Τρίτη, 2 Οκτωβρίου 2012

όταν το έγκλημα ολοκληρώνεται




Υπάρχει κανένας πολίτης αυτής της χώρας που να μη βλέπει, πια, το έγκλημα των Κυβερνήσεων κατά των πολιτών και κατά της Ελλάδας;
Γιατί, όταν κακοποιείς τόσο βάναυσα την παιδεία δεν ενεργείς μόνο εναντίον των πολιτών του σήμερα∙ στρέφεσαι και εναντίον του αύριο της χώρας.
Εμείς οι παλιοί παρακολουθήσαμε όλα τα βήματα του μελετημένου εγκλήματος από το 1974 (και πιο πριν) μέχρι σήμερα.
Δεν είναι η ώρα να τα περιγράψουμε ένα – ένα, ούτε να αναφερθούμε στα σχόλια με τα οποία οι νουνεχείς πολίτες προειδοποιούσαν τις κυβερνήσεις για το οδυνηρό μέλλον στο οποίο οδηγούνταν από τότε η Ελλάδα.
Τώρα το έγκλημα έχει διαπραχθεί. Ακούγονται μόνο οι κρότοι από τις χαριστικές βολές των αξιωματούχων της σπείρας του εγκλήματος. Υπουργός παιδείας, υπουργός οικονομικών, πρωθυπουργός, υπουργός ασφάλειας, εργασίας, υγείας κ.λ.π.
Κάποτε, θυμάμαι, μόνο όσοι εγκληματούσαν «εν βρασμώ ψυχής» δεν έπαιρναν μέτρα κάλυψής τους. Τώρα και οι εγκληματίες του προμελετημένου εγκλήματος δεν δείχνουν την παραμικρή ντροπή. Έχουν τόσο πια αποθρασυνθεί οι διεστραμμένοι υπάνθρωποι της πολιτικής ζωής.
Από φέτος το λεγόμενο Κράτος, δηλαδή αυτοί που κλέβουν και σπαταλούν τους φόρους των πολιτών καταργεί, ουσιαστικά, μια κατηγορία γυμνασίων και λυκείων όπου διδάσκονται μουσικά και καλλιτεχνικά μαθήματα. Από καιρό το προετοίμαζαν, φέτος το πραγματοποιούν. Αυτά τα σχολεία αποτελούν ακόμα μέσα στην άνυδρη έρημο της εκπαίδευσης στην ελληνική επικράτεια εστίες ποιότητας τέτοιας, ώστε να ελπίζουμε, ότι σ’ αυτές τις εστίες μπορούν να προετοιμαστούν και από αυτές να προέλθουν πολίτες υγιείς και υπεύθυνοι. Ότι δηλαδή δεν επιθυμεί η «Εξουσία», αυτό το ανόσιο κράμα πολιτικής, θρησκευτικής και οικονομικής εξουσίας.
Το τελευταίο πλήγμα κατά της παιδείας ήταν η θρασεία απάντηση του κάποιου υπουργού παιδείας σε γονείς μαθητών. «Είστε η τελευταία προτεραιότητα».
Το απέρριψαν με θάρρος οι μαθητές, οι καθηγητές και οι γονείς που διαδήλωσαν σήμερα την απέχθειά τους προς μια κυβέρνηση που δολοφονεί την Παιδεία και τον Πολιτισμό.


Δεν ξέρω πώς ονομάζεται ο σημερινός υπουργός. Αλλά και τι σημασία έχει; Ένας ακόμα οπλοφόρος στο εκτελεστικό απόσπασμα.
Η Ελλάδα αντιμετώπιζε πάντα ένα πολυπληθές εκτελεστικό απόσπασμα καλοπληρωμένων υπουργών, όπως λέγονται, ώστε να είναι εξασφαλισμένος ο θάνατός της.
Υπουργός διαλυμένης παιδείας, ανύπαρκτης υγείας και προσχηματικής πρόνοιας, έλλειψης εργασίας, εξωτερικών παλινδρομήσεων, εσωτερικού χάους, προστασίας των πολιτικών και ανασφαλούς βαρβαρότητας, φοροδιαφεύγουσας οικονομίας, σκανδαλωδών εξοπλισμών, ναυτιλιακών ναυαγίων, απαλλοτρίωσης δασών, τουριστικής υποτίμησης, αστικοποίησης του αγρότη, κατασπατάλησης των πόρων, καταστροφής του περιβάλλοντος.

Με τέτοιες κυβερνήσεις μόνο η αλλαγή της παγιωμένης νοοτροπίας της δουλοπρέπειας και της απουσίας συλλογικής ευθύνης θα αλλάξει την πορεία στο κενό. Και δύο ανατροπές καταστάσεων θα σηματοδοτήσουν το σταμάτημα της ολίσθησης στην ανυπαρξία και την επαναφορά ελπίδων και ονείρων.
Το ένα γεγονός που πρέπει να συμβεί θα είναι η ανατροπή της πολιτικής σκηνής και το δεύτερο η αποποίηση του κάθε μορφής χρέους της χώρας.

Πώς θα ανατραπεί η πολιτική σκηνή; Πλήρης και διαρκής διακοπή κάθε εργασίας και κάθε πληρωμής.
- Μα θα πεινάσουμε, αφού δεν θα μας δώσουν επιχορηγήσεις.
- Ούτως ή αλλιώς ο κόσμος δεν εργάζεται, ο κόσμος πεινάει. Ούτως η αλλιώς υποφέρει. Ούτως η αλλιώς πεθαίνει. Πεθαίνει χωρίς γιατρό και φάρμακα, πεθαίνει χωρίς όνειρα και χωρίς ελπίδα.
Όμως από εκείνη την ώρα το κρατικό εισόδημα, όποιο και αν είναι, έστω το ελάχιστο από εκείνους που έχουν θα αρχίσει να επιστρέφει στον Έλληνα και όχι σε δόσεις δανείων.

Και από σήμερα ο Έλληνας πρέπει να προετοιμάζεται για εκείνη την ώρα της αρχικής ένδειας και πείνας. Ας βγει έξω από την παγίδευση των πόλεων. Αντί να ψάχνει στους κάδους των σκουπιδιών, να σκαλίζει τη χέρσα γη. Έξω στην επαρχία στην ακαλλιέργητη μάνα, όπου η ζωή ακόμα θα βλασταίνει και όπου ο άνθρωπος στις δύσκολες στιγμές θυμάται τον άνθρωπο.
Κι ο άνθρωπος θα βοηθήσει τον άνθρωπο, όπως και στη γερμανική κατοχή. Και τότε υπήρχαν οι δοσίλογοι πολιτικοί, όπως και σήμερα, οι μαυραγορίτες, όπως και σήμερα και οι ταγματασφαλίτες, όπως και σήμερα. Και τότε υπήρχε και το χειρότερο: ο διχασμός σε δεξιούς και αριστερούς. Αλλά ζήσαμε και η Ελλάδα συνέχισε να υπάρχει.
Σήμερα δεν υπάρχει αυτός ο διχασμός. Και όπου κάτι φαίνεται είναι γιατί τα συντηρεί το συμφέρον των κομμάτων.
Και αν είχαμε παιδεία ούτε και αυτό θα υπήρχε. Γιατί η ιστορία θα είχε φωνή και ο πολίτης μνήμη.

Υπάρχει κανένας πολίτης αυτής της χώρας που να μην βλέπει, πια, το απροκάλυπτο έγκλημα των Κυβερνήσεων κατά των πολιτών και κατά της Ελλάδας;
Υπάρχει ακόμα κάποιος πολίτης που θα ψηφίσει στις επόμενες εκλογές;



Πέμπτη, 9 Αυγούστου 2012

από την Αλεξανδρούπολη μέχρι την Κρήτη







Στο γήπεδο του χωριού θα στρίψετε αριστερά, είχε γράψει στις οδηγίες ο Σωτήρης Καγιάς, ο Αρχηγός (!) στην οικοκοινότητα του Βόλου ΙΑΣΩ.
Στρίψαμε αριστερά και σε 4 χιλιόμετρα περίπου είδαμε μπροστά μας τις πρώτες σκηνές.
Κατεβήκαμε από το αυτοκίνητο και προχωρήσαμε προς το κέντρο της κατασκήνωσης. Πάνω σε ένα μεγάλο μπλε πλαστικό στρωμένο στο χώμα, στη σκιά μιας τεράστιας αιωνόβιας οξιάς - η «Γιαγιά Οξιά» της πλατείας – είδαμε άλλους καθιστούς, άλλους μισοξαπλωμένους να παρακολουθούν ήσυχα το ξετύλιγμα κάποιου θέματος, που συγκέντρωνε το ενδιαφέρον.
Ο Σωτήρης μας γνώρισε από μακριά∙ σηκώθηκε και έτρεξε προς το μέρος μας και ήταν όλος μια ανοιχτή μεγάλη αγκαλιά. Κάνουμε διαλογισμό, μας είπε μετά το καλωσόρισμα και γύρισε πίσω στην ομάδα. Κι εμείς επιστρέψαμε στο πυκνό του δάσους και στήσαμε τις σκηνές μας.

Από κει και μετά η αγκαλιά ήταν το κλείσιμο των περισσότερων δραστηριοτήτων.
Κατασκήνωση ειρήνης!
Πώς θα μπορούσε να έλειπε η αγάπη, πώς θα μπορούσε να μην υπήρχε η αγκαλιά. Πώς θα μπορούσε στην κατασκήνωση του Σωτήρη και της Ευγενίας να μην υπήρχε η ζεστή καρδιά!

Εκατόν εξήντα περίπου άτομα, μικροί και μεγάλοι. Μοιρασμένοι στις σκηνές και σε τροχόσπιτα. Στην πλατεία με τα παιχνίδια της μέρας και γύρω από τη φωτιά όταν νύχτωνε. Στην πανσέληνο του Αυγούστου λαμπύριζαν οι σκηνές. Κι όταν το φως της μέρας έβαφε τον ουρανό του Θερμαϊκού μακριά στο βάθος, τα χριστουγεννιάτικα κάλαντα της φλογέρας του Σωτήρη σχημάτιζαν το χαμόγελο στα αγουροξυπνημένα πρόσωπα. Μια νέα μέρα αγκαλιάς.

Είχαμε συγκεντρωθεί εκείνη τη μέρα 3-5 μετά το μεσημεριανό φαγητό όλοι όσοι μετέχουμε σε ομάδες κινηματικών δραστηριοτήτων, άνθρωποι της πράξης.
Ο Σωτήρης που ονειρεύτηκε και υλοποίησε την οικοκοινότητα ΙΑΣΩ, άνθρωπος με τις απέραντες σωματικές και ψυχικές ικανότητες, ο ξυπόλυτος αρχηγός της κατασκήνωσης και ο δάσκαλος του δημιουργικού οραματισμού. Και πάνω απ’ όλα ο απόστολος της θετικής σκέψης και της αισιόδοξης λέξης για όλα και για όλους. Τι μεγάλο μάθημα για όσους τον άκουσαν. Δίπλα του ο οργανωτικός πρακτικός νους με την ανεξάντλητη δύναμη και το τραγούδι στην κουβέντα, η γυναίκα του Ευγενία.
Μαζί τους ο Γιάννης Γρηγορίου, ο ουσιώδης κινητήρας του ΤΕΜ (Τοπική Εναλλακτική Μονάδα) – και βασικό στέλεχος της ομάδας βόλεϊ των μεγάλων(!) Τριάντα άτομα είναι σε πλήρη ταύτιση με τη τοπική μονάδα και χίλιοι ακόμα που αναγνωρίζουν το ΤΕΜ και συνεργάζονται προσφέροντας προϊόντα και υπηρεσίες. Ακόμα και ο Δήμος Βόλου συμμετέχει στις συναλλαγές με το ΤΕΜ.

Ο Παναγιώτης Σαϊνατούδης με το ΠΕΛΙΤΙ.
Τον έβλεπες και αναλογιζόσουν ποιος από τους Αποστόλους του Χριστού ήταν ο σημερινός Παναγιώτης, που ενσαρκώθηκε με την προσωπική ανάγκη της διατήρησης και της διάδοσης των σπόρων. Φτάσανε, πλέον, τις 2000 ποικιλίες. Από το 1999 αρχίζει η ανταλλαγή των σπόρων και σήμερα είναι το μεγαλύτερο στην Ευρώπη. Φέτος συμμετείχαν σ’ αυτή τη γιορτή πάνω από 7000 άτομα.
Από το 2000 ζει μαζί με τη γυναίκα του Σοφία και από το 2003 αποκτούν νομικό πλαίσιο και σχηματίζουν πανελλαδικό δίκτυο ανταλλαγών προϊόντων και υπηρεσιών.
Καθιερώνουν στις 7 Απριλίου δράσεις με σχολεία για ντόπιες ποικιλίες. Στην Αίγινα ξεκινούν τα ανοιχτά σπορεία μαζί με τον Άρη, το γυμναστή μας και οδηγό στις πορείες μας. Το Φεβρουάριο ξεκινούν το αρχικό φύτεμα. Παίρνουν τα φυτάκια στο σπίτι και τα φροντίζουν να μεγαλώσουν. Και τον Απρίλιο τα φυτεύουν σε κοινόχρηστους χώρους δωρεάν.
Διακόσιοι καλλιεργητές συνεργάζονται μαζί τους για τη διατήρηση των σπόρων από ντόπιες ποικιλίες, από τους οποίους γίνονται οι ανταλλαγές. Υπάρχουν στην Ελλάδα ομάδες συνεργασίας και ένα είδος κοινότητας με καθένα που μπορεί να διαθέσει δικό του χώρο.
Δεν επιβάλλουν τρόπο καλλιέργειας, απλώς προτείνουν τη βιολογική καλλιέργεια στη βάση αλλαγής της νοοτροπίας.
Στόχος τους η αυτάρκεια! Γι’ αυτό και δίνουν συνταγές για την παρασκευή τυριού, προζυμιού, για το στέγνωμα των φρούτων, για κατασκευή μερέντας κ.ά.
Στο ΠΕΛΙΤΙ γίνεται σχετική εκπαίδευση και ξένων από άλλες χώρες.
Εκδίδουν βιβλία και ενημερωτικά έντυπα.
Ακούς και γεμίζει η καρδιά σου αισιοδοξία και περηφάνια, που βλέπεις δίπλα σου ανθρώπους, οι οποίοι με βαθιά πίστη και αφοσίωση στα οράματά τους αλλάζουν τον κόσμο.

Ήταν ο Δημήτρης Θεοδοσιάδης με τη γυναίκα του. Πρωτοπόρος και κινητήριος μοχλός της κίνησης ΠΕΡΚΑ της Θεσσαλονίκης∙ και κάθε μέρα μας ετοίμαζε τη φωτιά για τη βραδινή κουβέντα και το τραγούδι.
Την ΠΕΡΚΑ την ξεκίνησαν το 2011 σαράντα άτομα και σήμερα εκεί σε ένα κομμάτι παλιού στρατοπέδου, στο οποίο κάνανε κατάληψη, καλλιεργούν έξι ομάδες των 25 ατόμων.
Στόχοι τους η παραγωγή τροφής και η απόκτηση καλλιεργητικών γνώσεων. Τρεις μήνες δούλευαν το καταστατικό, με το οποίο ξεκαθάρισαν το τοπίο απομακρύνοντας τις κομματικές ιδεοληψίες. Άμεση δημοκρατία και τριμελής συντονιστική επιτροπή που αλλάζει κάθε τόσο. Βιολογικός ή βιοδυναμικός τύπος καλλιέργειας.
Κάποιοι φύγανε. Αυτοί όμως που μείνανε δέθηκαν γερά μεταξύ τους.
Οι καινούργιοι που έρχονται είναι υποχρεωμένοι να αποδεχθούν τους καταστατικούς όρους. Τους βοηθάνε οι παλιοί και οι νέοι αυτό-οργανώνονται σε καινούργιες ομάδες.
Τη μισή περιοχή που κατέλαβαν τη μοίρασαν σε ατομικά μερίδια 37 τετρ. μέτρων και το υπόλοιπο παραμένει κοινό για καλλιέργεια βοτάνων και λαχανικών. Έχουν τη σκέψη να καλέσουν συν-καλλιεργητές φτωχούς της περιοχής. Έχτισαν ένα φούρνο παραδοσιακό και μια βρύση με κόμπ και θέλουν να κάνουν γεώτρηση για να έχουν αυτάρκεια νερού.

Ήταν η Βιολέτα από την ομάδα εθελοντών της Σουρωτής Θεσσαλονίκης. Θελήσανε να δημιουργήσουν κοινωνικό λαχανόκηπο. Ο Δήμος αργούσε. Ο γεωργικός συνεταιρισμός τους παρεχώρησε 100 τετρ. μέτρα αντί 50 ευρώ το χρόνο. Φυτεύουν και προσφέρουν τα προϊόντα στο κοινωνικό παντοπωλείο και σε ευπαθείς ομάδες. Σήμερα οι κανονικοί καλλιεργητές είναι 40 άτομα.
Λειτουργούν και κύκλο αυτομόρφωσης μεταφέροντας την αυτόχθονη γνώση: «από το χθες στο σήμερα».

Ήταν ο Σωκράτης  Βασιλάκος και η γυναίκα του από την Καρδίτσα. Καλλιεργητής με παράλληλες δραστηριότητες στον ευρύτερο χώρο της περιοχής.
Για το σύλλογο εναλλακτικών θεραπειών, για την οργάνωση των 12 οικολογικών γιορτών στην Καρδίτσα, για την «εαρινή γιορτή της φύσης», για την «οικόσφαιρα» με το δίκτυο ανταλλαγών και αλληλεγγύης, για το «ΑΛΜΑ» την αλληλέγγυα μονάδα ανταλλαγών, για το χαριστικό παζάρι, τους κοινωνικούς βιολογικούς κήπους (20 στρέμματα για λαχανόκηπους σε ενδεείς και άνεργους), τους κήπους αγάπης (18 κομμάτια  των 50 ή 100 τετραγωνικών μέτρων με ανταποδοτικό μόνο ενοίκιο), για τον εξωραϊσμό του παραπόταμου της περιοχής με αρωγό το Δήμο.

Ήταν η Σταυρούλα Παπαβλασίου από το παρατηρητήριο ψυχικής υγείας Θεσσαλονίκης με την εθελοντική τους προσφορά για στήριξη στην κοινωνική ένταξη ψυχικά πασχόντων.

Ήταν η Στρατηγούλα Ελευθεριάδου από τη Θεσσαλονίκη με την καλλιέργεια του μονόκοκκου σιταριού - που έχει ελάχιστη γλουτένη – και που παρά τις δυσκολίες αποφλοίωσης το καλλιεργεί για να συντηρεί το σπόρο. Κράταγε στο χέρι της λίγους σπόρους από το σιτάρι με τρυφερότητα, λες και ήτανε το παιδί της.

Ο Απόστολος Αραμπατζής συντηρητής ντόπιων σπόρων σιταριού, σκληρού και μαλακού. Μας προμήθευε το μέλι του πρωινού μας φαγητού και τα όσπρια∙ όλα από την παραγωγή του.

Ήταν ο Νικηφόρος και η Άννα, που εγκαταστάθηκαν στο Ζαγκλιβέρι έπειτα από διαβίωση στο Zegg της Γερμανίας. Έχουν κατασκευάσει ήδη τέσσερα σπίτια με κόμπ και επένδυση ξύλου. Έχουν αυτάρκεια σε νερό και ηλεκτρική ενέργεια (φωτοβολταϊκά). Σχεδιάζουν τα επόμενα βήματα.

Ήμασταν και από τον αστικό μας αγρό Χαλανδρίου η Έλενα κι εγώ.

Κανένας δε μίλησε για μεγέθη παραγωγής. Κανένας δεν χρησιμοποίησε φράσεις ποσοτικών μετρήσεων. Κανένας δεν αναφέρθηκε σε χρηματικά κέρδη ή ζημίες.
Ήταν σα να ανήκαμε και να ζούσαμε στους λεπτότερους κόσμους, στους κόσμους των ποιοτήτων.
Η αξία μετριόταν στα όνειρα.
Τα όνειρά του κατέθετε ο καθένας και τις προσπάθειες υλοποίησής τους. Αυτά αποτελούσαν το αντικείμενο της περηφάνιας του∙ και της περηφάνιας όλων μας. Γιατί όλοι συμμετείχαμε στα όνειρα και στις δράσεις τους.
Ήμασταν συντονισμένοι με τη δόνηση της καρδιάς του διπλανού μας, του απέναντί μας. Ένας συνεταιρισμός ψυχών, που καλλιεργούσαν τη γη και τις προσωπικότητες. Συντηρούσαν το σπόρο της αισιοδοξίας απέναντι στη μαυρίλα των ειδήσεων. Στερέωναν την ελευθερία και την αξιοπρέπεια απέναντι στην απροσχημάτιστη εκμετάλλευση των πολιτών από τις εξουσίες.
Ύψωναν το Ηθικό τους κύρος απέναντι στην ισοπέδωση των ηθικών αξιών.
Διεκδικούσαν τον τόπο που τους παρεχώρησε ο Δημιουργός του Σύμπαντος.
Με την απλότητα του φυσικού δημιουργού. Χωρίς πομπώδεις εκφράσεις, χωρίς μεγαλόστομες εξαγγελίες. Η σχέση σου με τη γη σε διατηρεί ταπεινό.
Όλοι περπατούσαν. Κανένας δεν έμενε καθηλωμένος στις αντιλήψεις του παρελθόντος.
Αν καταναλώνουμε, λέει ο Παναγιώτης Σαϊνατούδης, με την ίδια νοοτροπία, είτε καλλιεργούμε βιολογικά, αλλά με την ίδια νοοτροπία που είχαμε και πριν, τίποτε δεν γίνεται σωστά.
Όλοι έδιναν το παρόν στη συλλογική οργάνωση του πολίτη, στη συλλογική  αντίσταση απέναντι στην ισοπεδωτική δράση της εξουσίας, στη συλλογική διεκδίκηση της ελεύθερης σκέψης, της επιλογής και της έκφρασης του πολίτη. Στην αντίσταση απέναντι στη μαζοποίηση των ατόμων, προκειμένου η εξουσία να συντηρεί το άβουλο ανθρώπινο κοπάδι.
Στη διεκδίκηση της γης. Στα δικαιώματα των μικρών καλλιεργητών.
Και παντού ήταν παρούσα η πίστη στη δημιουργική εθελοντική δράση.
Πρόσωπα με αίσθηση ευθύνης. Ευθύνης για το σύνολο.
Ύψωναν το πλακάτ διαμαρτυρίας απέναντι σε κείνους που χωρίζουν τους ανθρώπους σε εμάς και στους άλλους.
«Όλοι εμείς και όχι εμείς και οι άλλοι» έγραψε ο Σωτήρης στο δικό του μήνυμα για το "good food march".

Βλέπαμε ο καθένας τη θέση του στο παγκόσμιο δίχτυ της αλλαγής και της δράσης. Τον καμβά για να κεντηθεί το όραμα του μέλλοντος.
Σήμερα εμείς συγκεκριμενοποιούμε το Όραμα για την Ελλάδα του μέλλοντος∙ οι δυο μεγάλοι πόλοι ανάπτυξης θα είναι η παραγωγή Τροφής και η ανάπτυξη των Καλών Τεχνών. Και όλα αυτά μέσα από Συλλογικότητες. Ούτε βιομηχανίες, ούτε τουρισμός, ούτε επιστημονική έρευνα, ούτε μεταπράτες, ούτε φθηνοί εργάτες.

Από την Αλεξανδρούπολη μέχρι την Κρήτη οι πολίτες αφυπνίζονται, αλλάζουν οι νοοτροπίες, επικοινωνούν και εντάσσονται σε συλλογικότητες. Και αποτελούν για τις ευρύτερες περιοχές τους τα παραδείγματα.
Αυτοί είναι οι νέοι καιροί.

Δευτέρα, 4 Ιουνίου 2012

η προδοσία των ΜΜΕ




Ο άνθρωπος, πολλές φορές στη ζωή του, βρίσκεται μέσα σε αρνητικές συνθήκες, συνθήκες που φαίνεται ότι όλα έχουν δημιουργηθεί ακριβώς για να κάνουν τη ζωή του αφόρητη κι αυτός να χρειαστεί να περιμένει την όποια βοήθεια από τα έξω, ώστε να εξαρτιέται πάντα από έναν ευεργέτη.
Όμως, η αληθινή, πολλές φορές, ευεργεσία δε βρίσκεται μέσα σε μια προσφορά, αλλά σε μια κίνηση που φέρνει Απώλειες.

Είναι φιλοσοφικός κανόνας ότι κάθε δυσάρεστη μέχρι επώδυνη κατάσταση στη ζωή, είτε είναι ασθένεια, είτε απώλεια ύλης, είτε απώλεια προσώπου αποτελεί δοκιμασία η οποία συμβάλλει στην πνευματική εξέλιξη του ανθρώπου και της κοινωνίας.
Πρόκειται για θαυματουργό μηχανισμό, όπου μέσω των δύσκολων και ενοχλητικών πραγμάτων ανθίζει το δικό μας πρόσωπο και αναδύεται το ξεχωριστό μας άρωμα.
Είναι σε τέτοιες καταστάσεις που το βήμα μας ελέγχεται από τη δική μας κρίση και τη δική μας αξία∙ που η επιλογή και η απόφαση είναι δική μας.
Είναι σε τέτοιες καταστάσεις δυσάρεστες που δρομολογείται η συνάντηση της εξωτερικής προσωπικότητας του ανθρώπου με τον εσωτερικό καθοδηγητή. Αναγκάζεται, επιτέλους θα έλεγα, ο άνθρωπος της εξωτερικότητας και της επιφάνειας, αυτός που ασθμαίνει στην ασημαντότητα των γεγονότων της καθημερινότητας να καταφύγει στο εσωτερικό του καταφύγιο.
Να πάρει βαθειά ανάσα. Ανάμεσα από δυο σπασμούς αβάσταχτου πόνου, ανάμεσα από δυο λυγμούς απρόσμενης οδύνης, ανάμεσα από το πνίξιμο μιας απέραντης εγκατάλειψης και μοναξιάς. Να πάρει τη βαθειά ανάσα και να βυθιστεί στην πραγματικότητα του αληθινού του Εαυτού.
Εκείνος έχει τον ορθό προσανατολισμό και μας επανα-τοποθετεί στη σωστή κατεύθυνση.
Εκεί μπορούμε να ανιχνεύσουμε την προσωπική μας δύναμη και να αναζητήσουμε την προσωπική μας αυτάρκεια. Από εκεί θα αντλήσουμε πίστη, από εκεί και ελπίδα. Θα διακρίνουμε τις σωστές διαστάσεις των γεγονότων και θα εκτιμήσουμε με ακρίβεια τις αληθινές μας δυνάμεις.
Θα διακρίνουμε το προσωρινό από το διαρκές. Θα αντιληφθούμε τα αίτια των αιτίων. Θα σχεδιάσουμε το «όραμα» και θα εργαστούμε για την πραγματοποίησή του.
Αυτή η επιστροφή στον Εαυτό μας και η συνάντηση με Αυτόν ωθείται από επώδυνες εξωτερικές καταστάσεις.
Γι’ αυτό κάθε δυσάρεστη συνθήκη που έρχεται στη ζωή μας, έρχεται για να μας ξαναβάλει στη σωστή μας εσωτερική σχέση, προκειμένου να αναλάβουμε, κατόπιν, τον ακριβή ρόλο μας έναντι του περιβάλλοντος, για να εκφράσουμε την Αλήθεια μας, για να εξελιχθούμε και να εξελίξουμε.

  
Αυτό που συμβαίνει ξεχωριστά στα άτομα, συμβαίνει και με τις διάφορες συλλογικότητες ή ομάδες ατόμων.
Έπειτα από τον πόλεμο ακολούθησε περίοδος ανάκαμψης και φαινομενικής ευημερίας. Αυτό προκάλεσε μια γενική εφορία. Η Ελλάδα χαρακτηρίστηκε ως ένα κράτος «αναπτυσσόμενο». Η διαφήμιση επέβαλε την τεχνητή αύξηση των αναγκών και ο καταναλωτισμός αποχρωμάτισε συνειδητοποιήσεις και αποστέωσε αξίες, που είχαν αναδείξει οι δύσκολες περιστάσεις του πολέμου. Ο ευδαιμονισμός σαν γενική νοοτροπία υποστήριζε, πλέον, την οικονομική πολιτική της ελεύθερης αγοράς και τις κυβερνήσεις που την προωθούσαν.
Έπειτα ήρθε η κακοποίηση της παιδείας, την οποία επέβαλε η παγκοσμιοποίηση και λιγόστεψαν οι ευκαιρίες μελλοντικής ηθικής ανάκαμψης.
Η Διαφήμιση, το εργαλείο του κεφαλαίου και τα ΜΜΕ ο υπηρέτης του κεφαλαίου στο έργο υποδούλωσης της μάζας των εργατών και καταναλωτών.
Όσο αυτά κατελάμβαναν μεγαλύτερο χώρο στο χρόνο και στα ενδιαφέροντα του λαού, τόσο τα άτομα μαζοποιούνταν και γινόταν χειραγώγιμα. Η ισχυροποίηση των μεγάλων κομμάτων μετέτρεψε τους πολίτες σε οπαδούς – ψηφοφόρους χωρίς κρίση και χωρίς μνήμη και οι κάτοικοι της Ελλάδας α-πολιτικο-ποιήθηκαν. Τα άτομα εμπιστεύτηκαν την ενημέρωσή τους και τη διαμόρφωση της κριτικής τους ικανότητας στην τηλεόραση. Πολιτικός ευνουχισμός.

Έκτοτε η τηλεόραση και ο καθημερινός τύπος πλάθουν και προσφέρουν μια κίβδηλη πραγματικότητα. Αλλά, όταν αλλοιώνεται η ενημέρωση του πολίτη, καταλύεται η Δημοκρατία. Η πολιτική εξουσία θαμπωμένη από την αλαζονεία ηδονίζεται στη διαφθορά της.
Υπάρχουν, βέβαια, εκείνοι που «βλέπουν» και προβλέπουν. Αλλά χρόνο με το χρόνο αποκλείονται από τα μέσα ενημέρωσης και οι φωνές τους δε φτάνουν στους πολλούς.

Και νάμαστε στο σημερινό κατάντημα∙ και πάλι στην Ελλάδα των μνημονίων. Φαινόμενα ομαδικού υποβιβασμού του επιπέδου της ζωής, όπως η παρούσα περίοδος που περνάει η ανθρωπότητα, ιδίως η Ελλάδα, έχουν δυσάρεστες επιπτώσεις στην προσωπική ζωή του. Έχουν οδύνη, παράγουν φόβο, έντονες ανησυχίες μέλλοντος, οδηγούν κάποιους σε απελπισία μέχρι την αυτοκτονία.

Η ψυχή της Ελλάδας σκοτείνιασε. Και όπως γίνεται με το κάθε άτομο σε δύσκολες περιόδους της ζωής του, έτσι και η Ελλάδα σαν σύνολο πολιτών θα έπρεπε να συγκεντρωθεί, να θυμηθεί τις ιστορικές της καταγραφές, να συναντηθεί με το πάντοτε παρόν «Πνεύμα», που θα της δείξει το μέλλον της, το μακρινό όραμα, αλλά και θα κατευθύνει την άμεση δράση του κάθε πολίτη.
Από το Πνεύμα της θα βρει διαύγεια, κρίση, εμπιστοσύνη και τόλμη.
Να μετρήσει και πάλι την αυτάρκειά της. Το παρελθόν της, καταγραμμένο στις τοπικές μνήμες, έχει να της μιλήσει για λιτότητα αναγκών σε σκληρές περιόδους, για πραγματική αλληλεγγύη και για φιλότιμο, για άμεση σχέση παραγωγής και κατανάλωσης σε μεγέθη μικρών περιοχών, για αυτάρκεια των δικών της πόρων και τρόπους αξιοποίησής τους και πάλι.
Ούτε τα σπίρτα και το αλάτι, που κάποτε τα ήλεγχαν οι τότε δανειστές μας, δεν έχουμε λόγο να τα παραδώσουμε στον έλεγχο του ξένου κεφαλαίου.

Όμως η φωνή της ψυχής της Ελλάδας δεν περνάει από τα ΜΜΕ στους πολλούς. Γι’ αυτό συγκεντρώθηκε στις πλατείες και στους δρόμους για να ακουστεί από την εξουσία, αλλά, κυρίως, από τους εφησυχασμένους. Και όταν η ζωώδης βία της «έννομης» τάξης δηλητηριάζει και τα κορμιά των αγανακτισμένων, ήρθε η σειρά των λαϊκών συνελεύσεων, των «χωρίς μεσάζοντες», των κινημάτων αληθινής αλληλεγγύης, ανταλλαγής ειδών και υπηρεσιών χωρίς χρήματα, των αστικών αγρών, της επιστροφής στην επαρχία, των δεν πληρώνουμε, των δεν υπακούμε και τόσων άλλων.

Και τούτη την ώρα τα δυο κόμματα που μονοπώλησαν τη διεστραμμένη πολιτική και τη διαφθορά, προσπαθούν και πάλι με υποσχέσεις ή απειλές και με ψεύτικα διλήμματα να σπείρουν το φόβο και να πάρουν πίσω τους ψηφοφόρους τους. Η απάτη συνεχίζεται.
Πρωτοστάτες και τώρα στην ανίερη αυτή προσπάθεια πάλι τα ΜΜΕ. Αν παρακολουθήσεις συνεντεύξεις και σχόλια στα ΜΜΕ, αντιλαμβάνεσαι ποιος είναι ο εχθρός του έθνους, ποιος ο προδότης της χώρας.  

Είχε γράψει κάποτε ο Χρήστος Γιανναράς αφοριστικά: «…το υπόλοιπο προσωπικό του πολιτικού συστήματος (σαφώς υπηρετικό της πρωθυπουργικοκεντρικής παντεξουσιότητας) αντλείται κυρίως από τον συνδικαλισμό και τις κομματικές νεολαίες, δηλαδή από τις πιο υποβαθμισμένες σε ανθρώπινη ποιότητα κοινωνικές κάστες».
Θέλω μόνο να προσθέσω, ότι σ’ αυτές τις πιο υποβαθμισμένες σε ανθρώπινη ποιότητα κοινωνικές κάστες συμπεριλαμβάνονται και έχουν την πρώτη θέση ως προς την επικινδυνότητα τα ΜΜΕ.
Μέσα από τα διάφορα κινήματα ανάγκης και αντίστασης αναδεικνύεται και ένα καινούργιο χρέος για το συνειδητοποιημένο πολίτη. Μποϋκοτάζ στα ΜΜΕ. Να ξαναβρεθεί η ελευθερία της σκέψης.

Πέμπτη, 24 Μαΐου 2012

ο θρίαμβος της διάνοιας, θάνατος του πνεύματος και των λαών






Οι άνθρωποι επιζούν ως ατομικά πνευματικά όντα, όταν η προσωπικότητα της κάθε ενσάρκωσης παραμερίζει το προσωρινό εγώ της και προσαρμόζει τις επιθυμίες της και τη λογική της όχι σύμφωνα με τις φωνές των σειρήνων που φτάνουν στα αισθητήρια, αλλά σύμφωνα με τις βαθιές ανάγκες του μόνιμου ΕΓΩ που εκφράζονται εσωτερικά με τη φωνή της Καρδιάς. Έτσι υπηρετείται ο σκοπός της ύπαρξης. Τότε, όπως έλεγε ένας Δάσκαλος, το θνητό κερδίζει την αθανασία του και το φθαρτό την αφθαρσία του.

Όμως αυτά λαμβάνουν χώρα όταν το εγώ της παρούσας προσωπικότητας παύει να είναι κοντόφθαλμο και συνειδητοποιεί τα αίτια των αιτίων. Γιατί μόνο τότε θα μπορέσει να συλλάβει ως όραμα το απώτερο αποτέλεσμα των άμεσων αποτελεσμάτων του. Πρόκειται για μια κατάσταση έμπνευσης και προφητείας. Και τότε το άτομο ξέρει, απλά, τι οφείλει να πράξει.

Μια τέτοια διευρυμένη συνειδητότητα βεβαιώνει την τρέχουσα προσωπικότητα για το άφθαρτο της ουσίας της, αναδεικνύει το μεγαλείο και τη δύναμη του Είναι, εγκαθιστά στην παρούσα ζωή την αυτάρκεια του πνεύματος και απομακρύνει κάθε φόβο με την προόραση του μέλλοντος. Τότε το άτομο ζει και αξιοποιεί το παρόν κατά τρόπο, ώστε να είναι χρήσιμο για τον Εαυτό του ως εξελισσόμενο πνευματικό ον που ανακυκλώνεται από ενσάρκωση σε ενσάρκωση, χρήσιμο, όμως και για τους άλλους με τους οποίους συνειδητά αποτελεί συλλογική ενότητα.

Αυτή, βέβαια, η κατάσταση προϋποθέτει την πλήρη ανάπτυξη της αυτο-επιγνωσιακής συνειδητότητας. «Γνωρίζει» το άτομο τι είναι και γιατί υπάρχει. Διακρίνει τη θέση του ανάμεσα σε μια πανανθρώπινη συνύπαρξη και συμμετέχει σε μια βαθειά και μόνιμη συναλλαγή αμοιβαιότητας. Αναγνωρίζει και σέβεται τη Φύση ως παιδαγωγό του και τους άλλους ως συμμαθητές στο ίδιο σχολείο. Και προσδοκά το τέλος του κύκλου των μαθημάτων στον πλανήτη, που θα σημάνει τη συλλογική μετακίνηση προς περιοχές ανώτερης εκπαίδευσης.

Ώσπου να πραγματοποιηθούν βιωματικά όλα αυτά τα στάδια της πνευματικής εξέλιξης της ψυχής του καθενός και να οδηγηθεί ο άνθρωπος της Γης στην ενηλικίωσή του ως μόνιμη προσωπικότητα, βιώνει σε κάθε ενσάρκωση τις αρχικές περιόδους εξέλιξης περνώντας από το στάδιο του νήπιου, του παιδιού, του εφήβου. Σ’ αυτές τις περιόδους η ίδια η πνευματική του φύση, ο εσωτερικός του δάσκαλος, τον συνοδεύει και του συμπαρίσταται στις δοκιμασίες του με την αποτελεσματικότητα και τη διακριτικότητα του φυσικού ενήλικα.

Η εξέλιξη της ψυχής μοιάζει με ένα αεροπορικό ταξίδι. Ο πρώτος πιλότος (το πνεύμα), ο οποίος έχει το ολοκληρωμένο όραμα της πτήσης και την εμπειρία των προηγούμενων πτήσεων (αντιστοιχεί με το δεξιό ημισφαίριο του ανθρώπινου εγκεφάλου), παραδίδει στις ικανότητες του δεύτερου πιλότου, της εκπαιδευόμενης παρούσας προσωπικότητας, του νου (το αριστερό ημισφαίριο), την ευθύνη της απογείωσης και της προσγείωσης της συγκεκριμένης πτήσης έτοιμοι και οι δυο σε συνεργασία να αντιμετωπίσουν τις όποιες δύσκολες καταστάσεις στα πετάγματα της ψυχής.
Αλλά, όπως το λέμε, ο πρώτος πιλότος έχει και ολοκληρωμένο το όραμα του ταξιδιού και κατέχει πλήρως τη γνώση των πτητικών δυνατοτήτων και την ικανότητα χειρισμού του οχήματος, ώστε η πτήση να ολοκληρωθεί έγκαιρα και με επιτυχία.
Η συνύπαρξη σε κάθε άνθρωπο και των δύο πιλότων μέσα του και η συνεργασία τους οδηγεί ασφαλώς στην ατομική εξέλιξη.

Τα κράτη, τα έθνη, οι πολιτισμοί επιβιώνουν και εξελίσσονται ομαδικά, εάν θα ακολουθήσουν το ίδιο λειτουργικό σύστημα στη συλλογική τους ζωή.
Μέσα σε μια κοινωνία υπάρχουν και οι άνθρωποι του πνεύματος και τα άτομα που κάθονται στη θέση του δεύτερου πιλότου. Αρκεί η αμοιβαία συνεργασία των δύο αυτών κατηγοριών για να φτάσει ομαλά το κοινό ταξίδι στο τέλος του.
Όμως δεν συμβαίνει συχνά αυτό. Ο δεύτερος πιλότος μόλις καθίσει στη θέση εξουσίας κατά κανόνα αδιαφορεί για το όραμα και περιφρονεί την εμπειρία και τις συμβουλές του πρώτου πιλότου, που βρίσκεται δίπλα του.

Παρατηρούμε, ότι αντί η εκτελεστική εξουσία να ακολουθεί τους νόμους του Πνεύματος, αντί το διανοητικό εγώ να συμμορφώνεται με το λόγο του Πνεύματος, που θα εκφράζεται από την Καρδιά της συλλογικότητας, αναλαμβάνει το ίδιο ο νους να καθορίσει στόχους, προγράμματα και να επιδιώξει αποτελέσματα.
Για πληροφόρησή του έχει τη θύραθεν γνώση και τα εξωτερικά του αισθητήρια. Διδάσκεται από την εξωτερική εικόνα της Φύσης.
Κυριαρχεί ως στόχος η διόγκωση του «έχειν» και όχι η βελτίωση της ποιότητας.   
Υποκινείται από το φόβο της ήδη παρέκκλισης.
Εφαρμόζει δικαιοσύνη και αρχές που δεν πηγάζουν από την Αλήθεια της πνευματικής πραγματικότητας, αλλά από μια όλως επιπόλαιη θεώρηση της εξωτερικής ζωής.
Η εξουσία των καιρών μας αντιστοιχεί μόνο στο αριστερό ημισφαίριο του συλλογικού εγκεφάλου, το οποίο είναι προγραμματισμένο να ικανοποιήσει τις υποδείξεις της λογικής ενός κατώτερου εγώ.
Απομονώνεται από την όντως Πραγματικότητα κλείνοντας τα αυτιά της στον ορθολογισμό του Πνεύματος. Άλλοτε στραγγαλίζει τη δύναμη της φωνής των πνευματικών ανθρώπων. Άλλοτε αποστρέφει το πρόσωπό της από τον έλεγχο και την καθοδήγησή τους. Αντίθετα προωθεί και ενισχύει τη διανόηση, η οποία, όμως, υποστηρίζει και δικαιώνει την υλιστικότητα των προθέσεων της εξουσίας είτε από άγνοια, είτε με την πρόθεση συμμετοχής στην εξουσία.
Αλλά η διανόηση είναι αποκομμένη από το μακρινό παρελθόν. Η διατήρηση της συνέχειας με την ουσία του απώτερου παρελθόντος συντελείται μόνο με νήματα πνευματικής υφής. Αν αυτά αγνοηθούν η κοινωνία χάνει τη μνήμη της. Όμως τότε αδυνατεί να συλλάβει και το όραμα ενός μακρινού μέλλοντος.

Στην ιστορία της ανθρωπότητας έχει καταγραφεί, ότι η διανοητική επανάσταση έναντι του Πνεύματος δημιούργησε την πτώση. Και τότε ο άνθρωπος απορροφημένος από την ύλη δίνει δυσανάλογη αξία στην ύλη και στη μορφή. Τότε είναι που ξεριζώνονται οι πιο λαμπρές αλήθειες, κυκλοφορεί η επικίνδυνη γνώση και εγκαθίσταται ο ανταγωνισμός και η βία.

Έτσι συμβαίνει και στο άτομο όταν αυτό καθοδηγείται μόνο από το αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου του. Χωρίς την έμπνευση και την καθοδήγηση από το δεξιό ημισφαίριο δεν μπορεί να υπηρετήσει την Αλήθεια του. Και τότε έχουμε μια χαμένη ενσάρκωση, μια χαμένη σχολική χρονιά, μια χαμένη περίοδο για την ανθρωπότητα. 

Έτσι αποκομμένη η πολιτική εξουσία από τη συλλογική μνήμη και ανήμπορη να σχεδιάσει μακροπρόθεσμα δεν υπηρετεί το λόγο της ύπαρξής της. Δικαιώνεται μόνο όταν θα κατευθύνει το σύνολο της κοινωνίας στο δρόμο της πνευματικής εξέλιξης και της ισόρροπης ευημερίας. Ευημερίας χωρίς δάνεια και εξαρτήσεις, χωρίς αποκεφαλισμένη παιδεία, χωρίς κακοποιημένη υγεία, χωρίς έλλειψη εργασίας, χωρίς ανεπαρκή κοινωνική μέριμνα, χωρίς εθνικές μειοδοσίες και προδοτικά μνημόνια.

Η πολιτική εξουσία στη χώρα μας – δυστυχώς και στις περισσότερες άλλες χώρες – για διάστημα πάνω από έναν αιώνα βαδίζει λοβοτομημένη, ή ορθότερα έχοντας καταδικάσει σε ατροφία το δεξιό της ημισφαίριο, τους ανθρώπους του πνεύματος. Μόνο κάποιες φωτεινές, αλλά ολιγόχρονες εξαιρέσεις σημειώνονται κάποτε, για να επιβεβαιώσουν τον κανόνα.
Μοναδική της μέριμνα η επιτυχία στις επόμενες εκλογές και η νομή των κάθε είδους πόρων ζωής.
Με αυτό τον τρόπο διαχωρίζεται από τους πολίτες. Αλλά εκείνος που διαχωρίζει τον εαυτό του από την ανθρωπότητα αρνούμενος να αγαπήσει, στο μέλλον δε θα έχει θέση στη μεγάλη ανθρώπινη σύνθεση. Θα παραμείνει έξω, ένας ξένος έρμαιο των νόμων της έλξης και των μεταμορφώσεων.

Πάντα η εξουσία δοκιμάζει τους ανθρώπους, οι οποίοι κινδυνεύουν από την αλαζονεία και το ατομικό συμφέρον. Γι’ αυτό χρειάζεται να λειτουργεί στα άτομα που διαχειρίζονται την εξουσία ενεργή η επαφή μεταξύ του νου και του πνεύματός τους, ή να διατηρήσουν επικοινωνία εμπιστοσύνης μέσα στην κοινότητα με ανθρώπους του πνεύματος. Είναι γνωστή σε μας η ανεπίσημη επικοινωνία του Ελευθερίου Βενιζέλου με τον απεσταλμένο του Πνεύματος, ο οποίος τον καθοδηγούσε σχεδόν ως το τέλος της πολιτικής του καριέρας. Όπως το ίδιο συνέβαινε και με το Ναπολέοντα. Ώσπου η αλαζονεία από τις επιτυχίες και τις νίκες κάνει κάποτε και αυτά τα άτομα της εξουσίας να μην ακολουθούν τις οδηγίες. Και τότε φθάνει η ώρα της κακής εκτίμησης και του λάθους.   

Άνθρωποι της εξουσίας, ακούω όλους σας να λέτε πως θέλετε να σώσετε την Ελλάδα.
Τώρα που στη χώρα μας πλησιάζουν και πάλι εκλογές, έχετε ακόμα μια μεγάλη ευκαιρία να στρέψετε την προσοχή σας στο βάθος του Είναι σας, να συναντηθείτε ο καθένας με το Πνεύμα του.
Εκεί οι ποσότητες χάνουν την αξία τους. Αλλά μια εστία φωτός στο βάθος του στήθους περιμένει την προσοχή του νου σας, για να σας εξοπλίσει με διαύγεια∙ διαύγεια προθέσεων, εκτιμήσεων, επιλογών και αποφάσεων.
Και τότε μπορεί η Ελλάδα να σωθεί.  


Τρίτη, 8 Μαΐου 2012

φυσική και μεταφυσική εκλογολογία





Εκλογές και πολιτική. Δυο όροι που πηγαίνουν μεταξύ τους πολύ φυσικά.
Εκλογές και μεταφυσική, όμως, ποια σχέση μπορούν να έχουν μεταξύ τους;
Καμιά, θα έλεγε κάποιος. Οι Εκλογές αποτελούν μια πολύ γήινη πρακτική διαδικασία: κόμματα, μισθοί, ψέματα, ρουσφέτια, εργασιακές συμβάσεις, φόροι…
Και η Μεταφυσική; κάτι μεταξύ χαμηλής νέφωσης και γαλάζιου καλοκαιριάτικου ουρανού. Πώς να ταιριάξει το ρουσφέτι και το ψέμα με το γαλάζιο ουρανό;
Κι όμως πιο πολύ από κάθε άλλο όρο η Μεταφυσική θα έπρεπε να έχει λόγο και συμμετοχή κύρους σε κάθε περίοδο άσκησης του εκλογικού δικαιώματος και ιδίως σε κάθε περίπτωση πολιτικής κρίσης.

Θυμάμαι, μόλις είχα αποφοιτήσει από την ιατρική σχολή, όταν δέχτηκα την πρόσκληση να γίνω μέλος μιας σχολής εσωτερικής – μεταφυσικής –φιλοσοφίας.
Τότε, ένας από τους κανόνες διαμόρφωσης της ηθικής προσωπικότητας που μου υποδείχθηκε ήταν: τηρούμε απαρέγκλιτα τους νόμους του κράτους στο οποίο ανήκουμε.
Τη θεώρησα απαραίτητη προϋπόθεση για τη συμμετοχή μου σε ένα κράτος Δικαιοσύνης και Ελευθερίας. Κάτι ανάλογο με το «…ως εν ουρανώ και επί της γης».
Η πρώτη μου συμμόρφωση με τον κανόνα «τηρώ τους νόμους του κράτους» ήταν η προσεχτική τήρηση του νόμου - όρκου του Ιπποκράτη στις σχέσεις μου με τους ασθενείς και η σχολαστική καταγραφή και δήλωση του εισοδήματός μου στις σχέσεις μου με τον κρατικό μηχανισμό.
Το πρόσωπο της αδικίας το γνώρισα σύντομα. Πρώτα ήταν η αντίδραση των συνδικαλιστικά οργανωμένων παλιών γιατρών σε βάρος των νεοεισερχόμενων στην ελεύθερη άσκηση του επαγγέλματος. Με πίκραναν, αλλά τους δικαιολόγησα. Η μεταφυσική παιδεία μου με είχε διδάξει τον οικουμενικό νόμο της Ανομοιότητας∙ και σεβάστηκα τη διαφορετικότητά τους. Ήταν άνθρωποι!

Έπειτα ήρθε η αδικία από το οργανωμένο κράτος. Έχεις δηλώσει τόσα εισοδήματα. Εμείς θα σου βάλουμε λίγα παραπάνω «δεν μπορεί κάτι έχεις κρύψει» ήταν η συλλογιστική τους. Τι κι αν ζητούσα σεβασμό στη δήλωσή μου. Τι κι αν ζητούσα να ασκήσουν μόνιμο έλεγχο της κίνησης του ιατρείου μου. Ήταν ανένδοτοι και αναγκάστηκα να πληρώσω φόρο μεγαλύτερο της δικής μου οικονομικής πραγματικότητας.
Αυτό δεν το δικαιολόγησα ποτέ.
Από τότε, τον κανόνα της τήρησης των νόμων του κράτους, που μου συνέστησε η σχολή της πρώτης μεταφυσικής μου παιδείας, τον άδειασα στο χώμα, έφτυσα επάνω του και τον έλιωσα με τα παπούτσια μου.

Κατέφυγα στην ιστορία των μεταφυσικών σχολών και άρχισα να μετράω τα κινήματα για κοινωνική δικαιοσύνη και ελευθερία της έκφρασης, που υφάνθηκαν και προετοιμάστηκαν σε τέτοιες σχολές του παρελθόντος.
Το κίνημα των Carbonari στις αρχές του 19ου αιώνα με αφετηρία το βασίλειο της Νάπολης.
Για μισό περίπου αιώνα ιδρύθηκαν καρμποναρίες σε διάφορα μέρη της Ιταλίας και το κίνημα μεταφέρθηκε και στη Γαλλία και στην Ισπανία.
Είχε προηγηθεί η Γαλλική επανάσταση. Αλλά μετά την ήττα του Ναπολέοντα είχε αρχίσει σε διάφορα ευρωπαϊκά κράτη η παλινόρθωση των ηγεμονιών.
Τον ίδιο καιρό περίπου κηρύχθηκε η Ελληνική επανάσταση, η οποία είχε άμεσο συσχετισμό με το κίνημα των Καρμπονάρι (Κάλβος, Καποδίστριας, Γαριβάλδης και φιλέλληνες της Ελληνικής επανάστασης).
Ήταν προοδευτικοί και χειραφετημένοι που έπρεπε να προετοιμάσουν τη δράση τους μέσα στους κόλπους μυστικών σχολών προς όφελος πάντοτε της ανθρωπότητας. Ανθρωπότητα: μια τεράστια και αδρανής μάζα αδαών και πλανημένων πολιτών, οι οποίοι αναμφίβολα θα επιδοκίμαζαν την απελευθέρωση, όταν θα ερχόταν, αλλά κανένας δεν περίμενε να συμμετάσχουν ιδιαίτερα στην προετοιμασία της….(Χόμπσμπαουμ Ε. Τζ.)
Οι πρωτεργάτες αυτών των κινημάτων φιλελεύθερα άτομα, δημοκράτες αντικληρικαλιστές, βρεθήκαν αυτομάτως εκτός των νόμων των κρατών της Ευρώπης και εκτός των κανόνων της βολεμένης κοινωνίας των προυχόντων και του κλήρου.  
Η Ιερή συμμαχία, τότε και οι Πάπες φρόντισαν να διαλύσουν τα απελευθερωτικά αυτά κινήματα και να εξοντώσουν τα μέλη τους.

Καθώς, λοιπόν, εισχωρούσα στο παρελθόν αυτών των μεταφυσικών σχολών, η ιστορία τους αποδείκνυε συχνά ότι όχι μόνο δεν επέβαλαν ως υποχρεωτική την τήρηση των νόμων του κράτους, αλλά μόνο ως εξωτερική εικόνα των σχολών θα μπορούσε να ισχύει το παρόμοιο.
Και δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς. Η ορθή γνώση των συμπαντικών νόμων αποδεικνύει πολλές φορές ότι οι νόμοι των ανθρώπινων κοινωνιών συχνά εναντιώνονται με αυτούς. Επομένως για τον πορευόμενο την οδό της μεταφυσικής αλήθειας, που σέβεται και τηρεί τους συμπαντικούς νόμους, συχνά προκύπτει  η ηθική υποχρέωση της μη τήρησης των ανθρώπινων νόμων.

Προκύπτει, επομένως το εσωτερικό (μεταφυσικό) ερώτημα. Σε κάποια περίπτωση ή σε μια μονιμότερη κατάσταση, όπου οι νόμοι της ανθρώπινης κοινωνίας εναντιώνονται προς τους συμπαντικούς νόμους, ποια θα έπρεπε να είναι η συνειδησιακή θέση και η κοινωνική στάση των μελών των φιλοσοφικών συστημάτων;
Δηλαδή άτομα, τα οποία είχαν γαλουχηθεί με τον έρωτα της κοινωνικής ελευθερίας, της ισότητας και της δικαιοσύνης, όταν συναντηθούν με τα ενάντια νομοθετικά δημιουργήματα δυναστικών καθεστώτων είναι φυσικό να κινηθούν άλλοτε αποτελεσματικά, άλλοτε όχι εναντίον της ανθρώπινης καταπίεσης.
Εξάλλου, πάντοτε τα δυναστικά καθεστώτα ήταν και είναι εδραιωμένα σε νομοθετικά πλαίσια, που εξυπηρετούν τα προσωπικά συμφέροντα κάποιων. Τα τελευταία 50 περίπου χρόνια έχουμε άφθονα στοιχεία που αναδεικνύουν τη διεφθαρμένη συνείδηση των πολιτικών και τη μειωμένη ικανότητά τους να διαχειριστούν τις εξουσίες τους για όφελος των πολιτών.
Συγχρόνως, όμως, μέσα από την έλλειψη γνώσης των πτυχών της ελληνικής ιστορίας και την άγνοια των ανθρώπινων Αξιών, έχει  αναδειχθεί μια διεστραμμένη νοοτροπία των πολιτών, με μια παθητικότητα, με την απεμπόληση του προνομίου της διεκδίκησης των δικαιωμάτων τους και με τη θελημένη ακύρωση της μνήμης τους στην ώρα της κάλπης.

Οι πρόσφατες εκλογές έδωσαν την ευκαιρία σε όσους δεν το γνώριζαν, να εκτιμήσουν πόσο μεγάλη θα πρέπει να είναι στην Ελλάδα η αδρανής μάζα των αδαών και πλανημένων πολιτών και πόσος θα υπολογιστεί ο αριθμός των προοδευτικών και χειραφετημένων, που θα εργαστούν προς όφελος των ίδιων, αλλά και της αδρανούς μάζας.
Θα διαφανεί, επίσης, πόσο η λεγόμενη οικονομική κρίση έφερε τις ζητούμενες αλλαγές στους κοιμισμένους πολίτες.
Θα μπορέσουμε να εκτιμήσουμε το μέγεθος της αφύπνισης συνειδήσεων, τη διάθεση να ξεφύγουν από τον εφησυχασμό του α-πολιτικού και να ξεβολευτούν. Να μετρήσουμε τη συναίσθηση συλλογικής ευθύνης, την αρετή και την τόλμη, προϋποθέσεις της Ελευθερίας.

Δυο βραδινές συναντήσεις κάποιων από εμάς και των φίλων μας στον κύκλο με τις λεβάντες του αστικού Αγρού, μας έδωσε την ευκαιρία τον τελευταίο καιρό να δούμε πίσω από την επιφάνεια των ημερών μας, τις βαθύτερες και αόρατες ψυχικές και πνευματικές ποιοτικές κινήσεις.

Η Ελλάδα βρίσκεται αυτή τη φορά στο επίκεντρο των παρατηρήσεων της διεθνούς κοινής γνώμης. Πειραματόζωο καταντήσαμε εξαιτίας της διεστραμμένης προδοτικής συμπεριφοράς των πολιτικών της χώρας και της έλλειψης παιδείας των πολιτών.
Άραγε θα ξαναμπεί στην πρωτοπορία για την επιστροφή στη Δημοκρατία και στην απελευθέρωση από τη θηλιά, που της πέρασε στο λαιμό η συνομωσία του διεθνούς κεφαλαίου;
Θα ξεκινήσει η Επανάσταση;

Στις μέρες μας χρειάζεται μια νέα επανάσταση με άλλο πρόσωπο, αλλά εξίσου  αναγκαία με εκείνη του 821.
Ποιοι θα μπουν μπροστά; Ποιοι θα οδηγήσουν τη μάζα;
Οι άνθρωποι της διανόησης είναι παραδομένοι στην αυτό-αναγνώριση και στις καριέρες τους. Τα «πνευματικά» σωματεία ή μεταφυσικά τάγματα, ή όπως αλλιώς ονομάζονται στις μέρες μας, έχουν συμπεριλάβει στις καταστατικές τους διατάξεις την υποχρέωση των μελών να τηρούν απαρέγκλιτα τη νομοθεσία του κράτους και να μην διαφοροποιούνται σκανδαλωδώς από τα κοινωνικά ήθη της εποχής. Τα μέλη δογματικών παρα-θρησκευτικών σωματείων, όπου επιβάλλεται η βούληση μιας συγκεκριμένης ηθικής, είδαμε ότι εξεγείρονται όταν θιγεί η περιουσία του κλήρου, όταν προβληθεί στον κινηματογράφο κάποιο έργο του Καζαντζάκη, ή όταν είναι να απαλειφθεί το θρήσκευμα από τις ταυτότητες.
Μένουν γι’ αυτή την Επανάσταση τα μοναχικά πνεύματα, οι αιρετικοί για τους πολλούς, οι ώριμες προσωπικότητες ασχέτως φυσικής ηλικίας και οι νέοι στη φυσική ηλικία, που δοκιμάζουν τη δύναμή τους στην πρώτη τους επανάσταση απέναντι στο οικογενειακό τους πιεστικό κατεστημένο. Κι αυτοί όσο προλάβουν, πριν εξαναγκαστούν να συμβιβαστούν και να υποκύψουν στην ισοπέδωση κάτω από τις ανελέητες κοινωνικές συνθήκες.

Ωρίμασε ο καιρός για την κοινωνική Επανάσταση. Οι εξαιρέσεις από το κοπάδι έχουν φτάσει σε κάποιο κρίσιμο αριθμό. Και η σύνθλιψη της μάζας φαίνεται να καθιστά τη μεγάλη έκρηξη ευκολότερη από ποτέ.
Τέτοιοι είναι σήμερα οι καιροί.

Τίποτε δεν τελείωσε με αυτές τις εκλογές. Στα χαρακτηριστικά της Βουλής της διαφθοράς που γνωρίζαμε προστέθηκαν και τα γνωρίσματα του σκληρού προσώπου της απάνθρωπης φασιστικής νοοτροπίας.
Ξεχωρίζω μόνο σαν αισιόδοξα μηνύματα τον πολυκομματισμό, την αριστερή μετακίνηση του κέντρου βάρους της σύνθεσής της και τις σαφέστερες αντιμνημονιακές εξαγγελίες.
Τώρα αρχίζουν οι διαδικασίες που απαιτούν μεγαλύτερη ενέργεια και συνειδητή συμμετοχή των πολιτών στα δρώμενα. Τώρα αρχίζει η αποξήλωση του κράτους της φθοράς εξαιτίας της διαφθοράς των ιδιοκτητών του, προκειμένου να ανοικοδομηθεί ένα φωτεινό σπίτι όπου θα κατοικήσουν οι πολίτες των επόμενων γενεών.
Και εμείς πρέπει να είμαστε έτοιμοι.

Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2012

ο Χρόνος στον κόσμο του Πνεύματος (δεύτερο μέρος)





Ο άνθρωπος δεν είναι μόνο ύλη. Στην πραγματικότητα είναι Πνεύμα που δανείζεται την ύλη για να εγκατασταθεί στον κόσμο των τριών διαστάσεων. Επομένως το υλικό σώμα του είναι ο χώρος του. Με αυτό προσπαθεί να κινηθεί μέσα στον ευρύτερο Χώρο και να καταλάβει όσο περισσότερο τόπο μπορεί για να στέκεται, να περπατάει, να συμμετέχει, να κοιμάται, να καλλιεργεί. Κάντε μου τόπο!
Και κάποτε που ποθεί να συμπέσει και να συγχωνευθεί ο χώρος του με το χώρο κάποιου άλλου αγαπημένου, αυτό δε γίνεται. Μόνο ως το αγκάλιασμα φτάνει.
Κάτι που μπορεί να μοιραστεί με κάποιον άλλον είναι ο Χρόνος του. Γιατί ο Χρόνος είναι πνευματικό απόκτημα. Και σαν τέτοιο μπορεί να συμπίπτει και να χωράει στον ίδιο τόπο ο Χρόνος πολλών ανθρώπων μαζί.

Η ανάκληση γεγονότων από την αποθήκη της μνήμης μας και η ανάπλαση των γεγονότων αποτελεί ικανότητα και δραστηριότητα της παρούσας προσωπικότητας.
Δεν είναι, όμως, σκόπιμο να ανακαλεί ο άνθρωπος κάθε τόσο από τη  μνήμη του γεγονότα του παρελθόντος και μάλιστα να τα ξαναζεί με τις αντίστοιχες συναισθηματικές επαναφορές. Χάνει το παρόν προσηλωμένος στο παρελθόν.
Το ίδιο - και πολύ χειρότερα - είναι να ζει μέσα σε πιθανά γεγονότα ή καταστάσεις του μέλλοντος ανησυχώντας γι’ αυτά. Χάνει πάλι το παρόν απορροφημένος από μια υποτιθέμενη πραγματικότητα, που ενδεχομένως ποτέ δε θα υπάρξει. Άρα χάνει το παρόν για μια πραγματικότητα ψευδαισθητική.
Μόνο η συνειδητότητα που πηγάζει από τα γεγονότα, τα οποία μας συνέβησαν, προσδιορίζει την ποιότητα, ή την ηθική δομή της Πνευματικής μας Μονάδας∙ προσδιορίζει, δηλαδή, τον προσωπικό μας Νόμο. Αυτός με τη σειρά του προδικάζει την αντίδρασή μας σε παρόμοιες καταστάσεις στο μέλλον.

Αυτή η Συνειδητότητα αποτελεί το Χρόνο μας. Και η ποιότητα του Χρόνου μας καθορίζει κάθε φορά την ωριμότητα της Μόνιμης προσωπικότητας του ΕΓΩ μας.
Είναι αυτή που κάποτε θα αποτελέσει την απολυτήρια βεβαίωση από το σχολείο της γήινης εκπαίδευσης και συγχρόνως το πιστοποιητικό εισαγωγής μας σε κάποιο ανώτερο σχολείο. Είναι αυτή η ατομική κατάσταση συνειδητότητας, που κάποτε θα αποδείξει, ότι το δημιούργημα έχει κερδίσει την «ύπαρξή» του. Και τότε αυτή η Μόνιμη ανθρώπινη Προσωπικότητα θα εκτελέσει το κβαντικό άλμα της μετακίνησής της από τη χωροχρονική Δημιουργία στο μελλοντικό της προορισμό∙ στο Σύμπαν που συμπυκνώνει τις ώριμες Συνειδητότητες.

Εφόσον ο Χρόνος αποτελεί καθοριστική πραγματικότητα για τον κόσμο του Πνεύματος, πρέπει, ασφαλώς, να έχει και συγκεκριμένα χαρακτηριστικά.
Ο χρόνος της υλικής υπόστασης του ανθρώπου μετριέται με τα έτη, τους μήνες και τις μέρες ζωής. Ο πνευματικός «Χρόνος» του, η κατάσταση, δηλαδή, της συνειδητότητάς του, πώς καθορίζεται;

Ο Χρόνος του κάθε ανθρώπου είναι μια διαρκώς διαμορφούμενη προσωπική ηθική στάση.
Έτσι καθορίζεται από δυο συνιστώσες: η πρώτη συνιστώσα είναι η δημιουργική δύναμη των ποιοτήτων του ατόμου ή των αρετών της προσωπικότητάς του.
Και όταν ομιλούμε για ποιότητες ή αρετές της προσωπικότητας του ανθρώπου, εννοούμε το βαθμό έκφρασης της γλυκύτητας, της τρυφερότητας, της ηρεμίας, της ερωτικής διάθεσης, της ικανότητας μνήμης, της ικανότητας εργασίας, της αρμονίας, της εξυπνάδας, της ωριμότητας, της ομορφιάς, της ευτυχίας, της ειλικρίνειας και της ένωσης.
Όσο πιο υψηλός ο βαθμός έκφρασης αυτών των ποιοτήτων, τόσο μεγαλύτερη η δημιουργική δύναμη της προσωπικότητας, που καθορίζει τον πνευματικό Χρόνο του ανθρώπου.
Η δεύτερη συνιστώσα, που συμβάλλει, επίσης στον καθορισμό του Χρόνου του ανθρώπου έχει να κάνει με την καταστρεπτική δύναμη εκείνων των βιωμάτων του, που η μέχρι τώρα ηθική του συνείδηση τα χαρακτηρίζει ως υλικά ελαττώματα και του επιβάλλει να τα εξουδετερώσει.
Μιλούμε, προφανώς, όχι για ελαττωματικές πράξεις του παρελθόντος του, αλλά για ενεργές ψυχονοητικές υπάρξεις (σκεπτομορφές), οι οποίες ακόμα φύονται στον κήπο του υποσυνειδήτου του. Εφόσον δε, αυτά τα ζιζάνια δεν έχουν ακόμα καταστεί ανενεργά, η παρούσα ηθική του συνείδηση τα χαρακτηρίζει ως ελαττώματα και επιβάλλει στην προσωπικότητα να τα εξουδετερώσει.
Αυτές οι δύο συνιστώσες καθορίζουν τον ατομικό Χρόνο του κάθε ανθρώπου.

Ποια είναι, τώρα, τα χαρακτηριστικά του πνευματικού Χρόνου.
Είναι πρώτα η γενική κατάσταση της ατομικής συνειδητότητας, όπως πιο πριν την καθορίσαμε από τις δύο συνιστώσες.
Είναι έπειτα η κατεύθυνση της ατομικής συνειδητότητας. Ποια, δηλαδή, πυξίδα χρησιμοποιεί κατά την τρέχουσα περίοδο της ζωής του, με την οποία καθορίζει την κατεύθυνσή του.
Δύο είναι οι πυξίδες που μπορεί να χρησιμοποιήσει ο άνθρωπος. Είναι η πυξίδα του πνεύματος και η πυξίδα του σώματος.
Με άλλα λόγια είναι, πρώτα, το πρόγραμμα ενσάρκωσης του πνεύματος. Αυτό εκφράζεται μέσω του λόγου της Καρδιάς και προσπαθεί να γίνει αντιληπτό και αποδεκτό από το Νου του ανθρώπου. Από την άλλη πλευρά, την εξωτερική, έχουμε τη λογική του Νου. Αυτή διαμορφώνεται από εξωτερική πληροφόρηση μέσω των πέντε αισθήσεων του υλικού σώματος, οι οποίες όμως παραχαράσσουν την Αλήθεια. 

Παράμετρος του Χρόνου είναι η Διάρκεια. Πρόκειται για καθαρά χρονικό προσδιορισμό. Είναι παράμετρος της Συνειδητότητας και έχει να κάνει με το διάστημα του υλικού χρόνου που το άτομο καταναλώνει για την πραγματοποίηση των πνευματικών του επιλογών. Είναι ο υλικός χρόνος κατά τον οποίο απασχολείται το άτομο για τον προσδιορισμό των συλλήψεών του και την πραγμάτωσή τους. Στην πραγμάτωση δε αυτή και τη βίωση των συλλήψεων συμμετέχουν με πρωτεύοντα ρόλο τα αισθήματα του ατόμου. Και για όσο διάστημα συμβαίνουν αυτά, τόσο η συνειδητότητά του διευρύνεται. Γιατί απασχολείται η προσωπικότητα με υγιείς σκέψεις, δραστηριοποιείται με την υλοποίηση υγιών σχεδιασμών και συνεργάζεται με υγιείς δυνάμεις ορατές και αόρατες. Όλη αυτή η δραστηριότητα θα καταλήξει προς όφελος πρωτίστως του ίδιου, αλλά και άλλων ατόμων.
Σημειώνουμε, ότι η αρχή του Χρόνου εκδηλώνεται αντιστρόφως ανάλογα προς την αρχή του υλικού σύμπαντος.
Η αρχή του υλικού σύμπαντος σημαίνει Διαστολή, Αραίωση, Απομάκρυνση.
Η αρχή του Χρόνου ή της συνειδητότητας σημαίνει έναρξη Συστολής, Συγκέντρωσης, Συμπύκνωσης, Πήξης της Συνειδητότητας. Όπως έλεγαν οι παλιοί Αλχημιστές: solve et coagula.
Και τότε, ακριβώς, στο τέλος αυτής της μεταστοιχειωτικής διαδικασίας η συγκεκριμένη προσωπικότητα που «γεννήθηκε» μέσα στη Δημιουργία είναι έτοιμη να εκτοξευθεί στο Σύμπαν. Είναι το βήμα του ανθρώπινου όντος, το οποίο βρίσκεται στο δρόμο της επιστροφής, προς το κλείσιμο του κύκλου, προς την προσέγγιση του Κέντρου εκπόρευσης και την ενσωμάτωσή του με τo Ένα!

Στα στοιχεία του πνευματικού Χρόνου μετριέται και η ατομική ταχύτητα του κάθε όντος.
Η ταχύτητα αυτή επηρεάζεται από πολλούς παράγοντες, όπως έχουμε ήδη περιγράψει, αμεσότερα όμως καθορίζεται από δύο συντελεστές του ίδιου του ανθρώπινου όντος. Ο ένας συντελεστής είναι η αντιληπτική του ικανότητα και ο δεύτερος συντελεστής είναι η επεκτατική δυνατότητα του καρδιακού του συστήματος.
Τι ακριβώς είναι αυτοί οι συντελεστές;
Σε ότι αφορά την αντιληπτική του ικανότητα δεν είναι δύσκολο να αντιληφθεί κάποιος την έννοιά της, γι’ αυτό και δεν χρειάζεται καμιά διευκρίνιση. Μόνο ένας άνθρωπος, που δεν χαρακτηρίζεται για αυξημένη αντιληπτική ικανότητα, μπορεί να βαδίζει με την πυξίδα του σώματος κυνηγώντας την απόκτηση ύλης και αντιδικώντας με τους άλλους.
Ο Δάσκαλός μου έλεγε: δεν υπάρχουν κακοί άνθρωποι, ανόητοι υπάρχουν. Μόνο ο ανόητος ενεργεί βλάπτοντας τους άλλους, επειδή δεν αντιλαμβάνεται πόσο κακό κάνει στον εαυτό του.

Αναφορικά όμως με την επεκτατική δυνατότητα του καρδιακού συστήματος του ατόμου αναφερόμαστε σε ένα μηχανισμό, που χρειάζεται επεξήγηση. Ιδίως, μάλιστα, εφόσον η σημασία του είναι εξαιρετικά σημαντική και καθοριστική της όλης εξελικτικής πορείας του ανθρώπινου όντος.
Εξηγούμαι: η ταυτότητα της Καρδιάς είναι η Παγκοσμιότητα. Μπορεί η καρδιά να απλώνεται τόσο, ώστε να περιλαμβάνει όλο το Σύμπαν στα πλαίσια του χώρου της∙ να κλείνει μέσα της όλους τους ανθρώπους και όλη τη Φύση.
Οδηγεί, πρώτα, την ατομική συνείδηση της παρούσας προσωπικότητας σε κάθετη επέκταση, ώσπου να συναντήσει την άνευ χωρικών ορίων Μόνιμη προσωπικότητα. Έτσι, ενώ βρίσκεται στον κόσμο των τριών διαστάσεων θα συνειδητοποιήσει μια πραγματικότητα τεσσάρων τουλάχιστον διαστάσεων.
Έπειτα οδηγεί την προσωπικότητα σε οριζόντια επέκταση, προκειμένου από το επίπεδο αυτό που βρίσκεται, να βιώσει το όραμα της παγκοσμιότητας μέσω της αμοιβαιότητας και της αλληλεγγύης.
Η αντιληπτική, επομένως, ικανότητα και η επεκτατική δυνατότητα του καρδιακού συστήματος είναι οι συντελεστές που καθορίζουν την ταχύτητα διεύρυνσης της συνειδητότητας του ανθρώπινου όντος, την ταχύτητα κίνησης του Χρόνου του.
Καταλαβαίνει κανείς ότι αυτοί οι δυο συντελεστές είναι διαφορετικοί για κάθε άτομο∙ και διαφοροποιούνται επίσης κατά περιόδους και στο ίδιο άτομο.

Προσθέτω, ότι η ατομική ταχύτητα του ανθρώπινου Χρόνου επιβραδύνεται κάθε φορά που το ανθρώπινο ον καθοδηγείται από τη χρονοβόρα λογική του Νου. Από τις ατέρμονες και περίπλοκες αναλύσεις, τις φοβίες και τις καχυποψίες που φέρνουν τις αμφιβολίες, τους δισταγμούς και παρατείνουν τα διλήμματα.
Αυτό συμβαίνει επειδή σε πολλές περιπτώσεις δεν ακολουθεί την αρχική σύλληψη, δηλαδή δεν δρα υπακούοντας στην αυθόρμητη και άμεση επιλογή της Καρδιάς, αλλά στη μεταγενέστερη αναλυτική κρίση του Νου. Οι άνθρωποι όσο καθοδηγούνται από το αποτέλεσμα της δραστηριότητας του αριστερού τους εγκεφαλικού ημισφαιρίου διαγράφουν έναν αργό ρυθμό πνευματικής εξέλιξης.

Τέλος στα χαρακτηριστικά του Χρόνου ανήκει και η ποιότητα συμπεριφοράς του ατόμου σε σχέση με το πλαίσιο του χώρου στο οποίο είναι ενταγμένο το άτομο και με την ικανότητα να επεκτείνει τη συνειδητότητά του ορατά και αόρατα σε όσο το δυνατό μεγαλύτερη έκταση μέσα στη συλλογικότητα.
Αυτή η ποιότητα συμπεριφοράς αποτελεί μια εξαιρετικά σημαντική παράμετρο, η οποία αφενός μεν παίζει καθοριστικό ρόλο στην ταχύτητα του Χρόνου, ενώ αφετέρου και η ίδια επηρεάζεται από το βαθμό διεύρυνσης της συνειδητότητας του ατόμου.
Θα την περιγράψουμε με όρους της Φυσικής επιστήμης ως εξής: πρόκειται για τη σχέση μεταξύ της ατομικής ωσμωτικής δραστηριότητας του ανθρώπου και της εντροπικής του νομοτέλειας.
Η παράμετρος αυτή αφορά στη συλλογική υπόσταση του ανθρώπου. Τις σχέσεις του, δηλαδή, μέσα στο κοινωνικό, όσο και στο φυσικό περιβάλλον.
Γιατί είναι δεδομένο, ότι η πνευματική εξέλιξη του κάθε ανθρώπου ακολουθεί μεν όλως προσωπική διαδρομή, λαμβάνει, όμως, χώρα μέσα στη συλλογικότητα.
Ας το εξηγήσουμε καλύτερα.

Ξεκινάει ο άνθρωπος την πνευματική του εξέλιξη ως ένα νομοτελειακά εντροπικό σύστημα. Υποκινείται, δηλαδή, από τη νομοτελειακή ανάγκη συντήρησης της προσωπικότητάς του. Γι’ αυτό και στην αρχή της συλλογικής του εκπαίδευσης, όπου μπαίνει κυριαρχούμενος από το φόβο, τον πρώτο λόγο έχει ο εγωιστικός εαυτός, που φτάνει ως το ακραίο σημείο της αυτιστικής εγωιστικής απομόνωσης της προσωπικότητας.
Αργότερα ο φόβος μπορεί να τον στρέψει σε άλλη μορφή εντροπικής στάσης. Τον αφήνει μεν να βγει από την απομόνωση, αλλά κρατάει σαν ασπίδα τη βία.
Το άτομο δρα μόνο κεντρομόλα με την πρόθεση της συγκέντρωσης υλικών, αλλά και συναισθηματικών και νοητικών στοιχείων, όσα θεωρεί απαραίτητα για τη συντήρηση και την ικανοποίηση της παρούσας προσωπικότητάς του.
Οι πεποιθήσεις του εδράζονται στην πλάνη της χωριστικότητας: εγώ και οι άλλοι! Οι επιδιώξεις του είναι απόλυτα επικεντρωμένες στην αύξηση του «έχειν» βάσει της τρέχουσας λογικής του.
Η διεκδίκηση, η απόκτηση, η κατοχή, η λεηλάτηση και η αρπαγή, μέχρι την εξουθένωση του «άλλου» αποτελούν τις συνήθεις προθέσεις του.
Η μόνη κοινωνική συνθήκη, που φωτίζει αυτή τη σκοτεινή εντροπική ροπή του ατόμου, μπορεί να προκύψει από την ερωτική έλξη και το γονεϊκό ρόλο.

Η άλλη πλευρά της παραμέτρου είναι η ατομική ωσμωτική δραστηριότητα, δηλαδή η ωσμωτική σχέση του ατόμου με το περιβάλλον.
Τώρα έχουμε τη διάχυση του Είναι προς το περιβάλλον κατά το φαινόμενο της ώσμωσης. Πρόκειται για κατάσταση Αμοιβαιότητας και Αλληλεγγύης. Σ’ αυτή τη σχέση ατόμου και περιβάλλοντος - κοινωνικού και φυσικού - έχουμε μια υγιή συναλλαγή ή ανταλλαγή μικρής μέχρι και πανανθρώπινης έκτασης.
Ακραίο παράδειγμα ο Χριστός, ο οποίος διαχύθηκε μέσω της θυσιαστικής προσωπικότητας του Ιησού στην ψυχή του πλανήτη, ή αλλιώς στο πλανητικό Υποσυνείδητο, προκειμένου να καταστεί δυνατό στον άνθρωπο να χρησιμοποιήσει την Ουσία Του – Αγάπη, για να εξοβελίσει το φόβο!
Πρόκειται για κατάσταση τόσο διευρυμένης συνειδητότητας, ώστε, αυτή να είναι εξαιρετικά ευαίσθητη και να περιλαμβάνει μεγάλο κύκλο του σύμπαντος. Είναι μια συνειδητότητα με χαρακτηριστικά απρόσωπου και με εμβέλεια παγκοσμιότητας, όπως πρέπει να χαρακτηρίζονται οι συνειδητότητες των Μεγάλων Όντων.
Το άτομο σχετίζεται με έντονη τη φυγόκεντρη κίνηση. Δίνει, μοιράζεται, διαχέεται. Κρατεί την κεντρομόλο δραστηριότητα αποκλειστικά για τις απαραίτητες ανάγκες του. Τώρα η «εικόνα» του Δημιουργού καταλήγει να αποτελεί και «ομοίωση» Αυτού.
Η χριστιανική θρησκεία ονομάζει αυτή τη σχέση: αλληλοπεριχώρηση!  Όπως ενώνεται η αιθερική αύρα του ενός με την αύρα του άλλου. Είναι η συγχώνευση στο χώρο των αιθερικών και ψυχονοητικών σωμάτων. Είναι το φιλί των αγγέλων.
Σχετικά με αυτή την παράμετρο καταλήγουμε στο ότι, όταν υπερτερεί το «εντροπικό νομοτελειακό κλείσιμο», τότε καθυστερεί η ταχύτητα του Χρόνου. Αντίθετα, όταν οι σχέσεις του ατόμου με το περιβάλλον είναι ωσμωτικού χαρακτήρα, τότε η ταχύτητα διεύρυνσης της συνειδητότητας επιταχύνεται σημαντικά.
Άρα η στάση του ανθρώπου μέσα στη συλλογικότητα αποτελεί τον πρώτιστο παράγοντα, που καθορίζει την ταχύτητα εξέλιξης του ανθρώπινου Πνεύματος.

Ο Χρόνος ενός ανθρώπινου όντος θα εξαρτηθεί και από άλλες «συγκυρίες» ή παραμέτρους, όπως το ιστορικό μετανάστευσης των ψυχών, η χρονική ή μη συνταύτιση των ενσαρκώσεων, το ποσοστό της συνειδητής ή μη αναπνοής και ο τύπος της συνειδητής αναπνοής (σχέση διάρκειας μεταξύ της εισπνοής και της εκπνοής)∙ και ακόμα εξαρτάται από την ποιότητα των συνευρέσεων.

Θα κλείσω με κάποιες επεξηγήσεις ως προς την τελευταία παράμετρο που επηρεάζει το Χρόνο του ανθρώπου και τούτο επειδή η ερωτική συνεύρεση έχει τόσο κακοποιηθεί από την πλευρά των θρησκειών, ώστε μια πράξη απολύτως φυσική να έχει συνδεθεί με την έννοια της προβαλλόμενης ή επιβαλλόμενης ηθικής. Προφανώς επειδή η ερωτική σχέση των ανθρώπων αποτελεί μέσον απελευθέρωσης από τις εξουσίες.
Και μας περιτριγυρίζουν τέτοια μοντέλα «ηθικής» από την πλευρά, κυρίως, των θρησκειών. Αυτές  τις «συνταγές», τις συν-διαμορφώνουν, τις υποστηρίζουν και ελέγχουν την τήρησή τους τα κοινωνικά υποσύνολα, που θεωρούν χρέος τους να διαφυλάγουν την «κατά παράδοση» ηθική τους.
Βεβαίως, έχουμε τη σταθερή αντίληψη της υγιούς Μεταφυσικής Αλήθειας, ότι όταν επιβάλλεται ή και προβάλλεται από θέση ισχύος ένα μοντέλο ηθικής και διαμορφώνονται από αυτό οι αντίστοιχες συνθήκες ακόμα και νόμοι, εκεί ακριβώς και εξαιτίας αυτής της άμεσης ή έμμεσης επιβολής παραβιάζεται βάρβαρα η  Συμπαντική Ηθική (η Ηθική της Βούλησης).
Και δε θα υπάρξει απελευθέρωση του ατόμου και δεν θα κινηθεί με ταχύτητα ο ατομικός Χρόνος, εάν δεν υπερβούμε την αντίληψη, ότι ο έρωτας βλάπτει το Πνεύμα, ή ότι η σεξουαλική συνεύρεση υποβιβάζει την πνευματικότητα. Ναι, μπορεί να βλάψει ψυχονοητικά το άτομο, κατά τον ίδιο τρόπο που και η χρήση επικίνδυνων, μολυσμένων ή μεταλλαγμένων τροφών μπορεί να βλάψει τη σωματική υγεία του ανθρώπου. Καθήκον, επομένως του ατόμου, που αναδύεται σε κάθε του βήμα είναι η Επιλογή της Ποιότητας στην καθημερινή του ζωή.
Αφήστε τον, επομένως, όλες εσείς οι θρησκευτικές, ηθικοπλαστικές, εσωτεριστικές σέχτες, ή και μορφές νομοθετικής «προστασίας», να εκδηλώσει το Ανθρώπινο μεγαλείο του, που εκφράζεται με τη δυνατότητα της Ελεύθερης Επιλογής και Απόφασης.    

Κατά την ώρα, λοιπόν, της συνεύρεσης το αρσενικό στοιχείο προσφέρει στο θηλυκό όλη την πορεία εξέλιξης του Χρόνου του. Τότε δημιουργείται μια κοινή συνειδησιακή συνισταμένη αυτού του Ζεύγους ως Μονάδας.
Την ίδια ώρα το θηλυκό στοιχείο προσφέρεται ως ο χρονικός μεσάζοντας, ή ως συμπαντικός διεγέρτης ή ενεργοποιητής, μέσω του οποίου και δια του οποίου καθίσταται κατορθωτή η υπέρβαση της συνειδησιακής κατάστασης του Ζεύγους ως Μονάδας, στην οποία έχει φτάσει ως εκείνη τη στιγμή. Καθίσταται, λοιπόν, εφικτό κατά την ώρα της συνεύρεσης ένα χρονικό πέρασμα στον κοινό Χρόνο του Ζεύγους.
Δηλαδή σε μια ποιοτική συνεύρεση τα συμμετέχοντα άτομα, ως Ζεύγος, εξελίσσονται συνειδησιακά με μεγάλη επιτάχυνση.
Το ανθρώπινο Ζεύγος μέσω της ερωτικής του επικοινωνίας θα αποτελεί πάντοτε το κλειδί της πιο σύντομης ολοκλήρωσης του Χρόνου και αποφοίτησης από το πνευματικό σχολείο της Γης.












Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2012

ο Χρόνος στον κόσμο του Πνεύματος (πρώτο μέρος)






Καινούργιος χρόνος! Ευχές: «χρόνια πολλά», «καλή χρονιά», «ευτυχισμένος ο καινούργιος χρόνος»…Αν κερδίσεις το φλουρί στην πίττα ο χρόνος θα κυλήσει καλά για σένα. «Πολύχρονος», «και του χρόνου»!
Παρόλη την τύχη που φέρνει το φλουρί, αν δεν φροντίσεις εσύ ο ίδιος να αξιοποιήσεις αποδοτικά το χρόνο σου, πάντα θα τρέχεις για το μέλλον κι όμως μπορεί να παραμένεις στο παρελθόν.
Από παλιά συμβούλευαν: μη σπαταλάς το χρόνο σου, μη χάνεις τον καιρό σου, «χρόνου φείδου». Πόσες φορές άκουσες: ο χρόνος είναι χρήμα.
Άλλοτε την ώρα της ευχαρίστησης ακούς: πώς περνάει γρήγορα ο καιρός∙ κι άλλοτε πάλι βαρύθυμα: δεν περνάνε οι ώρες.
Για όποιον έχει αϋπνία αργεί να ξημερώσει. Για κείνον που πήγε μικρός στο σχολείο: κέρδισε χρόνο! Για κείνον που αργούσε: χρόνισες!
Το ξυπνητήρι μας επαναφέρει στην ώρα μας.
Για τον νωθρό ή τον τεμπέλης λένε: χάνει το χρόνο του τζάμπα. Κι αυτός που στην κρίση των άλλων δεν παράγει σημαντικά έργα «σπαταλάει το χρόνο του».
Αυτός που παρά την ηλικία του φαίνεται νέος και ακμαίος: «πέρασε ο χρόνος χωρίς να αφήσει ίχνη επάνω του».
Οι διασημότητες ανήκουν στην Αιωνιότητα: αιωνία η μνήμη. Για τους υπόλοιπους: ου συνοδεύει η δόξα, ου παραμένει ο πλούτος

Έτσι ο άνθρωπος έχει ταυτίσει το χρόνο με την υλική του προσωπικότητα και την ύλη, δηλαδή το «έχειν» του.
Και όσοι στηρίζουν την ύπαρξή τους στην ύλη του μυαλού δεν πρέπει να τρέφουν πολλές ελπίδες. Κανενός δεν βρέθηκε η ουσία του μυαλού λίγα χρόνια μετά την ταφή. Άρα ο χωμάτινος άνθρωπος είναι φθαρτός, θνητός και διαλύεται.
Η Μεταφυσική θα βεβαιώνει την αθανασία άρα και τη συνέχεια της πνευματικής οντότητας, έστω και μέσω επανενσαρκώσεων.
Από την άλλη η Επιστήμη θα λέει: δε μπορεί ένας άνθρωπος να έχει συνέχεια με το παρελθόν. Νέα κύτταρα, νέες εγγραφές. Και στηρίζεται στη φυσική πραγματικότητα ότι το μυαλό του καθενός μετά το θάνατο ή κάηκε στη φωτιά, ή διαλύθηκε μέσα στο χώμα.
Μόνο που δεν έχουν προσέξει, πως όταν λένε εγώ, δεν δείχνουν το κεφάλι, αλλά το στήθος.
Αλλά τι είναι ο Χρόνος; είναι η κίνηση των δεικτών ενός ρολογιού, κάποιοι αριθμοί που αλλάζουν, η ένα εκκρεμές με έναν κούκο;

Από την αρχέγονη παρατήρηση ως την Επιστήμη του σήμερα αυτό που έχει καταγραφεί είναι η κυκλική πορεία και η «περιοδικότητα»  όλων των γήινων και αστρολογικών φαινομένων. Η επανάληψη μέρας και νύχτας, εποχών του έτους, σχέσης Ήλιου και αστερισμών, ο κύκλος της γυναίκας, η βλάστηση των φυτών, η παλίρροια  κλπ.
Στο κλείσιμο και στην επανάληψη αυτών των κυκλικών περιόδων συνέλαβαν οι άνθρωποι την έννοια  του χρόνου και στις υποδιαιρέσεις αυτών των περιοδικών κύκλων τον μέτρησαν. Δηλαδή η επανάληψη περιοδικών ή μη γεγονότων καθιέρωσε την έννοια  του Χρόνου στους ανθρώπους.
Η αλληλουχία των γεγονότων που θα λάβουν χώρα μέσα σ’ αυτό το κύλισμα των περιόδων, παρέχουν στην αντίληψη των ανθρώπων τα χαρακτηριστικά του χρόνου.
Κυκλική περίοδος με λίγα αξιοσημείωτα προσωπικά γεγονότα σημαίνει: «έχασα το χρόνο μου».

Οι άνθρωποι που δεν υπολογίζουν σωστά το χρόνο που διαθέτουν και δεν τα καταφέρνουν να τον διαχειριστούν αποδοτικά τρέχουν για να προφτάσουν.
Εκείνος που προσπαθεί να χωρέσει μέσα στο χρόνο την υλοποίηση πολλών επιδιώξεων βρίσκεται συχνά στην κατάσταση του stress.
Και δεν είναι μόνο ο χρόνος που μας δυναστεύει∙ μαζί του συσχετίζουμε και τις τρεις διαστάσεις του Χώρου. Όλη η Δημιουργία εδραιώθηκε πάνω σ’ αυτούς τους δυο παράγοντες, που μοιάζει να συμπλέκονται κατά ένα τρόπο, να συνδυάζονται και να πλάθουν μαζί και τα όνειρά μας.

Ο χρόνος, μέσα στην ύλη είναι μια πραγματικότητα που δεν μπορείς να αγνοήσεις.
Μέσα στη σκέψη του ανθρώπου ο χρόνος μοιάζει με μια γραμμή χωρισμένη στα τρία. Αριστερά το μεγάλο κομμάτι από τη ζωή μας, ώσπου φτάνει η μνήμη. Δεξιά το υπόλοιπο μέρος της ευθείας να θαμπώνει μέσα στην αβεβαιότητα. Και ανάμεσά τους ίσα-ίσα να χωράει η λέξη Παρόν.
Στο αριστερό, εικόνες, πολλές εικόνες, όσες συντηρεί η μνήμη. Το δεξιό μια πραγματικότητα με πολλές υποθέσεις, ίσως και κάποια όνειρα∙ στεγασμένες ελπίδες και φόβοι.
Και για τους πολλούς, που δεν πιάνουν τη στιγμή του Τώρα, το Παρόν είναι ένα τίποτε∙ πάει κιόλας, χάθηκε πριν έρθει. Το μέλλον ακολουθεί το παρελθόν χωρίς να ανακόπτει το βήμα του στο Παρόν, χωρίς να ανανεώνεται.  Που σημαίνει, ότι στη ζωή μας επαναλαμβάνουμε διαρκώς το παρελθόν μας, ζούμε στερεότυπα μέσα σε ένα κουτί προκαθορισμών, χωρίς καμιά έξοδο, χωρίς φρεσκάρισμα, καμιά αλλαγή, χωρίς εξέλιξη.
Κι ας επαναλαμβάνουν όλοι οι Δάσκαλοι: ζήσε το Παρόν συνειδητά, έσο συνειδητός στο Τώρα. Συνειδητός! την κάθε στιγμή Συνειδητός!
Ο άνθρωπος σαν το εκκρεμές. Μια γέρνει δεξιά και μια αριστερά. Την ώρα που το ραβδί του χρόνου περνάει από το κέντρο της διαδρομής, ούτε που το προσέχει. Στο αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου του υπάρχει η αρχή της αρχής, ώσπου τον πηγαίνουν οι μνήμες του κατά τα αριστερά∙ και το τέλος της τροχιάς του δεξιά, όπως το οραματίζεται στο θαμπό της φαντασίας του.
Το αριστερό μέρος της ζωής σβήνει από τη μνήμη. Δε θυμάμαι πια!
Και στο δεξιό έρχονται οι «αστάθμητοι» παράγοντες και δεν αφήνουν να υλοποιηθούν τα προγράμματά μας, όπως τα είχαμε συνθέσει με τη λογική του μυαλού και, όπως τα είχαμε χρωματίσει με τις ελπίδες μας.

Τι είναι ο χρόνος;
Είναι μια πραγματικότητα;
Υπάρχει ως αντικειμενικός παράγοντας μέσα στη Δημιουργία και συμμετέχει σ’ αυτή, ή μήπως αποτελεί μια επινόηση του ανθρώπου, για να υπολογίζει το βάρος της δουλείας του;
Μήπως πρόκειται για μια έννοια την οποία τελικά προσδιορίζει το ανθρώπινο ον σύμφωνα με την αντίληψή του και ανάλογα με την κατανόηση που διαθέτει;

Η πρώτη αμφισβήτηση του χρόνου, όπως έχουμε συνηθίσει να τον μετράμε, έρχεται από τον κόσμο των ονείρων μας.
Όλοι βλέπουμε όνειρα. Και όλοι έχουμε αντιληφθεί σε πόσο περιορισμένο υλικό χρόνο παρακολουθούμε γεγονότα, που αν συνέβαιναν στον κόσμο της ύλης θα κάλυπταν μεγάλη χρονική διάρκεια. Αυτό το φαινόμενο μας δείχνει, ότι υπάρχουν συνθήκες στη ζωή μας, που ο χρόνος λειτουργεί με διαφορετικά μέτρα. Ή, αλλιώς, υπάρχουν κόσμοι, που τα γεγονότα, όπως εξελίσσονται εκεί, υπερβαίνουν τις χρονικές διαστάσεις τις οποίες γνωρίζουμε και με αυτές τις ασυνήθιστες ταχύτητες καταγράφονται και στην υλική μας μνήμη.
Και αν στον κόσμο των ονείρων, στον Ψυχικό, όπως λέμε τον κόσμο των τεσσάρων διαστάσεων, που είναι και αυτός γεμάτος μορφές, ζωή και κίνηση, αν λειτουργεί ο χρόνος τόσο διαφορετικά, τότε στον κόσμο του Πνεύματος; Εκεί, ασφαλώς ο χρόνος αποτελεί μια εντελώς διαφορετική έννοια και κατανόηση.

-         Άλλαξες, μου είπε ο Δάσκαλος, όταν ξαναβρεθήκαμε έπειτα από λίγους μήνες.
-         Ναι, απάντησα, άσπρισαν πιο πολύ τα μαλλιά μου.
-         Ο Χρόνος άλλαξε μου είπε.
-         Ναι, την προηγούμενη φορά που βρεθήκαμε τέλειωνε το 1988 και τώρα είμαστε στο 1989.
-         Λάθος, απάντησες. Γιατί, αυτό που άλλαξε σε σένα δεν είναι το έτος, αλλά ο Χρόνος σου. Και αυτό που ονομάζουμε Χρόνο είναι η Συνειδητότητα! Η συνειδητότητά σου άλλαξε∙ σήμερα είσαι άλλος!

Από τότε πέρασαν χρόνια. Ο «Χρόνος» μου άλλαξε. Άλλαζε την κάθε στιγμή, καθώς οι εμπειρίες γινόταν γνώση που γέμιζε τις κυτταρικές αποθήκες του Νου και όσο το απόσταγμα αυτής της γνώσης κατάληγε να αποτελεί στοιχείο της συνειδητότητας του Πνεύματός μου.
Δεν μεταφέρονται στο Πνεύμα τα ίδια τα γεγονότα, αλλά το απόσταγμά τους. Είναι όπως η διαδικασία απόσταξης του διαλύματος των λουλουδιών, από την οποία παίρνεις το αιθέριο έλαιο, το συμπύκνωμα του αρώματός τους. Αυτό το συμπυκνωμένο άρωμα των γεγονότων και των εμπειριών της ζωής μας είναι που εγγράφεται στις αποθήκες του ΕΓΩ ως συνειδητότητα.
Η διαρκής μεταβολή, ο εμπλουτισμός της συνειδητότητάς μας αποτελεί την κίνηση του πνευματικού μας Χρόνου. Αυτή η Συνειδητότητα είναι η Μόνιμη Προσωπικότητά μας, το αληθινό μας Εγώ.
Τώρα πια ξέρω, ότι ο Χρόνος στον κόσμο του Πνεύματος είναι η ατομική κατάσταση της συνειδητότητάς μας, έτσι, όπως εμφανίζεται μέσα στο χώρο της ύλης μας την κάθε στιγμή.
(συνεχίζεται)