκλογές, έχετε ακόμα μια μεγάλη ευκαιρία να στρέψετε την προσοχή σας στο βάθος του Είναι σας, να συναντηθείτε ο καθένας με το Πνεύμα του.

Εκεί οι ποσότητες χάνουν την αξία τους. Αλλά μια εστία φωτός στο βάθος του στήθους περιμένει την προσοχή του νου σας, για να σας εξοπλίσει με διαύγεια∙ διαύγεια προθέσεων, εκτιμήσεων, επιλογών και αποφάσεων.

Και τότε μπορεί η Ελλάδα να σωθεί.  

φυσική και μεταφυσική εκλογολογία

Εκλογές και πολιτική. Δυο όροι που πηγαίνουν μεταξύ τους πολύ φυσικά.

Εκλογές και μεταφυσική, όμως, ποια σχέση μπορούν να έχουν μεταξύ τους;

Καμιά, θα έλεγε κάποιος. Οι Εκλογές αποτελούν μια πολύ γήινη πρακτική διαδικασία: κόμματα, μισθοί, ψέματα, ρουσφέτια, εργασιακές συμβάσεις, φόροι…

Και η Μεταφυσική; κάτι μεταξύ χαμηλής νέφωσης και γαλάζιου καλοκαιριάτικου ουρανού. Πώς να ταιριάξει το ρουσφέτι και το ψέμα με το γαλάζιο ουρανό;

Κι όμως πιο πολύ από κάθε άλλο όρο η Μεταφυσική θα έπρεπε να έχει λόγο και συμμετοχή κύρους σε κάθε περίοδο άσκησης του εκλογικού δικαιώματος και ιδίως σε κάθε περίπτωση πολιτικής κρίσης.

Θυμάμαι, μόλις είχα αποφοιτήσει από την ιατρική σχολή, όταν δέχτηκα την πρόσκληση να γίνω μέλος μιας σχολής εσωτερικής – μεταφυσικής –φιλοσοφίας.

Τότε, ένας από τους κανόνες διαμόρφωσης της ηθικής προσωπικότητας που μου υποδείχθηκε ήταν: τηρούμε απαρέγκλιτα τους νόμους του κράτους στο οποίο ανήκουμε.

Τη θεώρησα απαραίτητη προϋπόθεση για τη συμμετοχή μου σε ένα κράτος Δικαιοσύνης και Ελευθερίας. Κάτι ανάλογο με το «…ως εν ουρανώ και επί της γης».

Η πρώτη μου συμμόρφωση με τον κανόνα «τηρώ τους νόμους του κράτους» ήταν η προσεχτική τήρηση του νόμου - όρκου του Ιπποκράτη στις σχέσεις μου με τους ασθενείς και η σχολαστική καταγραφή και δήλωση του εισοδήματός μου στις σχέσεις μου με τον κρατικό μηχανισμό.

Το πρόσωπο της αδικίας το γνώρισα σύντομα. Πρώτα ήταν η αντίδραση των συνδικαλιστικά οργανωμένων παλιών γιατρών σε βάρος των νεοεισερχόμενων στην ελεύθερη άσκηση του επαγγέλματος. Με πίκραναν, αλλά τους δικαιολόγησα. Η μεταφυσική παιδεία μου με είχε διδάξει τον οικουμενικό νόμο της Ανομοιότητας∙ και σεβάστηκα τη διαφορετικότητά τους. Ήταν άνθρωποι!

Έπειτα ήρθε η αδικία από το οργανωμένο κράτος. Έχεις δηλώσει τόσα εισοδήματα. Εμείς θα σου βάλουμε λίγα παραπάνω «δεν μπορεί κάτι έχεις κρύψει» ήταν η συλλογιστική τους. Τι κι αν ζητούσα σεβασμό στη δήλωσή μου. Τι κι αν ζητούσα να ασκήσουν μόνιμο έλεγχο της κίνησης του ιατρείου μου. Ήταν ανένδοτοι και αναγκάστηκα να πληρώσω φόρο μεγαλύτερο της δικής μου οικονομικής πραγματικότητας.

Αυτό δεν το δικαιολόγησα ποτέ.

Από τότε, τον κανόνα της τήρησης των νόμων του κράτους, που μου συνέστησε η σχολή της πρώτης μεταφυσικής μου παιδείας, τον άδειασα στο χώμα, έφτυσα επάνω του και τον έλιωσα με τα παπούτσια μου.

Κατέφυγα στην ιστορία των μεταφυσικών σχολών και άρχισα να μετράω τα κινήματα για κοινωνική δικαιοσύνη και ελευθερία της έκφρασης, που υφάνθηκαν και προετοιμάστηκαν σε τέτοιες σχολές του παρελθόντος.

Το κίνημα των Carbonari στις αρχές του 19^ου αιώνα με αφετηρία το βασίλειο της Νάπολης.

Για μισό περίπου αιώνα ιδρύθηκαν καρμποναρίες σε διάφορα μέρη της Ιταλίας και το κίνημα μεταφέρθηκε και στη Γαλλία και στην Ισπανία.

Είχε προηγηθεί η Γαλλική επανάσταση. Αλλά μετά την ήττα του Ναπολέοντα είχε αρχίσει σε διάφορα ευρωπαϊκά κράτη η παλινόρθωση των ηγεμονιών.

Τον ίδιο καιρό περίπου κηρύχθηκε η Ελληνική επανάσταση, η οποία είχε άμεσο συσχετισμό με το κίνημα των Καρμπονάρι (Κάλβος, Καποδίστριας, Γαριβάλδης και φιλέλληνες της Ελληνικής επανάστασης).

Ήταν προοδευτικοί και χειραφετημένοι που έπρεπε να προετοιμάσουν τη δράση τους μέσα στους κόλπους μυστικών σχολών προς όφελος πάντοτε της ανθρωπότητας. Ανθρωπότητα: μια τεράστια και αδρανής μάζα αδαών και πλανημένων πολιτών, οι οποίοι αναμφίβολα θα επιδοκίμαζαν την απελευθέρωση, όταν θα ερχόταν, αλλά κανένας δεν περίμενε να συμμετάσχουν ιδιαίτερα στην προετοιμασία της….(Χόμπσμπαουμ Ε. Τζ.)

Οι πρωτεργάτες αυτών των κινημάτων φιλελεύθερα άτομα, δημοκράτες αντικληρικαλιστές, βρεθήκαν αυτομάτως εκτός των νόμων των κρατών της Ευρώπης και εκτός των κανόνων της βολεμένης κοινωνίας των προυχόντων και του κλήρου.  

Η Ιερή συμμαχία, τότε και οι Πάπες φρόντισαν να διαλύσουν τα απελευθερωτικά αυτά κινήματα και να εξοντώσουν τα μέλη τους.

Καθώς, λοιπόν, εισχωρούσα στο παρελθόν αυτών των μεταφυσικών σχολών, η ιστορία τους αποδείκνυε συχνά ότι όχι μόνο δεν επέβαλαν ως υποχρεωτική την τήρηση των νόμων του κράτους, αλλά μόνο ως εξωτερική εικόνα των σχολών θα μπορούσε να ισχύει το παρόμοιο.

Και δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς. Η ορθή γνώση των συμπαντικών νόμων αποδεικνύει πολλές φορές ότι οι νόμοι των ανθρώπινων κοινωνιών συχνά εναντιώνονται με αυτούς. Επομένως για τον πορευόμενο την οδό της μεταφυσικής αλήθειας, που σέβεται και τηρεί τους συμπαντικούς νόμους, συχνά προκύπτει  η ηθική υποχρέωση της μη τήρησης των ανθρώπινων νόμων.

Προκύπτει, επομένως το εσωτερικό (μεταφυσικό) ερώτημα. Σε κάποια περίπτωση ή σε μια μονιμότερη κατάσταση, όπου οι νόμοι της ανθρώπινης κοινωνίας εναντιώνονται προς τους συμπαντικούς νόμους, ποια θα έπρεπε να είναι η συνειδησιακή θέση και η κοινωνική στάση των μελών των φιλοσοφικών συστημάτων;

Δηλαδή άτομα, τα οποία είχαν γαλουχηθεί με τον έρωτα της κοινωνικής ελευθερίας, της ισότητας και της δικαιοσύνης, όταν συναντηθούν με τα ενάντια νομοθετικά δημιουργήματα δυναστικών καθεστώτων είναι φυσικό να κινηθούν άλλοτε αποτελεσματικά, άλλοτε όχι εναντίον της ανθρώπινης καταπίεσης.

Εξάλλου, πάντοτε τα δυναστικά καθεστώτα ήταν και είναι εδραιωμένα σε νομοθετικά πλαίσια, που εξυπηρετούν τα προσωπικά συμφέροντα κάποιων. Τα τελευταία 50 περίπου χρόνια έχουμε άφθονα στοιχεία που αναδεικνύουν τη διεφθαρμένη συνείδηση των πολιτικών και τη μειωμένη ικανότητά τους να διαχειριστούν τις εξουσίες τους για όφελος των πολιτών.

Συγχρόνως, όμως, μέσα από την έλλειψη γνώσης των πτυχών της ελληνικής ιστορίας και την άγνοια των ανθρώπινων Αξιών, έχει  αναδειχθεί μια διεστραμμένη νοοτροπία των πολιτών, με μια παθητικότητα, με την απεμπόληση του προνομίου της διεκδίκησης των δικαιωμάτων τους και με τη θελημένη ακύρωση της μνήμης τους στην ώρα της κάλπης.

Οι πρόσφατες εκλογές έδωσαν την ευκαιρία σε όσους δεν το γνώριζαν, να εκτιμήσουν πόσο μεγάλη θα πρέπει να είναι στην Ελλάδα η αδρανής μάζα των αδαών και πλανημένων πολιτών και πόσος θα υπολογιστεί ο αριθμός των προοδευτικών και χειραφετημένων, που θα εργαστούν προς όφελος των ίδιων, αλλά και της αδρανούς μάζας.

Θα διαφανεί, επίσης, πόσο η λεγόμενη οικονομική κρίση έφερε τις ζητούμενες αλλαγές στους κοιμισμένους πολίτες.

Θα μπορέσουμε να εκτιμήσουμε το μέγεθος της αφύπνισης συνειδήσεων, τη διάθεση να ξεφύγουν από τον εφησυχασμό του α-πολιτικού και να ξεβολευτούν. Να μετρήσουμε τη συναίσθηση συλλογικής ευθύνης, την αρετή και την τόλμη, προϋποθέσεις της Ελευθερίας.

Δυο βραδινές συναντήσεις κάποιων από εμάς και των φίλων μας στον κύκλο με τις λεβάντες του αστικού Αγρού, μας έδωσε την ευκαιρία τον τελευταίο καιρό να δούμε πίσω από την επιφάνεια των ημερών μας, τις βαθύτερες και αόρατες ψυχικές και πνευματικές ποιοτικές κινήσεις.

Η Ελλάδα βρίσκεται αυτή τη φορά στο επίκεντρο των παρατηρήσεων της διεθνούς κοινής γνώμης. Πειραματόζωο καταντήσαμε εξαιτίας της διεστραμμένης προδοτικής συμπεριφοράς των πολιτικών της χώρας και της έλλειψης παιδείας των πολιτών.

Άραγε θα ξαναμπεί στην πρωτοπορία για την επιστροφή στη Δημοκρατία και στην απελευθέρωση από τη θηλιά, που της πέρασε στο λαιμό η συνομωσία του διεθνούς κεφαλαίου;

Θα ξεκινήσει η Επανάσταση;

Στις μέρες μας χρειάζεται μια νέα επανάσταση με άλλο πρόσωπο, αλλά εξίσου  αναγκαία με εκείνη του 821.

Ποιοι θα μπουν μπροστά; Ποιοι θα οδηγήσουν τη μάζα;

Οι άνθρωποι της διανόησης είναι παραδομένοι στην αυτό-αναγνώριση και στις καριέρες τους. Τα «πνευματικά» σωματεία ή μεταφυσικά τάγματα, ή όπως αλλιώς ονομάζονται στις μέρες μας, έχουν συμπεριλάβει στις καταστατικές τους διατάξεις την υποχρέωση των μελών να τηρούν απαρέγκλιτα τη νομοθεσία του κράτους και να μην διαφοροποιούνται σκανδαλωδώς από τα κοινωνικά ήθη της εποχής. Τα μέλη δογματικών παρα-θρησκευτικών σωματείων, όπου επιβάλλεται η βούληση μιας συγκεκριμένης ηθικής, είδαμε ότι εξεγείρονται όταν θιγεί η περιουσία του κλήρου, όταν προβληθεί στον κινηματογράφο κάποιο έργο του Καζαντζάκη, ή όταν είναι να απαλειφθεί το θρήσκευμα από τις ταυτότητες.

Μένουν γι’ αυτή την Επανάσταση τα μοναχικά πνεύματα, οι αιρετικοί για τους πολλούς, οι ώριμες προσωπικότητες ασχέτως φυσικής ηλικίας και οι νέοι στη φυσική ηλικία, που δοκιμάζουν τη δύναμή τους στην πρώτη τους επανάσταση απέναντι στο οικογενειακό τους πιεστικό κατεστημένο. Κι αυτοί όσο προλάβουν, πριν εξαναγκαστούν να συμβιβαστούν και να υποκύψουν στην ισοπέδωση κάτω από τις ανελέητες κοινωνικές συνθήκες.

Ωρίμασε ο καιρός για την κοινωνική Επανάσταση. Οι εξαιρέσεις από το κοπάδι έχουν φτάσει σε κάποιο κρίσιμο αριθμό. Και η σύνθλιψη της μάζας φαίνεται να καθιστά τη μεγάλη έκρηξη ευκολότερη από ποτέ.

Τέτοιοι είναι σήμερα οι καιροί.

Τίποτε δεν τελείωσε με αυτές τις εκλογές. Στα χαρακτηριστικά της Βουλής της διαφθοράς που γνωρίζαμε προστέθηκαν και τα γνωρίσματα του σκληρού προσώπου της απάνθρωπης φασιστικής νοοτροπίας.

Ξεχωρίζω μόνο σαν αισιόδοξα μηνύματα τον πολυκομματισμό, την αριστερή μετακίνηση του κέντρου βάρους της σύνθεσής της και τις σαφέστερες αντιμνημονιακές εξαγγελίες.

Τώρα αρχίζουν οι διαδικασίες που απαιτούν μεγαλύτερη ενέργεια και συνειδητή συμμετοχή των πολιτών στα δρώμενα. Τώρα αρχίζει η αποξήλωση του κράτους της φθοράς εξαιτίας της διαφθοράς των ιδιοκτητών του, προκειμένου να ανοικοδομηθεί ένα φωτεινό σπίτι όπου θα κατοικήσουν οι πολίτες των επόμενων γενεών.

Και εμείς πρέπει να είμαστε έτοιμοι.

ο Χρόνος στον κόσμο του Πνεύματος (δεύτερο μέρος)

Ο άνθρωπος δεν είναι μόνο ύλη. Στην πραγματικότητα είναι Πνεύμα που δανείζεται την ύλη για να εγκατασταθεί στον κόσμο των τριών διαστάσεων. Επομένως το υλικό σώμα του είναι ο χώρος του. Με αυτό προσπαθεί να κινηθεί μέσα στον ευρύτερο Χώρο και να καταλάβει όσο περισσότερο τόπο μπορεί για να στέκεται, να περπατάει, να συμμετέχει, να κοιμάται, να καλλιεργεί. Κάντε μου τόπο!

Και κάποτε που ποθεί να συμπέσει και να συγχωνευθεί ο χώρος του με το χώρο κάποιου άλλου αγαπημένου, αυτό δε γίνεται. Μόνο ως το αγκάλιασμα φτάνει.

Κάτι που μπορεί να μοιραστεί με κάποιον άλλον είναι ο Χρόνος του. Γιατί ο Χρόνος είναι πνευματικό απόκτημα. Και σαν τέτοιο μπορεί να συμπίπτει και να χωράει στον ίδιο τόπο ο Χρόνος πολλών ανθρώπων μαζί.

Η ανάκληση γεγονότων από την αποθήκη της μνήμης μας και η ανάπλαση των γεγονότων αποτελεί ικανότητα και δραστηριότητα της παρούσας προσωπικότητας.

Δεν είναι, όμως, σκόπιμο να ανακαλεί ο άνθρωπος κάθε τόσο από τη  μνήμη του γεγονότα του παρελθόντος και μάλιστα να τα ξαναζεί με τις αντίστοιχες συναισθηματικές επαναφορές. Χάνει το παρόν προσηλωμένος στο παρελθόν.

Το ίδιο - και πολύ χειρότερα - είναι να ζει μέσα σε πιθανά γεγονότα ή καταστάσεις του μέλλοντος ανησυχώντας γι’ αυτά. Χάνει πάλι το παρόν απορροφημένος από μια υποτιθέμενη πραγματικότητα, που ενδεχομένως ποτέ δε θα υπάρξει. Άρα χάνει το παρόν για μια πραγματικότητα ψευδαισθητική.

Μόνο η συνειδητότητα που πηγάζει από τα γεγονότα, τα οποία μας συνέβησαν, προσδιορίζει την ποιότητα, ή την ηθική δομή της Πνευματικής μας Μονάδας∙ προσδιορίζει, δηλαδή, τον προσωπικό μας Νόμο. Αυτός με τη σειρά του προδικάζει την αντίδρασή μας σε παρόμοιες καταστάσεις στο μέλλον.

Αυτή η Συνειδητότητα αποτελεί το Χρόνο μας. Και η ποιότητα του Χρόνου μας καθορίζει κάθε φορά την ωριμότητα της Μόνιμης προσωπικότητας του ΕΓΩ μας.

Είναι αυτή που κάποτε θα αποτελέσει την απολυτήρια βεβαίωση από το σχολείο της γήινης εκπαίδευσης και συγχρόνως το πιστοποιητικό εισαγωγής μας σε κάποιο ανώτερο σχολείο. Είναι αυτή η ατομική κατάσταση συνειδητότητας, που κάποτε θα αποδείξει, ότι το δημιούργημα έχει κερδίσει την «ύπαρξή» του. Και τότε αυτή η Μόνιμη ανθρώπινη Προσωπικότητα θα εκτελέσει το κβαντικό άλμα της μετακίνησής της από τη χωροχρονική Δημιουργία στο μελλοντικό της προορισμό∙ στο Σύμπαν που συμπυκνώνει τις ώριμες Συνειδητότητες.

Εφόσον ο Χρόνος αποτελεί καθοριστική πραγματικότητα για τον κόσμο του Πνεύματος, πρέπει, ασφαλώς, να έχει και συγκεκριμένα χαρακτηριστικά.

Ο χρόνος της υλικής υπόστασης του ανθρώπου μετριέται με τα έτη, τους μήνες και τις μέρες ζωής. Ο πνευματικός «Χρόνος» του, η κατάσταση, δηλαδή, της συνειδητότητάς του, πώς καθορίζεται;

Ο Χρόνος του κάθε ανθρώπου είναι μια διαρκώς διαμορφούμενη προσωπική ηθική στάση.

Έτσι καθορίζεται από δυο συνιστώσες: η πρώτη συνιστώσα είναι η δημιουργική δύναμη των ποιοτήτων του ατόμου ή των αρετών της προσωπικότητάς του.

Και όταν ομιλούμε για ποιότητες ή αρετές της προσωπικότητας του ανθρώπου, εννοούμε το βαθμό έκφρασης της γλυκύτητας, της τρυφερότητας, της ηρεμίας, της ερωτικής διάθεσης, της ικανότητας μνήμης, της ικανότητας εργασίας, της αρμονίας, της εξυπνάδας, της ωριμότητας, της ομορφιάς, της ευτυχίας, της ειλικρίνειας και της ένωσης.

Όσο πιο υψηλός ο βαθμός έκφρασης αυτών των ποιοτήτων, τόσο μεγαλύτερη η δημιουργική δύναμη της προσωπικότητας, που καθορίζει τον πνευματικό Χρόνο του ανθρώπου.

Η δεύτερη συνιστώσα, που συμβάλλει, επίσης στον καθορισμό του Χρόνου του ανθρώπου έχει να κάνει με την καταστρεπτική δύναμη εκείνων των βιωμάτων του, που η μέχρι τώρα ηθική του συνείδηση τα χαρακτηρίζει ως υλικά ελαττώματα και του επιβάλλει να τα εξουδετερώσει.

Μιλούμε, προφανώς, όχι για ελαττωματικές πράξεις του παρελθόντος του, αλλά για ενεργές ψυχονοητικές υπάρξεις (σκεπτομορφές), οι οποίες ακόμα φύονται στον κήπο του υποσυνειδήτου του. Εφόσον δε, αυτά τα ζιζάνια δεν έχουν ακόμα καταστεί ανενεργά, η παρούσα ηθική του συνείδηση τα χαρακτηρίζει ως ελαττώματα και επιβάλλει στην προσωπικότητα να τα εξουδετερώσει.

Αυτές οι δύο συνιστώσες καθορίζουν τον ατομικό Χρόνο του κάθε ανθρώπου.

Ποια είναι, τώρα, τα χαρακτηριστικά του πνευματικού Χρόνου.

Είναι πρώτα η γενική κατάσταση της ατομικής συνειδητότητας, όπως πιο πριν την καθορίσαμε από τις δύο συνιστώσες.

Είναι έπειτα η κατεύθυνση της ατομικής συνειδητότητας. Ποια, δηλαδή, πυξίδα χρησιμοποιεί κατά την τρέχουσα περίοδο της ζωής του, με την οποία καθορίζει την κατεύθυνσή του.

Δύο είναι οι πυξίδες που μπορεί να χρησιμοποιήσει ο άνθρωπος. Είναι η πυξίδα του πνεύματος και η πυξίδα του σώματος.

Με άλλα λόγια είναι, πρώτα, το πρόγραμμα ενσάρκωσης του πνεύματος. Αυτό εκφράζεται μέσω του λόγου της Καρδιάς και προσπαθεί να γίνει αντιληπτό και αποδεκτό από το Νου του ανθρώπου. Από την άλλη πλευρά, την εξωτερική, έχουμε τη λογική του Νου. Αυτή διαμορφώνεται από εξωτερική πληροφόρηση μέσω των πέντε αισθήσεων του υλικού σώματος, οι οποίες όμως παραχαράσσουν την Αλήθεια. 

Παράμετρος του Χρόνου είναι η Διάρκεια. Πρόκειται για καθαρά χρονικό προσδιορισμό. Είναι παράμετρος της Συνειδητότητας και έχει να κάνει με το διάστημα του υλικού χρόνου που το άτομο καταναλώνει για την πραγματοποίηση των πνευματικών του επιλογών. Είναι ο υλικός χρόνος κατά τον οποίο απασχολείται το άτομο για τον προσδιορισμό των συλλήψεών του και την πραγμάτωσή τους. Στην πραγμάτωση δε αυτή και τη βίωση των συλλήψεων συμμετέχουν με πρωτεύοντα ρόλο τα αισθήματα του ατόμου. Και για όσο διάστημα συμβαίνουν αυτά, τόσο η συνειδητότητά του διευρύνεται. Γιατί απασχολείται η προσωπικότητα με υγιείς σκέψεις, δραστηριοποιείται με την υλοποίηση υγιών σχεδιασμών και συνεργάζεται με υγιείς δυνάμεις ορατές και αόρατες. Όλη αυτή η δραστηριότητα θα καταλήξει προς όφελος πρωτίστως του ίδιου, αλλά και άλλων ατόμων.

Σημειώνουμε, ότι η αρχή του Χρόνου εκδηλώνεται αντιστρόφως ανάλογα προς την αρχή του υλικού σύμπαντος.

Η αρχή του υλικού σύμπαντος σημαίνει Διαστολή, Αραίωση, Απομάκρυνση.

Η αρχή του Χρόνου ή της συνειδητότητας σημαίνει έναρξη Συστολής, Συγκέντρωσης, Συμπύκνωσης, Πήξης της Συνειδητότητας. Όπως έλεγαν οι παλιοί Αλχημιστές: solve et coagula.

Και τότε, ακριβώς, στο τέλος αυτής της μεταστοιχειωτικής διαδικασίας η συγκεκριμένη προσωπικότητα που «γεννήθηκε» μέσα στη Δημιουργία είναι έτοιμη να εκτοξευθεί στο Σύμπαν. Είναι το βήμα του ανθρώπινου όντος, το οποίο βρίσκεται στο δρόμο της επιστροφής, προς το κλείσιμο του κύκλου, προς την προσέγγιση του Κέντρου εκπόρευσης και την ενσωμάτωσή του με τo Ένα!

Στα στοιχεία του πνευματικού Χρόνου μετριέται και η ατομική ταχύτητα του κάθε όντος.

Η ταχύτητα αυτή επηρεάζεται από πολλούς παράγοντες, όπως έχουμε ήδη περιγράψει, αμεσότερα όμως καθορίζεται από δύο συντελεστές του ίδιου του ανθρώπινου όντος. Ο ένας συντελεστής είναι η αντιληπτική του ικανότητα και ο δεύτερος συντελεστής είναι η επεκτατική δυνατότητα του καρδιακού του συστήματος.

Τι ακριβώς είναι αυτοί οι συντελεστές;

Σε ότι αφορά την αντιληπτική του ικανότητα δεν είναι δύσκολο να αντιληφθεί κάποιος την έννοιά της, γι’ αυτό και δεν χρειάζεται καμιά διευκρίνιση. Μόνο ένας άνθρωπος, που δεν χαρακτηρίζεται για αυξημένη αντιληπτική ικανότητα, μπορεί να βαδίζει με την πυξίδα του σώματος κυνηγώντας την απόκτηση ύλης και αντιδικώντας με τους άλλους.

Ο Δάσκαλός μου έλεγε: δεν υπάρχουν κακοί άνθρωποι, ανόητοι υπάρχουν. Μόνο ο ανόητος ενεργεί βλάπτοντας τους άλλους, επειδή δεν αντιλαμβάνεται πόσο κακό κάνει στον εαυτό του.

Αναφορικά όμως με την επεκτατική δυνατότητα του καρδιακού συστήματος του ατόμου αναφερόμαστε σε ένα μηχανισμό, που χρειάζεται επεξήγηση. Ιδίως, μάλιστα, εφόσον η σημασία του είναι εξαιρετικά σημαντική και καθοριστική της όλης εξελικτικής πορείας του ανθρώπινου όντος.

Εξηγούμαι: η ταυτότητα της Καρδιάς είναι η Παγκοσμιότητα. Μπορεί η καρδιά να απλώνεται τόσο, ώστε να περιλαμβάνει όλο το Σύμπαν στα πλαίσια του χώρου της∙ να κλείνει μέσα της όλους τους ανθρώπους και όλη τη Φύση.

Οδηγεί, πρώτα, την ατομική συνείδηση της παρούσας προσωπικότητας σε κάθετη επέκταση, ώσπου να συναντήσει την άνευ χωρικών ορίων Μόνιμη προσωπικότητα. Έτσι, ενώ βρίσκεται στον κόσμο των τριών διαστάσεων θα συνειδητοποιήσει μια πραγματικότητα τεσσάρων τουλάχιστον διαστάσεων.

Έπειτα οδηγεί την προσωπικότητα σε οριζόντια επέκταση, προκειμένου από το επίπεδο αυτό που βρίσκεται, να βιώσει το όραμα της παγκοσμιότητας μέσω της αμοιβαιότητας και της αλληλεγγύης.

Η αντιληπτική, επομένως, ικανότητα και η επεκτατική δυνατότητα του καρδιακού συστήματος είναι οι συντελεστές που καθορίζουν την ταχύτητα διεύρυνσης της συνειδητότητας του ανθρώπινου όντος, την ταχύτητα κίνησης του Χρόνου του.

Καταλαβαίνει κανείς ότι αυτοί οι δυο συντελεστές είναι διαφορετικοί για κάθε άτομο∙ και διαφοροποιούνται επίσης κατά περιόδους και στο ίδιο άτομο.

Προσθέτω, ότι η ατομική ταχύτητα του ανθρώπινου Χρόνου επιβραδύνεται κάθε φορά που το ανθρώπινο ον καθοδηγείται από τη χρονοβόρα λογική του Νου. Από τις ατέρμονες και περίπλοκες αναλύσεις, τις φοβίες και τις καχυποψίες που φέρνουν τις αμφιβολίες, τους δισταγμούς και παρατείνουν τα διλήμματα.

Αυτό συμβαίνει επειδή σε πολλές περιπτώσεις δεν ακολουθεί την αρχική σύλληψη, δηλαδή δεν δρα υπακούοντας στην αυθόρμητη και άμεση επιλογή της Καρδιάς, αλλά στη μεταγενέστερη αναλυτική κρίση του Νου. Οι άνθρωποι όσο καθοδηγούνται από το αποτέλεσμα της δραστηριότητας του αριστερού τους εγκεφαλικού ημισφαιρίου διαγράφουν έναν αργό ρυθμό πνευματικής εξέλιξης.

Τέλος στα χαρακτηριστικά του Χρόνου ανήκει και η ποιότητα συμπεριφοράς του ατόμου σε σχέση με το πλαίσιο του χώρου στο οποίο είναι ενταγμένο το άτομο και με την ικανότητα να επεκτείνει τη συνειδητότητά του ορατά και αόρατα σε όσο το δυνατό μεγαλύτερη έκταση μέσα στη συλλογικότητα.

Αυτή η ποιότητα συμπεριφοράς αποτελεί μια εξαιρετικά σημαντική παράμετρο, η οποία αφενός μεν παίζει καθοριστικό ρόλο στην ταχύτητα του Χρόνου, ενώ αφετέρου και η ίδια επηρεάζεται από το βαθμό διεύρυνσης της συνειδητότητας του ατόμου.

Θα την περιγράψουμε με όρους της Φυσικής επιστήμης ως εξής: πρόκειται για τη σχέση μεταξύ της ατομικής ωσμωτικής δραστηριότητας του ανθρώπου και της εντροπικής του νομοτέλειας.

Η παράμετρος αυτή αφορά στη συλλογική υπόσταση του ανθρώπου. Τις σχέσεις του, δηλαδή, μέσα στο κοινωνικό, όσο και στο φυσικό περιβάλλον.

Γιατί είναι δεδομένο, ότι η πνευματική εξέλιξη του κάθε ανθρώπου ακολουθεί μεν όλως προσωπική διαδρομή, λαμβάνει, όμως, χώρα μέσα στη συλλογικότητα.

Ας το εξηγήσουμε καλύτερα.

Ξεκινάει ο άνθρωπος την πνευματική του εξέλιξη ως ένα νομοτελειακά εντροπικό σύστημα. Υποκινείται, δηλαδή, από τη νομοτελειακή ανάγκη συντήρησης της προσωπικότητάς του. Γι’ αυτό και στην αρχή της συλλογικής του εκπαίδευσης, όπου μπαίνει κυριαρχούμενος από το φόβο, τον πρώτο λόγο έχει ο εγωιστικός εαυτός, που φτάνει ως το ακραίο σημείο της αυτιστικής εγωιστικής απομόνωσης της προσωπικότητας.

Αργότερα ο φόβος μπορεί να τον στρέψει σε άλλη μορφή εντροπικής στάσης. Τον αφήνει μεν να βγει από την απομόνωση, αλλά κρατάει σαν ασπίδα τη βία.

Το άτομο δρα μόνο κεντρομόλα με την πρόθεση της συγκέντρωσης υλικών, αλλά και συναισθηματικών και νοητικών στοιχείων, όσα θεωρεί απαραίτητα για τη συντήρηση και την ικανοποίηση της παρούσας προσωπικότητάς του.

Οι πεποιθήσεις του εδράζονται στην πλάνη της χωριστικότητας: εγώ και οι άλλοι! Οι επιδιώξεις του είναι απόλυτα επικεντρωμένες στην αύξηση του «έχειν» βάσει της τρέχουσας λογικής του.

Η διεκδίκηση, η απόκτηση, η κατοχή, η λεηλάτηση και η αρπαγή, μέχρι την εξουθένωση του «άλλου» αποτελούν τις συνήθεις προθέσεις του.

Η μόνη κοινωνική συνθήκη, που φωτίζει αυτή τη σκοτεινή εντροπική ροπή του ατόμου, μπορεί να προκύψει από την ερωτική έλξη και το γονεϊκό ρόλο.

Η άλλη πλευρά της παραμέτρου είναι η ατομική ωσμωτική δραστηριότητα, δηλαδή η ωσμωτική σχέση του ατόμου με το περιβάλλον.

Τώρα έχουμε τη διάχυση του Είναι προς το περιβάλλον κατά το φαινόμενο της ώσμωσης. Πρόκειται για κατάσταση Αμοιβαιότητας και Αλληλεγγύης. Σ’ αυτή τη σχέση ατόμου και περιβάλλοντος - κοινωνικού και φυσικού - έχουμε μια υγιή συναλλαγή ή ανταλλαγή μικρής μέχρι και πανανθρώπινης έκτασης.

Ακραίο παράδειγμα ο Χριστός, ο οποίος διαχύθηκε μέσω της θυσιαστικής προσωπικότητας του Ιησού στην ψυχή του πλανήτη, ή αλλιώς στο πλανητικό Υποσυνείδητο, προκειμένου να καταστεί δυνατό στον άνθρωπο να χρησιμοποιήσει την Ουσία Του – Αγάπη, για να εξοβελίσει το φόβο!

Πρόκειται για κατάσταση τόσο διευρυμένης συνειδητότητας, ώστε, αυτή να είναι εξαιρετικά ευαίσθητη και να περιλαμβάνει μεγάλο κύκλο του σύμπαντος. Είναι μια συνειδητότητα με χαρακτηριστικά απρόσωπου και με εμβέλεια παγκοσμιότητας, όπως πρέπει να χαρακτηρίζονται οι συνειδητότητες των Μεγάλων Όντων.

Το άτομο σχετίζεται με έντονη τη φυγόκεντρη κίνηση. Δίνει, μοιράζεται, διαχέεται. Κρατεί την κεντρομόλο δραστηριότητα αποκλειστικά για τις απαραίτητες ανάγκες του. Τώρα η «εικόνα» του Δημιουργού καταλήγει να αποτελεί και «ομοίωση» Αυτού.

Η χριστιανική θρησκεία ονομάζει αυτή τη σχέση: αλληλοπεριχώρηση!  Όπως ενώνεται η αιθερική αύρα του ενός με την αύρα του άλλου. Είναι η συγχώνευση στο χώρο των αιθερικών και ψυχονοητικών σωμάτων. Είναι το φιλί των αγγέλων.

Σχετικά με αυτή την παράμετρο καταλήγουμε στο ότι, όταν υπερτερεί το «εντροπικό νομοτελειακό κλείσιμο», τότε καθυστερεί η ταχύτητα του Χρόνου. Αντίθετα, όταν οι σχέσεις του ατόμου με το περιβάλλον είναι ωσμωτικού χαρακτήρα, τότε η ταχύτητα διεύρυνσης της συνειδητότητας επιταχύνεται σημαντικά.

Άρα η στάση του ανθρώπου μέσα στη συλλογικότητα αποτελεί τον πρώτιστο παράγοντα, που καθορίζει την ταχύτητα εξέλιξης του ανθρώπινου Πνεύματος.

Ο Χρόνος ενός ανθρώπινου όντος θα εξαρτηθεί και από άλλες «συγκυρίες» ή παραμέτρους, όπως το ιστορικό μετανάστευσης των ψυχών, η χρονική ή μη συνταύτιση των ενσαρκώσεων, το ποσοστό της συνειδητής ή μη αναπνοής και ο τύπος της συνειδητής αναπνοής (σχέση διάρκειας μεταξύ της εισπνοής και της εκπνοής)∙ και ακόμα εξαρτάται από την ποιότητα των συνευρέσεων.

Θα κλείσω με κάποιες επεξηγήσεις ως προς την τελευταία παράμετρο που επηρεάζει το Χρόνο του ανθρώπου και τούτο επειδή η ερωτική συνεύρεση έχει τόσο κακοποιηθεί από την πλευρά των θρησκειών, ώστε μια πράξη απολύτως φυσική να έχει συνδεθεί με την έννοια της προβαλλόμενης ή επιβαλλόμενης ηθικής. Προφανώς επειδή η ερωτική σχέση των ανθρώπων αποτελεί μέσον απελευθέρωσης από τις εξουσίες.

Και μας περιτριγυρίζουν τέτοια μοντέλα «ηθικής» από την πλευρά, κυρίως, των θρησκειών. Αυτές  τις «συνταγές», τις συν-διαμορφώνουν, τις υποστηρίζουν και ελέγχουν την τήρησή τους τα κοινωνικά υποσύνολα, που θεωρούν χρέος τους να διαφυλάγουν την «κατά παράδοση» ηθική τους.

Βεβαίως, έχουμε τη σταθερή αντίληψη της υγιούς Μεταφυσικής Αλήθειας, ότι όταν επιβάλλεται ή και προβάλλεται από θέση ισχύος ένα μοντέλο ηθικής και διαμορφώνονται από αυτό οι αντίστοιχες συνθήκες ακόμα και νόμοι, εκεί ακριβώς και εξαιτίας αυτής της άμεσης ή έμμεσης επιβολής παραβιάζεται βάρβαρα η  Συμπαντική Ηθική (η Ηθική της Βούλησης).

Και δε θα υπάρξει απελευθέρωση του ατόμου και δεν θα κινηθεί με ταχύτητα ο ατομικός Χρόνος, εάν δεν υπερβούμε την αντίληψη, ότι ο έρωτας βλάπτει το Πνεύμα, ή ότι η σεξουαλική συνεύρεση υποβιβάζει την πνευματικότητα. Ναι, μπορεί να βλάψει ψυχονοητικά το άτομο, κατά τον ίδιο τρόπο που και η χρήση επικίνδυνων, μολυσμένων ή μεταλλαγμένων τροφών μπορεί να βλάψει τη σωματική υγεία του ανθρώπου. Καθήκον, επομένως του ατόμου, που αναδύεται σε κάθε του βήμα είναι η Επιλογή της Ποιότητας στην καθημερινή του ζωή.

Αφήστε τον, επομένως, όλες εσείς οι θρησκευτικές, ηθικοπλαστικές, εσωτεριστικές σέχτες, ή και μορφές νομοθετικής «προστασίας», να εκδηλώσει το Ανθρώπινο μεγαλείο του, που εκφράζεται με τη δυνατότητα της Ελεύθερης Επιλογής και Απόφασης.    

Κατά την ώρα, λοιπόν, της συνεύρεσης το αρσενικό στοιχείο προσφέρει στο θηλυκό όλη την πορεία εξέλιξης του Χρόνου του. Τότε δημιουργείται μια κοινή συνειδησιακή συνισταμένη αυτού του Ζεύγους ως Μονάδας.

Την ίδια ώρα το θηλυκό στοιχείο προσφέρεται ως ο χρονικός μεσάζοντας, ή ως συμπαντικός διεγέρτης ή ενεργοποιητής, μέσω του οποίου και δια του οποίου καθίσταται κατορθωτή η υπέρβαση της συνειδησιακής κατάστασης του Ζεύγους ως Μονάδας, στην οποία έχει φτάσει ως εκείνη τη στιγμή. Καθίσταται, λοιπόν, εφικτό κατά την ώρα της συνεύρεσης ένα χρονικό πέρασμα στον κοινό Χρόνο του Ζεύγους.

Δηλαδή σε μια ποιοτική συνεύρεση τα συμμετέχοντα άτομα, ως Ζεύγος, εξελίσσονται συνειδησιακά με μεγάλη επιτάχυνση.

Το ανθρώπινο Ζεύγος μέσω της ερωτικής του επικοινωνίας θα αποτελεί πάντοτε το κλειδί της πιο σύντομης ολοκλήρωσης του Χρόνου και αποφοίτησης από το πνευματικό σχολείο της Γης.

ο Χρόνος στον κόσμο του Πνεύματος (πρώτο μέρος)

Καινούργιος χρόνος! Ευχές: «χρόνια πολλά», «καλή χρονιά», «ευτυχισμένος ο καινούργιος χρόνος»…Αν κερδίσεις το φλουρί στην πίττα ο χρόνος θα κυλήσει καλά για σένα. «Πολύχρονος», «και του χρόνου»!

Παρόλη την τύχη που φέρνει το φλουρί, αν δεν φροντίσεις εσύ ο ίδιος να αξιοποιήσεις αποδοτικά το χρόνο σου, πάντα θα τρέχεις για το μέλλον κι όμως μπορεί να παραμένεις στο παρελθόν.

Από παλιά συμβούλευαν: μη σπαταλάς το χρόνο σου, μη χάνεις τον καιρό σου, «χρόνου φείδου». Πόσες φορές άκουσες: ο χρόνος είναι χρήμα.

Άλλοτε την ώρα της ευχαρίστησης ακούς: πώς περνάει γρήγορα ο καιρός∙ κι άλλοτε πάλι βαρύθυμα: δεν περνάνε οι ώρες.

Για όποιον έχει αϋπνία αργεί να ξημερώσει. Για κείνον που πήγε μικρός στο σχολείο: κέρδισε χρόνο! Για κείνον που αργούσε: χρόνισες!

Το ξυπνητήρι μας επαναφέρει στην ώρα μας.

Για τον νωθρό ή τον τεμπέλης λένε: χάνει το χρόνο του τζάμπα. Κι αυτός που στην κρίση των άλλων δεν παράγει σημαντικά έργα «σπαταλάει το χρόνο του».

Αυτός που παρά την ηλικία του φαίνεται νέος και ακμαίος: «πέρασε ο χρόνος χωρίς να αφήσει ίχνη επάνω του».

Οι διασημότητες ανήκουν στην Αιωνιότητα: αιωνία η μνήμη. Για τους υπόλοιπους: ου συνοδεύει η δόξα, ου παραμένει ο πλούτος

Έτσι ο άνθρωπος έχει ταυτίσει το χρόνο με την υλική του προσωπικότητα και την ύλη, δηλαδή το «έχειν» του.

Και όσοι στηρίζουν την ύπαρξή τους στην ύλη του μυαλού δεν πρέπει να τρέφουν πολλές ελπίδες. Κανενός δεν βρέθηκε η ουσία του μυαλού λίγα χρόνια μετά την ταφή. Άρα ο χωμάτινος άνθρωπος είναι φθαρτός, θνητός και διαλύεται.

Η Μεταφυσική θα βεβαιώνει την αθανασία άρα και τη συνέχεια της πνευματικής οντότητας, έστω και μέσω επανενσαρκώσεων.

Από την άλλη η Επιστήμη θα λέει: δε μπορεί ένας άνθρωπος να έχει συνέχεια με το παρελθόν. Νέα κύτταρα, νέες εγγραφές. Και στηρίζεται στη φυσική πραγματικότητα ότι το μυαλό του καθενός μετά το θάνατο ή κάηκε στη φωτιά, ή διαλύθηκε μέσα στο χώμα.

Μόνο που δεν έχουν προσέξει, πως όταν λένε εγώ, δεν δείχνουν το κεφάλι, αλλά το στήθος.

Αλλά τι είναι ο Χρόνος; είναι η κίνηση των δεικτών ενός ρολογιού, κάποιοι αριθμοί που αλλάζουν, η ένα εκκρεμές με έναν κούκο;

Από την αρχέγονη παρατήρηση ως την Επιστήμη του σήμερα αυτό που έχει καταγραφεί είναι η κυκλική πορεία και η «περιοδικότητα»  όλων των γήινων και αστρολογικών φαινομένων. Η επανάληψη μέρας και νύχτας, εποχών του έτους, σχέσης Ήλιου και αστερισμών, ο κύκλος της γυναίκας, η βλάστηση των φυτών, η παλίρροια  κλπ.

Στο κλείσιμο και στην επανάληψη αυτών των κυκλικών περιόδων συνέλαβαν οι άνθρωποι την έννοια  του χρόνου και στις υποδιαιρέσεις αυτών των περιοδικών κύκλων τον μέτρησαν. Δηλαδή η επανάληψη περιοδικών ή μη γεγονότων καθιέρωσε την έννοια  του Χρόνου στους ανθρώπους.

Η αλληλουχία των γεγονότων που θα λάβουν χώρα μέσα σ’ αυτό το κύλισμα των περιόδων, παρέχουν στην αντίληψη των ανθρώπων τα χαρακτηριστικά του χρόνου.

Κυκλική περίοδος με λίγα αξιοσημείωτα προσωπικά γεγονότα σημαίνει: «έχασα το χρόνο μου».

Οι άνθρωποι που δεν υπολογίζουν σωστά το χρόνο που διαθέτουν και δεν τα καταφέρνουν να τον διαχειριστούν αποδοτικά τρέχουν για να προφτάσουν.

Εκείνος που προσπαθεί να χωρέσει μέσα στο χρόνο την υλοποίηση πολλών επιδιώξεων βρίσκεται συχνά στην κατάσταση του stress.

Και δεν είναι μόνο ο χρόνος που μας δυναστεύει∙ μαζί του συσχετίζουμε και τις τρεις διαστάσεις του Χώρου. Όλη η Δημιουργία εδραιώθηκε πάνω σ’ αυτούς τους δυο παράγοντες, που μοιάζει να συμπλέκονται κατά ένα τρόπο, να συνδυάζονται και να πλάθουν μαζί και τα όνειρά μας.

Ο χρόνος, μέσα στην ύλη είναι μια πραγματικότητα που δεν μπορείς να αγνοήσεις.

Μέσα στη σκέψη του ανθρώπου ο χρόνος μοιάζει με μια γραμμή χωρισμένη στα τρία. Αριστερά το μεγάλο κομμάτι από τη ζωή μας, ώσπου φτάνει η μνήμη. Δεξιά το υπόλοιπο μέρος της ευθείας να θαμπώνει μέσα στην αβεβαιότητα. Και ανάμεσά τους ίσα-ίσα να χωράει η λέξη Παρόν.

Στο αριστερό, εικόνες, πολλές εικόνες, όσες συντηρεί η μνήμη. Το δεξιό μια πραγματικότητα με πολλές υποθέσεις, ίσως και κάποια όνειρα∙ στεγασμένες ελπίδες και φόβοι.

Και για τους πολλούς, που δεν πιάνουν τη στιγμή του Τώρα, το Παρόν είναι ένα τίποτε∙ πάει κιόλας, χάθηκε πριν έρθει. Το μέλλον ακολουθεί το παρελθόν χωρίς να ανακόπτει το βήμα του στο Παρόν, χωρίς να ανανεώνεται.  Που σημαίνει, ότι στη ζωή μας επαναλαμβάνουμε διαρκώς το παρελθόν μας, ζούμε στερεότυπα μέσα σε ένα κουτί προκαθορισμών, χωρίς καμιά έξοδο, χωρίς φρεσκάρισμα, καμιά αλλαγή, χωρίς εξέλιξη.

Κι ας επαναλαμβάνουν όλοι οι Δάσκαλοι: ζήσε το Παρόν συνειδητά, έσο συνειδητός στο Τώρα. Συνειδητός! την κάθε στιγμή Συνειδητός!

Ο άνθρωπος σαν το εκκρεμές. Μια γέρνει δεξιά και μια αριστερά. Την ώρα που το ραβδί του χρόνου περνάει από το κέντρο της διαδρομής, ούτε που το προσέχει. Στο αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου του υπάρχει η αρχή της αρχής, ώσπου τον πηγαίνουν οι μνήμες του κατά τα αριστερά∙ και το τέλος της τροχιάς του δεξιά, όπως το οραματίζεται στο θαμπό της φαντασίας του.

Το αριστερό μέρος της ζωής σβήνει από τη μνήμη. Δε θυμάμαι πια!

Και στο δεξιό έρχονται οι «αστάθμητοι» παράγοντες και δεν αφήνουν να υλοποιηθούν τα προγράμματά μας, όπως τα είχαμε συνθέσει με τη λογική του μυαλού και, όπως τα είχαμε χρωματίσει με τις ελπίδες μας.

Τι είναι ο χρόνος;

Είναι μια πραγματικότητα;

Υπάρχει ως αντικειμενικός παράγοντας μέσα στη Δημιουργία και συμμετέχει σ’ αυτή, ή μήπως αποτελεί μια επινόηση του ανθρώπου, για να υπολογίζει το βάρος της δουλείας του;

Μήπως πρόκειται για μια έννοια την οποία τελικά προσδιορίζει το ανθρώπινο ον σύμφωνα με την αντίληψή του και ανάλογα με την κατανόηση που διαθέτει;

Η πρώτη αμφισβήτηση του χρόνου, όπως έχουμε συνηθίσει να τον μετράμε, έρχεται από τον κόσμο των ονείρων μας.

Όλοι βλέπουμε όνειρα. Και όλοι έχουμε αντιληφθεί σε πόσο περιορισμένο υλικό χρόνο παρακολουθούμε γεγονότα, που αν συνέβαιναν στον κόσμο της ύλης θα κάλυπταν μεγάλη χρονική διάρκεια. Αυτό το φαινόμενο μας δείχνει, ότι υπάρχουν συνθήκες στη ζωή μας, που ο χρόνος λειτουργεί με διαφορετικά μέτρα. Ή, αλλιώς, υπάρχουν κόσμοι, που τα γεγονότα, όπως εξελίσσονται εκεί, υπερβαίνουν τις χρονικές διαστάσεις τις οποίες γνωρίζουμε και με αυτές τις ασυνήθιστες ταχύτητες καταγράφονται και στην υλική μας μνήμη.

Και αν στον κόσμο των ονείρων, στον Ψυχικό, όπως λέμε τον κόσμο των τεσσάρων διαστάσεων, που είναι και αυτός γεμάτος μορφές, ζωή και κίνηση, αν λειτουργεί ο χρόνος τόσο διαφορετικά, τότε στον κόσμο του Πνεύματος; Εκεί, ασφαλώς ο χρόνος αποτελεί μια εντελώς διαφορετική έννοια και κατανόηση.

-         Άλλαξες, μου είπε ο Δάσκαλος, όταν ξαναβρεθήκαμε έπειτα από λίγους μήνες.

-         Ναι, απάντησα, άσπρισαν πιο πολύ τα μαλλιά μου.

-         Ο Χρόνος άλλαξε μου είπε.

-         Ναι, την προηγούμενη φορά που βρεθήκαμε τέλειωνε το 1988 και τώρα είμαστε στο 1989.

-         Λάθος, απάντησες. Γιατί, αυτό που άλλαξε σε σένα δεν είναι το έτος, αλλά ο Χρόνος σου. Και αυτό που ονομάζουμε Χρόνο είναι η Συνειδητότητα! Η συνειδητότητά σου άλλαξε∙ σήμερα είσαι άλλος!

Από τότε πέρασαν χρόνια. Ο «Χρόνος» μου άλλαξε. Άλλαζε την κάθε στιγμή, καθώς οι εμπειρίες γινόταν γνώση που γέμιζε τις κυτταρικές αποθήκες του Νου και όσο το απόσταγμα αυτής της γνώσης κατάληγε να αποτελεί στοιχείο της συνειδητότητας του Πνεύματός μου.

Δεν μεταφέρονται στο Πνεύμα τα ίδια τα γεγονότα, αλλά το απόσταγμά τους. Είναι όπως η διαδικασία απόσταξης του διαλύματος των λουλουδιών, από την οποία παίρνεις το αιθέριο έλαιο, το συμπύκνωμα του αρώματός τους. Αυτό το συμπυκνωμένο άρωμα των γεγονότων και των εμπειριών της ζωής μας είναι που εγγράφεται στις αποθήκες του ΕΓΩ ως συνειδητότητα.

Η διαρκής μεταβολή, ο εμπλουτισμός της συνειδητότητάς μας αποτελεί την κίνηση του πνευματικού μας Χρόνου. Αυτή η Συνειδητότητα είναι η Μόνιμη Προσωπικότητά μας, το αληθινό μας Εγώ.

Τώρα πια ξέρω, ότι ο Χρόνος στον κόσμο του Πνεύματος είναι η ατομική κατάσταση της συνειδητότητάς μας, έτσι, όπως εμφανίζεται μέσα στο χώρο της ύλης μας την κάθε στιγμή.

(συνεχίζεται)

η απώλεια

Τώρα το 2011 τελείωσε. Ήταν ο χρόνος των απωλειών.

Τόσο στην Ελλάδα, όσο, ευτυχώς και σε άλλες χώρες κάποιοι πολίτες το ανακάλυψαν για πρώτη φορά, ενώ άλλοι βεβαιώθηκαν και ξεκίνησαν διαδικασίες αντίστασης, ή αντίδρασης, ή ανταπόκρισης. Ο ήχος των τελευταίων ξύπνησε και μερικούς ακόμα. Πολλοί για πρώτη φορά βγήκαν από το κρησφύγετο του σπιτιού τους, άλλοι απλώς ανακάθισαν στον καναπέ τους.

Ήταν ο χρόνος που αποκαλύφθηκε και για τους πολλούς η απώλεια της ουσίας και του περιεχομένου ενός ολόκληρου λαού. Ήταν ο χρόνος του ξυπνήματος, του τέλους του ονείρου της ευημερίας.

Για κάποιους το ξύπνημα φέρνει το τέλος του εφιάλτη∙ για τους πολίτες της Ελλάδας το ξύπνημα αποκάλυψε τον εφιάλτη μιας μεγάλης σειράς ετών και κυβερνήσεων.

Το 2011 ήταν ο χρόνος των απωλειών.

Σ’ αυτό το χρόνο οι πολλοί – όχι δυστυχώς ακόμα όλοι – ανακάλυψαν την απώλεια κάθε ευθύνης των πολιτικών, την απώλεια του σεβασμού στο Σύνταγμα, την απώλεια καθήκοντος των κρατικών λειτουργών, την απώλεια συνείδησης των θρησκευτικών ιερατείων, την απώλεια περιεχομένου των Θεσμών, την απώλεια Αξιών, την απώλεια Προτύπων, την απώλεια της Ουσίας εσωτερικών οργανώσεων  και μαζί την απώλεια συνυπευθυνότητας των ίδιων των πολιτών, ιδιαίτερα ως διαχειριστών της ψήφου τους.

Ανακάλυψαν -αυτό που λέγεται στη φρασεολογία του ποδοσφαίρου- ότι έχει χαθεί από όλους, σχεδόν, η μπάλα. Ποδόσφαιρο χωρίς τη μπάλα. Ψευδαίσθηση κοινωνίας!

Για πολλούς το μόνο που έγινε αντιληπτό είναι η απώλεια της οικονομικής τους άνεσης, η ελάττωση του «έχειν» τους. Πρόκειται για εκείνους που έχουν απολέσει πιο πριν τη σχέση τους με τον Εαυτό τους.

Πολλοί απορούν∙ δεν μπορούν να εξηγήσουν και διαμαρτύρονται για όσα συμβαίνουν. Οι περισσότεροι θυμώνουν τυφλά, με τους άλλους. Κάποιοι θα ξανακοιμηθούν για να ξεχάσουν.

Γι’ αυτούς πιο πολύ, αλλά και για όλους μας ήρθε το «Μήνυμα».

Πιστεύοντας ότι έχω χρέος να το μοιραστώ με όλους, το παραθέτω, έστω αποσπασματικά. 

«Ο άνθρωπος, πολλές φορές στη ζωή του, βρίσκεται μέσα σε αρνητικές συνθήκες, συνθήκες που φαίνεται ότι όλα έχουν δημιουργηθεί ακριβώς για να κάνουν τη ζωή του αφόρητη κι αυτός να χρειαστεί να περιμένει την όποια βοήθεια από τα έξω…..ώστε να εξαρτιέται πάντα από έναν εθελοντή ευεργέτη.

Όμως, η αληθινή, πολλές φορές, ευεργεσία δε βρίσκεται μέσα σε μια Προσφορά, αλλά σε μια κίνηση που φέρει Απώλειες…..

Ο άνθρωπος χρειάζεται, πολλές φορές στη ζωή του, να δοκιμαστεί, η ίδια δε η ζωή του είναι μια έξοχη δοκιμασία.

Υπάρχουν άνθρωποι που πρέπει να δοκιμαστούν στα πολλά και άλλοι στα λίγα. Υπάρχουν άνθρωποι που πρέπει να δοκιμαστούν στο Έχειν, κι άλλοι στο Είναι.

Υπάρχουν άνθρωποι που αρνούνται τον εαυτό τους και το Θεό, γιατί δε μπορούν να αρνηθούν την ύλη…..γιατί δε μπορούν να αρνηθούν τη συναισθηματική προσκόλληση στα άτομα, γιατί δε μπορούν να αρνηθούν την όποια εξάρτηση.

Οι άνθρωποι συνήθως λυπούνται βαθιά όταν χάσουν κάποιο αντικείμενο ή κάποιον άνθρωπο. Και δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις εκείνες, που οι άνθρωποι είτε αργούν, είτε αρνούνται σ’ όλη τους τη ζωή, να αποδεχτούν ότι αυτό που χάθηκε, δεν πρόκειται να το ξαναδούν ή να το ξανα-απολαύσουν.

Υπάρχουν άνθρωποι που λυπούνται βαθιά όταν βλέπουν πως η ζωή τους θα έπρεπε να είναι προς μια κατεύθυνση εστιασμένη, αλλά νοιώθουν πως δεν μπορούν να αλλάξουν τίποτε.

Η απώλεια έρχεται τότε για να υποδείξει την Κατεύθυνση, να υποδείξει τα σφάλματα και να καθοδηγήσει και πάλι το άτομο, προς τη δική του αληθινή Οδό.

Ότι χάνεται, χάνεται γιατί ο Νόμος το επιτάσσει. Όταν εμείς χανόμαστε, χανόμαστε γιατί δεν ακολουθούμε το Νόμο.

Ότι χάνεται, χάνεται πάντα και στη στιγμή που ο Νόμος επιτάσσει…..

Ότι χάνεται, χάνεται γιατί κάτι έτσι προσφέρει.

Όταν εμείς χανόμαστε, χανόμαστε γιατί δε θέλουμε να λάβουμε την Προσφορά που μας δίνεται.

Υπάρχουν άνθρωποι που αρνούνται να αποδεχτούν ότι η Απώλεια, πολλές φορές, είναι η ευεργεσία του Ουρανού, που οδηγεί, αληθινά, στην Πνευματική Οδό.

Η Απώλεια είναι μια Προσφορά, είτε πρόκειται για μια απώλεια ύλης είτε πρόκειται για μια απώλεια προσώπων. Αυτός που χάνει κάτι ή κάποιον, χάνει ακριβώς τη συνθήκη που τον εμπόδιζε σοβαρά να προχωρήσει στο δικό του Δρόμο.

Αυτός που χάνει κάτι ή κάποιον, χάνει ακριβώς γιατί ο Θεός, που διευθετεί τα πάντα μέσα στην Αιώνια Δικαιοσύνη, τον αγαπάει και θέλει να τον δει και πάλι κοντά του ως άξιο τέκνο του. Χάνει, ακριβώς γιατί ο Θεός τού δίνει μια ακόμα ευκαιρία, προκειμένου να κερδίσει τη ζωή και το Είναι του.

Η Απώλεια έρχεται πάντα με την συνειδητοποίηση ότι κανένας εδώ, σ’ αυτό τον κόσμο, δεν έχει τίποτε, κανένας, εδώ, σ’ αυτό τον κόσμο, δεν έχει οτιδήποτε για πάντα.

Η Απώλεια έρχεται πάντα τη στιγμή που ο άνθρωπος αναλαμβάνει τον αληθινό του ρόλο…..

Η Απώλεια έρχεται πάντα τη στιγμή που το Άνω συναντά το Κάτω, έρχεται πάντα τη στιγμή που το Κάτω δεν υπάρχει καν∙ γιατί, σ’ αυτό τον κόσμο, για να υπάρχεις, πρέπει να έχεις και όχι να είσαι, γιατί, σ’ αυτό τον κόσμο, για να υπάρχεις πρέπει κάπου να ανήκεις, πρέπει κάποιος να σε κρατά δέσμιο, για να μπορείς κι εσύ να κρατάς δέσμιους άλλους.

Όμως, εγώ, σας λέω : Ευτυχείς όσοι χάνουν, γιατί αυτοί αγαπούν τον Θεό περισσότερο απ’ αυτούς που τον κερδίζουν μέσα στην ύλη της πλάνης.

Ευτυχείς όσοι βιώνουν αληθινά το Βήμα της απώλειας, γιατί αυτοί αγαπιούνται από το Θεό ως αληθινά παιδιά του…..

Ευτυχείς όσοι κατανοούν τη Δοκιμασία της Απώλειας, γιατί αυτοί ζουν στο Βασίλειο του Μόνιμου και του Αληθινού και όχι στο Βασίλειο της Πλάνης και της Παροδικότητας…..»

Όποιοι θέλουν θα το ξαναδιαβάσουν. Όποιοι θέλουν θα το κρεμάσουν και στον τοίχο να το βλέπουν κάθε μέρα.

Για να τους εξηγεί, να τους ενημερώνει, να τους ενθαρρύνει, για να τους κρατάει σε εγρήγορση, για να επαναφέρει τη σχέση με τον Εαυτό τους, το διάλογο με τους άλλους, για να αρχίσουν να συμμετέχουν και να εκπαιδεύονται σε ζωή συλλογικότητας, να επ-ανα-προσδιορίσουν το σκοπό της ύπαρξής τους, για να αρχίσουν να ξαναζούν σαν Άνθρωποι.

Για να ξανάλθει η πραγματική ευημερία!

Το πιο φτηνό χριστουγεννιάτικο δώρο (ένα σύγχρονο έργο σε δυο παράλληλες πράξεις)

  

Πλησίαζαν οι γιορτές. Η μαγική λέξη για μικρούς και μεγάλους: «δώρο». Ο μικροί σκέφτονται και ονειρεύονται το δώρο που θα πάρουν. Οι μεγάλοι δεν ονειρεύονται, επειδή δεν τους πιάνει ο ύπνος από τις φροντίδες. Σκέφτονται μόνο, πως φέτος ο Αη-Βασίλης μπορεί να μη συμπεριλάβει στο δρομολόγιό του τη διεύθυνση του σπιτιού τους.

Πράξη Πρώτη

Ο περίφημος Αη-Βασίλης μόνο στα παραμύθια επισκέπτεται τα φτωχόσπιτα. Πού τον χάνεις, πού τον βρίσκεις, στις πλούσιες γειτονιές με τα πολλά φώτα. Μεγάλα καταστήματα με λαμπερές βιτρίνες, γωνιές πολυσύχναστων δρόμων. Εκεί τον βρίσκουν οι πελάτες, όπως και με ένα τηλεφώνημα σε ειδικά γραφεία, που αναλαμβάνουν να σου νοικιάσουν από «καλεσμένους» σε επίσημες δεξιώσεις μέχρι ΑγιοΒασίληδες.

Ποιος είπε ότι δεν υπάρχει σήμερα δουλεμπόριο, πως δεν υπάρχει κίβδηλη ζωή;

Κάποιες φορές οι διευθύνσεις που έχει γραμμένες τον φέρνουν σε ακριβές πολυκατοικίες. Ψάχνει το όνομα και χτυπάει το κουδούνι. Λίγα δευτερόλεπτα κι ανάβει ένα φως στην είσοδο. Για λίγο σιωπή. Το «μάτι» σε ερευνά. Επάνω η αναφορά: «κυρία ήρθε ο Αη-Βασίλης». Και αμέσως ένα κλικ στην κάτω πόρτα. Σπρώχνει, μπαίνει μέσα, κατεβάζει τα θολωμένα γυαλιά και κοιτάει για ασανσέρ. Βλέπεις παραχόντρυνε ο Αη-Βασίλης κι αντιπαθεί τις σκάλες.

Αλλού τον περιμένουν σε τρίπατες μονοκατοικίες. Εκεί, πάλι, άλλη λαχτάρα. Τα σκυλιά, καθώς διασχίζει το διάδρομο ως την είσοδο, μπορεί να παραξενευτούν από το ντύσιμό του και, παρόλο που από το κεφαλόσκαλο τον βεβαιώνει μια γυναίκα με σπασμένα ελληνικά πως δε δαγκώνουν, ένα τόσο δα φοβάται.

Μπαίνει μέσα και τον υποδέχεται η ζέστη από έναν καλοριφέρ ρυθμισμένο στο φουλ και μια μυρωδιά από έναν συνδυασμό αρώματος, ψημένου φαγητού και ακριβού καπνού.

Θα κοιτάξει γύρω του, να βολευτεί σε μια φαρδιά πολυθρόνα. Εκεί χο,χο,χο, τεντώνει τα πόδια του και θα ήθελε να κάθεται με τις ώρες. Γι’ αυτό πρέπει να μην έχουν λασπωθεί οι μπότες του σε φτωχογειτονιές. Δεν είναι να λερώσει και τα χαλιά ενός τόσο καλοβαλμένου σπιτιού. Μπορεί να μην του ξαναδώσουν δουλειά, ιδίως με τέτοια ανεργία.

Πλησιάζουν δισταχτικά παιδάκια και περιεργάζονται τον «άγιο». Τα μικρά με κάποιο δέος, τα μεγαλύτερα με πονηρό χαμόγελο συγκαταβατικά. Είναι συγκεντρωμένα και παιδιά φιλικών οικογενειών, μια και θάρθει ο Αη-Βασίλης. Σύντομα βρίσκουν το θάρρος τους και παρακολουθούν τι θα βγει από το σάκο του. Κι ο άγιος βγάζει το ένα μετά το άλλο. Ακριβά παιχνίδια ηλεκτρονικά, τηλεχειριζόμενα, συναρμολογούμενα, ρούχα επώνυμα και όλα από καταστήματα φιρμάτα.

Αργεί ο άγιος να βρει ολονών τα δώρα και μάλιστα να επιβεβαιώσει και τον ιδιοκτήτη του καθενός, αλλά ούτε και βιάζεται να φύγει από τη ζέστη και τα γλυκά κεράσματα. Μόνο, αν έχει πολλές παραγγελίες για απόψε.

Σε λίγο όλο το σαλόνι είναι γεμάτο από γιορτινά περιτυλίγματα, κουτιά και επιφωνήματα.

Τα κεράσματα, όμως τελείωσαν και η πόρτα θα κλείσει πίσω από τον «άγιο».

Οι καλεσμένοι θα ανάψουν ένα ακόμα τσιγάρο, θα πιουν δυο γουλιές από το ποτό που κρατούν και θα συνεχίσουν τις κουβέντες που σταμάτησαν με τον ερχομό του Αηβασίλη.

……………………..

- Μάνο, περιμένουμε κανέναν άλλον;

Χαμένος στις σκέψεις του άφηνε το βλέμμα του έξω από τη μεγάλη τζαμαρία.  Τράβηξε την κουρτίνα στη θέση της, γύρισε και συμφώνησε: δεν περιμένουμε κανένα∙ ας καθίσουμε στο τραπέζι!

- Από τότε που υπάρχει αυτή η οικονομική αβεβαιότητα, εξομολογήθηκε η οικοδέσποινα, βρίσκεται απορροφημένος στις φροντίδες του. Έχασε και το κέφι του.

Αυτός πήγε στο χολ και ανέβασε το θερμοστάτη στο 22.

- Θα κάνει κρύο απόψε, είπε και κάθισε.

Δεν είχε, καν, προσέξει το μεγάλο λαμπερό αστέρι που έλαμπε ανάμεσα από τα δέντρα καταμεσής στον ουρανό.

Σε λίγο μόνο τα τρεχαλητά των μικρών, τα τσουγκρίσματα των φίνων ποτηριών και κάτι «χρόνια πολλά», «και του χρόνου νάμαστε καλύτερα», θα θυμίζουν Χριστούγεννα. Μπορεί να καίει κάπου κι ένα καντήλι.

Ψυχές που τουρτουρίζουν στην παγωνιά του φόβου και ελπίζουν πως θα γεμίσουν το κενό της εσωτερικής φτώχειας τους παίρνοντας μερίδιο από το πλούσιο σκηνικό εκείνης της βραδιάς.

Πράξη Δεύτερη

Την ίδια ώρα έκλεισε την πόρτα του μπαλκονιού ο Λεωνίδας.

- Έχει μια ξαστεριά, όμως∙ λάμπουν απόψε τ’ αστέρια! και έβαλε ακόμα ένα ξύλο στο τζάκι.

Είχε εφτά μήνες να πληρωθεί από τη «Νηματουργική». Λογιστής της εταιρίας από χρόνια. Είχε φτάσει τα 1200 το μήνα, είχε και τα δώρα το Πάσχα και τα Χριστούγεννα και κανένα bonus τις καλές χρονιές…

Κι αν βάλεις μαζί και κάποιους, που του είχαν αναθέσει να κρατάει τα βιβλία τους…καλά τα κατάφερναν.

Είχαν αρχίσει να υπολογίζουν το ποσό της σύνταξης και το εφάπαξ που θα έπαιρνε σε λίγα χρόνια και ένοιωθαν από τώρα πλούσιοι.

Γιατί; τι περισσότερο είχαν οι πλούσιοι; Μόνο φωτογραφίες στα σαχλοπεριοδικά τους.

Και τη γυναίκα του την είχε δείξει η τηλεόραση, όταν το συνεργείο επισκέφτηκε μια φορά το νηπιαγωγείο που εργαζόταν, για να της πάρουν συνέντευξη. Θέλανε, λέει, να δείξουν, πώς δουλεύει το σύστημα: «τα μαθήματα έξω από τις αίθουσες». Καμιά φορά και η τηλεόραση δείχνει καλά πράγματα.

Έμεινε κοιτάζοντας τις γαλάζιες φλογίτσες στο τζάκι και γύρναγε τα κάστανα πάνω στη λαμαρίνα. Τα είχε φέρει πεσκέσι ο φίλος τους από το Βόλο.

Φέτος, το νηπιαγωγείο δε δούλεψε. Το κατάργησαν οι καινούργιοι νόμοι. Απαιτούσαν…και τι δεν απαιτούσαν. Κι ας είχε διακριθεί για την ποιότητα της δουλειάς του.  Πώς να αντέξει, έπειτα, η επιχείρηση.

Δεν πειράζει, είπε η γυναίκα του. Θα έχω πιο πολύ καιρό για τα παιδιά, τώρα που μεγαλώνουν και με χρειάζονται. Έφτανε ο δικός του μισθός και τα έκτακτα.

Μα τούτο το τελευταίο εφτάμηνο…

Πάνε και τα λίγα που είχαν μαζεμένα στην τράπεζα.

Και τώρα, γιορτές. Από πού να βγει ένα γιορτινό φαγητό. Εδώ και το καλοριφέρ δεν το ανάβουν να ζεσταθεί ολόκληρο το σπίτι. Φυλάγουν το πετρέλαιο για μέρες πιο κρύες. Μόνο το τζάκι. Αλλά τη νύχτα τα δωμάτια είναι κρύα. Ένα θερμαντικό σώμα στο δωμάτιο των μικρών κι αυτό για λίγη ώρα.

Είχαν καταφέρει να αγοράσουν με δάνειο αυτό το διαμέρισμα. Άνετο και φωτεινό. Αλλά ακόμα τρέχουν οι δόσεις.

Και τώρα το κράτος ζητάει έκτακτες εισφορές, επειδή έχουν ένα διαμέρισμα, όλο κι όλο. Ληστές!

Αν δεν πληρώσουν, είπαν, θα τους κόψει η ΔΕΗ το ρεύμα. Ευτυχώς προχθές αποφάσισαν στη Γενική Συνέλευση της πρωτοβουλίας των πολιτών να μην πληρώσει κανένας και ευτυχώς και ο Δήμος υποστηρίζει αυτή την απόφαση. Σιγά μην πλήρωνε και τα έκτακτα. Πού να τα βρει;

Μια και δεν είχε εργασία, εδώ και καιρό, άρχισε πριν από το Καλοκαίρι να παρακολουθεί, έτσι από περιέργεια, όλες τις κινήσεις των πολιτών άλλοτε μόνος του, άλλοτε με τη γυναίκα του, με την οποία, μάλιστα, συζητούσαν σοβαρά το ενδεχόμενο να επιστρέψουν με κάποιο τρόπο στην επαρχία και να καλλιεργήσουν γη.

Γι’ αυτό είχαν επισκεφτεί αστικές προσπάθειες καλλιέργειας ελπίζοντας ότι κάποιος θα τους καθοδηγήσει σε περίπτωση που επιστρέψουν στην επαρχία.

Σιγά-σιγά έγιναν ταχτικοί στις γενικές συνελεύσεις στο Σύνταγμα και τώρα συνέχισαν στη συνέλευση των πολιτών στο Δήμο τους. Αύξαινε το ενδιαφέρον τους. Πότε-πότε είχαν και προτάσεις να κάνουν. Έκαναν, μάλιστα και συζητήσεις για γενικότερα θέματα. Σωστό σχολείο.

Είχε γραφτεί συνδρομητής στη λειτουργία του εναλλακτικού εμπορίου και χαίρονταν που αγόραζαν απευθείας από τον παραγωγό. Από παλιά έλεγε στη γυναίκα του, πως οι μεσάζοντες ήταν η κύρια αιτία για την ακρίβεια.

Είχαν δηλώσει και οι δυο συμμετοχή στην «τράπεζα χρόνου», μια και υπήρχε ελεύθερος χρόνος και είχαν, εξάλλου, αρκετές γνώσεις και δεξιότητες.

Η γυναίκα του πήγαινε στα χαριστικά παζάρια ρούχα που δεν έκαναν πλέον στα μικρά και μια φορά γύρισε με μια φούστα, που της πήγαινε ωραία.

Έμαθαν για το Κοινωνικό Ωδείο και δήλωσαν για τη μεγάλη τους κόρη, που ήθελε να συνεχίσει την κιθάρα της. Άκουσαν πως θα λειτουργούσε με εθελοντές γιατρούς το δημοτικό Ιατρείο και είχαν προσφερθεί και οι δυο για γραμματειακή υποστήριξη, παρόλο που από το Καλοκαίρι σκεφτόταν να δοκιμάσουν οι ίδιοι τις εναλλακτικές θεραπείες. Στο Σύνταγμα είχαν γνωρίσει καναδυό ολιστικούς θεραπευτές και η γυναίκα του διάβασε από τότε αρκετά γι’ αυτές τις θεραπείες. Εκείνος παρομοίαζε τις εναλλακτικές θεραπείες με τα βιολογικά προϊόντα. Μπορεί όμως να έκανε και λάθος.

Ένας καινούργιος κόσμος για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Άγνωστος και υπέροχος. Όπου ο ένας χαμογελούσε στον άλλον και προπαντός, όπου ο ένας προσφέρονταν για την εξυπηρέτηση του άλλου. Οι λέξεις «αμοιβαιότητα και αλληλεγγύη» ακούγονταν για πρώτη φορά. Και το βράδυ αργά με τη γυναίκα του άνοιγαν τις καρδιές και συμφωνούσαν, πως δεν είναι μόνοι τους εκτεθειμένοι στην αρπαγή του κράτους. Υπάρχουν μέρα με τη μέρα όλο και πιο πολλοί και έπαιρναν θάρρος και δύναμη.

Η ελευθερία σαν ελπίδα μέλλοντος είχε αρχίσει να παιδεύει τον κομματικά απαλλοτριωμένο νου τους, από τότε που διακόπηκε η λειτουργία του νηπιαγωγείου και βρέθηκε και ο ίδιος χωρίς μισθό.

Σε δυο επισκέψεις στο Καφενείο δίπλα στο πάρκο της Ακαδημίας Πλάτωνα είχαν ακούσει για αυτονομημένες οικοκοινότητες και για το σχολείο μάθησης της ελευθερίας, που ετοιμαζόταν να παρακολουθήσουν. Έτσι κι αλλιώς είχαν σχεδόν όλο το χρόνο στη διάθεσή τους.

Και σιγά-σιγά διαμόρφωναν νέα αντίληψη για τα δικαιώματα του ατόμου και για τον χρέος της συλλογικής αντίδρασης και διεκδίκησης. Εξάλλου είχαν τρία παιδιά. Τουλάχιστον έπρεπε να παλέψουν για ένα καλύτερο κόσμο γι’ αυτά.

Από τότε που άρχισε η τακτική παρουσία τους στην Πλατεία μπήκε μπροστά και η συναισθηματική τους συμμετοχή. Ο κύκλος της ευθύνης τους απλώθηκε για πρώτη φορά και συμπεριέλαβε όλα τα γενικά θέματα που αφορούν τη ζωή των ανθρώπων οπουδήποτε στη Γη. Και τότε βρέθηκαν μπροστά σε νέες συνειδητοποιήσεις. Ίδια προβλήματα στην Ευρώπη, ίδια στη λατινική Αμερική, ίδια στις Αφρικάνικες χώρες. Ίδιοι οι άνθρωποι, ίδια η καταπίεση από τις εξουσίες, ίδια τα προβλήματα, ίδιες και οι λύσεις με τοπικές μικροδιαφορές.

Δεν είμαστε πλέον οι μόνοι που υποφέρουμε. Κοινό το πάθος, κοινό το βάρος, κοινή η ευθύνη.

Από την επόμενη μέρα αντάλλασσαν βλέμματα με τους διπλανούς και συνεννοήθηκαν με τα πρώτα χαμόγελα.

Εκείνη τη μέρα που γεύτηκε την αδικαιολόγητη χημική επίθεση της εξουσίας, η αγανάκτησή του έφερε την έκρηξη. Τότε πήρε την οριστική θέση, τη δική του θέση απέναντι στην εξουσία.

Πρώτα αναγνώρισε την ευθύνη της δικής του ψήφου στις τελευταίες εκλογές. Ήθελε να βγει στη συνέλευση και να ζητήσει συγνώμη από όλους. Από όλο αυτό τον κόσμο της αλληλεγγύης, που τον φρόντισαν με τόσο ενδιαφέρον, όταν πονούσαν τα μάτια του από τα χημικά και παραπατούσε στις σκάλες της πλατείας.

Εκείνη ήταν η μέρα που υποσχέθηκε στον εαυτό του να αφιερώσει τις όποιες του δυνάμεις για το γενικό συμφέρον, αλληλέγγυος με όλους. Τότε εντάχθηκε εσωτερικά στην αντίσταση της ανυπακοής.

Η γυναίκα του ερχόταν μαζί του στις πιο πολλές πορείες. Και τα συζητούσαν όλα. Δόξαζαν το Θεό που υπήρχε τέτοια συμπόρευση ανάμεσά τους και ο ίδιος χαίρονταν κρυφά, όταν ανακάλυπτε πως εκείνη ήταν πιο έτοιμη από τον ίδιο για τις νέες στάσεις ζωής.

Μαζί πήραν και την απόφαση να αποδεσμευτούν εντελώς από οποιαδήποτε σχέση με τα πολιτικά κόμματα.

- Όσα κόμματα, έλεγε εκείνη, τόσες συμμορίες εγκλήματος.

Τους είπαν στη γενική συνέλευση να κάνουν ένσταση για την εισφορά, αφού δεν έχουν κανένα εισόδημα. Αλλά, βλέπεις και η «Νηματουργική» ήταν σε εκκρεμότητα δεν ξεκαθάριζε τη θέση της. Τουλάχιστον να δηλώσει ότι κλείνει και να ξέρουν ότι έχουν χάσει οριστικά τη δουλειά τους. Έτσι, είναι σα να τους κρατάει ομήρους. Όπως κρατούσαν στο χωριό οι γερμανοί τον πατέρα του μαζί με άλλους και για μέρες δεν ήξεραν, αν θα ελευθερωθούν ή θα τους σκοτώσουν. Κατοχή έχουμε, πάλι, θεέ μου;

Είπε θεέ μου και θυμήθηκε τη μέρα. Σηκώθηκε και έφερε ακόμα ένα ξύλο στο τζάκι.

- Τι το θέλεις, έχει αρκετή ζέστη, του είπε η μεγαλύτερη κόρη του.

- Τι λες; της απάντησε. Σε λίγο γεννιέται ο Χριστός. Χρειαζόμαστε ζέστη. Εμείς είμαστε μεγάλοι, αυτός θα είναι ένα τόσο δα μωράκι.

Αλήθεια, που είναι οι άλλοι; Να μαζευτούμε όλοι εδώ κοντά να ζεσταθούμε και να γιορτάσουμε τη γέννηση του Χριστού.

- Η μαμά κάτι ετοιμάζει στην κουζίνα, είπε η μεγάλη∙ το έχει κρυφό.

- Δε μου λες, από πού… της είπε και έκανε με τα δάχτυλα σα να μετρούσε λεφτά.

- Κάπου είχαν απομείνει μερικά υλικά, βούτυρο και τέτοια και ήρθαν και από τα κάλαντα. Ξέρεις οι μικροί πόσα βγάλανε όλη τη μέρα; Η μαμά γελούσε ως τ’ αφτιά της, όταν της τα δώσανε.

Η ρυτίδα στο μέτωπο του μπαμπά ξαναφάνηκε.

- Φέτος, όμως, δεν πήραμε δώρα, είπε ξερά.

- Τι λες; Από όλα έχουμε! Και το δέντρο το στολίσαμε και η φάτνη στη θέση της.

- Αυτά τα είχαμε από πρόπερσι.

- Και φέτος έχουμε τα πάντα, του είπε κάπως συνωμοτικά! Και τούδωσε ένα φιλί.

Σε λίγο το σαλόνι είχε γεμίσει ανθρώπους και πακέτα φανταχτερά και φωνές και γέλια και φιλιά και αγκαλιές.

Τίποτε δεν έλειπε. Χοιρινό με χόρτα, λεμονάτο, όπως πάντα. Σαλάτα φρέσκια. Ψωμί ζυμωτό. Ακόμα και ένα μπουκάλι χύμα κρασί. Και οι κόκκινες χαρτοπετσέτες έδιναν το γιορταστικό χρώμα στο τραπέζι.

Και για το τέλος ένα ωραίο αφράτο σοκολατένιο γλυκό.

Άνοιγαν τα παιδιά τα δώρα που είχαν φτιάξει ο καθένας για τους άλλους και εκείνος χαιρόταν την ευρηματικότητα τους και τις ευχές γεμάτες από αισθήματα για όλο τον κόσμο.

Μετά τα μεσάνυχτα τα παιδιά είχαν ξαπλώσει. Καθισμένοι στον καναπέ με τη γυναίκα του ξανακοίταζαν τις ζωγραφιές των παιδιών και τις ευχές τους με άπειρα χρώματα και τολμηρά σχέδια και λίγες ανορθογραφίες. Της είπε:

- Είδες πώς συναισθάνονται τις δυσκολίες που περνάμε; και πώς ανάπτυξαν πρωτοβουλίες, ενώ άλλοτε περίμεναν μόνο τα δώρα τους. Φέτος έβαλαν τη φαντασία τους να δουλέψει και δημιούργησαν δώρα για τους άλλους; Είναι χαρακτηριστικό και πώς διατυπώνουν τις ευχές τους.

- Αυτό, είπε η γυναίκα, είναι το δώρο που έφερε ο Χριστός φέτος σε κείνους που Τον περίμεναν. Το πιο φθηνό και το πιο πολύτιμο! Στα παιδιά έφερε την πρώιμη ωριμότητα με υπευθυνότητα και αυτοσυγκράτηση. Και σε μας τους μεγάλους το ξύπνημα των συνειδήσεων!

Ακόμα και το μικρό μου είπε το απόγευμα: ούτε εγώ θέλω την κούκλα∙ φέτος θα έχω μωράκι το Χριστούλη!

μουσικό σχολείο Παλλήνης-μουσική πανδαισία

Παρακολουθήσαμε, ή καλύτερα, ευτυχίσαμε να παρακολουθήσουμε σε μια μεγάλη αίθουσα θεάτρου υπερπλήρη τη γιορτινή παράσταση του Μουσικού Σχολείου Παλλήνης.

Περιεχόμενο ασυνήθιστα πλούσιο, που, καθώς εναλλάσσονταν, διατηρούσε συνεχές το ενδιαφέρον του ακροατηρίου. Και μεγάλη η συμμετοχή μαθητών και καθηγητών. Χορωδίες, σύνολα παραδοσιακής μουσικής με ταμπουράδες, κανονάκι, νέι, λαούτο, λύρα, σαντούρι, βιολί, κρουστά, γκάιντες, σύνολα φλάουτων και κλαρινέτων, μουσικό σύνολο μπαρόκ, έργα για πιάνο με τέσσερα χέρια, σύνολο Jazz, μεγάλη ορχήστρα.

Κάθομαι στο άνετο θέατρο∙ η ποιότητα απόδοσης των μουσικών έργων με συναρπάζει. Θαυμάζεις κυριολεκτικά την καθόλα επαγγελματική ερμηνεία των εκτελεστών είτε πρόκειται για μέλη χορωδίας που αποδίδουν με άριστο τρόπο ένα έργο του Britten, είτε για κλαρινέτα που ερμηνεύουν Tchaikovsky, είτε σύνολα παραδοσιακής μουσικής που συν-κινούν βαθιές καταβολές, είτε Jazz που συνεπαίρνει με το ρυθμό.

Αφήνω τη μουσική απόλαυση να παρασύρει την αισθησιακή μου πλευρά και παρακολουθώ γύρω μου την αφοσίωση, με την οποία οι περισσότεροι συμμετέχουν σε αυτή την καλλιτεχνική πανδαισία. Χαίρομαι που βλέπω τα πρόσωπα απελευθερωμένα, λυτρωμένα από τις εντάσεις της καθημερινή αγωνίας για επιβίωση.

Απελευθέρωση! Ελευθερία! Λύτρωση!

Τώρα καταλαβαίνω την αιτία της πολεμικής που υφίστανται – συγκαλυμμένα προς το παρόν - τα σχολεία αυτού του είδους και αυτής της ποιότητας από την κρατική εξουσία.

Φέτος, το έμαθα από τους γονείς των μαθητών, το κράτος έχει περικόψει το –ελάχιστο- ποσό σίτισης. Έτσι καταργήθηκε η δυνατότητα που είχαν οι μαθητές να τρώνε τις μεσημεριανές ώρες, προκειμένου να μπορούν να παρακολουθούν άνετα τις υπόλοιπες ώρες των μαθημάτων που συνεχίζονται σ’ αυτά τα Γυμνάσια και τα Λύκεια.

Εντωμεταξύ οι γονείς με πληροφορούν, πως έχει κυκλοφορήσει η είδηση, ότι σκέπτονται να σταματήσουν τη δωρεάν μετακίνηση των μαθητών από όλο το λεκανοπέδιο της Αττικής, που γίνεται με πούλμαν των οικείων Δήμων.

Αν συμβεί και αυτό, πολλά παιδιά θα αναγκαστούν να διακόψουν τη φοίτησή τους στα μουσικά σχολεία και θα μένει ένα βήμα ακόμα για την όποια κυβέρνηση να τα κλείσει.

Τα πλήγματα στην παιδεία αρχίσανε το 1974 από τις «μεταπολιτευτικές» κυβερνήσεις και δεν σταματούν. Στη διεθνή κερδοσκοπία θυσιάζεται το μέλλον της ανθρωπότητας. Γι’ αυτό οι κομματικές ορδές που κυβέρνησαν την Ελλάδα τα τελευταία σαράντα περίπου χρόνια, αντιμετώπισαν με τόση εχθρότητα την ανθρωπιστική παιδεία και βεβήλωσαν τις ανθρώπινες αξίες.

Και σήμερα βρισκόμαστε σε ένα σχολείο, που μαζί και λίγα ακόμα συσχετίζουν Τέχνη και Επιστήμη και τείνουν να καλύψουν το κενό μιας ελλειμματικής παιδείας, καταπώς την κατάντησαν οι πολιτικές εξουσίες.

Τέτοια σχολεία εξευγενίζουν τις ψυχές των νέων, εισάγουν την τέχνη της μουσικής στα σπίτια τόσων οικογενειών, διαυγάζουν την αντίληψή τους, αυξάνουν την κριτική τους ικανότητα, τους βοηθάνε να ξεπεράσουν τη νοοτροπία της στερεότυπης βαθμομανιακής μάθησης, που μετατρέπει σε ρομποτοειδή τους μαθητές της μέσης εκπαίδευσης, δηλαδή τους πολίτες της επόμενης γενιάς.

Προετοιμάζουν επαγγελματικά τόσους νέους. Και μάλιστα τους προετοιμάζουν να απασχοληθούν με τον ένα από τους δύο βασικούς τομείς, στους οποίους, κυρίως, πρέπει να εστιαστεί στο μέλλον η ζωή των κατοίκων αυτής της χώρας. Τέχνη και Τροφή! 

Τα ελεύθερα άτομα, που σκέφτονται, κρίνουν και ψηφίζουν συνειδητά, δεν εξυπηρετούν τα ύποπτα σχέδια της πολιτικο-οικονομικής συνομωσίας. Ούτε η καλλιέργεια της ψυχής μέσω της υγιούς τέχνης εξυπηρετεί τα άνομα συμφέροντα της εξουσίας, γιατί αφαιρεί δύναμη από το φόβο, με τον οποίον οι εξουσίες κρατούν σε υποδούλωση τους πολίτες. Ο φόβος μαζί με την αμάθεια και την παραποιημένη ενημέρωση καθηλώνουν τον πολίτη στη μαζική α-συνειδητότητα και τον καθιστούν υποχείριο της εξουσίας∙ ένας αριθμός μητρώου.

Είναι ο πολίτης που δε γνωρίζει τα δικαιώματά του και προπαντός δεν βρίσκει κουράγιο να τα διεκδικήσει. Το άτομο που έχει βολευτεί σε μια δήθεν ζωή, που δεν τολμάει να αντιδράσει στην πολιτική της ισοπέδωσης της ατομικής αξίας, να αντισταθεί στο βιασμό της προσωπικότητας, στο τέλος να αναλάβει την ευθύνη της μη υπακοής σε νομοθετικές ρυθμίσεις που καταργούν τα στοιχειώδη δικαιώματά του.

Σε ένα τέτοιο κράτος βρισκόμαστε πολιτογραφημένοι. Και το πρώτο χρέος μας θα είναι η επαγρύπνηση. Και αντίσταση θα είναι η προστασία της εκπαίδευσης, αν οποτεδήποτε εκδηλωθεί οποιαδήποτε απόπειρα βανδαλισμού της. Κυρίως μιας ποιοτικής εκπαίδευσης, που το δημιουργικό της έργο απολαύσαμε απόψε.